Reklama

Jestem od poczęcia

Siostry Kanoniczki Ducha Świętego z Pacanowa

W Domu Ojca Gwidona

2013-05-21 15:29

Władysław Burzawa
Edycja kielecka 21/2013, str. 4-5

TER

Jadąc do Pacanowa, do Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego, miałem w pamięci obrazy sprzed lat. Stary dom kryty papą albo zardzewiałą blachą, ubogie wyposażenie, siostry krzątające się w kuchni i gotujące obiad w dużych garnkach i uśmiechnięte buzie dzieci jedzących gorącą zupę. Wróciłem do Pacanowa po latach i nie poznałem tego miejsca. Co się zmieniło? Wszystko.

Aż trudno uwierzyć, że w tak krótkim czasie można było dokonać tylu zmian. Wybudować nową kaplicę, wyremontować Dom Dziecka.

A jednak

W Pacanowie Siostry Kanoniczki Ducha Świętego mieszkają od 1936 r. Wcześniej pracowały w Stopnicy - miejscowości oddalonej o 10 km od Pacanowa. Kiedy siostrom spalił się klasztor w Stopnicy, udały się na kwestę do pałacu księcia Radziwiłła w Słupi. Książę zamiast udzielić wsparcia na odbudowę klasztoru, ofiarował trzyhektarową parcelę w Pacanowie wraz z zabudowaniami, z intencją, aby dużą stajnię przystosować do prowadzenia jakiegoś dzieła charytatywnego. Wyrazem podziękowania dla księcia Macieja Radziwiłła była prośba do ówczesnych władz administracyjnych, aby otrzymana posesja została nazwana „Radziwiłłówką”. Zarząd gminy uwzględniając prośbę, włączył w tę nazwę wszystkie posiadłości w pobliżu i nazwa ta utrzymała się do dziś jako Radziwiłłówka.

Reklama

W okresie okupacji hitlerowskiej budynek obecnego Domu Dziecka spełniał różne funkcje. Wiadomo jednak, że funkcjonowała w nim szkoła, był szpital wojskowy, w którym siostry udzielały pomocy sanitarnej rannym żołnierzom i cywilom przywożonym przez Czerwony Krzyż, funkcjonowała też kuchnia dla ludzi biednych, w której przygotowywano i wydawano około 300 obiadów dziennie. Przez krótki czas Niemcy zajęli budynek na magazyn zbożowy oraz kwaterę dla swojego wojska.

W 1945 r. po niezbędnych remontach powstała Trzyletnia Szkoła Żeńska Krawiecka im. Opatrzności Bożej, Społeczny Dom Dziecka dla sierot wojennych oraz Przedszkole dla dzieci z Pacanowa. Z powodu napływu coraz większej liczby sierot do Domu Dziecka, Szkoła Krawiecka z czasem została zamknięta.

Nowe czasy

W roku 1962 władze państwowe, wrogie Kościołowi i nie tolerujące wychowania religijnego dzieci i młodzieży, zlikwidowały Dom Dziecka i Przedszkole. Siostrom zezwolono jednak na otwarcie Zakładu Wychowawczego dla Dziewcząt z lekkim upośledzeniem umysłowym. Na miejscu zlikwidowanego Przedszkola utworzono Szkołę Specjalną, do której uczęszczały wychowanki sióstr.

W 1974 r. Kuratorium Oświaty i Wychowania w Kielcach przeprofilowało Zakład Wychowawczy dla dziewcząt na Zakład Wychowawczy dla chłopców z umiarkowanym i znacznym upośledzeniem umysłowym. Szkołę Specjalną przekształcono na Szkołę Życia.

Po upadku komunizmu w Polsce w 1989 r. Kościół i Zgromadzenia zakonne odzyskały możliwość samodzielnego prowadzenia szkół oraz placówek oświatowych i wychowawczych. W 1990 r. Kuratorium Oświaty w Kielcach rozwiązało Szkołę Życia, która była szkołą państwową. W tej sytuacji uległ likwidacji również Zakład Wychowawczy, ponieważ dzieci nie miałyby gdzie chodzić do szkoły. Zgromadzenie Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego wystąpiło do Ministerstwa Edukacji Narodowej z prośbą o umożliwienie otwarcia Domu Dziecka dla dzieci i młodzieży żeńskiej. Decyzją z dnia 6 czerwca 1991 r. Dom Dziecka rozpoczął swą działalność.

W 1995 r. Dom Dziecka w Pacanowie otrzymał imię Patrona bł. Gwidona z Montpellier - Założyciela Zgromadzenia Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego, a w 1996 r. na placu przed budynkiem odsłonięto i poświęcono pomnik patrona. Od tej pory Dom Dziecka jest nazywany „Domem Ojca Gwidona”.

Dom otwarty dla człowieka w potrzebie

Założyciel Zgromadzenia Sióstr Kanoniczek bł. Ojciec Gwidon z Montpellier już w XII wieku roztaczał opiekę wraz z braćmi i siostrami nad będącymi w potrzebie dziećmi. Służył także dzieciom nienarodzonym, niosąc pomoc brzemiennym kobietom. Organizował „Okna życia” i przygarniał dzieci w przytułkach. - W naszej placówce oprócz pokoi mieszkalnych, dzieci mają możliwość korzystania z sali rekreacyjnej, komputerowej, artystycznej, sali do ćwiczeń z zakresu integracji sensorycznej, świetlicy, biblioteki, jadalni. W domu zakonnym znajduje się sala dla dzieci, w której umieszczono suchy basen z piłkami, moduły i sprzęty rehabilitacyjne do ćwiczeń - mówi siostra dyrektor Dobromiła Kurek. Obok domu znajduje się plac zabaw wyposażony w różnorodne sprzęty, boisko do gry w siatkę, boisko do gry w piłkę nożną oraz teren do biesiadowania przy ognisku wśród drzew i zieleni.

Misją Placówki Opiekuńczo-Wychowawczej w Pacanowie jest tworzenie możliwie najlepszych warunków opiekuńczych i wychowawczych dla prawidłowego rozwoju podopiecznych. Placówka współpracuje z rodzinami naturalnymi i zaprzyjaźnionymi, z opiekunami prawnymi wychowanków, z miejscową społecznością oraz różnymi instytucjami, w tym przede wszystkim: z Centrami Pomocy Rodzinie, Sądami Rodzinnymi, Ośrodkiem Adopcyjno-Opiekuńczym, Szkołami, Poradniami Psychologiczno-Pedagogicznymi, Ośrodkami Pomocy Społecznej. Siostra z mocą podkreśla cel istnienia Placówki - dążenie do harmonijnego rozwoju dzieci, troska o ich zdrowie, psychikę, intelekt oraz rozwój duchowy. O to wszystko zabiegają siostry wraz z personelem świeckim dbając o zaspokojenie różnorodnych potrzeb dzieci.

Pod opiekę sióstr trafiają dzieci z rodzin rozbitych, dotkniętych problemem alkoholowym, niezaradnych życiowo - tzw. rodzin dysfunkcyjnych, a czasem naturalne sieroty. Większość z nich czeka na nowe rodziny albo na powrót do swoich mam i ojców, gdy zmienią swoje życie, gdy staną się bardziej odpowiedzialnymi, gdy zrozumieją, czym jest naprawdę bycie matką i ojcem. Powiedzenie, że każdy może być ojcem, ale trzeba być kimś wyjątkowym, aby być tatą, w takim domu nabiera szczególnego znaczenia.

W poszukiwaniu domu

Siostry wraz z personelem robią wszystko, aby dzieci czuły się jak w domu, jednak nie da się stworzyć prawdziwego domu w placówce, w której nie ma mamy i taty, dlatego największa radością są dni, kiedy dzieci trafiają do adopcji, do rodzin zastępczych lub wracają do rodziny biologicznej, która podjęła starania, by zmienić swoje życie.

W placówce może mieszkać 30 dzieci. Obecnie przebywają w niej dzieci w wieku od 2 do 20 lat. Uczą się w Szkole Podstawowej, Gimnazjum, szkołach ponadgimnazjalnych, a najmłodsi uczęszczają do Przedszkola. - Nasi podopieczni posiadają wiele ukrytych talentów, które są rozpoznawane i rozwijane. W tym celu w Domu Ojca Gwidona istnieją koła zainteresowań: teatralne, artystyczne, gastronomiczne, biblijne, sportowe, ekologiczne i komputerowe - mówi s. Dobromiła. Dzieci mogą w nich wykazać się zdolnościami, uczą się współpracy, twórczo wykorzystują czas. Najbardziej pracownikom Domu Ojca Gwidona zależy na tym, aby wychowankowie nauczyli się kochać Boga, ludzi, samych siebie oraz tego, aby wierzyli w swoje możliwości, a przez to osiągnęli w dorosłym życiu sukces polegający na zdobyciu wykształcenia, pracy, aby założyli rodziny i pielęgnowali wartości duchowe oraz miłość do Ojczyzny.

Czy ktoś mnie kocha?

Często dzieci widząc swoich rówieśników, którzy mają rodziców i normalne domy, zadają pytanie: czy ktoś mnie kocha, czy komuś na mnie zależy? Siostry starają się robić wszystko, by dzieci nie czuły się samotne, odrzucone, niechciane. Dzieci mają wielu oddanych przyjaciół, a także wiele zaprzyjaźnionych rodzin. - Najważniejszą prawdę, którą chcemy wszczepić w serca dzieci, to świadomość wielkiego umiłowania przez Boga, który je kocha i przygarnia do swego Serca. Tylko taka miłość potrafi nadawać sens życiu, a najmłodsi czekają na miłość bezinteresowną, ofiarną, radosną i wyłączną - mówi s. Dobromiła.

Pacanowska wspólnota

Siostry są otwarte na wszystkich, nie zamykają się w swoim domu, nie uciekają od świata. Po poświęceniu nowo wybudowanej kaplicy pw. Ducha Świętego w grudniu 2011 r., przy domu sióstr powstała grupa Czcicieli Ducha Świętego. Członkowie tej wspólnoty uczestniczą razem z siostrami w Eucharystii oraz włączają się w odmówienie koronki ku czci Ducha Świętego, modlą się wspólnie z siostrami w czasie nowenny przed Zesłaniem Ducha Świętego. Podczas comiesięcznych spotkań zapoznają się z charyzmatem Zgromadzenia, Założycielem oraz poznają Osobę Ducha Świętego, Jego dary i charyzmaty.

Grupa apostolska dziewcząt o nazwie „Płomyki Ducha Świętego” ze Szkoły Podstawowej im. Kornela Makuszyńskiego w Pacanowie rozpoczęła swoją działalność we wrześniu 2009 r. W oparciu o charyzmat bł. Ojca Gwidona z Montpellier i duchowość Zgromadzenia przy klasztorze gromadzi się około dwudziestoosobowa grupa dziewczynek z parafii i pobliskich miejscowości.

Spotkania odbywają się w każdą sobotę o godz. 10 w sali konferencyjnej przy kaplicy zakonnej, przy Radziwiłłówce 4. Dzieci pozdrawiają się hasłem zakonnym: „Radość i pokój - w Duchu Świętym.” W czasie formacji duchowej dziewczęta uczą się modlitwy, piosenek, czytają Słowo Boże oraz dzielą się radościami i przeżyciami. Wspólne bycie razem jest urozmaicone oraz wychowuje do wdzięczności, obowiązkowości, wytrwałości, życzliwości, punktualności, prawdomówności. Dzieci uczą się samodzielności, kreatywności, więzi z Jezusem i Duchem Świętym. Poznają cudowną moc przyjaźni i pomagania sobie wzajemnie oraz pogłębiają swoją wiarę i wdrażają się do czynnej miłości bliźniego.

Czcicielki Ducha Świętego

W placówce jest zatrudnionych 21 pracowników, w tym 10 wychowawców z odpowiednimi kwalifikacjami. W klasztorze jest kilka sióstr emerytek, które swoją modlitwą, ofiarą i pracą wspierają prowadzone dzieło w Pacanowie. Jest także jedna siostra, która katechizuje dzieci w szkole podstawowej i w przedszkolu w Pacanowie. Cała wspólnota zakonna liczy 22 siostry. Jedna z sióstr ma siostrę rodzoną, która obecniejest przełożoną Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego w Proszowicach. Jest również siostra, która ma swoją siostrę bliźniaczkę u sióstr benedyktynek klauzurowych i pełni obecnie funkcję Matki Ksieni - mówi s. Dobromiła Kurek. Miesiąc temu, 22 kwietnia Zgromadzenie Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego obchodziło 815. rocznicę zatwierdzenia Zakonu Ducha Świętego. Siostry jubileusz uczciły modlitwą do Ducha Świętego - Trzeciej Osoby Boskiej, którą założyciel Zakonu bł. Gwidon widział przede wszystkim jako Pocieszyciela Ubogich. Dzisiaj nadal jest wielu ubogich, jednak większość z dzieci trafiających pod opiekę sióstr nie cierpi na głód chleba, tylko na głód miłości, dlatego siostry nie ustają w modlitwach do Ducha Świętego, aby jego dary zmieniały życie podopiecznych i ich rodzin.

- W Duchu Świętym rozpoznajemy Tego, który poucza, kieruje, oświeca i uświęca i jako takiego przyzywamy Go każdego dnia w modlitwach wspólnotowych i indywidualnych - mówi s. Dobromiła, w dobie rozwoju charyzmatycznych ruchów w Kościele, pragniemy otwierać się również na nowe formy czci Ducha Przenajświętszego i pozostawać w nasłuchiwaniu Jego natchnień. Również i my, siostry, potrzebujemy, aby Duch Święty docierał do nas „od środka”, przemieniał nas i czynił zdolnymi do tego, do czego zostałyśmy powołane i posłane.

W następnym numerze zaprezentujemy Dom Sióstr Sercanek we Włoszczowie

Tagi:
siostry

100 lat w służbie Bogu i ludziom

2018-06-16 15:54

Marian Florek

W dniu 16 czerwca 2018 r. w Zakładzie Opiekuńczo-Leczniczym w Częstochowie miała miejsce wyjątkowa uroczystość – 100 lecie działalności placówki w podjasnogórskim grodzie.

Marian Florek/TV Niedziela

Na placu wewnętrznym ośrodka o godz. 9.00 zgromadziła się spora rzesza pacjentów i opiekunów oraz zaproszonych gości - wśród których był Artur Dąbrowski, prezes Akcji Katolickiej - by wysłuchać prelekcji na temat historii częstochowskiego dzieła miłosierdzia prowadzonym przez siostry ze Zgromadzenia Małych Sióstr Niepokalanego Serca Maryi, zwane popularnie Honoratkami.

Na początku wszystkich zebranych powitała dyrektor placówki s. Elżbieta Brogowska.

Następnie została odprawiona Msza św. , której przewodniczył bp Antoni Długosz. W koncelebrze uczestniczyli m. in.: ks. Lucjan Nowakowski, kapelan, ks. Stanisław Gębka, ks. Łukasz Połacik.

W homilii bp. Antoni Długosz oddał hołd dziełu i pracy sióstr Honoratek i życzył im aby były zawsze dla bliźnich narzędziami Bożego miłosierdzia.


Założycielami Zgromadzenia Małych Sióstr Niepokalanego Serca Maryi byli: bł. O. Honorat Koźmiński OFMCap i sł. B. Aniela Róża Kostka-Godecka, dlatego też nazywa się je powszechnie Honoratkami. W Częstochowie siostry utworzyły w 1896 r. przy ulicy Krakowskiej 12 schronisko dla chorych na gruźlicę. W 1913 r. zaczęły współpracę z Towarzystwem Dobroczynności dla Chrześcijan. Ponieważ dzieło miłosierdzia się rozrastało, zdecydowano się przenieść działalność z dotychczasowych miejsc przy ul. Szkolnej 36 i Placu Wieluńskiego 30 do pomieszczeń na ul. Ogrodowej 35. Stało się to 1 lipca 1918 r. i w rok później w październiku 1919 r. Dokładną historię częstochowskiej placówki można poznać na stronach www.niedziela.pl . Polecany artykuł jest autorstwa Margity Kotas i nosi tytuł : „Ogrodowa 35- Dom pełen miłości”. Uzupełniająco należy dodać, że Zakład Opiekuńczo-Leczniczy jest niepubliczną jednostką opieki zdrowotnej i działa w oparciu o przepisy Ustawy o działalności leczniczej z dnia 15 kwietnia 2011 r. oraz Ustawy o stosunku Państwa do Kościoła katolickiego w RP z dnia 17 maja 1989 r. Na dzień dzisiejszy ma podpisaną umowę dotyczącą finansowania świadczeń zdrowotnych ze Śląskim Oddziałem Wojewódzkim Narodowego Funduszu Zdrowia w Katowicach. Na 132 podopieczne jest zatrudnionych 100 opiekunów, w tym 15 sióstr. Średnia wieku mieszkanek wynosi 83 lata. Najmłodsza ma 52 lata a najstarsze mają odpowiednio 100 i 101 lat.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Dzisiaj u św. Rocha duży odpust mamy

Izabela Sałek
Edycja łowicka 40/2003

Aż szesnaście parafii w naszej diecezji czci w sposób szczególny św. Rocha - patrona chroniącego od zarazy. 16 sierpnia - w dniu wspomnienia św. Rocha - „Niedziela Łowicka” odwiedziła tym razem parafię Łęgonice, gdzie na Górce Zgody, w kościele filialnym pw. św. Rocha, odbywa się tradycyjnie wielki odpust ku czci tego Świętego. Sumę odpustową dla kilku tysięcy wiernych odprawił w tym roku biskup łowicki Alojzy Orszulik.

Patron od zarazy

Św. Roch żył prawdopodobnie w latach 1345-1377, ale wiadomości, które o nim posiadamy, są fragmentaryczne i niepewne. Pielgrzymował ponoć do Rzymu i z oddaniem pielęgnował napotkanych po drodze chorych, dotkniętych epidemią. Co wiadomo na pewno to to, że pierwsze oznaki oddawanej mu czci pojawiły się w pierwszej połowie XV w.
Jednym z regionów, gdzie szczególnie ukochano św. Rocha są właśnie okolice Nowego Miasta nad Pilicą i Rawy Mazowieckiej. Pomiędzy tymi miejscowościami leży wieś Łęgonice, wzmiankowana już w bulli papieża Innocentego II z 1136 r. jako należąca do arcybiskupstwa gnieźnieńskiego.

Skąd nazwa: Górka Zgody?

Wiąże się ona ze zdarzeniem z 1666 r., kiedy to w lipcu na polach pod Łęgonicami stanęły do walki dwie armie: królewska i marszałkowska. Jedną dowodził król Jan Kazimierz, a drugą marszałek wielki koronny i hetman polowy, Jerzy Lubomirski. Do bitwy nie doszło, gdyż w dniu 31 lipca 1666 r. obie strony zawarły ugodę i ogłoszono amnestię. Wojna domowa dobiegła końca. Najwyższą w okolicy górę nazwano „Górką Zgody” i na pamiątkę tych wydarzeń wzniesiono tam kaplicę.

Na kolanach do św. Rocha

Kaplica na Górze Zgody szybko zasłynęła jako miejsce cudownych uzdrowień - za wstawiennictwem św. Rocha oczywiście. Za cudowne odzyskanie zdrowia przez proboszcza Nieporskiego w 1737 r. przybyły tu relikwie Świętego Krzyża. W święta odprawiano w kaplicy Msze św., istniała tutaj również pustelnia. W połowie XVIII w. eremitą był znany z pobożności Józef Skowroński. Także po II wojnie światowej, aż do 1970 r. Górka Zgody miała swego pustelnika - Ignacego Piotrowskiego.
W czasie wojen kościół na Górce Zgody kilkakrotnie ulegał zniszczeniu. Obecny kościół został wybudowany w 1956 r. po tym jak poprzedni spłonął po uderzeniu pioruna. Przez wiele lat kościół nie był remontowany, a przeciekający dach przyczynił się do poważnych zniszczeń. W 1999 r. proboszcz ks. Marek Wojciechowski przy wielkim zaangażowaniu własnym i parafian oraz pielgrzymów rozpoczął remont sufitów i dachu kościoła, który w całości pokryto nową blachą. W 2000 r. kościółek został przyozdobiony nową polichromią. 16 sierpnia tego roku bp Józef Zawitkowski poświęcił wyremontowany i odnowiony kościół św. Rocha.

Odpust ku czci św. Rocha

Atmosfera wokół uroczystości odpustowych na Górce Zgody jest niepowtarzalna.
Biskup Łowicki powitany został serdecznymi słowy nie tylko przez proboszcza ks. Marka Wojciechowskiego, ale także przez dzieci z parafii. W wierszowanym powitaniu maluchy dały wyraz żywego tu kultu św. Rocha i prosiły o błogosławieństwo dla rodzin z parafii. Następnie głos zabrały niewiasty z parafii. Nie było to jednak przemówienie powitalne, ale gromki, bardzo żywiołowy śpiew. „Dzisiaj u św. Rocha duży odpust mamy!” - śpiewały kobiety, zawierając dalej w śpiewanym powitaniu prośbę o błogosławieństwo i podziękowanie za niedawne „wprowadzenie do parafii Figury Matki Bożej Fatimskiej”.
W homilii bp Orszulik powiedział m.in.: „Dziś gromadzimy się na Górce Zgody, aby czcić wielkiego Świętego, znanego od 6 wieków na całym świecie. Roch to skała. Trzeba się opierać na skale, aby ułożyć swoje życie tak, abyśmy trafili do miejsca zbawionych”. Wzywał wiernych do przestrzegania danym nam od Boga Dziesięciu Przykazań, wskazując na liczne zagrożenia, płynące z odstępowania od Dekalogu.
Jeszcze przed tradycyjną procesją eucharystyczną wokół Górki Zgody Biskup Łowicki poświęcił ufundowaną przez parafię figurkę Matki Bożej Fatimskiej. Jak przypomniał wszystkim zgromadzonym ks. Marek Wojciechowski, w dniu odpustu ku czci św. Rocha rozpoczęła się peregrynacja Białej Pani po rodzinach parafii. Figurka była tego dnia po raz pierwszy niesiona w procesji.
Natomiast bp Alojzy Orszulik zapowiedział jeszcze, że w uznaniu dla duszpasterskiej i gospodarczej pracy na rzecz parafii Łęgonice, m.in. przy remontowaniu kościoła filialnego pw. św. Rocha, Ksiądz Proboszcz z Łęgonic wyniesiony zostanie wkrótce do godności kanonika Kolegiackiej Kapituły Skierniewickiej.
Po Sumie odpustowej Biskup Łowicki pobłogosławił także znajdującą się przy kościele na Górce Zgody zbiorową mogiłę żołnierzy, poległych w czasie I i II wojny światowej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Abp Jędraszewski: związki homoseksualne są szyderstwem z Boga

2018-08-15 17:24

jg / Ludźmierz (KAI)

Związki homoseksualne, którym chce się nadać wartość małżeństwa, nie mają nic wspólnego z Bożym zamysłem wobec człowieka i są szyderstwem z Boga i Jego najwspanialszego dzieła, jakim jest człowiek - powiedział abp Marek Jędraszewski podczas uroczystości Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Metropolita krakowski 15 sierpnia przewodniczył uroczystej sumie odpustowej w ludźmierskim sanktuarium.

Joanna Adamik | Archidiecezja Krakowska

Metropolita krakowski podkreślił, że Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny to dzień, w którym trzeba dziękować Bogu za wielkie cuda Jego miłości. Wymienił m.in. region Podhala, gdzie stykają się aż cztery pasma górskie - Tatry, Gorce, Pienin i Beskidy. Hierarcha wyjaśnił także, że zbliżając się do ołtarza w procesji na wejście długo błogosławił dzieci.

- W znaku krzyża kreślonym na czołach waszych ukochanych, najdroższych dzieci chciałem oddać najwyższy szacunek dla was, drodzy rodzice i małżonkowie. Bo przez to, kim jesteście, uczestniczycie w tajemnicy Bożej miłości. Każde bowiem poczęte dziecko jest owocem małżeńskiej miłości, która współdziała z Bożą stwórczą miłością. W momencie poczęcia, kiedy tworzyły się pierwsze materialne struktury waszych dzieci, Bóg obdarzał je nieśmiertelną duszą. Co za cudowne i niezwykłe współdziałanie miłości Boga i miłości człowieka! - zaznaczył hierarcha.

- Tylko zapatrzeni w Ojca, który jest w niebie i tylko urzeczywistniający to Boże podobieństwo i Boży obraz, który w sobie macie, drodzy małżonkowie i rodzice, tylko wtedy możecie oclić siebie przed wielkimi zagrożeniami tego świata, który w imię tzw. „miłości" chce za wszelką cenę przekreślić Boży zamysł wobec człowieka co do kobiety i mężczyzny, tworząc niewytłumaczalne i nie dające się usprawiedliwić przez ludzki rozum ideologie, które za wszelką cenę chcą zatrzeć różnice między kobietą a mężczyzną – podkreślił metropolita.

Kustosz sanktuarium w Ludźmierzu, ks. Jerzy Filek pozdrawił wszystkich czcicieli Matki Bożej Ludźmierskiej, w tym rowerzystów z Podhala, którzy okrążyli Polskę, pokonując 3500 km. Nawiązał do przyjaźni podhalańsko-amerykańskiej wyrosłej z faktu, iż mnóstwo górali wyruszyło za ocean za chlebem i wolnością. Mówił, że owocuje ona także dzisiaj m.in. poprzez obecność zespołu góralskiego „Ślebodni" z Chicago oraz Rycerzy Kolumba, którym abp Marek Jędraszewski poświęcił nowy sztandar.

Uroczystości odpustowe rozpoczęły się już w nocy z 14 na 15 sierpnia Pasterką Maryjną, której przewodniczył Prymas Polski abp Wojciech Polak. Hierarcha zasadził przy Bramie Wiary w ogrodzie różańcowym dąb prymasowski na pamiątkę setnej rocznicy odzyskania przez nasz kraj niepodległości w 1918 r.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem