Reklama

"Czekajcie więc, bracia, cierpliwie na przyjście Pana" (Jk 5, 7)

BISKUP KAZIMIERZ ROMANIUK
Edycja warszawska (st.) 49/2000

Rozpoczął się liturgiczny okres Adwentu, czyli czas oczekiwania na przyjście Boga Człowieka. W opinii nie tylko Polaków czekanie nie cieszy się najlepszą reputacją.

Jako naród długo czekaliśmy na odzyskanie upragnionej niepodległości, nie mogliśmy doczekać się końca zwłaszcza II wojny światowej, a gdy już się skończyła, byliśmy skazani na półwiecze dalszego narodowo-politycznego czekania. Wystawaliśmy w najrozmaitszych kolejkach po najbardziej elementarne zakupy z chlebem włącznie, po benzynę przed stacjami paliw, do lekarza, po comiesięczną rentę, do podatkowego okienka w najrozmaitszych korkach ulicznych i na przystankach autobusowo-tramwajowych... Ile przy tym było obrazy Bożej, przekleństw, zniecierpliwienia, międzyludzkich konfliktów i starć nie zawsze tylko słownych... A wszystko przez owo nieszczęsne oczekiwanie. Z czasem wytworzyła się nawet instytucja albo zawód profesjonalnych "czekaczy" . Byli to zazwyczaj emeryci, którzy za odpowiednim wynagrodzeniem spędzali całe godziny, najczęściej nocne, w najrozmaitszych kolejkach: po zakup mebli, pralki, samochodu itp. Ci być może chwalili sobie zjawisko kolejek i obowiązkowego czekania. Czekanie było dla nich sposobem na życie. Natomiast dodatkowo złorzeczyli czekaniu ci, którzy owych zawodowych "czekaczy" byli zmuszeni opłacać. Jeszcze raz powtórzmy: czekanie źle jest notowane, konieczność czekania ma bardzo złą prasę.

Ale czy tylko? Czy ten medal naprawdę nie ma drugiej strony? Czy w ludzkim czekaniu rzeczywiście nie można się dopatrzeć niczego dobrego?

Chyba jednak można. Są bowiem takie gatunki czekania, które wzbudzają nasze emocje, dobre emocje, mobilizują nas wewnętrznie, dodają chęci do życia. To na przykład oczekiwanie na przybycie ukochanej osoby, otrzymanie dyplomu czy wyróżnienia, narodziny upragnionego dziecka, wprowadzenie się do nowego domu. Wszystkie te oczekiwania dodają swoistego uroku ludzkiemu życiu. Człowiek, który już na nic nie czeka, nie bardzo widzi sensu swojego trwania przy życiu. Pozostaje mu, dokładnie mówiąc, jeszcze jedno czekanie, ale to najgorsze z możliwych: już tylko na śmierć. Trudno nie przyznać, że życie, któremu nie towarzyszy już czekanie na cokolwiek i kogokolwiek, jest szare, smutne i nie pociągające.

Dla chrześcijanina zawsze jest adwent

W tym miejscu trzeba jednak zauważyć, że nie jest to sposób myślenia, który mieliby prawo podzielać ludzie wierzący, dokładnie: żyjący wiarą w prawdy przekazane nam przez objawienie. W świetle tych prawd wiary życie chrześcijanina, niezależnie od jego doczesnych okoliczności, zawsze ma charakter adwentowego czekania. Dokładnie przedstawił to św. Paweł, który pisał do Filipian: "Dla mnie bowiem życie - to Chrystus, a śmierć - to po prostu zysk... być z Chrystusem to przecież wielkie szczęście..." (Flp 1, 21. 23).

Tak więc w życiu chrześcijanina nigdy nie powinno być miejsca dla szarzyzny i bezcelowości. Kiedy się już nawet spełnią wszystkie nasze małe ziemskie oczekiwania, pozostaje jeszcze jedno, w pewnym sensie najważniejsze: oczekiwanie na spotkanie z Chrystusem. " Być z Chrystusem to przecież wielkie szczęście". To na pewno największe, najcenniejsze oczekiwanie z kategorii tych wszystkich pozytywnych oczekiwań. I dlatego żaden dom emerytów nie musi być miejscem smutku, beznadziejności i przygnębienia. Tam się oczekuje na radosne spotkanie z Chrystusem. W tym jednym oczekiwaniu rehabilitują się niejako wszystkie inne, najbardziej uciążliwe czekania.

Czekać - to mieć nadzieję

Oczekiwania ludzkie najczęściej bywają określone za pomocą przymiotnika "cierpliwe" lub przysłówka "cierpliwie". Nie ma sprzeczności pomiędzy czekaniem "pełnym napięcia" a "cierpliwym". Emocje, napięcia przyczyniają się nawet do ożywienia cierpliwości. W przypadku oczekiwania na spotkanie z Bogiem u podstawowej cierpliwości znajduje się wiara w niezawodność Bożych obietnic, we wszechmoc i nieskończoną dobroć Boga. U Boga wszystko jest możliwe. To właśnie ta wiara czyni nasze oczekiwania bardziej spokojnymi, pozbawiając je nie zawsze pożądanego podniecenia.

Z drugiej strony, na utrzymywanie się stanu swoistego ożywienia wpływa towarzysząca oczekiwaniu nadzieja. Czekać - to mieć nadzieję, że spełnią się nasze oczekiwanie. W niektórych sytuacjach nadzieja przyczynia się do przedłużenia czekania i utrzymania w nas woli życia. Nie wiemy oczywiście, jakie nadzieje ocalenia podtrzymywały przez przynajmniej pewien czas marynarzy na zatopionym niedawno podwodnym okręcie rosyjskim. Nikt nie dowie się też o sile nadziei tych, którzy nie przeżyli, choć na ratowniczych tratwach utrzymywali się jakiś czas po rozbiciu okrętu. Ale niejednokrotnie już opowiadali o swoich nadziejach ocalenia górnicy uratowani z bardzo groźnej katastrofy albo ofiary trzęsień ziemi, wydobyte po kilku dniach spod zwałów gruzu. Pewien więzień amerykański, skazany niesłusznie na karę śmierci, gdy po kilku latach został w kolejnym procesie uniewinniony, oświadczył publicznie, że wiele razy miał okazję popełnić samobójstwo, ale utrzymywała go przy życiu chrześcijańska nadzieja, że doczeka się skorygowania niesprawiedliwego wyroku. I czekał.

Reklama

Czekanie umiejętne

Czekanie rzadko kiedy jest samą bezczynnością, beztroskim dolce far niente. A jeśli czekający dopuszczą do tego, to może ich spotkać to, co przeżyły nieroztropne panny z Ewangelii. Nie zdobyły się na umiejętność dobrego czekania. W prawdziwe czekanie musi być zaangażowana wiara i nadzieja. No i, rzecz jasna, miłość, zwłaszcza gdy oczekuje się na ukochane osoby i wymarzone zdarzenia. Przypominają się podniesione ku niebu oczy tłumów, wypatrujących helikoptera z Ojcem Świętym w czasie nie jednej jego pielgrzymki.

Czekanie refleksyjne

Warto też zauważyć, że istnieje pewna różnica w oczekiwaniu na kogoś i w oczekiwaniu na coś. Oczekiwaniu na kogoś towarzyszą spekulacje: a to na temat jego wyglądu, jeśli jest w ogóle nieznany, a to na temat zmian w wyglądzie, gdy się osobę oczekiwaną już widziało. Zastanawiamy się, jak zareaguje na nasz widok, co powie, co my powinniśmy odpowiedzieć. Oczekiwanie na kogoś jest pełne myślenia. Nie dostrzega się tego w oczekiwaniu na osiągnięcie jakiejś rzeczy martwej, choćby przedstawiała dla nas niemałą wartość.

Skazani na czekanie?

Wreszcie należy odróżniać oczekiwanie, które sami sobie niejako z całą dobrowolnością zadajemy od oczekiwania narzuconego nam przez innych albo przez zewnętrzne okoliczności. Bywamy więc skazywani na czekanie albo sami decydujemy się poczekać z podjęciem jakiejś decyzji. W tym drugim przypadku oczekiwaniu towarzyszą ludzkie kalkulacje, ciągłe ważenie wszystkich "za" i "przeciw", w pierwszym dokłada się wszelkich starań, żeby samo oczekiwanie nie było zbyt uciążliwe.

Bóg czeka

Posługując się nieco paradoksalnym sposobem i myślenia, i mówienia, można by powiedzieć, że Pan Bóg też przeżywa swój adwent. Pan Bóg też oczekuje: oczekuje na przyjście człowieka. Czasami to oczekiwanie trwa od jednej spowiedzi wielkanocnej do drugiej, ale niekiedy przeciąga się na wiele lat lub na całe życie. Bywa i tak, że w ogóle do niego nie dochodzi za ziemskiego życia człowieka. Trwa Boże oczekiwanie. Skończy się w dniu Sądu Ostatecznego. I jak my w adwentowych modłach prosimy niebiosa, by nam zesłały Sprawiedliwego, tak też On, ów Sprawiedliwy, przeżywając swój adwent, zwraca się do nas z apelem: "Przyjdźcie do Mnie wszyscy" (Mt 12, 28) lub zaprasza nas na ucztę poprzez swoich wysłanników wołających (Łk 14, 17).

Obyż nasze dobre, pobożne przeżycie czasu adwentowego przyczyniło się do skrócenia adwentu Bożego, czyli czasu oczekiwania na nasz powrót do domu Ojca.

Reklama

Nowenna do św. Józefa

2018-03-09 12:48

Aleksandra Bąk

Wielkimi krokami zbliża się uroczystość św. Józefa, przypadająca na 19 marca. Z tej okazji warto pomyśleć o dołączeniu się do modlitwy nowenną do wyżej wspomnianego świętego, która rozpoczyna się w sobotę 10 marca.

Piotr Marcińczak

Dlaczego warto prosić św. Józefa o wstawiennictwo przed Bogiem i pomoc? Odpowiedzi na to pytanie udziela m.in. św. Bernard z Clairvaux (1153 r.): „Od niektórych świętych otrzymujemy pomoc w szczególnych sprawach, ale od św. Józefa pomoc jest udzielana we wszystkich, a poza tym broni on tych wszystkich, którzy z pokorą zwracają się do niego”. Inny św. Bernard, ten ze Sieny (1444 r.), pisał: „Nie ulega wątpliwości, że Chrystus wynagradza św. Józefa teraz nawet więcej, kiedy jest on w niebie, aniżeli był on na ziemi. Nasz Pan, który w życiu ziemskim miał Józefa jako swego ojca, z pewnością nie odmówi mu niczego, o co prosi on w niebie”.

NOWENNA

Modlitwa wstępna

K.: W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
W.: Amen.
K.: Do Ciebie, Święty Józefie, uciekamy się w naszej niedoli. Wezwawszy pomocy Twej Najświętszej Oblubienicy, z ufnością również błagamy o Twoją opiekę. Przez miłość, która Cię łączyła z Niepokalaną Dziewicą, Bogurodzicą, i przez ojcowską Twą troskliwość, którą otaczałeś Dziecię Jezus, pokornie błagamy: wejrzyj łaskawie na dziedzictwo, które Jezus Chrystus nabył krwią swoją, i swoim potężnym wstawiennictwem dopomóż nam w naszych potrzebach.
Opatrznościowy Stróżu Bożej Rodziny, czuwaj nad wybranym potomstwem Jezusa Chrystusa. Oddal od nas, ukochany Ojcze, wszelką zarazę błędów i zepsucia. Potężny nasz Wybawco, przybądź nam łaskawie z niebiańską pomocą w tej walce z mocami ciemności, a jak niegdyś uratowałeś Dziecię Jezus z niebezpieczeństwa, które groziło Jego życiu, tak teraz broń Świętego Kościoła Bożego od wrogich zasadzek i od wszelkiej przeciwności. Otaczaj każdego z nas nieustanną opieką, abyśmy za Twoim przykładem i Twoją pomocą wsparci, mogli żyć świątobliwie, umrzeć pobożnie i osiągać wieczną szczęśliwość w niebie. Amen.

1. dzień nowenny - 10 marca

Święty Józefie, Obrońco Świętej Rodziny! Twej opiece została powierzona wielka rodzina dzieci Bożych - Kościół. Broń ją od wszelkich zagrożeń i przyjdź ze swą pomocą w jej nieustannym procesie odnawiania się, doskonalenia i wzrostu. Uproś nam głęboką miłość, niewzruszoną wierność i wytrwałe posłuszeństwo naszej Matce - Kościołowi. Amen.

2. dzień nowenny - 11 marca

Święty Józefie, Opiekunie Kościoła świętego i Patronie nasz! Stajemy dziś przed Tobą, prosząc: rozciągnij nad nami - jak ojciec nad dziećmi - swą opiekę. Ochraniaj nas z taką samą troskliwością, z jaką ochraniałeś swego przybranego Syna. Pełni nadziei, prosimy o pomoc we wszystkich przeciwnościach i niepowodzeniach. Amen.

3. dzień nowenny - 12 marca

Święty Józefie! Jako opiekun i żywiciel Syna Bożego, utrzymywałeś z Nim na co dzień ścisłą więź - uproś nam tę łaskę, abyśmy zawsze trwali w serdecznej więzi z Chrystusem. Pragniemy stać się mężami modlitwy, którzy coraz doskonalej należą do Zbawiciela świata i starają się wypełnić w życiu osobistym i społecznym Jego nakazy i życzenia. Amen.

4. dzień nowenny - 13 marca

Święty Józefie, Wzorze pracujących! Własnymi rękami, w trudzie i znoju, zarabiałeś na chleb dla powierzonego przez Boga Twej opiece Jezusa i Jego Matki. Natchnij nas duchem wytrwałej i rzetelnej pracy, abyśmy powierzone sobie zadania spełniali gorliwie, sumiennie i radośnie. Polecamy Ci także ludzi pracujących na całym świecie, aby mając Twój przykład przed oczyma, zmierzali ku wartościom prawdziwym i nieprzemijającym. Amen.

5. dzień nowenny - 14 marca

Święty Józefie, Oblubieńcze Najświętszej Dziewicy! Tobie Bóg powierzył opiekę nad Jej Niepokalaną Osobą. Tobie też pozwolił poznać tajemnicę Jej dziewiczego poczęcia. Polecamy się Twemu wstawiennictwu w modlitwie o dogłębne zrozumienie daru czystości i dostrzeżenia jego znaczenia w budowaniu Królestwa Bożego. Gorąco prosimy Cię o pomoc w staraniach o zachowanie tego daru. Niech nasze serca, ogarnięte miłością ku Bogu i ku ludziom, nie stygną wśród naporu codziennych przeciwności. Amen.

6. dzień nowenny - 15 marca

Święty Józefie, Przykładzie życia ubogiego! Ubóstwo towarzyszyło Ci stale, a Ty je przyjąłeś jako dar z ręki Boga. Uproś nam tę łaskę, abyśmy doceniali wartości, które tkwią w wezwaniu Chrystusa: "Sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie; potem przyjdź i chodź za mną" (Łk 19, 22), i abyśmy to wezwanie gorliwie wypełniali w naszym życiu. Amen.

7. dzień nowenny - 16 marca

Święty Józefie, Wzorze posłuszeństwa w wypełnianiu nakazów Boga! Wesprzyj swym wstawiennictwem nasze modlitwy o poznanie woli Boga i o zdolność jej wypełniania. Pragniemy najpierw odczytać ją wiernie w Ewangelii, w natchnieniach Ducha Świętego, a następnie, przez ochocze dla niej posłuszeństwo, współdziałać z Chrystusem w dziele zbawienia świata. Pragniemy również w posłuszeństwie i dzięki posłuszeństwu doświadczać wolności Dzieci Bożych. Amen.

8. dzień nowenny - 17 marca

Święty Józefie, Podporo rodzin! Prosimy Cię o pomoc: podobnie jak w domu nazaretańskim, niech i w naszej społeczności zapanuje duch miłości. Niech każdy z nas obdarza drugich zaufaniem, poszanowaniem, życzliwością i ofiarną troską, i sam doświadcza tego od innych. Powstała w ten sposób jedność i harmonia niech nas wszystkich umacnia i niech będzie świadectwem miłości, której Bóg od nas żąda. Amen.

9. dzień nowenny - 18 marca

Święty Józefie, Pociecho cierpiących i umierających! Otrzymałeś dar przebywania na ziemi aż do końca swoich dni w towarzystwie Jezusa i Jego Matki. Prosimy Cię, niech Twoje wstawiennictwo wyjedna każdemu z nas łaskę dobrej śmierci. W ciągu życia ziemskiego bądź dla nas wzorem i pomocą, abyśmy ze świadomością dobrze wypełnionego powołania, z czystym sercem i z radością szli w godzinę śmierci na spotkanie z Ojcem. Amen.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Abp Jędraszewski: Krzyż to nie drzewo hańby - to drzewo życia

2019-03-19 07:22

- Krzyż przedstawiony jako drzewo życia - nie hańby, nie potępienia, nie martwych belek niosących śmierć. Drzewo życia. Bo właśnie umierając na krzyżu, Chrystus dał tym wszystkim, którzy w Niego – Zbawiciela i Odkupiciela – uwierzyli, dał życie - mówił abp Marek Jędraszewski w kościele stacyjnym - Bazylice św. Michała Archanioła i św. Stanisława Biskupa Męczennika w Krakowie na Skałce.

Joanna Adamik/Archidiecezja Krakowska

Przeor klasztoru na Skałce o. Grzegorz Prus OSPPE wyjaśnił, że tradycja liturgicznego wędrowania papieża po kościołach stacyjnych w Rzymie trwała do początków XIV wieku, a po przerwie przywrócono ją w wieku XX. Wytłumaczył, że duchowość liturgii stacyjnej koncentruje się wokół elementu pokutnego i ukazuje miasto jako przestrzeń świętą, a przybycie biskupa do poszczególnych świątyń umacnia jedność Kościoła.

Przeor przywitał metropolitę krakowskiego i podkreślił duchowe połączenie z Bazyliką św. Klemensa w Rzymie, która w tym czasie jest świątynią stacyjną.

W homilii abp Marek Jędraszewski, odnosząc się do słów Ewangelii, zaznaczył, że mówi ona o miłosierdziu, które jako ludzie mamy sobie okazywać, by móc dostąpić go od Boga. Ewangelia ta zawiera dwa wezwania o charakterze negatywnym: nie sądźcie i nie potępiajcie oraz dwa o charakterze pozytywnym: dawajcie i odpuszczajcie.

– Oto pełna prawda o Bożym miłosierdziu, które domaga się także abyśmy i my byli miłosierni na wzór Ojca. Ta prawda znajduje swoje najbardziej głębokie urzeczywistnienie i swój wyraz w Krzyżu Pana naszego Jezusa Chrystusa.

Metropolita przypomniał, że równoległym kościołem stacyjnym w Rzymie jest Bazylika św. Klemensa papieża. To dom, w którym według tradycji mieszkał św. Klemens – czwarty z papieży. Św. Klemens zginął podczas prześladowań Domicjana pod koniec I wieku. Arcybiskup wyjaśnił, że w tej bazylice w niezwykły sposób przemawia mozaika krzyża umieszczona w apsydzie górnej bazyliki.

– Krzyż przedstawiony jako drzewo życia – nie hańby, nie potępienia, nie martwych belek niosących śmierć. Drzewo życia. Bo właśnie umierając na krzyżu, Chrystus dał tym wszystkim, którzy w Niego – Zbawiciela i Odkupiciela – uwierzyli, dał życie. I stąd te cudowne żywe gałązki, które odchodzą od filaru samego krzyża.

Arcybiskup tłumaczył, że wokół tego krzyża znajduje się 12 gołębi, które symbolizują 12 Apostołów. Widnieją tam także dwie postaci: Matki Najświętszej i św. Jana oraz zwierzęta zbliżające się do wody tryskającej z krzyża, która symbolizuje wody chrztu świętego. Metropolita wyjaśnił, że poniżej znajduje się bazylika dolna, a pod nią miejsce, gdzie mieszkał św. Klemens.

– Znajdujemy tam szczególny architektoniczny zapis wczesnego zmagania dwóch światów. Z jednej strony są tam fragmenty Mitreum – świątyni pogańskiej (…) a obok tego pozostałości domu, który zapewne służył jako schronienie, ale także jako pierwszy kościół dla grupki chrześcijan skupionych wokół św. Klemensa.

Następnie arcybiskup wspomniał wielkie prześladowania pierwszych chrześcijan, spalenie Rzymu przez Nerona czy pokazowe pozbawianie życia chrześcijan w Koloseum.

– Ileż trzeba było mieć wtedy wiary, że krzyż ostatecznie zwycięży, ile trzeba było męczeńskiej krwi chrześcijan, by mogły się rodzić nowe pokolenia, składające się na wielką wspaniałą historię Kościoła, Kościoła, który właśnie dzięki męczeńskiej krwi chrześcijan stawał się ciągle silny, młody na wzór Chrystusa. Wielka historia zwycięskiego krzyża, wielka historia prawdy, która z tego krzyża nieustannie płynie z pokolenia na pokolenie wszędzie tam, gdzie dociera Ewangelia. Prawda o miłosierdziu, o tym że ponad wstyd, upadek i upokorzenie jest gest miłości miłosiernej, dzięki której Bóg Ojciec w swoim Synu, mocą Ducha Świętego przygarnia nas do siebie i czyni nas na nowo swoimi dziećmi.

Na zakończenie homilii metropolita krakowski podkreślił, że dzisiejsze rozważanie krzyża jako drzewa życia, w kościele na Skałce łączy się ze wspomnieniem męczeńskiej śmierci św. Stanisława i wielu innych braci i sióstr, którzy za św. Andrzejem powtarzali: „Witaj krzyżu moja jedyna nadziejo”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem