Reklama

Szkoła Wyższa Zarządzania i Ekonomii

Siostry Kanoniczki Ducha Świętego z Pacanowa

W Domu Ojca Gwidona

2013-05-21 15:29

Władysław Burzawa
Edycja kielecka 21/2013, str. 4-5

TER

Jadąc do Pacanowa, do Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego, miałem w pamięci obrazy sprzed lat. Stary dom kryty papą albo zardzewiałą blachą, ubogie wyposażenie, siostry krzątające się w kuchni i gotujące obiad w dużych garnkach i uśmiechnięte buzie dzieci jedzących gorącą zupę. Wróciłem do Pacanowa po latach i nie poznałem tego miejsca. Co się zmieniło? Wszystko.

Aż trudno uwierzyć, że w tak krótkim czasie można było dokonać tylu zmian. Wybudować nową kaplicę, wyremontować Dom Dziecka.

A jednak

W Pacanowie Siostry Kanoniczki Ducha Świętego mieszkają od 1936 r. Wcześniej pracowały w Stopnicy - miejscowości oddalonej o 10 km od Pacanowa. Kiedy siostrom spalił się klasztor w Stopnicy, udały się na kwestę do pałacu księcia Radziwiłła w Słupi. Książę zamiast udzielić wsparcia na odbudowę klasztoru, ofiarował trzyhektarową parcelę w Pacanowie wraz z zabudowaniami, z intencją, aby dużą stajnię przystosować do prowadzenia jakiegoś dzieła charytatywnego. Wyrazem podziękowania dla księcia Macieja Radziwiłła była prośba do ówczesnych władz administracyjnych, aby otrzymana posesja została nazwana „Radziwiłłówką”. Zarząd gminy uwzględniając prośbę, włączył w tę nazwę wszystkie posiadłości w pobliżu i nazwa ta utrzymała się do dziś jako Radziwiłłówka.

Reklama

W okresie okupacji hitlerowskiej budynek obecnego Domu Dziecka spełniał różne funkcje. Wiadomo jednak, że funkcjonowała w nim szkoła, był szpital wojskowy, w którym siostry udzielały pomocy sanitarnej rannym żołnierzom i cywilom przywożonym przez Czerwony Krzyż, funkcjonowała też kuchnia dla ludzi biednych, w której przygotowywano i wydawano około 300 obiadów dziennie. Przez krótki czas Niemcy zajęli budynek na magazyn zbożowy oraz kwaterę dla swojego wojska.

W 1945 r. po niezbędnych remontach powstała Trzyletnia Szkoła Żeńska Krawiecka im. Opatrzności Bożej, Społeczny Dom Dziecka dla sierot wojennych oraz Przedszkole dla dzieci z Pacanowa. Z powodu napływu coraz większej liczby sierot do Domu Dziecka, Szkoła Krawiecka z czasem została zamknięta.

Nowe czasy

W roku 1962 władze państwowe, wrogie Kościołowi i nie tolerujące wychowania religijnego dzieci i młodzieży, zlikwidowały Dom Dziecka i Przedszkole. Siostrom zezwolono jednak na otwarcie Zakładu Wychowawczego dla Dziewcząt z lekkim upośledzeniem umysłowym. Na miejscu zlikwidowanego Przedszkola utworzono Szkołę Specjalną, do której uczęszczały wychowanki sióstr.

W 1974 r. Kuratorium Oświaty i Wychowania w Kielcach przeprofilowało Zakład Wychowawczy dla dziewcząt na Zakład Wychowawczy dla chłopców z umiarkowanym i znacznym upośledzeniem umysłowym. Szkołę Specjalną przekształcono na Szkołę Życia.

Po upadku komunizmu w Polsce w 1989 r. Kościół i Zgromadzenia zakonne odzyskały możliwość samodzielnego prowadzenia szkół oraz placówek oświatowych i wychowawczych. W 1990 r. Kuratorium Oświaty w Kielcach rozwiązało Szkołę Życia, która była szkołą państwową. W tej sytuacji uległ likwidacji również Zakład Wychowawczy, ponieważ dzieci nie miałyby gdzie chodzić do szkoły. Zgromadzenie Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego wystąpiło do Ministerstwa Edukacji Narodowej z prośbą o umożliwienie otwarcia Domu Dziecka dla dzieci i młodzieży żeńskiej. Decyzją z dnia 6 czerwca 1991 r. Dom Dziecka rozpoczął swą działalność.

W 1995 r. Dom Dziecka w Pacanowie otrzymał imię Patrona bł. Gwidona z Montpellier - Założyciela Zgromadzenia Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego, a w 1996 r. na placu przed budynkiem odsłonięto i poświęcono pomnik patrona. Od tej pory Dom Dziecka jest nazywany „Domem Ojca Gwidona”.

Dom otwarty dla człowieka w potrzebie

Założyciel Zgromadzenia Sióstr Kanoniczek bł. Ojciec Gwidon z Montpellier już w XII wieku roztaczał opiekę wraz z braćmi i siostrami nad będącymi w potrzebie dziećmi. Służył także dzieciom nienarodzonym, niosąc pomoc brzemiennym kobietom. Organizował „Okna życia” i przygarniał dzieci w przytułkach. - W naszej placówce oprócz pokoi mieszkalnych, dzieci mają możliwość korzystania z sali rekreacyjnej, komputerowej, artystycznej, sali do ćwiczeń z zakresu integracji sensorycznej, świetlicy, biblioteki, jadalni. W domu zakonnym znajduje się sala dla dzieci, w której umieszczono suchy basen z piłkami, moduły i sprzęty rehabilitacyjne do ćwiczeń - mówi siostra dyrektor Dobromiła Kurek. Obok domu znajduje się plac zabaw wyposażony w różnorodne sprzęty, boisko do gry w siatkę, boisko do gry w piłkę nożną oraz teren do biesiadowania przy ognisku wśród drzew i zieleni.

Misją Placówki Opiekuńczo-Wychowawczej w Pacanowie jest tworzenie możliwie najlepszych warunków opiekuńczych i wychowawczych dla prawidłowego rozwoju podopiecznych. Placówka współpracuje z rodzinami naturalnymi i zaprzyjaźnionymi, z opiekunami prawnymi wychowanków, z miejscową społecznością oraz różnymi instytucjami, w tym przede wszystkim: z Centrami Pomocy Rodzinie, Sądami Rodzinnymi, Ośrodkiem Adopcyjno-Opiekuńczym, Szkołami, Poradniami Psychologiczno-Pedagogicznymi, Ośrodkami Pomocy Społecznej. Siostra z mocą podkreśla cel istnienia Placówki - dążenie do harmonijnego rozwoju dzieci, troska o ich zdrowie, psychikę, intelekt oraz rozwój duchowy. O to wszystko zabiegają siostry wraz z personelem świeckim dbając o zaspokojenie różnorodnych potrzeb dzieci.

Pod opiekę sióstr trafiają dzieci z rodzin rozbitych, dotkniętych problemem alkoholowym, niezaradnych życiowo - tzw. rodzin dysfunkcyjnych, a czasem naturalne sieroty. Większość z nich czeka na nowe rodziny albo na powrót do swoich mam i ojców, gdy zmienią swoje życie, gdy staną się bardziej odpowiedzialnymi, gdy zrozumieją, czym jest naprawdę bycie matką i ojcem. Powiedzenie, że każdy może być ojcem, ale trzeba być kimś wyjątkowym, aby być tatą, w takim domu nabiera szczególnego znaczenia.

W poszukiwaniu domu

Siostry wraz z personelem robią wszystko, aby dzieci czuły się jak w domu, jednak nie da się stworzyć prawdziwego domu w placówce, w której nie ma mamy i taty, dlatego największa radością są dni, kiedy dzieci trafiają do adopcji, do rodzin zastępczych lub wracają do rodziny biologicznej, która podjęła starania, by zmienić swoje życie.

W placówce może mieszkać 30 dzieci. Obecnie przebywają w niej dzieci w wieku od 2 do 20 lat. Uczą się w Szkole Podstawowej, Gimnazjum, szkołach ponadgimnazjalnych, a najmłodsi uczęszczają do Przedszkola. - Nasi podopieczni posiadają wiele ukrytych talentów, które są rozpoznawane i rozwijane. W tym celu w Domu Ojca Gwidona istnieją koła zainteresowań: teatralne, artystyczne, gastronomiczne, biblijne, sportowe, ekologiczne i komputerowe - mówi s. Dobromiła. Dzieci mogą w nich wykazać się zdolnościami, uczą się współpracy, twórczo wykorzystują czas. Najbardziej pracownikom Domu Ojca Gwidona zależy na tym, aby wychowankowie nauczyli się kochać Boga, ludzi, samych siebie oraz tego, aby wierzyli w swoje możliwości, a przez to osiągnęli w dorosłym życiu sukces polegający na zdobyciu wykształcenia, pracy, aby założyli rodziny i pielęgnowali wartości duchowe oraz miłość do Ojczyzny.

Czy ktoś mnie kocha?

Często dzieci widząc swoich rówieśników, którzy mają rodziców i normalne domy, zadają pytanie: czy ktoś mnie kocha, czy komuś na mnie zależy? Siostry starają się robić wszystko, by dzieci nie czuły się samotne, odrzucone, niechciane. Dzieci mają wielu oddanych przyjaciół, a także wiele zaprzyjaźnionych rodzin. - Najważniejszą prawdę, którą chcemy wszczepić w serca dzieci, to świadomość wielkiego umiłowania przez Boga, który je kocha i przygarnia do swego Serca. Tylko taka miłość potrafi nadawać sens życiu, a najmłodsi czekają na miłość bezinteresowną, ofiarną, radosną i wyłączną - mówi s. Dobromiła.

Pacanowska wspólnota

Siostry są otwarte na wszystkich, nie zamykają się w swoim domu, nie uciekają od świata. Po poświęceniu nowo wybudowanej kaplicy pw. Ducha Świętego w grudniu 2011 r., przy domu sióstr powstała grupa Czcicieli Ducha Świętego. Członkowie tej wspólnoty uczestniczą razem z siostrami w Eucharystii oraz włączają się w odmówienie koronki ku czci Ducha Świętego, modlą się wspólnie z siostrami w czasie nowenny przed Zesłaniem Ducha Świętego. Podczas comiesięcznych spotkań zapoznają się z charyzmatem Zgromadzenia, Założycielem oraz poznają Osobę Ducha Świętego, Jego dary i charyzmaty.

Grupa apostolska dziewcząt o nazwie „Płomyki Ducha Świętego” ze Szkoły Podstawowej im. Kornela Makuszyńskiego w Pacanowie rozpoczęła swoją działalność we wrześniu 2009 r. W oparciu o charyzmat bł. Ojca Gwidona z Montpellier i duchowość Zgromadzenia przy klasztorze gromadzi się około dwudziestoosobowa grupa dziewczynek z parafii i pobliskich miejscowości.

Spotkania odbywają się w każdą sobotę o godz. 10 w sali konferencyjnej przy kaplicy zakonnej, przy Radziwiłłówce 4. Dzieci pozdrawiają się hasłem zakonnym: „Radość i pokój - w Duchu Świętym.” W czasie formacji duchowej dziewczęta uczą się modlitwy, piosenek, czytają Słowo Boże oraz dzielą się radościami i przeżyciami. Wspólne bycie razem jest urozmaicone oraz wychowuje do wdzięczności, obowiązkowości, wytrwałości, życzliwości, punktualności, prawdomówności. Dzieci uczą się samodzielności, kreatywności, więzi z Jezusem i Duchem Świętym. Poznają cudowną moc przyjaźni i pomagania sobie wzajemnie oraz pogłębiają swoją wiarę i wdrażają się do czynnej miłości bliźniego.

Czcicielki Ducha Świętego

W placówce jest zatrudnionych 21 pracowników, w tym 10 wychowawców z odpowiednimi kwalifikacjami. W klasztorze jest kilka sióstr emerytek, które swoją modlitwą, ofiarą i pracą wspierają prowadzone dzieło w Pacanowie. Jest także jedna siostra, która katechizuje dzieci w szkole podstawowej i w przedszkolu w Pacanowie. Cała wspólnota zakonna liczy 22 siostry. Jedna z sióstr ma siostrę rodzoną, która obecniejest przełożoną Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego w Proszowicach. Jest również siostra, która ma swoją siostrę bliźniaczkę u sióstr benedyktynek klauzurowych i pełni obecnie funkcję Matki Ksieni - mówi s. Dobromiła Kurek. Miesiąc temu, 22 kwietnia Zgromadzenie Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego obchodziło 815. rocznicę zatwierdzenia Zakonu Ducha Świętego. Siostry jubileusz uczciły modlitwą do Ducha Świętego - Trzeciej Osoby Boskiej, którą założyciel Zakonu bł. Gwidon widział przede wszystkim jako Pocieszyciela Ubogich. Dzisiaj nadal jest wielu ubogich, jednak większość z dzieci trafiających pod opiekę sióstr nie cierpi na głód chleba, tylko na głód miłości, dlatego siostry nie ustają w modlitwach do Ducha Świętego, aby jego dary zmieniały życie podopiecznych i ich rodzin.

- W Duchu Świętym rozpoznajemy Tego, który poucza, kieruje, oświeca i uświęca i jako takiego przyzywamy Go każdego dnia w modlitwach wspólnotowych i indywidualnych - mówi s. Dobromiła, w dobie rozwoju charyzmatycznych ruchów w Kościele, pragniemy otwierać się również na nowe formy czci Ducha Przenajświętszego i pozostawać w nasłuchiwaniu Jego natchnień. Również i my, siostry, potrzebujemy, aby Duch Święty docierał do nas „od środka”, przemieniał nas i czynił zdolnymi do tego, do czego zostałyśmy powołane i posłane.

W następnym numerze zaprezentujemy Dom Sióstr Sercanek we Włoszczowie

Tagi:
siostry

Świadectwo z Cochabamby

2018-02-14 10:25

S. Savia Bezak SBDNP
Niedziela Ogólnopolska 7/2018, str. 12-14

Służebniczka dębicka s. Savia Bezak na łamach „Niedzieli” przekazuje swoją relację dotyczącą śmierci Heleny Kmieć. W styczniu 2017 r. była na miejscu tragedii w Cochabambie w Boliwii. Wcześniej, jak podkreśla, nie wypowiadała się w prasie z uwagi na trwające śledztwo i z powodu bólu, który wciąż towarzyszy jej wspomnieniom. S. Savia prostuje też pewne informacje, które zaraz po tragedii dotarły do środków społecznego przekazu, a dopiero później zostały sprawdzone. Czytelnicy „Niedzieli” otrzymują więc rzetelną wiedzę na temat okoliczności śmierci polskiej misjonarki i tego, co się wydarzyło po tragedii na placówce misyjnej w Boliwii. Red.

Archiwum sióstr służebniczek dębickich
S. Savia z uczniami i s. Carolain – katechetką na podwórku szkolnym, 2011 r.

W styczniu 2018 r. uczestniczyłam w Mszy św. w pierwszą rocznicę śmierci Helenki w jej rodzinnej parafii w Libiążu. Czułam, że to wszystko jest we mnie wciąż żywe, jakby się stało wczoraj.

Służebniczki dębickie w Boliwii

Zgromadzenie Sióstr Służebniczek Bogarodzicy Dziewicy Niepokalanie Poczętej (służebniczki dębickie) rozpoczęło misje w Boliwii w 1982 r. Obecnie siostry – 11 Polek i 25 Boliwijek – pracują w 7 placówkach misyjnych w Boliwii i jednej w Peru. Prowadzą 2 domy dziecka, 3 internaty dla dziewcząt, centrum rehabilitacji, szkołę oraz 3 ochronki (przedszkola) dla dzieci, centrum rehabilitacji dla dzieci niepełnosprawnych; katechizują, przygotowują do sakramentów świętych, opiekują się chorymi w domach, są nadzwyczajnymi szafarzami Komunii św., troszczą się o wystrój kościołów, pracują w kancelariach parafialnych. Są to ważne i bardzo potrzebne tutejszej społeczności dzieła. Jako przykład podam naszą szkołę, w której uczy się 2 tys. dzieci i z tego powodu nauka odbywa się w niej na 3 zmiany.

Siedzibą Wikariatu Misyjnego jest Cochabamba. Tam 22 lutego 2017 r. miała być otwarta nowo wybudowana Ochronka pw. Opatrzności Bożej. Duży wkład finansowy w budowę tej placówki wniosła diecezja tarnowska z funduszu Kolędników Misyjnych, dlatego na jej poświęceniu biskupa diecezji tarnowskiej miał reprezentować biskup pomocniczy Leszek Leszkiewicz, natomiast do reprezentowania Zgromadzenia z Polski ja zostałam wydelegowana, jako członkini rady generalnej. Ponieważ jestem również ekonomką generalną, zaplanowałam przy tej okazji odwiedziny i wizytację ekonomiczną w naszych placówkach misyjnych. Miałam się również spotkać z młodzieżą z Boliwii i Peru, którą gościłyśmy w naszych wspólnotach zakonnych w Polsce podczas Światowych Dni Młodzieży. Bardzo się z tymi młodymi osobami zżyłam podczas ich miesięcznego pobytu w Polsce, towarzysząc im przez cały czas i realizując ambitny plan pielgrzymkowo-turystyczny, którego punktem kulminacyjnym były Światowe Dni Młodzieży w diecezji tarnowskiej i w Krakowie. Cieszyłam się bardzo i oczekiwałam na tę rewizytę. Ponadto miałam wziąć udział w innych wydarzeniach i uroczystościach zakonnych, jak rekolekcje, śluby i jubileusze sióstr, które odbywały się wówczas w Wikariacie Misyjnym w Boliwii.

Spotkanie z Helenką

W poniedziałek 16 stycznia 2017 r. przybyłam do Cochabamby. Tam następnego dnia poznałam wolontariuszki z Wolontariatu Misyjnego Salvator: Helenę Kmieć i Anitę Szuwald, które dzielnie od tygodnia wraz z siostrami przygotowywały ochronkę do uroczystości poświęcenia i otwarcia. Upiększały ściany kolorowymi malowidłami, sprzątały, gromadziły pomoce dydaktyczne, zabawki, meble, wkładając w to całe serce, zdolności i miłość do dzieci, którym miały pomagać przez 6 miesięcy. 3 dni później udałam się z przełożoną Wikariatu Misyjnego – s. Bejzymą do 2 innych naszych placówek misyjnych. Do Cochabamby wróciłam w poniedziałek 23 stycznia po południu. Z wolontariuszkami spotkałam się na Mszy św. o godz. 19 czasu boliwijskiego. Po wyjściu z kościoła zatrzymałam się z nimi wraz z s. Bejzymą. Nawiązała się rozmowa o tym, czym żyły w ciągu minionych dni, co udało się zrobić w ochronce. Były szczęśliwe. Odprowadziłyśmy je do bramy ochronki i ok. godz. 20 pożegnałyśmy się w przekonaniu, że czują się dobrze i bezpiecznie.

Tragiczna noc

O godz. 1.27, kiedy zaczynał się 24 stycznia, zostałyśmy wyrwane ze snu przez s. Bejzymę, która odebrała telefon od Anity, zwiastujący jakieś straszne wydarzenie, którego nie była w stanie wypowiedzieć. Helenka została zamordowana przez 21-letniego Romualda, który podczas kradzieży w ochronce przedostał się do wydzielonej części mieszkalnej i do jej pokoju. Helenka została zaskoczona przez niego we śnie. Zadał jej śmiertelne ciosy. Do dziś nie znamy motywów tego czynu, oprócz tego, o którym sam mówi, że był pod wpływem narkotyków. Nie ujawnia żadnych innych pobudek, nie chce o tym rozmawiać, poza tym, że przyznał się do tego strasznego czynu. Został osądzony i przyjął wyrok 30 lat pozbawienia wolności. Uświadomiłam sobie wówczas – i ta świadomość towarzyszy mi do dziś – że w tak dramatycznych okolicznościach spotkały się dwie młode osoby, których historie życia tak bardzo się różnią.

Helenka chciała żyć dla innych, służyć, pomagać, kochać. W imię miłości Boga i bliźniego rozpoczęła misję w Boliwii, chcąc bezinteresownie opiekować się dziećmi w ochronce. Pełna pokoju, skromna, radosna, ciepła, rozmodlona i bardzo pracowita. Dająca się lubić już od pierwszego spotkania. Nie zdążyłam jej poznać bliżej. Całe jej bogactwo duchowe, talenty i wielorakie zaangażowanie ewangelizacyjne, charytatywne, misyjne, muzyczne poznałam dopiero po jej śmierci podczas rozmów z Anitą, z jej rodzicami, przyjaciółmi i duszpasterzami. Helenka pozostawiła po sobie świadectwo pięknego życia – konsekwentnej realizacji przyjętych zasad, pasji życiowych, pragnienia bycia blisko tych, którzy potrzebowali kochającego serca, pomocnych dłoni, dobrego słowa i wsparcia. Siłę do tego czerpała z bliskiej więzi z Jezusem.

Modlitwa za mordercę

Romualdo Manio Santos pochodzi z północy Boliwii. Zszedł na złą drogę. Był już wcześniej karany za popełnione przestępstwo. W polskich mediach pojawiły się informacje, że był wychowankiem naszej szkoły, a ostatnio czytałam, że ochronki. Nie jest to prawdą, nie był siostrom znany. Do Cochabamby przybył ok. dwa lata wcześniej, a w pobliże dzielnicy, gdzie znajduje się nasza misja, sprowadził się dwa tygodnie przed tą tragedią. Ale czy tam rzeczywiście mieszkał – nie wiemy. Tam odnaleziono rzeczy skradzione z ochronki. W wizji lokalnej nie odtworzył on przebiegu tego bolesnego wydarzenia. Nie przyznał się, dlaczego to zrobił i czy miał wspólników. Nie padł na kolana, o czym też było głośno w mediach, żeby przeprosić. Wzruszył się, to prawda, gdy nasze siostry Boliwijki dały mu coś do jedzenia i ciepły koc oraz gdy powiedziały, że my (siostry) i rodzice Helenki przebaczyliśmy mu i że modlimy się, by Pan Bóg dał mu łaskę nawrócenia. Wyraził się, że nie jest godzien otrzymywać dobroć i dary od sióstr, wtedy wypowiedział nawet słowo „przepraszam”. To wskazuje, że jakieś uczucia skruchy się w nim wzbudziły, i za to dziękuję Bogu, ponieważ gdy zobaczyłam jego fotografię tuż po aresztowaniu, a potem na naszym monitoringu, to już sam jego wygląd wzbudzał we mnie lęk. Zło przebijało z wyrazu jego twarzy, był jakby bez uczuć. Ale do prawdziwego nawrócenia wciąż bardzo daleko.

Medialny szum

Do tej pory, czytając różnego rodzaju informacje na temat zdarzenia, okoliczności, sprawców, nie wypowiadałam się i nie prostowałam błędnych wersji, bo było to dla mnie zbyt bolesne przeżycie. Trwało śledztwo, było wiele niewiadomych. W rocznicę śmierci Helenki niektórzy przywołują ponownie informacje krążące w Internecie, portalach społecznościowych i w prasie, nie sprawdzając ich wiarygodności. W tym miejscu przypomina mi się prośba, która była zamieszczona na stronie Wolontariatu Misyjnego Salvator, by nie dawać wiary wszystkiemu, co ukazuje się w mediach, i ostrożnie, z dystansem podchodzić do tych informacji, które „na gorąco” pojawiały się po tym wydarzeniu, aby nie ranić tych, którzy przeżywają ból po śmierci Helenki. Wiem, że potrzebna jest rzetelna informacja, ale nie wszystko – i nie od razu – można i da się przekazać.

Misja Helenki trwa

Patrzę na to wydarzenie z perspektywy minionego roku w świetle wiary, bo inaczej nie da się go przeżywać i zrozumieć. Widzę, jak wiele dobra wyzwoliła Helenka po swojej śmierci w sercach i działaniu ludzi nie tylko w Polsce, ale i w Boliwii. Pamięć o niej jest wciąż żywa. Każdego 24. dnia miesiąca przez rok odprawiane były Msze św. za duszę śp. Helenki i w intencji jej najbliższych w kościele parafialnym w Cochabambie. Siostry z tamtejszej wspólnoty wykonały tablicę upamiętniającą Helenkę i umieściły ją obok płyty nagrobnej naszej zmarłej polskiej misjonarki s. Joeli Mleczko, która była budowniczym, założycielką i pierwszą dyrektorką Szkoły im. Edmunda Bojanowskiego w Cochabambie. Nowa Ochronka pw. Opatrzności Bożej została poświęcona 14 czerwca 2017 r. i od tamtego dnia służy boliwijskim dzieciom.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Przygotowanie do spowiedzi

2018-02-16 08:19

Bardorf Eduard/pl.fotolia.com

Modlitwa przed spowiedzią:

Ojcze Niebieski, Ty znasz mnie do głębi – znasz każdy szczegół mego życia.
Przeznaczyłeś mnie do życia z sobą w wieczności, często o tym zapominam.
Jestem słaby, niestały, tak łatwo się wybielam, usprawiedliwiam.
Pozwó1 mi widzieć siebie tak, jak Ty mnie widzisz.
Osądzać bez wybiegów intencje, jakimi kieruję się w życiu.
Oświeć mnie, abym rozpoznał swe grzechy przeciw Tobie i przeciwko moim bliźnim.
Abym miał odwagę uznania, że źle postępuję, że potrzebuję zmiany postępowania, myślenia, nawrócenia.
Daj łaskę prawdziwego żalu i poprawy, abym doznał radości Twojego przebaczenia.
Niech Twoje miłosierdzie, Boże, uleczy moje rany, wzmocni moją wolę pełnienia Twojej woli.

Kiedy ostatni raz byłem u spowiedzi?
Czy odprawiłem zadaną pokutę?
Czy wynagrodziłem Bogu i bliźniemu za wyrządzone krzywdy?
Czy podjąłem wysiłek wyzbywania się swoich wad, słabości, nałogów?

Oceniając swoje postępowanie, stańmy przed obliczem Boga i odpowiedzmy sobie na
następujące pytania:

PIERWSZE I NAJWAŻNIEJSZE PRZYKAZANIE MÓWI:

Miłuj Pana, Boga swego, całym sercem, całym duszą, całym swoim umysłem, całym sobą.

Czy modlę się rano i wieczorem? Czy była to prawdziwa rozmowa mego serca z Bogiem, czy tylko zwykła formalność?
Czy szukam u Boga rady, pomocy w cierpieniach, pokusach?
Czy zastanawiam się nad tym, jaka jest względem mnie wola Boża?
Czy w niedziele i święta uczestniczę we Mszy św. i troszczę się o to, by uczestniczyli w niej wszyscy domownicy?
Czy proponuję swym bliskim wspólną modlitwę?
Czy w niedziele nie wykonuję prac niekoniecznych?
Czy wyznaję otwarcie swoją wiarę przez udział w niedzielnych Mszach św., w procesjach publicznych i wówczas, kiedy mnie o to pytają?
Czy wspieram materialnie działalność parafii? Czy interesuję się jej potrzebami?
Czy nie uchylam się od udziału w pracach na jej rzecz?
Czy w miarę swoich możliwości biorę udział w działalności grup modlitewnych, grup troszczących się o katechizację dzieci i młodzieży?
Czy wspomagam dzieła dobroczynne na rzecz ubogich, ludzi znajdujących się w trudnych okolicznościach?
Czy staram się poznać naukę Kościoła przez lekturę stosownych książek, uczestniczenie w rekolekcjach, udział w spotkaniach grup formacyjnych?
Czy zachęcam do tego swoich bliskich, swoje dzieci?
Czy odrzucam horoskopy, karty do tarota, wróżbiarstwo, magię, treści głoszone przez
wysłanników sekt i czuwam, by moi bliscy nie dali się w nie uwikłać?
Czy czytam systematycznie katolicką prasę, słucham katolickich rozgłośni radiowych,
oglądam katolickie programy telewizyjne?
Czy oponuję, kiedy bluźni się Bogu, niesłusznie krytykuje Kościół?

DRUGIE Z NAJWAŻNIEJSZYCH PRZYKAZAŃ MÓWI:

Miłuj bliźniego jak siebie samego.

Miłujcie się wzajemnie tak, jak Ja was umiłowałem (por. J 13,34).
Kto mówi, że miłuje Boga, a bliźniego ma w nienawiści, jest kłamcą (por. 1 J 4, 20).

Czy szanuję rodziców?
Czy nie wyrządzam im przykrości, nie lekceważę, czy troszczę się o ich potrzeby?
Czy się za nich modlę?
Czy nie daję dzieciom złego przykładu (klątwy, pijaństwo, nieprzyzwoite żarty, stosowanie przemocy, spędzanie zbyt dużo czasu przed telewizorem)?
Czy troszczę się o wychowanie dzieci w poszanowaniu godności własnej i innych?
Czy wiem, jakie filmy oglądają? Jakie czytają czasopisma, książki? Z kim przebywają?
Co robią z otrzymanymi pieniędzmi? Gdzie spędzają wolny czas? Czy nie pobłażam ich moralnym przewinieniom (lenistwu, samolubstwu, lekceważeniu bliźnich, przemocy, kradzieży, pijaństwu)?
Czy interesuję się zachowaniem dzieci w szkole, wymagam od nich szacunku dla nauczycieli, odrobienia zadanych lekcji?
Czy nie wtrącam się zbytnio w życie rodzinne dorosłych dzieci, wzniecając konflikty?
Czy żyję w zgodzie z rodzeństwem, krewnymi i kolegami w szkole, w pracy?
Czy traktuję życzliwie sąsiadów, współpracowników? Czy nie żywię do nich pretensji, urazów? Czy nie zazdroszczę im sukcesów, nie mszczę się, nie wzniecam nieporozumień?
Czy solidnie wypełniam swoje obowiązki w pracy?
Czy nie zatrzymuję lub nie pomniejszam słusznego wynagrodzenia za pracę?
Czy nie szkodzę swojemu zdrowiu przez picie alkoholu, palenie?
Czy nie trwonię pieniędzy na hazard (gry w karty, loterie)?
Czy nie prowadziłem samochodu po wypiciu alkoholu lub z nadmierną szybkością?
Czy nie używałem narkotyków lub nie dostarczałem ich innym?
Czy kogoś nie uderzyłem, nie pobiłem?
Czy unikam złego towarzystwa?
Czy nie byłem powodem rozbicia własnej lub innej rodziny?
Czy jestem czysty w myślach, pragnieniach?
Czy nie oglądam filmów pornograficznych, czy nie kupuję takich czasopism?
Czy nie lubuję się w nieprzyzwoitych rozmowach, żartach?
Czy nie dopuściłem się z kimś nieprzyzwoitych czynów?
Czy nie zdradziłem współmałżonka?
Czy szanowałem poczęte życie?
Czy nie dokonałem aborcji lub nie namawiałem do niej?
Czy nie przywłaszczyłem sobie cudzej rzeczy, mienia publicznego, czy go bezmyślnie
nie niszczyłem?
Czy nie dałem się skusić łapówką?
Czy oddałem długi, pożyczki?
Czy nie jestem chciwy, pyszałkowaty? Czy nie wynoszę się nad innych?
Czy nie chce zawsze postawić na swoim, skupić uwagi tylko na sobie?
Czy umiem przebaczyć, być wyrozumiałym, cierpliwym, ustępliwym, usłużnym?
Czy pomagam w codziennych pracach domowych?
Czy nie uchylam się od odpowiedzialności za życie wspólnoty lokalnej, narodowej?
Czy nie głosowałem na ugrupowania lub ludzi mających programy niezgodne z nauką katolicką?
Czy zachowuję umiarkowanie w jedzeniu?
Czy nie kupuję zbyt kosztownych lub niekoniecznych rzeczy?
Czy nie odmawiam wsparcia ludziom wyciągającym do mnie rękę po pomoc?
Czy pomagam innym, zwłaszcza swoim krewnym?
Czy, na miarę swych możliwości, wspieram potrzebujących, zwłaszcza osoby starsze, wdowy, sieroty, rodziny wielodzietne, bezdomnych, chorych, potrzebujących leczenia, ofiary kataklizmów?
Czy pamiętam, że kubek wody podany bliźniemu jest pomocą samemu spragnionemu Jezusowi?
Czy nie kłamałem i czy z tego nie wynikła jakaś szkoda?
Czy nie mówiłem źle o innych, nie oczerniałem ich, nie rzucałem podejrzeń?
Czy nie zazdrościłem innym powodzenia?
Czy dotrzymuję obietnic?
Czy miałem odwagę bronienia prawdy?
Czy prostowałem krzywdzące opinie o innych?
Czy nie powtarzałem niesprawdzonych plotek?
Czy w piątki zachowywałem wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych?
Czy w Środę Popielcową i Wielki Piątek zachowywałem post ścisły?
Czy jest we mnie prawdziwa chęć przemiany życia, czy tylko uzyskania rozgrzeszenia?
Jaka jest moja wada główna?

AKT ŻALU

Boże, mój Ojcze, żałuję za me złości jedynie dla Twej miłości.
Bądź miłościw mnie grzesznemu, całym sercem skruszonemu.
Boże, choć Cię nie pojmuję, jednak nad wszystko miłuję. Nad wszystko, co jest stworzone, boś Ty Dobro Nieskończone.

SPOWIEDŹ

Spowiedź rozpoczynamy znakiem krzyża i słowami:
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.
Ostatni raz byłem u spowiedzi...
Nałożona pokutę odprawiłem.
Obraziłem Pana Boga następującymi grzechami:
Po wymienieniu grzechów mówimy:
Więcej grzechów nie pamiętam.
Za wszystkie serdecznie żałuję.
Proszę o pokutę i rozgrzeszenie.
Czekamy na wypowiedzenie nad nami słów rozgrzeszenia przez kapłana, modląc się np. słowami:
Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu... lub: Któryś za nas cierpiał rany, Jezu Chryste, zmiłuj się nade mną.

Modlitwa papieża Klemensa XI

Wierzę w Ciebie, Panie, lecz wzmocnij moją wiarę,
Ufam Tobie, ale wspomóż moją nadzieję,
Miłuję Ciebie, lecz uczyń moją miłość bardziej gorącą.
Żałuję za moje grzechy, ale spraw, bym żałował doskonalej.
Uwielbiam Ciebie jako Stwórcę wszechrzeczy.
Napełnij mnie swoją mądrością. Otocz swoją dobrocią
Chroń swoją potegą. Ofiaruję Ci moje myśli,
aby trwały przy Tobie; moje słowa i uczynki,
aby były zgodne z Twoją wolą; i całe moje postępowanie,
aby było życiem wyłącznie dla Ciebie.
Chcę tego, czego Ty chcesz. Chcę, jak Ty chcesz i jak długo chcesz.
Proszę Cię, Panie, abyś oświetlił mój rozum,
pobudził moją wolę, oczyścił intencje, uświęcił serce.
Daj mi, Dobry Boże, miłość ku Tobie i wstręt do moich wad,
szczerą troskę o bliźnich i pogardę tego,
co sprowadza na świat zło.
Pomóż mi zwyciężyć pożądliwości – umartwieniem,
skąpstwo – jałmużną,
gniewliwość – łagodnością,
a lenistwo – pracowitością.
Spraw, bym był skupiony w modlitwie,
wstrzemięźliwy przy posiłkach, dokładny w pracy,
wytrwały w podejmowanych działaniach.
Naucz mnie, jak małe jest to, co ziemskie,
jak wielkie to, co Boskie.
Jak przemijające, co doczesne, jak nieskończone, co wieczne.
Proszę o to przez Chrystusa, mojego Pana. Amen.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Msza żałobna w seminarium za ks. prof. Jana Kowalskiego

2018-02-17 20:36

Kl. Michał Pierzchała, rok V

W dniu 16 lutego br. w kościele seminaryjnym pw. Jezusa Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana w Częstochowie została odprawiona Eucharystia w intencji zmarłego ks. inf. prof. dr. hab. Jana Kowalskiego. Żałobnej Mszy św. przewodniczył bp dr Andrzej Przybylski.

Kl. Piotr Fedoryszak

W czasie homilii Ksiądz Biskup zaznaczył, że stajemy przed Bogiem przede wszystkim z ogromną wdzięcznością za dar życia i posługi śp. księdza Jana, który zawsze szczególną troską otaczał wspólnotę kandydatów do kapłaństwa.

Jego Ekscelencja zwrócił uwagę uczestników liturgii żałobnej na fakt, iż z pewnością zmarły ksiądz Jan tak bardzo troszczył się o kleryków, ponieważ wiedział, że tak dużo zależy w Kościele od kapłanów. Kaznodzieja wskazał na śp. księdza profesora jako na przykład kapłana, który najpierw troszczył się o Kościół, o sprawy Boże, o drugiego człowieka, a dopiero na końcu o samego siebie.

Zobacz zdjęcia: Eksporta śp. ks. prof. Jana Kowalskiego

Zmarły ks. inf. prof. Jan Kowalski pełnił liczne funkcje w Wyższym Częstochowskim Seminarium Duchownym. Był między innymi wykładowcą teologii moralnej, ojcem duchownym (1962-63), wicerektorem i prefektem studiów (1974-78) oraz rektorem naszego Wyższego Seminarium Duchownego (1978). Dobrodziej naszego Kościoła partykularnego odznaczał się autentycznym zaangażowaniem w kształcenie młodych pokoleń kapłanów oraz głęboką miłością do Kościoła Częstochowskiego. Jego troska wyrażała się przede wszystkim w braterskim wsparciu udzielanym wspólnocie alumnów w wymiarze intelektualnym, duchowym.

Nie sposób zapomnieć o ogromie dóbr materialnych, szczególnie przeznaczonych na sprawowanie kultu Bożego, naukę czy codzienne funkcjonowanie, które otrzymaliśmy dzięki otwartości serca śp. ks. prof. Jana. Stąd wyrażając naszą wdzięczność jako wspólnota księży przełożonych i profesorów oraz kleryków otoczyliśmy śp. księdza Jana modlitwą Liturgii Godzin oraz koronką do Bożego Miłosierdzia.

Zobacz zdjęcia: Msza żałobna katedrze

Ufamy, że dobry i miłosierny Pan przyjmie drogiego naszym sercom śp. ks. inf. prof. Jana Kowalskiego do swojej chwały. Wierzymy, że Bóg przebaczy mu grzechy popełnione wskutek ludzkiej ułomności i zakryje wszelką niedoskonałość swoją miłością.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem