Reklama

Cmentarz nienarodzonych

2012-11-19 12:00

Ks. Stanisław Mazur, kustosz Sanktuarium i Kalwarii w Tarnowcu
Edycja rzeszowska 12/2009

W roku duszpasterskim, którego hasłem są słowa „Otoczmy troską życie”, promocja Ewangelii Życia staje się charyzmatem sanktuarium Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Tarnowcu k. Jasła, gdzie znajduje się jedyny w Polsce symboliczny cmentarz nienarodzonych.

Tradycja modlitwy za nienarodzonych

Parafia Tarnowiec powstała na przełomie XIV i XV wieku. Przez pierwsze wieki nosiła ona wezwanie Trójcy Przenajświętszej. Jednak po wybudowaniu kolejnego (prawdopodobnie trzeciego w historii) kościoła w Tarnowcu, od 1600 r. parafia tytułuje się wezwaniem Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Przez 400 lat tytularne wezwanie wywarło swoiste piętno na duchowej i duszpasterskiej sylwetce tutejszej wspólnoty parafialnej.
Od najdawniejszych czasów ludzie przybywali do Tarnowca modlić się w sprawach związanych z narodzeniem i zdrowiem dzieci, a także w intencji matek oczekujących potomstwa. Ten charyzmat modlitwy związanej z tajemnicą ludzkich narodzin spotęgował się, gdy w 1789 r. sprowadzono do Tarnowca łaskami słynącą Figurę Matki Bożej, która od XV wieku była czczona w klasztorze Ojców Karmelitów w Jaśle.
Od czasów koronacji cudownej Figury w Tarnowcu w 1925 r., Księgi Łask i publikacje historyczne o Tarnowcu dowodzą, że pielgrzymi przychodzili tu, by przez wstawiennictwo Matki Bożej prosić i składać podziękowania za łaski związane z poczęciem, zdrowym rozwojem, a zwłaszcza cudownym urodzeniem i ratowaniem od choroby i śmierci niejednego dziecka.

Pomnik Niewinnych

Niezwykłym dziełem Opatrzności Boskiej stał się fakt skierowania przez biskupa rzeszowskiego Kazimierza Górnego i zainteresowania Tarnowcem grupy krzewicieli cywilizacji życia z Francji, zrzeszonych w Stowarzyszeniu Krzyżowców Najświętszego Serca Pana Jezusa. Stowarzyszenie to powstało w Paray le Monial we Francji 28 grudnia 1973 r., w 300. rocznicę objawień Najświętszego Serca Pana Jezusa. Celem Stowarzyszenia jest wynagradzanie Najświętszemu Sercu Jezusowemu za grzechy publiczne, zwłaszcza popełniane w tzw. majestacie prawa, jak również modlitwa i troska o przywrócenie Prawa Bożego we Francji, a przez Francję na świecie. Szacunek wobec prawa do życia oraz troska o przywrócenie tegoż prawa tam, gdzie jest ono łamane, stanowią główny nurt działalności Stowarzyszenia.
W tym duchu należy odczytać również reakcję Stowarzyszenia na rok miliarda (rok 1997), w którym ONZ przyznała oficjalnie, że do tego czasu zamordowano przez aborcję miliard nienarodzonych dzieci. Stowarzyszenie upamiętniło ten dramat poprzez budowę dwóch Pomników Nienarodzonych - symbolicznych cmentarzy. Powstały one w Chantemerle les Bles we Francji oraz w Tarnowcu na Podkarpaciu (poświęcony we wrześniu 1998 r.). Zgodnie z widocznymi inskrypcjami, wymownymi nazwami tego dzieła są: Pomnik Niewinnych czy też Pomnik Miliarda.
Pomnik taki, jako jedyny w Polsce, pełniący rolę symbolicznego cmentarza nienarodzonych, jest umieszczony na tarnowieckim wzgórzu i posiada taki sam wzór, jak planowane na całym świecie. Składa się z górującego nad otoczeniem dużego, ponad 7-metrowego krzyża symbolizującego ofiarę Jezusa Chrystusa na Golgocie oraz z 100 małych krzyży, które upamiętniają śmierć miliarda nienarodzonych; stąd nazywa się go często Pomnikiem Miliarda. Obok dużego krzyża znajduje się kapliczka z obrazem Matki Bożej z Guadelupe, patronki rodziców oczekujących potomstwa.

Reklama

Apostołowie Ewangelii Życia

W 10. rocznicę powstania Kalwarii zbudowano Drogę Krzyżową, która z tekstami encykliki „Evangelium Vitae” Jana Pawła II stanowi podporę dla wszystkich, którzy jako Pokolenie JP II są gotowi przyjąć zaproszenie papieża oraz własnego sumienia i stać się apostołami Ewangelii Życia wobec szerzonej w świecie cywilizacji śmierci. Drogę Krzyżową erygował bp Kazimierz Górny, ordynariusz diecezji rzeszowskiej, a pobłogosławił bp Edward Białogłowski 7 września 2008 r.
Owocem współpracy z obrońcami życia na świecie było ofiarowanie przez Biskupa Kościoła koptyjskiego z Egiptu oryginalnych relikwii Dzieciątek Męczenników z Betlejem - dzieci pomordowanych na rozkaz króla Heroda. Relikwie te w specjalnym przenośnym drewnianym relikwiarzu wraz z certyfikatem autentyczności są przechowywane obecnie w filarze kościoła w Tarnowcu i stanowią wymowne tło duszpasterskiej działalności Sanktuarium w dziedzinie obrony życia ludzkiego.
Ten rys charyzmatycznego apostolstwa tarnowieckiego sanktuarium został spotęgowany przez wprowadzenie i wmurowanie w drugim filarze kościoła w Tarnowcu relikwii św. Gianny Beretty Molli, kanonizowanej w 2004 r. włoskiej lekarki, która poświęciła swe życie dla ratowania nienarodzonego dziecka.
Zaszczepienie w Tarnowcu idei krzewienia Ewangelii Życia doskonale zjednoczyło się z odwiecznym tytułem parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i znaną tu od wieków modlitwą i łaskawością Bożą, związaną z darem nowego życia i zdrowia, jakie tutaj często wypraszano.

Nowy kształt pobożności maryjnej

Powstanie tarnowieckiej Kalwarii zbudowało nowy wymiar funkcjonowania sanktuarium. Obok tradycyjnego rysu pobożności, kształtowanego w każdym sanktuarium, zaistnienie Pomnika - Cmentarza Nienarodzonych nadało bardzo aktualny dzisiaj, apostolski kształt pobożności maryjnej. Przejawiaja się on w modlitwie i ekspiacji oraz działalności na rzecz krzewienia cywilizacji życia w wielu powszechnych dzisiaj wymiarach.
Działalność ta zatacza coraz większe kręgi ze względu na ogrom zniszczeń, jaki wywołał duch krzewionej dziś kultury śmierci. Dotyka ona nie tylko nienarodzonych, lecz zabija zdrowego ducha ludzkości. W tym wymiarze obrona nienarodzonych staje się jednocześnie obroną ich matek i ojców, lekarzy i wszystkich, którzy w wyniku syndromu proaborcyjnego mogą być skazani na konsekwencje utraty wiecznego zbawienia oraz nieludzkie duchowe i psychiczne cierpienia.
W ramach rozwijającego się charyzmatu tarnowieckiego Sanktuarium powstało wiele formalnych i spontanicznych działań. Na pierwszy plan wysuwa się krzewiony tu Ruch Duchowej Adopcji. W każdą pierwszą sobotę miesiąca przed Mszą wieczorną jest tu organizowany Różaniec Obrońców Życia i błogosławieństwo rodziców oczekujących potomstwa.
Coraz większym zainteresowaniem cieszą się przybywające 31 maja do Tarnowca pielgrzymki dzieci po pierwszej spowiedzi i Komunii św., które solidaryzują się z dziećmi, które tej formy spotkania z Bogiem nie dożyły i ofiarują swoją Komunię jako ekspiację za grzechy rodziców i lekarzy zabijających nienarodzonych. Od kilku lat sanktuarium w Tarnowcu przyjmuje organizowane na początku lipca diecezjalne dni skupienia dla wszystkich zaangażowanych w dzieło krzewienia cywilizacji życia we współczesnym świecie.
Tysiące ludzi skupiają tarnowieckie Nabożeństwa Zawierzenia latem, w każdą pierwszą środę miesiąca, w których, po Mszy św. o godz. 19, wyrusza różańcowa procesja światła na Kalwarię Nienarodzonych. Wobec współczesnych duchowych potrzeb, charyzmat sanktuarium rozszerza się również na działania związane z duszpasterstwem wokół problemu tzw. samoistnych poronień.
Szeroki wachlarz nowych wyzwań stojących przed tarnowieckim sanktuarium przekracza możliwości organizacyjne tutejszych duszpasterzy i parafian. Cieszymy się, że Pan Bóg porusza serca, a Maryja, Matka Jezusa wzywa nowych Apostołów Ewangelii Życia, dla których niezwykłe sanktuarium Matki Bożej Zawierzenia w Tarnowcu staje się inspiracją do apostolskich działań w zakresie budowania cywilizacji życia w świecie niosącym tak wiele zagrożeń.

Głoszenie Ewangelii życia staje się szczególnie naglące dzisiaj, gdy lęk budzą coraz liczniejsze i poważniejsze zagrożenia życia ludzi i narodów, zwłaszcza życia słabego i bezbronnego. Obok dawnych, dotkliwych plag, takich jak nędza, głód, choroby endemiczne, przemoc i wojny, pojawiają się dziś plagi nowe, przybierające nieznane dotąd formy i niepokojące rozmiary. Nikt nie powinien czuć się wyłączony z tej mobilizacji na rzecz nowej kultury życia: wszyscy mają do odegrania ważną rolę
Jan Paweł II, Encyklika „Evangelium Vitae”

Tylko szacunek dla życia może stanowić fundament i gwarancję najcenniejszych i najpotrzebniejszych dla społeczeństwa wartości, takich jak demokracja i pokój. Nie może bowiem istnieć prawdziwa demokracja, jeżeli nie uznaje się godności każdego człowieka i nie szanuje jego praw. Nie może istnieć prawdziwy pokój, jeśli się nie bierze w obronę i nie popiera życia
Jan Paweł II, Encyklika „Evangelium Vitae”

Reklama

Dlaczego data Wielkanocy jest zmienna

Ks. Józef Dębiński
Edycja włocławska 16/2003

Sashkin/pl.fotolia.com

Wielkanoc jest świętem ruchomym, którego data wielokrotnie była przedmiotem sporu. Obecnie przyjmuje się, że to święto przypada w niedzielę po pierwszej wiosennej pełni księżyca, tj. po 21 marca.
Niejakim problemem przy ustaleniu daty Wielkanocy jest różnica w dacie ukrzyżowania Chrystusa podana w Ewangeliach synoptycznych (św. Marka, św. Mateusza i św. Łukasza) i w Ewangelii św. Jana. Różnica ta spowodowana jest żydowskim systemem liczenia dnia, czyli od zachodu do zachodu słońca. Stąd pytanie, jak powinien być zaliczony wieczór 14. nizan. Obydwa ujęcia miały swoich zwolenników. Kościoły wschodnie opowiadały się za dniem 14., a zachodnie - za 15. Kwestia ta została w końcu rozstrzygnięta na pierwszym soborze ekumenicznym w Nicei (Turcja) w 325 r., gdzie przyjęto oficjalnie datę 15.
Zgodnie z kalendarzem żydowskim i przekazami Ewangelii, Chrystus został ukrzyżowany 14. nizan, a zmartwychwstał w niedzielę po 14. nizan. Tę praktykę za św. Janem Apostołem przyjął Kościół w Małej Azji i obchodził uroczystości wielkanocne w dwa dni po 14. nizan. Zwolenników takiego terminu Świąt Wielkanocnych nazywano kwartodecymanami.
Praktyka Kościoła na Zachodzie była inna. Uroczystości wielkanocne obchodzono w niedzielę po 14. nizan, natomiast pamiątkę śmierci Chrystusa czczono w piątek przed niedzielą. Należy zauważyć, iż Kościoły małoazjatyckie, podkreślając dogmatyczny punkt widzenia, obchodziły dzień śmierci Chrystusa jako dzień radości - odkupienia. Zachód zaś akcentował mocniej punkt widzenia historyczny i obchodził dzień śmierci Chrystusa jako dzień żałoby, smutku, postu.
Nie można nie wspomnieć o trzeciej grupie chrześcijan, o tzw. protopaschistach, którzy po zburzeniu Jerozolimy nie trzymali się ściśle kalendarza żydowskiego i często obchodzili uroczystości wielkanocne przed 14. nizan.
Biskup Smyrny Polikarp w 155 r. udał się do Rzymu, do papieża Aniceta, w celu ustalenia jednego terminu Świąt Wielkanocnych dla całego Kościoła. Do porozumienia jednakże nie doszło. Sprawa odżyła w 180 r., za papieża Wiktora, kiedy opowiedziano się za niedzielnym terminem Wielkanocy. Papież polecił - pod karą ekskomuniki - przestrzegać nowo ustalonego terminu święcenia Wielkanocy. Mimo tego polecenia, metropolia efezka z biskupem Polikarpem na czele trzymała się nadal praktyki 14. nizan. Zanosiło się nawet na schizmę, ale nie doszło do niej dzięki zabiegom św. Ireneusza, biskupa Lyonu.
Dopiero na I soborze powszechnym w Nicei (325 r.) przyjęto dla całego Kościoła praktykę rzymską. Uchwały Soboru nie zlikwidowały jednak różnic pomiędzy Kościołami wschodnimi i zachodnimi. Należy pamiętać, że Rzym i Aleksandria używały odmiennych metod obliczania daty. Metoda aprobowana przez Rzym zakładała zbyt wczesną datę równonocy - 18 marca, gdy tymczasem Aleksandryjczycy ustalili ją poprawnie.
By położyć kres tej dwoistości, Synod Sardycki (343 r.) podniósł na nowo kwestię dnia wielkanocnego, ustalając wspólną datę na 50 lat. Inicjatywa przetrwała jednak zaledwie kilka lat. Po raz kolejny spór próbował zażegnać cesarz Teodozjusz (346--395). Prosił biskupa aleksandryjskiego Teofilosa o wyjaśnienie różnic. W odpowiedzi biskup, opierając się na metodzie aleksandryjskiej, sporządził tabelę chronologiczną świąt Wielkanocy. Jego zaś kuzyn, św. Cyryl, kontynuując dzieło wuja, wskazał przy okazji, na czym polegał błąd metody rzymskiej. Metoda aleksandryjska uzyskała pierwszeństwo i została zaakceptowana dopiero w połowie V w.
Z polecenia archidiakona Hilarego, Wiktor z Akwitanii w 457 r. rozpoczął pracę nad pogodzeniem metody rzymskiej i aleksandryjskiej. Hilary, już jako papież, zatwierdził obliczenia Wiktora z Akwitanii i uznał je za obowiązujące w Kościele. Od tego czasu obydwa Kościoły obchodziły Wielkanoc w tym samym czasie.
Największego przełomu w zakresie ustalenia daty Wielkanocy dokonał żyjący w VI w. scytyjski mnich, Dionysius Exiguus (Mały). Stworzył on chrześcijański kalendarz, rozpoczynając rachubę lat od narodzenia Chrystusa. To nowe ujecie chronologii zapanowało w Europie na dobre w XI w., a w świecie greckim dopiero w XV w. Chcąc uzyskać datę Wielkanocy, średniowieczny chronolog znalazł tzw. złotą liczbę danego roku (tj. kolejny numer roku w 19-letnim cyklu lunarnym), a potem sprawdzał w tabelach datę pełni księżyca. Znalazłszy ją, szukał pierwszej pełni po równonocy, czyli po 21 marca. Potem sprawdzał tabelę tzw. liter niedziel, która podawała datę Niedzieli Wielkanocnej.
Również Mikołaj Kopernik, na zamku w Olsztynie, gdzie przebywał przez pięć lat, własnoręcznie wykonał tablicę astronomiczną, na której wykreślił równonoc wiosenną. Było to ważne m.in. przy ustalaniu Wielkanocy.
Po XVI-wiecznej reformie kalendarza i wprowadzeniu w 1582 r. kalendarza gregoriańskiego po raz kolejny rozeszły się drogi Wschodu i Zachodu. Niedokładność kalendarza juliańskiego spowodowała przesunięcie względem rzeczywistej daty wiosennej równonocy, dziś wynoszące 13 dni.
Pod koniec XX i na początku XXI w. można zauważyć tendencje do wprowadzenia stałej daty Wielkanocy. Takie propozycje przedstawiano już na forum Ligi Narodów i Organizacji Narodów Zjednoczonych. Dał temu też wyraz w Konstytucji o liturgii II Sobór Watykański oraz patriarcha Konstantynopola Atenagora I w wielkanocnym orędziu z 1969 r., wzywając do usuwania różnic pomiędzy Kościołami i ustalenia wspólnej daty Wielkanocy.
Spośród proponowanych stałych dat sugerowana jest najczęściej druga niedziela Wielkanocy, co pokrywałoby się z ogólnym trendem ustaleń daty śmierci Chrystusa na dzień 3 kwietnia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Ks. dr Jarosław Grabowski, redaktor naczelny „Niedzieli” w Polskim Radiu Katowice

2019-04-20 17:37

AP

AP
Ks. dr. Jarosław Grabowski w rozmowie z red. Zdzisławem Maklesem

W Niedzielę Zmartwychwstania Pańskiego (21 kwietnia br.) Radio Katowice proponuje wielkanocne spotkanie z ks. dr. Jarosławem Grabowskim - nowym redaktorem naczelnym Tygodnika Katolickiego „Niedziela". Kilka minut po 12:00, na 98.4 FM w rozmowie z red. Zdzisławem Maklesem ks. redaktor opowie o nowych wyzwaniach „Niedzieli”. W rozmowie nie zabraknie także myśli związanych z przeżywaniem Wielkanocy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem