Reklama

Poszukiwane rodziny zastępcze

2012-11-19 12:00

Z Dorotą Dominik, dyrektorem Ośrodka Adopcyjno-Opiekuńczego w Rzeszowie, rozmawia Iwona Kosztyła
Edycja rzeszowska 17/2009

Rok 2009 został ogłoszony przez nasz rząd Rokiem Rodzicielstwa Zastępczego. Wpisuje się to w program roku duszpasterskiego, którego hasłem są słowa: „Otoczmy troską życie”. W naszej diecezji w szczególny sposób realizujemy to hasło poprzez skierowanie troski ku rodzinie. Zdarzają się jednak sytuacje trudne, gdy dzieci zostają same bez rodziców i trzeba szukać rozwiązań wyjątkowych.

Iwona Kosztyła: - Coraz częściej zewsząd słychać głosy, „Pomagajcie pokrzywdzonym dzieciom! Twórzcie dla nich rodziny zastępcze!”. Czy odpowiadamy na ten apel?

Dorota Dominik: - Rok 2009 został ogłoszony Rokiem Rodzicielstwa Zastępczego. Jest to próba rozpropagowania takiej formy rodzicielstwa. Chodzi tutaj przede wszystkim o rodziny zastępcze, w mniejszym wymiarze o adopcję, bo z tą formą nigdy nie było problemu. Jeżeli chodzi o adopcję, nasz ośrodek organizuje ich około 80 rocznie. Nieco inaczej wygląda sytuacja z tworzeniem rodzin zastępczych. Jeśli rodzice, z różnych przyczyn nie mogą wychowywać swoich dzieci, sądy rodzinne i opiekuńcze tworzą dla nich rodziny zastępcze. Głównie są to rodziny spokrewnione, dzieci trafiają najczęściej do cioci, starszego rodzeństwa, często do dziadków. Trochę gorzej jest z pozyskiwaniem rodzin zastępczych niespokrewnionych, czyli takich, o jakie chodzi ustawodawcy, który wprowadza taką formę opieki nad dzieckiem. Staramy się tworzyć takie rodziny zastępcze, ale zdajemy sobie sprawę, że jest to o wiele trudniejsza forma opieki nad dzieckiem niż adopcja, częściej preferowana przez zgłaszające się do nas rodziny. Najczęściej do rodzin zastępczych kierowane są dzieci starsze. Rodzina wtedy przyjmuje dziecko czy dzieci z całą ich historią, przeszłością, tożsamością. Często też z kontaktami z rodziną biologiczną, do których to dziecko ma prawo.

- Kto może stworzyć rodzinę zastępczą niespokrewnioną?

- Wszelkie dokładne informacje zawarte są w ustawie o pomocy społecznej, gdzie wymienione są warunki, jakie musi spełnić rodzina zastępcza. Rodzinę zastępczą mogą tworzyć małżonkowie lub osoba samotna, o ile spełniają określone w przepisach wymagania. Muszą być obywatelami polskimi, korzystać z pełni praw cywilnych i obywatelskich, nie być, obecnie ani w przeszłości, pozbawionymi lub ograniczonymi w prawach rodzicielskich. Muszą mieć odpowiednie warunki mieszkaniowe, zapewniające dziecku miejsce do nauki i wypoczynku. Kandydaci muszą być w dobrym stanie zdrowia oraz mieć stałe źródło utrzymania. Muszą też uzyskać kwalifikacje poprzedzone odpowiednim szkoleniem. Szkolenia takie organizują ośrodki pomocy społecznej lub adopcyjno-opiekuńcze. Nie może zabiegać o stworzenie rodziny zastępczej osoba, która wyobraża sobie, że będzie to podreperowanie domowego budżetu, ponieważ otrzyma z tego tytułu dofinansowanie czy też pensję. To jest ślepa uliczka i sytuacja niedopuszczalna. Ważne jest, aby dziecko znalazło w rodzinie zastępczej poczucie bezpieczeństwa i emocjonalnego oparcia. Atmosferę taką potrafi stworzyć tylko taka rodzina, która czuje się w pełni odpowiedzialna za jego losy, niezależnie od tego, czy jest ono czy nie jest formalnie jej własne.

- Jak wiele osób i jak wiele takich rodzin zgłasza się z pytaniem: „Być może spróbujemy, czy państwo nam pozwolą?”.

- Takich rodzin, niestety, nie ma dużo. Z reguły jest to kilkanaście rodzin rocznie, to jest niewiele. Potrzeby są znacznie większe. Czasami zdarzają się osoby z motywacją, o jakiej wspomniałam wcześniej, czyli takie, które wyobrażają sobie, że przyjęcie dziecka do rodziny zastępczej będzie wiązało się z dobrymi następstwami finansowymi. Oczywiście tacy kandydaci nie są kwalifikowani.

- Jakie obawy towarzyszą kandydatom na rodziców zastępczych?

- Przede wszystkim rodziny zastępcze obawiają się kontaktów z rodziną biologiczną. Zdają sobie sprawę z jednej strony, że te kontakty być muszą, bo to dzieciom umieszczonym w rodzinach zastępczych gwarantuje prawo, ale obawiają się, że rodzice biologiczni będą nadmiernie ingerować w wychowanie i życie tych dzieci. Tutaj nie powinni się obawiać, aczkolwiek zdarzają się takie rodziny biologiczne, które chcą ingerować, jednak są sposoby na to, by ich przed tą ingerencją powstrzymać, łącznie z sytuacją, w której sąd rodzinny wyda zakaz kontaktu. Z moich doświadczeń wiem, że rzadko zdarza się, aby rodzice biologiczni ingerowali w wychowanie i życie dzieci w nowym domu. Często mamy do czynienia z sytuacją odwrotną, rodzina zastępcza i dzieci chciałyby tych kontaktów, bo to jest istota rodziny zastępczej, a rodzice biologiczni nie są zainteresowani i nie przyjeżdżają.

- Często rodziny, które chciałyby się podjąć pracy na rzecz dzieci, mówią, że przepisy są za trudne, że ciągle coś przeszkadza. Czy rzeczywiście przepisy nam przeszkadzają?

- Nie zgodziłabym się z tym. W ten sposób mówią osoby, które mogą nie dostać kwalifikacji właśnie z uwagi na to, że mają zły stan zdrowia, nie nadają się do opieki nad dzieckiem, bo sami wymagają wsparcia osoby trzeciej. Podobnie, jeżeli chodzi o stałe źródło dochodu: kwalifikacji nie dostanie osoba, która nigdzie nie pracuje, nie ma żadnych środków, aby utrzymać dziecko. Nie może też być rodziną zastępczą osoba, która ma niewystarczające warunki mieszkaniowe, np. 2-pokojowe mieszkanie w bloku, w którym żyje rodzina z dwójką czy trójką swoich dzieci. Oczywiście my sobie zdajemy sprawę z tego, że nie żyjemy na Marsie, tylko na Ziemi i wiemy, jaka jest sytuacja polskich rodzin jeżeli chodzi o finanse i mieszkania. Jednak nie możemy tworzyć kolejnych trudnych warunków dzieciom, które raz już zostały poszkodowane przez życie.

- Ma pani doświadczenia współpracy z rodzinami zastępczymi. Czy te rodziny dają dobry przykład?

- Jeżeli, w pewnych sytuacjach można mówić, że rodziny spokrewnione są takim trudnym polem do pracy, to rodziny zastępcze niespokrewnione, czyli takie, które są obcymi osobami dla dzieci przyjętych, najczęściej funkcjonują bardzo dobrze. To kwestia nie tylko motywacji i chęci pomocy dzieciom, ale wyboru takiego, a nie innego stylu życia. Podjęcie decyzji o byciu rodziną zastępczą jest o wiele trudniejsze niż np. zmiana czy podjęcie pracy. Pracujemy 8 godzin dziennie, później idziemy do domu i zapominamy o wszystkim. Bycie rodziną zastępczą to jest styl życia, który trwa kilkanaście lat, dopóki dzieci nie „wyfruną z gniazda”. Nie ma urlopu, nie ma możliwości powiedzenia sobie: „Ja mam dosyć tego wszystkiego! Zmieniam, rozstaję się”, itd. To jest decyzja, która wiąże ludzi tak naprawdę na ogromną część życia. I znam rodziny, które to rozumieją i doceniają.

- Rok 2009, jak wspominała pani, jest ogłoszony Rokiem Rodzicielstwa Zastępczego. W jaki sposób będziecie popularyzować ten sposób pomocy rodzinie?

- Jedną z form jest nasze dzisiejsze spotkanie tutaj i myślę, że tego rodzaju działania są najbardziej skuteczne. Spotykamy się z pracownikami PCPR-ów, udzielamy wywiadów, propagujemy w szkołach, w środowisku pracowników socjalnych, informujemy wszędzie, gdzie tylko się da. Najlepsze świadectwo jednak dają same rodziny zastępcze. To działa najbardziej, bo wszędzie tam, gdzie pojawi się rodzina zastępcza, pociąga za sobą inne. To jest najbardziej skuteczny sposób przekonywania do takiej formy opieki nad dzieckiem.

Reklama

Szpital atakuje obrońców życia

2019-03-13 10:57

Artur Stelmasiak
Edycja warszawska 11/2019, str. VI

W Szpitalu Bielańskim życie ludzkie jest ratowane, ale niestety także odbierane nienarodzonym dzieciom. Teraz szpital wytoczył proces obrońcom życia, by przestali przypominać o tym, że aborcja jest zabójstwem

Artur Stelmasiak

Papież Franciszek mówi, że aborcja, jest jak „wynajęcie płatnego zabójcy”, a aborcja eugeniczna jest „nazizmem w białych rękawiczkach”. O tym, że aborcja jest zabiciem dziecka mówią lekarze, prawnicy, biolodzy, etycy i w zasadzie każdy człowiek intelektualnie uczciwy.

– Zabijanie na masową skalę ma miejsce w Szpitalu Bielańskim i dlatego od lat protestujemy w tym miejscu. Organizowaliśmy pikiety, publiczny Różaniec, a także zaparkowaliśmy nasz samochód dostawczy, który pokazuje niewygodną prawdę o zabijaniu dzieci przez lekarzy – mówi Mariusz Dzierżawski, prezes Fundacji Pro-Prawo do Życia, któremu Szpital Bielański wytoczył prywatny akt oskarżenia.

Wolontariusze z tej fundacji mają często wytaczane sprawy w sądach. Ale jak do tej ponad 50 spraw już wygrali, a kolejnych kilkanaście nadal się toczy w sądach. Orzecznictwo sądowe ws. prolife jest więc bardzo jednoznaczne.

Prywatne oskarżenie za publiczne pieniądze

Według portalu www.stopaborcji.pl Mariusz Dzierżawski odpowiada przed sądem w ramach oskarżenia prywatnego z art. 212 § 1 kodeksu karnego. Z informacji medialnych i wcześniejszych wypowiedzi Doroty Gałczyńskiej-Zych, dyrektor Szpitala Bielańskiego, wynika, że szpital zdecydował się na wytoczenie prywatnego aktu oskarżenia m.in. po tym, gdy prokurator wydał postanowienie o umorzeniu dochodzenia. Prokurator rejonowy stwierdził brak interesu społecznego w kontynuowaniu ścigania z urzędu czynu ściganego i braku podstaw do skierowania aktu oskarżenia w trybie oskarżenia publicznego.

Kierownictwo szpitala postanowiło więc wytoczyć proces mimo że powołane do przestrzegania prawa instytucje nie dostrzegły w działalności organizacji prolife podstaw, by iść z tym do sądu. Kto zatem finansuje decyzje dyrekcji, czyli ponosi koszty sądowe i wynagrodzenie prawników? – Opłata z tytułu pełnomocnictwa oraz zastępstwa procesowego jest sfinansowana z budżetu Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej – odpowiada na pytanie „Niedzieli” Dorota Gałczyńska-Zych.

Oznacza to, że prywatny akt oskarżenia przeciwko człowiekowi, który staje w obronie dzieci nienarodzonych, jest finansowany ze środków publicznych. – Jestem tą sprawą zbulwersowany. Szpital ma wiele potrzeb i mógłby lepiej wydawać publiczne pieniądze, niż na atakowanie ludzi, którzy bronią życia – mówi Jacek Ozdoba, warszawski radny z klubu PiS. – Publiczna placówka zamiast koncentrować się na leczeniu ludzi, to zajmuje się atakowaniem ludzi i wydawaniem publicznych pieniędzy na bezsensowne procesy. Ten proces kompromituje dyrekcję szpitala, bo jest atakiem na wolność słowa i wolność wyrażania poglądów.

Protesty powinny być wliczone w ryzyko

Choć każdy ma prawo iść z najmniejszą bzdurą do sądu, to jednak ta sprawa budzi bardzo wiele kontrowersji. Okazuje się, że Szpital Bielański jest pierwszym państwowym szpitalem w Polsce, który zdecydował przedsięwziąć takie kroki przeciwko osobom, które chcą ratować ludzkie życie. – Wolontariusze prolife z tej fundacji mieli już taki akt oskarżenia i proces cywilny wytoczony przez szpital. Ale to był szpital prywatny – Pro-Familia z Rzeszowa. Obie sprawy skończyły się dla szpitala bardzo źle – mówi pełnomocnik Dzierżawskiego mec. Bartosz Lewandowski z Instytutu na Rzecz Kultury Prawnej „Ordo Iuris”.

Po tym jak Sąd Najwyższy wskazał błędy w procesie cywilnym i nakazał jej ponowne rozpatrzenie, władze szpitala w Rzeszowie skapitulowały. Nie tylko wycofano się z batalii sądowej, ale szpital Pro-Familia zaprzestał wykonywania aborcji. – Najwyraźniej przyznali nam rację, że zabijanie dzieci źle służy wizerunkowi szpitala, którego celem jest ratowanie zdrowia i ludzkiego życia – mówi Dzierżawski.

Oprócz procesu cywilnego wolontariusze prolife zostali także oskarżeni z art. 212 § 1, czyli był to analogiczny proces, jaki obecnie ma miejsce w Warszawie. Wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z 2015 r. jest jednoznaczny. Ponowne obranie takiej samej ścieżki prawnej przez dyrekcję Szpitala Bielańskiego wydaje się więc bardzo mało rozsądną decyzją. „Szpital Pro-Familia w Rzeszowie, mając na uwadze charakter prowadzonej działalności, powinien wliczyć w jej ryzyko protesty i manifestacje związane z przedsiębranymi przez tę placówkę czynnościami (wykonywaniem aborcji przy. red)” – czytamy w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie. Sędziowie podkreślili, że skoro w szpitalu dokonano 4 aborcji, to oskarżeni wolontariusze prolife nie mogli tej placówki narazić na „poniżenie w opinii publicznej, czy też na „utratę zaufania”, bo głoszone przez nich hasła były prawdziwe.

„Przymiotu zniesławiającego nie można przypisać zarzutom stawianym szpitalowi przez oskarżonych w głoszonych treściach: «zabijanie chorych dzieci w szpitalu Pro-Familia», skoro zabiegi tego typu były dokonane w tej placówce”, podkreślił skład sędziowski.

Tyle aborcji co na całym Śląsku

W kontekście prywatnego oskarżenia ze strony dyrekcji pod adresem lidera organizacji prolife, trzeba przypomnieć, że Szpital Bielański pod względem wykonywanych aborcji jest znany w całej Polsce. Według danych ujawnionych na wniosek Fundacji Pro-Prawo do Życia w tej placówce medycznej w ciągu ostatnich 10 lat drastycznie zwiększyła się ilość wykonanych aborcji. Podczas, gdy w 2008 r. na Bielanach zabito 38 nienarodzonych dzieci, to w 2016 r. życie straciło już 115 dzieci, a w 2017 r. aż 131. Praktycznie wszystkie aborcje dokonano z powodów eugenicznych, czyli podejrzenia prawdopodobieństwa choroby lub niepełnosprawności dzieci.

Aby pokazać skalę aborcji dokonywanych w Szpitalu Bielańskim można porównać te statystyki z innymi regionami Polski. Dla przykładu w całym województwie śląskim w 2016 r. zabito 120 nienarodzonych dzieci. Oznacza to, że niewielki warszawski szpital wyrabia praktycznie całą „normę” wszystkich szpitali z województwa śląskiego.

„Fenomenem” Szpitala Bielańskiego jest także jeden bardzo istotny historyczny fakt. Chodzi o przełomowe i szeroko opisywane wydarzenie, którym była aborcja chłopca z Zespołem Downa w 2011 r. Profesorowie uniwersyteckiego szpitala w Poznaniu nie chcieli zabić tego dziecka. „Zespół Downa nie musi oznaczać ciężkiego upośledzenia, ani nie jest zagrożeniem dla życia” – napisali w oświadczeniu poznańscy lekarze. Podkreślili jednoznacznie, że dziecko nie kwalifikowało się do tzw. „legalnej aborcji”.

Okazało się, że to, co było uznane za nielegalną aborcję przez lekarzy w Poznaniu, „legalne” stało się na warszawskich Bielanach. Ówczesny ordynator ginekologii chwalił się na łamach prasy, że osobiście podjął decyzję o aborcji dziecka z Zespołem Downa. – Takie nagłośnione aborcyjne kampanie przyczyniały się do tego, że lekarze w innych szpitalach zaczęli bać się odmawiania aborcji. Dlatego aborcji eugenicznych z roku na rok przybywa, choć zapisy ustawy są takie same – mówi mec. Jerzy Kwaśniewski, prezes „Ordo Iuris”.

Ofiarami mogą być także zdrowe dzieci

Prawo aborcyjne zostało uchwalone w 1993 r. i bez zmian funkcjonuje do dziś. Jednak w ciągu 20 lat ilość aborcji eugenicznych wzrosła z 39 w 1996 r. do 1042 w 2016 r. Oznacza to przyrost o ponad 2,6 tys. procent. Aby zrozumieć skalę eugenicznego „postępu” w medycynie należy wskazać, że w samym Szpitalu Bielańskim w 2017 r. było ponad trzy razy więcej aborcji eugenicznych niż w 1996 r. dokonano w całej Polsce.

Wobec tak szokujących statystyk eugenicznych w szpitalach na alarm biją medycy z Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy Polskich. – Ten dynamiczny wzrost liczby wewnątrzłonowo uśmierconych dzieci może być wynikiem zmian kryteriów dotyczących uzasadnienia aborcji w konkretnych przypadkach, popularyzacji tzw. programu profilaktyki wad wrodzonych, polegającego na prenatalnym rozpoznawaniu wady poczętego i rozwijającego się w łonie matki dziecka i proponowaniu rodzicom zabójstwa ich dziecka w procedurze aborcji. „Program” ten zapewnia szpitalom dodatkowe dochody. Rodzice są nierzadko przymuszani przez lekarzy do uczestniczenia w tym programie, a lekarze przez swoich przełożonych do rezygnowania z przysługującej im klauzuli sumienia – wskazują katoliccy lekarze w liście do Ministra Zdrowia. – Najczęściej zabójstwa wewnątrzłonowe są wykonywane w szpitalach bez równoczasowej weryfikacji anatomopatologicznej i genetycznej choroby dziecka, dlatego nie można wykluczyć, że coraz częściej życie, już w łonie matki, tracą zupełnie zdrowe, ale niechciane przez rodziców dzieci.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Sukces o kobiecym obliczu

2019-03-24 09:36

Beata Włoga

Pod takim tytułem w Częstochowie 23 marca br. już po raz 6. odbyło się sympozjum „Dar Bycia Dojrzałą Kobietą” organizowany przez Diecezjalny Instytut Akcji Katolickiej.

Beata Włoga/Niedziela

W tym roku gośćmi specjalnymi były- jak sugeruje hasło sympozjum, kobiety sukcesu: Dominika Figurska, aktorka i dziennikarka telewizyjna, dr Katarzyna Kwarecka z Kliniki Medycyny Estetycznej i Laseroterapii oraz Małgorzata Nawrocka, pisarka, poetka, autorka licznych publikacji.

Zobacz zdjęcia: Sukces o kobiecym obliczu

Spotkanie miało miejsce w Wyższym Seminarium Duchownym, rozpoczęło się Mszą św. sprawowaną przez bp. Andrzeja Przybylskiego w koncelebrze m.in. księży asystentów AK Radosława Rychlika i Jacka Michalczewskiego. Warto zaznaczyć, że w Eucharystii uczestniczyli także członkowie Akcji Katolickiej z całej Polski, z prezes KIAK Urszulą Furtak, którzy przeżywali w tym miejscu rekolekcje.

- Każdy rodzic robi wszystko, aby życie jego dzieci było piękne. Takim Ojcem jest względem nas Bóg – mówił w homilii bp Przybylski. Stworzył świat, z pięknem natury jako dar dla człowieka. Dziś płeć pokazuje się jako niewolę, mówi się o wyborze między byciem kobietą a mężczyzną. Wiele kobiet odrzuca dar macierzyństwa, zaprzeczając swojemu powołaniu. Przed Akcją Katolicką jak i przed każdym katolikiem stoi zadanie powracania do źródeł, ponieważ dziś toczy się wojna cywilizacyjna o koncepcję człowieka. Kto zaneguje plany Boże, zaneguje siebie i człowieczeństwo- podkreślił bp Andrzej.

Uczestników sympozjum przywitał prezes DIAK dr Artur Dąbrowski, a wiceprezes Renata Olczyk odczytała list od premier Beaty Szydło.

W wystąpieniach prelegentek przewijały się osobiste wątki. Każda z pań mówiła o wierze i relacji z Bogiem, która przenika życie zawodowe i determinuje ich wybory.

Dominika Figurska zapytana, czy pojęcie sukcesu nie kłóci się z pokorą, odpowiedziała, że ważne jest podejście do naszych osiągnięć. - Wszystko, co robię, robię na Bożą Chwałę. Za swój najważniejszy sukces uważa rodzinę, męża i piątkę dzieci, dziś mocno angażuje się w obronę życia i ochronę dzieci przed szkodliwą edukacją LGBT w szkołach.

Dr Katarzyna Kwarecka w swej pracy nie tylko poprawia urodę swych pacjentów, ale poświęca im czas i wspiera modlitwą. Największym jej sukcesem jest syn, pasją malarstwo. Jej obrazy można oglądać w klinice, którą prowadzi. Jako wolontariuszka opiekuje się dziećmi w ośrodku przedadopcyjnym.

Małgorzata Nawrocka zapewnia, że jej pisarstwo miało być krótką przygodą, a jest sposobem na życie. W swych działaniach zawsze kieruje się wolą Pana Boga i wsłuchuje się w Jego pragnienia. Rozpowszechnia wiedzę nt. zagrożeń, jakie niosą okultyzm i new age.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem