Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Powrót do źródeł

2013-05-16 13:19

Anna Bensz-Idziak
Edycja zielonogórsko-gorzowska 20/2013, str. 6

Archiwum "Aspektów"
Ks. prof. dr hab. Andrzej Draguła – dyrektor Instytutu Filozoficzno-Teologicznego im. Edyty Stein w Zielonej Górze

ANNA BENSZ-IDZIAK: - Od przyszłego roku akademickiego absolwenci Instytutu Filozoficzno-Teologicznego im. Edyty Stein otrzymywać będą dyplomy Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu a nie - jak do tej pory - Uniwersytetu Szczecińskiego.

KS. PROF. DR HAB. ANDRZEJ DRAGUŁA: - Zostało podpisane porozumienie między biskupem diecezjalnym Stefanem Regmuntem a arcybiskupem Marianem Gołębiewskim, metropolitą wrocławskim, który jest Wielkim Kanclerzem Papieskiego Wydziału Teologicznego. Jest to porozumienie, które mówi o tym, że studia teologiczne w naszym Instytucie będą prowadzone i organizowane przez Papieski Wydział Teologiczny. Szczegóły tej współpracy są opisane w umowie, której podpisanie zaplanowane jest na14 maja.

- IFT przez kilka lat związany był z Uniwersytetem Szczecińskim. Czym spowodowana jest ta zmiana?

- Odchodzimy ze Szczecina nie dlatego, że chcemy - i to jest bardzo jasno sformułowane w decyzji, która została podpisana przez bp. Stefana Regmunta. Zmusza nas do tego sytuacja prawna, a nie jakieś inne argumenty. Nowelizacja Ustawy o szkolnictwie wyższym nie zezwala na istnienie ośrodków zamiejscowych, tylko na istnienie pełnoprawnych wydziałów zamiejscowych i filii, które się składają z kilku wydziałów. Nasz Instytut nie jest ani osobnym wydziałem, ani filią. 1 lipca 1999 r. została podpisana umowa między Konferencją Episkopatu Polski a Rządem Rzeczypospolitej Polskiej, umożliwiająca porozumienie w zakresie kształcenia na poziomie magisterskim między uczelniami kościelnymi. Tak jest w naszym przypadku: jesteśmy uczelnią, która nie ma prawa nadawania tytułu zawodowego magistra, dlatego podejmujemy współpracę z uczelnią, która takie prawa ma - a jest nią Papieski Wydział Teologiczny.

- Z Wrocławiem diecezjalna uczelnia była już kiedyś związana...

- Tak. W gruncie rzeczy wracamy do źródeł. Instytut w tym roku obchodzi swoje 25-lecie. Nie obchodzimy jubileuszu hucznie, ponieważ te ostatnie 2 lata były trudne i było wiele znaków zapytania co do przyszłości, dlatego też ten jubileusz trochę przesunęliśmy w czasie. Trzeba sobie uświadomić, że Instytut powstał w Gorzowie jako Instytut Formacji Świeckich, który był sekcją zamiejscową Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu. Można by powiedzieć, że to jest powrót do źródeł. Przez 25 lat zatoczyliśmy koło. Rozpoczęliśmy we Wrocławiu, potem byliśmy afiliowani do Uniwersytetu Poznańskiego, później była potrzeba stworzenia Wydziału Teologicznego - w ramach metropolii - na Uniwersytecie Szczecińskim. Gdyby nie zmiany legislacyjne, to nadal trwalibyśmy przy tym wydziale, który przed blisko 10 laty współtworzyliśmy, i nasi studenci byli studentami uniwersytetu. Stąd też nie jest to żadna ucieczka ze Szczecina, tylko konieczność przetrwania, nie mamy innego wyjścia. Musieliśmy podpisać umowę współpracy z uczelnią kościelną. PWT to uczelnia nam najbliższa geograficznie, a po wtóre jest to miejsce, z którego się wywodzimy.

- Jak te zmiany wpłyną na sytuację studentów?

- Właściwie niewiele się zmieni, ponieważ studenci uczelni kościelnych mają takie same prawa jak studenci uczelni państwowych. Studenci nie płacą za studia, przysługują im stypendia, pomoc socjalna itd. Na koniec uzyskają tytuł magistra, który będzie tytułem kościelnym i państwowym jednocześnie.
Po uprzedniej konsultacji ze studentami przyjęliśmy taką zasadę, że przeniesiemy do Wrocławia całość Instytutu. W związku z tym uzyskaliśmy deklaracje studentów aktualnie kształcących się w Instytucie, że złożą rezygnację ze studiów w Uniwersytecie Szczecińskim i przeniosą się na PWT. Wszystko po to, byśmy nie mieli w jednym ośrodku studentów dwóch różnych uczelni, bo to generowałoby trudności natury organizacyjnej, personalnej czy prawnej.

- 1 czerwca Instytut rozpoczyna nabór na studia magisterskie. Do kogo kierujecie swoją ofertę?

- Na studia magisterskie zapraszamy nie tylko tegorocznych absolwentów szkół średnich, maturzystów. Ja bardzo mocno akcentuję, że są to studia nie tylko dla tych, którzy chcą być katechetami. Mamy tutaj studentów wieku pomaturalnego i wieku średniego. Są także osoby, które mają już wykształcenie i mają pracę, odchowały już dzieci i teraz mają czas, żeby postudiować teologię. Oczywiście nie wszyscy mogą sobie pozwolić na taki luksus, bo nie są to studia weekendowe, ale studia dzienne. Zachęcamy do studiowania teologii niekoniecznie tylko z tą perspektywą katechetyczną, choć jest to główny cel - chodzi o zabezpieczenie kadr do nauczania religii w szkole.

- W Instytucie realizowane są również studia podyplomowe. Czy ich też dotyczą te zmiany?

- Zmiany dotyczą tylko pięcioletnich jednolitych studiów magisterskich. Chcemy w tym roku uruchomić drugą edycję studiów podyplomowych z teologii. Jeżeli je utworzymy, a do tego potrzebna jest wystarczająca liczba kandydatów, czyli ok. 20 słuchaczy, to wówczas uruchomimy te studia, podobnie jak 2 lata temu wraz z Uniwersytetem Szczecińskim.

- Rekrutacja na studia podyplomowe trwać będzie do 22 września. Kto może podjąć takie studia?

- Są to studia przede wszystkim dla osób, które mają już dyplom ukończenia studiów wyższych i studiów wyższych zawodowych, czyli licencjatu. Są to studia skierowane do osób, które mają przygotowanie pedagogiczne. Po 2-letniej nauce absolwenci uzyskują możliwość uczenia katechezy w szkole jako drugiego przedmiotu. Oczywiście mogą te studia podejmować także ci, którzy chcą to robić z chęci czy pasji, dla samej wiedzy. Mamy w pierwszej edycji studiów lekarzy, którzy nie mają przygotowania pedagogicznego, więc muszą mieć świadomość, że gdyby chcieli podjąć pracę w szkole, muszą we własnym zakresie zaliczyć studium pedagogiczne. Zapraszamy wszystkich zainteresowanych.

Szczegółowe informacje na temat studiów magisterskich i podyplomowych na stronie www.ift.zgora.pl

Tagi:
studenci studia

Caritas Polska: projekt edukacyjny dla 800 studentów z Aleppo

2018-07-23 18:11

Caritas Polska, nak / Warszawa (KAI)

Caritas Polska przekazała 40 tys. euro na roczny projekt realizowany przez Caritas Syria, dzięki któremu 835 studentów z Aleppo otrzymało wsparcie finansowe na pokrycie części wydatków związanych ze studiami. Projekty edukacyjne są niezwykle ważne, gdyż jest to jedyna droga, aby społeczeństwo syryjskie mogło się odbudować i przeprowadzić odpowiednie reformy.

MichaelGaida/pixabay.com

Mieszkańcy Aleppo borykają się każdego dnia z trudną sytuacją materialną, co sprawia, że wielu studentów zmuszonych jest rezygnować z nauki gdyż nie mają środków na zakup potrzebnych materiałów i zmuszeni są iść do pracy. Część osób jednocześnie pracuje i studiuje, co jest bardzo trudne, ale jest to jedyny sposób, aby opłacić wpisowe i czesne, zakupić książki, niezbędne materiały czy opłacić transport.

Dzięki projektowi edukacyjnemu, pomoc finansową otrzymało ponad 800 studentów uczelni wyższych w Aleppo. Studenci uczelni publicznych w Aleppo otrzymali po 25 tys. funtów syryjskich, czyli ok. 46 euro, co umożliwiło im pokrycie części wydatków.

Wsparcie otrzymały osoby z rodzin które znajdywały się w trudnej sytuacji finansowej, pochodziły z rodzin wielodzietnych lub przesiedlonych, a ich dochód wynosił poniżej 120 tys. funtów syryjskich.

Caritas Polska wspiera ofiary wojen na Bliskim Wschodzie od 2012 r. W tym czasie organizacja przeprowadziła 19 projektów pomocy, w tym kilkuletnie finansowanie szpitala w Damaszku, finansowanie klinik mobilnych, organizowanie paczek świątecznych dla dzieci, zapewnienie mleka modyfikowanego dla dzieci uchodźców irackich w Kurdystanie w akcji „Mleko dla Kurdystanu” oraz wiele innych, w tym współfinansowane ze środków Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Św. Stanisław Kostka - patron dzieci i młodzieży

Małgorzata Zalewska
Edycja podlaska 37/2002

Jastrow/pl.wikipedia.org



W komnacie, gdzie Stanisław święty zasnął w Bogu,

na miejscu łoża jego stoi grób z marmuru.

Taki, że widz niechcący wstrzymuje się w progu,

myśląc, że Święty we śnie zwrócił twarz do muru

i rannych dzwonów echa w powietrzu dochodzi...

I wstać chce, i po pierwszy raz człowieka zwodzi.

Nad łożem tym i grobem świeci wizerunek

Królowej Nieba, która z Świętych chórem schodzi

i tron opuszcza, nędzy śpiesząc na ratunek.

Palm wiele, kwiatów wiele aniołowie niosą,

skrzydłami z ram lub nogą wstępując bosą.

Gdzie zaś od dołu obraz kończy się ku stronie,

w którą Stanisław Kostka blade zwracał skronie,

jeszcze na ram złoceniu róża jedna świeci:

niby że, po obrazu stoczywszy się płótnie,

upaść ma, jak ostatni dźwięk, gdy składasz lutnię.

I nie zleciała dotąd na ziemię - i leci...

(Cyprian Kamil Norwid)

Doroczną pamiątkę św. Stanisława Kostki kościół w Polsce obchodził wcześniej 13 listopada. Od 1974 r. święto to obchodzimy 18 września jako święto patronalne dzieci i młodzieży, by na progu nowego roku szkolnego prosić dla nich o błogosławieństwo i potrzebne łaski.

Stanisław Kostka urodził się w październiku 1550 r. w Rostkowie, w wiosce położonej około 4 kilometrów od Przasnysza, na Mazowszu, w diecezji płockiej. Ojcem Stanisława był Jan Kostka, od 1564 r. kasztelan zakroczymski, a jego matką była Małgorzata z domu Kryska z Drobnina. Obie rodziny Kostków i Kryskich były w XVI w. dobrze znane.

Stanisław Kostka miał trzech braci i dwie siostry. Oto co Stanisław powiedział o swojej rodzinie: "Rodzice chcieli, byśmy byli wychowani w wierze katolickiej, zaznajomieni z katolickimi dogmatami, a nie oddawali się rozkoszom. Co więcej postępowali z nami ostro i twardo, napędzali nas zawsze - sami jak i przez domowników - do wszelkiej pobożności, skromności, uczciwości, tak żeby nikt z otoczenia, z licznej również służby, nie mógł się na nas skarżyć o rzecz najmniejszą" .

Św. Stanisław swoje pierwsze nauki pobierał w domu rodzinnym. Jego nauczycielem przez pewien czas był Jan Biliński. W domu rodzicielskim przebywał do 14. roku życia. Następnie Stanisław razem ze swym bratem Pawłem rozpoczęli studia u jezuitów we Wiedniu, lecz gdy nowy cesarz Maksymilian w 1565 r. zabrał jezuitom konwikt, musieli przenieść się na stancję. Do jezuickiej szkoły w Wiedniu uczęszczało wówczas około 400 uczniów, a regulamin tej szkoły streszczał się w jednym zdaniu: "Taką pobożnością, taką skromnością i takim poznaniem przedmiotów niech się uczniowie starają ozdobić swój umysł, aby się mogli podobać Bogu i ludziom pobożnym, a w przyszłości ojczyźnie i sobie samym przynieść także korzyść". Do pobożności miała zaprawiać studentów codzienna modlitwa przed lekcjami i po lekcjach, codzienna Msza św., miesięczna spowiedź i Komunia św. Początkowo Stanisławowi nauka szła trudno, ale pod koniec trzeciego roku należał już do najlepszych. Władał płynnie językiem ojczystym, niemieckim i łacińskim; uczył się też języka greckiego.

Trzy lata pobytu w Wiedniu to był dla Stanisława okres rozbudzonego życia wewnętrznego. Stanisław znał tylko drogę do kolegium, do kościoła i do domu. Swój wolny czas poświęcał na lekturę i modlitwę. Zadawał sobie pokuty i biczował się. Mimo sprzeciwu i próśb brata i kolegów nie zaprzestawał praktyk pokutnych. Intensywne życie wewnętrzne, nauka i praktyki pokutne tak bardzo osłabiły organizm chłopca, że bliski był śmierci. Zapadł w niemoc śmiertelną w grudniu 1565 r. Kiedy św. Stanisław był już pewien śmierci, a nie mógł otrzymać Wiatyku, gdyż właściciel domu nie chciał wpuścić katolickiego kapłana, wtedy św. Barbara, patronka dobrej śmierci, do której się zwrócił, w towarzystwie dwóch aniołów nawiedziła jego pokój i przyniosła mu ów Wiatyk. W tej również chorobie objawiła się Świętemu Matka Najświętsza i złożyła mu na ręce Boże Dzieciątko. Od Niej to doznał cudownego uleczenia z poleceniem by wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Nie było to rzeczą łatwą dla Stanisława, gdyż jezuici nie mieli zwyczaju przyjmować kandydatów bez woli rodziców, a on na nią nie mógł liczyć. Po wielu trudnościach i zmaganiach Stanisław został przyjęty do jezuitów najpierw na próbę, gdzie zadaniem jego było sprzątanie pokoi i pomaganie w kuchni, po pewnym jednak czasie, wraz z dwoma innymi kandydatami udał się Stanisław do Rzymu i na skutek polecenia prowincjała z Niemiec przełożony generalny przyjął go do nowicjatu. Rozkład zajęć nowicjuszów przedstawiał się następująco: modlitwa, praca umysłowa i fizyczna, posługi w domu i w szpitalach, dyskusje na tematy życia wewnętrznego i o sprawach kościelnych, konferencje mistrza nowicjatu i przyjezdnych gości. Stanisław czuł się szczęśliwy, że wreszcie osiągnął swój życiowy cel.

Przełożeni pozwolili Stanisławowi w pierwszych miesiącach 1568 r. złożyć śluby zakonne. Wielkim wydarzeniem w życiu św. Stanisława było przybycie 1 sierpnia w uroczystość Matki Bożej Anielskiej (dziś tę uroczystość obchodzimy 2 sierpnia) św. Piotra Kanizjusza, który zatrzymał się w domu nowicjatu i wygłosił dla nich konferencję. Po tej konferencji Stanisław powiedział do kolegów: "Dla wszystkich ta nauka świętego męża jest przestrogą i zachętą, ale dla mnie jest ona wyraźnym głosem Bożym. Umrę bowiem jeszcze w tym miesiącu". Koledzy zlekceważyli sobie jego słowa. Jeszcze 5 sierpnia jeden z ojców zabrał Stanisława do bazyliki Najświętszej Maryi Panny Większej na doroczny odpust. Za kilka dni było święto Wniebowzięcia Matki Bożej. 10 sierpnia Stanisław napisał list do Matki Bożej i ukrył go na swojej piersi. Prosił by mógł odejść z tego świata w uroczystość Wniebowzięcia Maryi. Jego prośba została wysłuchana. W wigilię Wniebowzięcia Stanisław dostał silnych mdłości i zemdlał. Wystąpił na nim zimny pot i poczuł dreszcze, z ust zaczęła sączyć mu się krew. O północy zaopatrzono go Wiatykiem. Przeszedł do wieczności tuż po północy 15 sierpnia 1568 r., mając zaledwie siedemnaście lat.

Wieść o jego pięknej śmierci rozeszła się lotem błyskawicy po całym Rzymie. Wbrew zwyczajowi zakonu jezuitów ciało Stanisława przyozdobiono kwiatami. W dwa lata potem, gdy otwarto grób św. Stanisława, znaleziono jego ciało nietknięte rozkładem. W 1605 r. papież Paweł V zezwolił na zawieszenie obrazu św. Stanisława w kościele św. Andrzeja w Rzymie i na zawieszenie przy nim lamp, jak też wotów. Papież Klemens X w 1670 r. zezwolił jezuitom na odprawianie Mszy św. i na odmawianie pacierzy kapłańskich ku czci św. Stanisława. W 1674 r. ten sam papież ogłosił św. Stanisława Kostkę jednym z głównych patronów Korony Polskiej i Wielkiego Księstwa Litewskiego. Te wszystkie fakty Stolica Apostolska uznała jako akt beatyfikacji. Św. Stanisław Kostka jest pierwszym Polakiem, który dostąpił chwały ołtarzy w Towarzystwie Jezusowym. Rok 1714 był rokiem, w którym papież Klemens XI wydał dekret kanonizacyjny, ale samego aktu kanonizacji dokonał papież Benedykt XIII dopiero w 1726 r. wraz ze św. Alojzym Gonzagą. W 1926 r., w 200. rocznicę kanonizacji odbyła się uroczystość sprowadzenia do Polski małej części relikwii św. Stanisława. W tych jubileuszowych uroczystościach wziął udział sam prezydent państwa, Ignacy Mościcki. Ciało św. Stanisława spoczywa w kościele św. Andrzeja Boboli w Rzymie w jego ołtarzu po lewej stronie.

Ku czci św. Stanisława Kostki wzniesiono w Polsce wiele świątyń, wśród nich piękną katedrę w Łodzi. Najpiękniejszy kościół pod wezwaniem św. Stanisława znajduje się w Nowym Jorku. Św. Stanisław Kostka należy do najpopularniejszych polskich świętych. Przed cudownym obrazem św. Stanisława w obecnej katedrze lubelskiej modlił się w 1651 r. król Jan II Kazimierz.

W naszej diecezji doroczną uroczystość odpustową ku czci św. Stanisława Kostki przeżywa wspólnota parafialna w Jerzyskach, gdzie proboszczem jest ks. Zenon Bobel.

U początku nowego roku szkolnego i akademickiego starajmy się prosić św. Stanisława Kostkę, który jest patronem dziatwy i młodzieży, aby wstawiał się on za nami i wypraszał potrzebne nam wszystkim łaski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Franciszek w Tallinie: dbajmy o pamięć i owocne budowanie więzi

2018-09-25 11:38

tłum. st (KAI) / Tallin

Do troski o pamięć i owocne budowanie więzi między pokoleniami i wspólnotami zaapelował papież spotykając się z przedstawicielami władz, społeczeństwa obywatelskiego i korpusem dyplomatycznym w Pałacu Prezydenckim w stolicy Estonii, Tallinie.

Vatican Media

Oto tekst papieskiego przemówienia w tłumaczeniu na język polski:

Pani Prezydent, Członkowie rządu i Przedstawiciele władz, Szanowni Członkowie korpusu dyplomatycznego, Ekscelencje, Panie i Panowie,

Cieszę się, że jestem wśród was tutaj w Tallinie, stolicy najdalej wysuniętej na północ, którą Pan pozwolił mi odwiedzić. Dziękuję, Pani Prezydent za uprzejme słowa powitania oraz możliwość spotkania się z przedstawicielami narodu estońskiego. Wiem, że są wśród was także przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego i świata kultury. Pozwala mi to wyrazić moje pragnienie nieco lepszego poznania waszej kultury, zwłaszcza tej zdolności do oporu, która pozwoliła wam zaczynać od nowa w obliczu wielu przeciwieństw.

Od wieków te ziemie nazywane są „Krainą Maryi”, Maarjamaa. Imię to należy nie tylko do waszej historii, ale jest częścią waszej kultury. Myśl o Maryi przywołuje we mnie dwa słowa: pamięć i owocność. Jest Ona kobietą pamięci, która strzeże wszystkiego, czym żyje, jak skarb, w swoim sercu (Łk 2, 19). Jest też płodną Matką, która rodzi życie swego Syna. Dlatego chciałbym myśleć o Estonii, jako ziemi pamięci i owocności.

Ziemia pamięci

Wasz naród musiał w różnych okresach historii znosić trudne chwile cierpienia i ucisku. Była to walka o wolność i niezależność, zawsze kwestionowane lub zagrożone. Jednak w ciągu ostatnich nieco ponad 25 lat - w czasie których pełnoprawnie weszliście ponownie do rodziny narodów – społeczeństwo estońskie uczyniło „gigantyczne kroki”, a wasz kraj, będąc małym, jest jednym z pierwszych pod względem rozwoju społecznego i potencjału innowacyjnego. Wykazuje ponadto wysoki poziom wolności prasy, demokracji i wolności politycznej. Zacieśniliście również więzy współpracy i przyjaźni z różnymi krajami. Myśląc o waszej przeszłości i teraźniejszości, znajdujemy motywy, aby w obliczu pojawiających się nowych wyzwań spoglądać w przyszłość z nadzieją. Bycie krajem pamięci oznacza umiejętność, by pamiętać, że miejsce, jakie dzisiaj osiągnęliście, jest wynikiem wysiłku, pracy, ducha i wiary waszych ojców. Pielęgnowanie wdzięcznej pamięci pozwala utożsamić wszystkie wyniki, jakimi się dzisiaj cieszycie, z historią mężczyzn i kobiet, którzy walczyli, aby uczynić tę wolność możliwą, a która z kolei stawia wam wyzwanie, by oddać im hołd, otwierając drogi dla tych, którzy przyjdą później.

Ziemia owocności

Jak wskazałem na początku mojej posługi jako Biskupa Rzymu, „Ludzkość przeżywa w tym momencie historyczny przełom, który możemy dostrzec w postępie dokonującym się na różnych polach. Trzeba pochwalić sukcesy przyczyniające się do poprawy warunków życia osób” (Adhort. ap, Evangelii gaudium, 52), jednak trzeba zdecydowanie pamiętać, że dobrobyt nie zawsze jest równoznaczny z dobrym życiem.

Jedną z konsekwencji, jakie możemy zaobserwować w naszych społeczeństwach technokratycznych, jest utrata sensu życia, radości życia, a zatem powolne i ciche zamieranie zdolności do zadziwienia, które często pogrąża ludzi we frustracji egzystencjalnej. Świadomość przynależności i walki dla innych, zakorzenienia w narodzie, w kulturze, w rodzinie, może zostać utracona stopniowo, pozbawiając, zwłaszcza najmłodszych, korzeni, na podstawie których można budować swoją teraźniejszość i swoją przyszłość; pozbawia się ich bowiem zdolności do marzeń, do podejmowania ryzyka, do tworzenia. Pokładanie całego „zaufania” w postępie technologicznym, jako jedynej możliwej drogi rozwoju, może spowodować utratę zdolności do tworzenia więzi międzyludzkich, międzypokoleniowych i międzykulturowych. Krótko mówiąc, tej tak istotnej tkanki życiowej, aby czuć się częścią jedni drugich i uczestnikami wspólnego projektu w najszerszym tego słowa znaczeniu. W rezultacie jedna z najważniejszych odpowiedzialności, jakie mamy, podejmując pewną rolę społeczną, polityczną, edukacyjną lub religijną, polega właśnie na tym, w jaki sposób stajemy się budowniczymi więzi.

Żyzna gleba wymaga scenariuszy, na podstawie których można zakorzenić i stworzyć żywotną sieć, zdolną sprawić, aby członkowie wspólnot poczuli się „jak u siebie w domu”. Nie ma gorszej alienacji, niż doświadczać, że nie mamy korzeni, nie należymy do nikogo. Gleba będzie żyzna, naród przyniesie owoce i będzie zdolny do rodzenia jutra tylko o tyle, o ile zrodzi relacje przynależności między swoimi członkami, o tyle, o ile stworzy więzi integracyjne między pokoleniami i różnymi tworzącymi go wspólnotami; a także w takim stopniu, na ile przełamie spirale, które zaślepiają zmysły, oddalając stale jednych od drugich. Pragnę was zapewnić, drodzy przyjaciele, że w tym wysiłku zawsze możecie liczyć na wsparcie i pomoc Kościoła katolickiego, małej wspólnoty między wami, ale z wielką chęcią przyczynienia się do płodności tej ziemi.

Pani Prezydent, Panie i Panowie, jeszcze raz dziękuję za wasze przyjęcie i gościnność. Niech Pan błogosławi was i umiłowany naród estoński. Niech w szczególny sposób pobłogosławi osoby starsze i młodzież, aby, zachowując ich pamięć i biorąc ją na siebie, uczynili z tej ziemi wzorzec owocności.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem