Reklama

Kolorują dziecięce sny

2013-03-13 12:34

Z Natalią Bielawską rozmawia Monika Jaworska
Edycja bielsko-żywiecka 11/2013, str. 4-5

Natalia Bielawska
Natalia Bielawska prezentuje uszyte poszewki

MONIKA JAWORSKA: - Niedawno ruszyła akcja „Uszyj jasia”, którą Pani zainicjowała. Jak to się stało, że Pani wpadła na pomysł szycia jaśków dla szpitali?

NATALIA BIELAWSKA: - Pomysł podsunęło życie. W grudniu 2012 r. byłam z dzieckiem w szpitalu im. Jana Pawła II w Krakowie. Dziecko trafiło tam z zapaleniem płuc. Podczas codziennej wymiany pościeli zabrakło poszewki na poduszkę dla mojego synka. Zapytałam o nią, usłyszałam od salowej, że nie ma więcej jaśków, wtedy powiedziałam: „No to uszyję”. W szpitalu opiekowano się nami bardzo dobrze, pomyślałam więc: „Lekarze i pielęgniarki pomogli nam - teraz my im pomożemy”. Uważam nawet, że fantastycznie odpoczęłam, przebywając tam z dzieckiem, bo oprócz codziennych kontroli, leczenia i wdychania nebulizatorem soli fizjologicznej, leków, mogliśmy korzystać z książeczek dla dzieci, różnych zabawek, wypożyczyć filmy, korzystać z Internetu w pokoju. Odwiedził nas nawet św. Mikołaj.

- I brak jaśka dla syna w szpitalu był dla Pani impulsem, by ogłosić tę akcję?

- Tak. Właściwie po tygodniu wróciliśmy ze szpitala do domu. Później były święta Bożego Narodzenia, a zaraz po Nowym Roku - 2 stycznia br. ogłosiłam na swoim blogu www.ekoubranka.blogspot.com, że w szpitalu im. Jana Pawła II zabrakło jaśków i potrzeba około 10 sztuk. Jaśków zawsze brakuje w szpitalach, a doszły mnie wieści, że są matki, które z racji tego, że często bywają w szpitalu, wiedzą o tym, więc zabierają z domu swoje jaśki.

- Czy odzew był natychmiastowy?

- Wieść o jaśkach rozeszła się po blogach bardzo szybko. Dziewczyny uszyły jaśki tak szybko, że po kilku dniach było ich ponad 120! Pojawiły się propozycje kolejnych szpitali: Bolesławiec, Bielsko-Biała, Wołomin, Parczew, Rybnik, Brzesko... Do tej pory uszyto ponad 450 jaśków. I te jaśki, które zostały uszyte na początku, prezentowałam na swoim blogu: www.ekoubranka.blogspot.com, ale po miesiącu, gdy akcja nabrała rozmachu, postanowiłam założyć nowego, „jaśkowego” bloga: uszyjjasia.blogspot.com.

- Czy Pani zajmuje się sama prowadzeniem akcji?

- Bardzo pomagają mi dziewczyny, do których wysyłamy jaśki. W akcję zaangażowała się Teresa Klajmon, która organizuje jaśki do szpitala w Bielsku i jest autorką bloga: www.27zima.blogspot.com. Wspaniale akcję przeprowadziła pani Krystyna w Bolesławcu z bloga: www.krawiectwomelanii.blogspot.com, która nadwyżkę jaśków podarowała tamtejszemu Domowi Dziecka. Kasia z bloga www.in-search-of-beauty.blogspot.com za darmo zrobiła piękny plakat, naklejki, baner itp. W powstaniu oficjalnego bloga: www.uszyjjasia.blogspot.com pomogła Manita z www.manitowisko.blogspot.com. Najwięcej jaśków uszyła i od początku akcję wspiera Asia z www.lolajoo.blogspot.com oraz Paulina z www.ce-la-faccio.blogspot.com. Poza tym bardzo mi pomaga Sara z www.akapit.blogspot.com. Kolejny szpital - w Brzesku - zorganizowała i koordynuje Kasia z bloga: www.biolozkowydomek.blogspot.com. Katarzyna Jakubowska zbierała jaśki do Wołomina. Jest jeszcze Katarzyna Gawlik, która koordynuje akcję w Rybniku. Co warto podkreślić, dziewczyny angażują się za darmo, korzystają ze swoich materiałów lub materiałów pozyskanych od rodziny, znajomych.

- Widzę, że w tak krótkim czasie dużo osób zaangażowało się w pomoc.

- Tak. Coraz więcej osób chce przyłączyć się do akcji, co bardzo mnie cieszy. Nie ukrywam też, że gdyby nie w większości blogerki, to trudno było mi to wszystko ogarnąć, a już na pewno nie uszyłabym sama tych 450 jaśków. Do akcji przyłączyło się już prawie 100 osób...

- Na czym szczegółowo polega akcja szycia jaśków? Są jakieś konkretne wytyczne odnośnie do wielkości i rodzaju materiału?

- Akcja polega na tym, że szyjemy głównie małe poszewki na poduszki, popularnie nazywane jaśkami. Wymiary zależą od szpitala, wahają się od 40/40 do 40/50, 45/70, 40/70, 80/65. Wszystkie powinny mieć zakładkę do środka około 15 cm. Raczej bez zamka, nie z polaru lub innego materiału, który może się szybko zniszczyć w praniu. Materiał najlepiej by był kolorowy, a może być też biały z kolorowymi aplikacjami: preferowana jest bawełna, ale może być również flanela, kora.

- Co się potem dzieje z uszytymi jaśkami?

- Gotowe jaśki wysyłamy do zaufanych osób prywatnych, które osobiście dostarczą je do szpitala. Np. ostatnio na blogu pojawiła się fotorelacja z przekazania jaśków przez panią Krystynę do szpitala w Bolesławcu.

- Dlaczego wysyłacie je do osób prywatnych, a nie do szpitala?

- Ponieważ ważne jest to, by wiedzieć, ile jest w danym momencie jaśków, a także, kto je wysłał. Większość jaśków prezentujemy później na blogu oraz w specjalnie założonym, osobnym albumie na „jaśkowym” Facebooku (FB: Uszyj jasia). Poza tym, pielęgniarki mają bardzo dużo swojej pracy, nie chciałam im dawać dodatkowej.

- Czy oprócz Pani i blogerek ktoś inny też może uszyć jasiek?

- Oczywiście. Zachęcamy do tego. I wystarczy, że ktoś uszyje poszewkę. Nie potrzeba wkładu ani poduszki! Wystarczy sama poszewka. Przy okazji każda chętna osoba do uszycia poszewki może skorzystać z tutoriali, czyli informacji, jak to zrobić, które znajdują się na stronie: www.uszyjjasia.blogspot.com/p/jak-uszyc-jasia-tutoriale.html. Po uszyciu poszewki wystarczy zerknąć na zakładkę „aktualne adresy”: www.uszyjjasia.blogspot.com/p/aktualne-adresy.html. Tam są dostępne dane szpitali, które potrzebują jaśków, i podane rozmiary, a także adresy osób, które przyjmują jaśki, by je potem przekazać do szpitali. Osoba, która uszyła poszewki, może zrobić ich zdjęcia i przesłać je na adres e-mail: uszyjjasia@o2.pl z informacją: jaki rozmiar, gdzie wysyła, blog albo inicjały, które są potrzebne do podpisu przy prezentowaniu zdjęć na blogu i FB. Dobrze byłoby, gdyby te informacje były napisane na kartce i zapakowane wraz z poszewkami - bardzo nam to ułatwi pracę. Uszyte poszewki można przesłać do szpitala lub do osoby, która koordynuje akcją w danym rejonie. Jeśli takowej nie ma, może nią zostać każdy, kto tylko wyrazi taką chęć. Informacje, jak zorganizować szpital, podane są na naszym „jaśkowym” blogu.

- Proszę mi jeszcze powiedzieć, jakie jest zapotrzebowanie na jaśki w szpitalach diecezji bielsko-żywieckiej?

- W tej chwili szyjemy jaśki do Szpitala Pediatrycznego w Bielsku-Białej. Potrzebują tam jaśków o wymiarach 40/40 i 40/50 (plus 15 cm zakładki do środka). Myślę, że do przyjmowania jaśków warto zaangażować inne szpitale, czy hospicja, domy dziecka na terenie całej diecezji bielsko-żywieckiej.

- Czy w akcję można się włączyć tylko poprzez szycie poszewek, czy można też pomóc w inny sposób?

- Myślę, że prócz szycia poszewek, najbardziej można pomóc, wchodząc do szpitala, domu dziecka, rodzinnego domu dziecka, hospicjum, które znajdują się w okolicy, chociażby np. na Podbeskidziu, na terenie diecezji bielsko-żywieckiej, i zapytać, czy potrzeba jaśków albo czegoś innego, ale UWAGA - pieniędzy nie zbieramy! Potem wystarczy napisać na adres e-mail: uszyjjasia@o2.pl, a ja umieszczę informację na blogu i FB, i szyjemy dla tych instytucji. Dodam, że szyjemy jaśki za darmo i wręczamy je też za darmo. Nie oczekujemy w zamian pieniędzy. Można też pomóc, przekazując materiały: bawełnę, korę, flanelę. Potrzebujemy też takich materiałów, jak zasłony, pościel „po dzieciach”, byle by w dobrym, a najlepiej w bardzo dobrym stanie. Z pozyskiwanych materiałów będziemy szyć nowe jaśki w kawiarenkach szyciowych - w „Slow Fashion Cafe” w Krakowie oraz w „Nitce” w Poznaniu. Zależy mi, by te materiały nie były zniszczone, ponieważ mają służyć chorym dzieciom! I żeby były z bawełny, flaneli, i kolorowe. W końcu kolorujemy dziecięce sny.

* * *

W styczniu 2013 r. z inicjatywy Natalii Bielawskiej z Krakowa (a pochodzącej z Rudzicy na Śląsku Cieszyńskim) ruszyła akcja „Uszyj jasia”. Grupa osób szyje jaśki, które następnie są przekazywane do szpitali, domów dziecka i hospicjów na terenie całej Polski. Również w diecezji bielsko-żywieckiej akcja staje się coraz bardziej popularna. Obecnie są szyte jaśki dla Szpitala Pediatrycznego w Bielsku-Białej (oraz poza diecezją dla szpitala w Rybniku), ale w akcję można włączyć kolejne szpitale, a także hospicja i domy dziecka.

Tagi:
hospicjum dom dziecka

Trwają IV Pola Nadziei na rzecz hospicjum „Betania”

2019-04-07 17:46

pab / Przemyśl (KAI)

W Przemyślu trwa czwarta edycja akcji Pola Nadziei. Na ulicach miasta i przy kościołach trwa zbiórka do puszek na rzecz stworzenia Centrum Hospicyjno-Opiekuńczego „Betania” im. św. Łazarza. Wolontariusze rozdają żółte żonkile.

Bożena Sztajner

- Ludzi chorych w naszych rodzinach mieliśmy, mamy albo będziemy mieć, dlatego troska o chorych każdemu z nas jest bardzo bliska – powiedział na przemyskim Rynku, otwierając wydarzenie ks. Józef Bar, prezes stowarzyszenia katolickiego Rycerskie i Szpitalne Bractwo św. Łazarza z Jerozolimy. To właśnie ono organizuje zbiórkę i buduje hospicjum.

Obiekt powstanie w jednym z pustych budynków po dawnym szpitalu wojskowym. – Jest to potężna inwestycja, którą realizujemy już drugi rok i potrzebujemy środków na wkład własny – powiedział KAI Wiesław Morawski, wiceprezes stowarzyszenia. – Wykonane zostały najtrudniejsze prace ziemne polegające na wymianie tynków, poszycia dachowego, wykopaniu i osuszeniu fundamentów, podbiciu ich i uzyskaniu przestrzeni na poziomie piwnicy pod całym budynkiem – opisuje.

Prace te mają się zakończyć jesienią. Natomiast pod koniec 2020 r., kiedy przypadnie 125-lecie budynku, hospicjum powinno być gotowe i wtedy pozostanie wyposażenie go w odpowiedni sprzęt.

- Cały obiekt będzie wieloprofilowy. Będzie 40 łóżek hospicyjnych dla osób dorosłych oraz kilka dla dzieci, które rodzą się z wadami śmiertelnymi. Poza tym będzie dom dziennego pobytu dla seniorów, rehabilitacja, ośrodek naprotechnologii. Planujemy też otwarcie Okna Życia – zapowiada Wiesław Morawski.

Stowarzyszenie katolickie Rycerskie i Szpitalne Bractwo św. Łazarza z Jerozolimy zostało powołane na terenie archidiecezji przemyskiej dekretem abp. Józefa Michalika w 2014 r. nawiązuje ono do tradycji Zakonu Rycerzy i Szpitalników Świętego Łazarza z Jerozolimy (Ordo Militaris et Hospitalis Sancti Lazari Hierosolymitani), należącego do najstarszych chrześcijańskich instytucji szpitalnych.

Celem stowarzyszenia jest uczestnictwo w misji Kościoła i promocja wiary chrześcijańskiej we wszystkich jej aspektach: duchowym, kulturalnym, społecznym, charytatywnym.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Katedra Notre Dame: wielkie organy cudem uniknęły zniszczenia

2019-04-17 21:16

azr (KAI/LeFigaro/FranceMusique) / Paryż

Zabytkowe tzw. wielkie organy cudem ocalały podczas poniedziałkowego pożaru w katedrze Notre Dame w Paryżu. Monumentalny instrument, którego część piszczałek pamięta czasy średniowieczne, nie został zalany w czasie gaszenia pożaru, nie spłonął, ani też nie stopił się pod wpływem wysokich temperatur.

wikipedia.org

Zabytkowy instrument, składający się z 5 klawiatur, 109 tonów i ok. 8000 piszczałek ocalał podczas poniedziałkowego pożaru. Teraz muzycy z całego świata mobilizują się na wypadek, gdyby organy należało zdemontować z uszkodzonej świątyni i poddać kosztownej renowacji. Jak opisuje jeden z organistów paryskiej katedry, Vincent Dubois, który uczestniczył w wizji lokalnej po ugaszeniu pożaru, „cała struktura, nastawa organowa, piszczałki i konsole zostały dotknięte pożarem w bardzo niewielkim stopniu”. Znajdujący się pod zachodnią rozetą instument, choć był zagrożony w razie zawalenia się wież, został uratowany, m.in. dzięki temu, że ogromne wysiłki straży pożarnej zostały włożone w ostudzenie temperatury północnej wieży, której zawalenie się mogłoby mieć tragiczne skutki dla całej budowli. „To prawdziwy cud, że woda nie dostała się do środka” - mówi drugi z organistów, Olivier Latry. Wielkim szczęściem jest też fakt, że ołowiane piszczałki, których konstrukcja może wytrzymać do 350 stopni Celsjusza nie stopiła się.

Pytany o przyszłość instrumentu, Dubois nakreśla dwa możliwe scenariusze. Jeśli konstrukcja katedry okaże się na tyle stabilna, że rozpocznie się jej odbudowa, organy należy zabezpiczyć na czas prac i przewidzieć sesje muzyczne, ponieważ instrument ten nie może zbyt długo pozostawać nieużywany. Jeśli natomiast budowla okaże się zbyt niestabilna, wówczas monumentalny instrument trzeba będzie zdemontować.

W katedrze Notre Dame w Paryżu organy były obecne od początku jej istnienia, choć początkowo były niewielkim instrumentem. Słynne „wielkie organy” zostały skonstruowane w XIII w. i rozbudowane w kolejnm stuleciu. Obecny instrument do dziś posiada kilka piszczałek z czasów średniowiecznych. To świadczy o najwyższej trosce, jaką przez wieki otaczano instrument, jego konserwację i modernizację. Ocalały podczas Rewolucji Francuskiej, a kolejny etap swojej rozbudowy zawdzięczają m.in. architektowi Viollet-le-Duc, który polecił ich unowocześnienie. Po raz ostatni poddano je kompletnej renowacji w latach 2011-2014.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bp A. Bałabuch: Wigilię Paschalną zaczynamy nie po zachodzie słońca, ale po zmroku

2019-04-18 16:38

Dawid Gospodarek / Warszawa (KAI)

Trzeba zwracać uwagę nie na to, kiedy jest zachód słońca, ale kiedy zapada zmrok - tak o rozpoczęciu Wigilii Paschalnej mówi bp Adam Bałabuch. Czy podczas obrzędu mandatum można obmywać nogi kobietom, czy Groby Pańskie mogą zawierać aluzje polityczne, czy w święconce może być czekolada albo czy świecki może ją błogosławić? Czy w drugi dzień świąt powinno się odczytywać list rektora KUL? Na te i inne zagadnienia odpowiada w rozmowie z KAI przewodniczący Komisji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów Konferencji Episkopatu Polski.

Agnieszka Bugała
Zewnętrzne gesty i postawy ciała przyjęte przez świeckich podczas liturgii nie są bez znaczenia – podkreśla bp Adam Bałabuch

Bp Adam Bałabuch: Myślę, że każdy powinien robić to w ramach obwiązujących przepisów. Papież pokazuje jakiś kierunek i każdy ksiądz musi rozeznać, czy to, co będzie czynił, nie będzie budziło zdziwienia wśród parafian. Chodzi też o to, żeby ludzie przeżywali liturgię w sposób pełen spokoju wewnętrznego, a nie emocjonalnie zastanawiali się potem, co ksiądz nowego wprowadza. Dla nas istotne jest też to, jakie normy obecnie nas obowiązujące są zapisane w księgach liturgicznych. Wiemy, że ten obrzęd może być, ale też można go pominąć. A jeśli otworzymy Mszał rzymski, gdzie czytamy też o mandatum, to jest tam taki zapis, że ministranci prowadzą wybranych mężczyzn do ław przygotowanych w stosownym miejscu. Nie ma tam nic o kobietach. Taki jest zapis w polskim Mszale.

KAI: Jak powinien wyglądać Grób Pański? W Polsce w wielu miejscach praktykuje się instalacje ze społecznym czy katechetycznym przekazem…

- Ozdoby Grobów Pańskich powinny nawiązywać do Tradycji, do tego, co znamy z Pisma Świętego, wyrażać prawdy i idee z Objawienia. Rzeczywiście, w Polsce mamy zwyczaj nawiązywania do bieżącej sytuacji. Pamiętamy czasy choćby Solidarności, kiedy te groby nawiązywały do wydarzeń bieżących, np. po śmierci księdza Popiełuszki przypominały o tej tragedii. Myślę, że takie elementy, które są wyrazem przywiązania do tradycji narodowej, mogą znaleźć odzwierciedlenie w wystroju, ale nie mogą one mieć znamion politycznego zaangażowania, to by było bardzo niestosowne. Ale mamy prawo wyrażać swoje przekonania, np. w kwestii ważnych dla nas prawd, jak rodzina czy ochrona życia.

- Jednocześnie mocno zaznacza się, żeby cała oprawa grobu, czy to będą nawiązania do sztuki, nauki społecznej czy motywy ewangelizacyjne, nie przesłaniały i nie odwracały uwagi od monstrancji.

- Oczywiście. Trzeba sobie uświadomić, że zasadniczą sprawą jest adoracja Najświętszego Sakramentu. Tak trzeba przygotować wystrój Grobu Pańskiego, żeby wszystko wskazywało na monstrancję, na Jezusa, którego adorujemy. Należy tak ułożyć grób, żeby monstrancja była wyeksponowana - przez oświetlenie, wystrój. Żeby wszystko to prowadziło wzrok nie na te elementy poboczne wystroju ale na Eucharystię. W Mszale znajdujemy taki zapis: wszystkie elementy dekoracyjne i światła powinny kierować uwagę wiernych na Najświętszy Sakrament, który jest Pamiątką Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa, a nie na figurę Chrystusa leżącego w grobie.

- Sobota kojarzy się ze święconką. Towarzyszy jej trochę kontrowersji, np. samemu terminowi. Przed reformami liturgicznymi w połowie XX wieku święciło się pokarmy w sobotę, ale po Wigilii Paschalnej, która odbywała się rano. Potem przesunięto ją słusznie na wieczór, ale święcenia pokarmów już nie. Przez to np. trzeba specjalnie błogosławić wodę, której zapasów się pozbyliśmy ze względu na nową z Wigilii Paschalnej. Może warto dla spójności znaków wrócić do błogosławienia pokarmów po Wigilii Paschalnej lub niedzielnej porannej Mszy?

- Nie sądzę. Jeśli tak się tradycja ukształtowała, to znaczy, że to ma znaczenie i sens dla wiernych. Błogosławienie pokarmów dopiero po Wigilii Paschalnej, jeśli miałoby miejsce dopiero w godzinach nocnych czy po rezurekcji, mogłoby skutkować tym, że wielu ludzi nie miałoby praktycznej możliwości wzięcia udziału w tym obrzędzie. Byłoby to trudne zwłaszcza dla starszych czy chorych. W ciągu dnia w sobotę bardzo licznie przychodzą rodziny z dziećmi, więc pozbawilibyśmy szansy włączenia dzieci w obrzęd pobłogosławienia pokarmów, bo trudno wymagać od rodziców, żeby przychodzili z dziećmi późno w nocy albo wczesnym rankiem. Dlatego myślę, że z takich właśnie względów duszpasterskich tradycja tak się ukształtowała i warto ją utrzymać, szczególnie że jest też okazją do krótkiej katechezy dla tych dzieci i rodziców, którzy z nimi przychodzą na pobłogosławienie pokarmów.

- Kto może błogosławić pokarmy? Wiadomo, że księża mogą, ale widać też czasem kleryków.

- Tak, bo przepisy pozwalają, by akolici i lektorzy, będący alumnami seminarium duchownego, pobłogosławili pokarmy. Tak może być w razie konieczności, np. w parafiach, gdzie trudno, żeby dotarł osobiście ksiądz czy diakon. Tam, gdzie to jest możliwe, dobrze byłoby, gdyby uczynili to ci, którzy mają święcenia.

- A jeśli świecka osoba ma posługę lektoratu, to czy może pobłogosławić w razie konieczności?

- Obrzędy błogosławieństw mówią o akolitach i lektorach, będących alumnami seminarium duchownego. Natomiast w domu błogosławieństwa pokarmów może dokonać ojciec, matka lub ktoś z członków rodziny przed porannym wspólnym posiłkiem.

- Zwraca się też uwagę, żeby to błogosławienie pokarmów nie odbywało się w tej przestrzeni, gdzie jest wystawienie Najświętszego Sakramentu w Grobie Pańskim...

- To zależy od roztropności duszpasterskiej i możliwości danej świątyni. Jeśli kościół jest mały, a w wielu miejscowościach tak jest, to trudno o inną przestrzeń. Jeśli jest pogodnie, to można błogosławić pokarmy na zewnątrz przed kościołem, by nie zakłócać adoracji. Ale jeśli jest wewnątrz świątyni, to jest okazja, żeby włączyć też pobłogosławienie pokarmów we wspólną adorację, która trwa przy Bożym Grobie.

- Czy są jakieś rzeczy, których nie powinno być w koszyku ze święconką? Rytuały wymieniają konkretne pokarmy, jak chleb, mięso, jajka, sól. A na przykład baranek z czekolady?

- Moim zdaniem, nie możemy wykluczać takich rzeczy, które są dobre z natury i niczemu nie przeszkadzają, a nawiązują też do lokalnych zwyczajów czy tradycji. Może być baranek z czekolady czy z cukru, to nic niewłaściwego. Wyklucza się takie rzeczy, które byłyby tu niestosowne, np. alkohol.

- Czasem pojawia się taki praktyczny problem z utylizacją poświęconych rzeczy. Czy to jest problem, żeby wyrzucić np. skorupki po jajkach do kosza?

- Myślę, że to samo w sobie nie jest jakimś dużym problemem. Jeśli ktoś ma taką wrażliwość, żeby resztki, np. skorupki, potem zebrać i spalić, jest to piękne. I rzeczywiście utarło się, że słuszną formą takiej utylizacji jest właśnie spalenie. Ale nie można popadać w skrupuły, jeśli ktoś nie ma takiej możliwości czy z innych względów po prostu wyrzuci takie resztki. Proszę pamiętać, że modlitwa błogosławiąca pokarmy nie sprawia, że one same z siebie stają się jakoś uświęcone, np. tak jak dewocjonalia. Jest to modlitwa, w której prosimy, żeby przez te rzeczy możliwe było odniesienie do nadprzyrodzoności, do Pana Boga; żeby te pokarmy, które spożyjemy, wyrażały pewne prawdy, które świętujemy. Warto wysłuchać dokładnie treści tych modlitw z rytuału.

- A co robić z palmami po Niedzieli Palmowej?

- Najczęściej się je przechowuje. Po to się palmy święci, żeby je potem przechowywać przez cały rok. A jeśli nie, to należy je spalić. Bo to chyba jedyna rozsądna metoda, trudno takie pobłogosławione rzeczy wprost wyrzucać. Co innego pokarm, co innego skorupki z jajka. Bo pokarmu też nie wyrzucamy, tylko też utylizujemy przez spalenie, ale nie wyrzucamy.

- W liturgii Triduum Paschalnego jest duża wrażliwość na symbole. Np. bardzo się dba o to, żeby Wigilia Paschalna zaczynała się po zmierzchu, żeby paschał był rzeczywiście owocem pszczelego roju, etc. Czy do Księdza Biskupa dochodzą sygnały, że jest problem z zachowywaniem takich przepisów?

- Na pewno jest problem z rozpoczynaniem liturgii paschalnej w odpowiednim momencie, dlatego że czasami księża mają kilka kościołów i starają się jakoś liturgię w kilku miejscach w parafii celebrować. Stąd czasami niestety rozpoczynają zbyt wcześnie, co jest niezgodne z przepisami Kościoła. Trudno, kiedy słońce ledwo zajdzie, kończyć liturgię i śpiewać Alleluja. Wigilia Paschalna kończy się ogłoszeniem zmartwychwstania i to powinno być już po zmroku – zarówno rozpoczęcie jak i zakończenie liturgii. Czasami to sformułowanie „po zapadnięciu zmroku” może być źle interpretowane, bo niektórzy to rozumieją przez „po zachodzie słońca”. Ale kiedy w kalendarzu jest wpisany zachód słońca, to jeszcze przez prawie godzinę nie ma zmroku. Tu trzeba zwrócić uwagę nie na to, kiedy jest zachód słońca, ale kiedy zapada zmrok.

- Jeśli chodzi o sztuczny paschał, to może rzeczywiście kiedyś takie były, ale ostatnio raczej nie widzę, żeby paschały były sztuczne, plastikowe. Oczywiście, nie wszystkie są z czystego wosku, ale to czasami nie jest możliwe.

- W drugi dzień Świąt często jest czytany list rektora KUL-u czy innej katolickiej uczelni zamiast homilii.

- Jeśli powinien być odczytany, to na mocy zarządzenia biskupa miejsca, bo rektor uczelni nie ma takiej władzy. Jeśli biskup miejsca wydał takie zarządzenie, to trzeba być temu posłusznym. W polskiej tradycji są listy pasterskie czytane podczas Mszy. Jeśli biskup diecezjalny uważa ten list rektora za swój i każe go odczytać, to należy go odczytać. To zależy od praktyki danej diecezji. Bo biskup może też postanowić, że można przeczytać, ale nie ma zobowiązania i ksiądz może sam podjąć decyzję. Czasami są tzw. „listy do wykorzystania duszpasterskiego”, więc można fragment listu wykorzystać w swojej homilii. To zależy od charakteru listu i przede wszystkim od biskupa miejsca.

- A czy powinien być czytany taki list zamiast homilii?

- Mamy wskazania dotyczące homilii mszalnej wydane przez Konferencję Episkopatu Polski, w których czytamy, że może być czytany list zamiast homilii, jeśli jest taka decyzja biskupa miejsca. List może być odczytany w miejsce homilii dlatego, że co prawda jest wymóg, by w trakcie Mszy św. w uroczystości nakazane czy w niedziele głosić homilię, ale są okoliczności, kiedy w miejsce homilii czytany jest list pasterski. O tym mówią też Wskazania KEP dotyczące homilii mszalnej.

- Dziękuję za rozmowę.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem