Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Siostry Kanoniczki Ducha Świętego z Pacanowa

W Domu Ojca Gwidona

2013-05-21 15:29

Władysław Burzawa
Edycja kielecka 21/2013, str. 4-5

TER

Jadąc do Pacanowa, do Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego, miałem w pamięci obrazy sprzed lat. Stary dom kryty papą albo zardzewiałą blachą, ubogie wyposażenie, siostry krzątające się w kuchni i gotujące obiad w dużych garnkach i uśmiechnięte buzie dzieci jedzących gorącą zupę. Wróciłem do Pacanowa po latach i nie poznałem tego miejsca. Co się zmieniło? Wszystko.

Aż trudno uwierzyć, że w tak krótkim czasie można było dokonać tylu zmian. Wybudować nową kaplicę, wyremontować Dom Dziecka.

A jednak

W Pacanowie Siostry Kanoniczki Ducha Świętego mieszkają od 1936 r. Wcześniej pracowały w Stopnicy - miejscowości oddalonej o 10 km od Pacanowa. Kiedy siostrom spalił się klasztor w Stopnicy, udały się na kwestę do pałacu księcia Radziwiłła w Słupi. Książę zamiast udzielić wsparcia na odbudowę klasztoru, ofiarował trzyhektarową parcelę w Pacanowie wraz z zabudowaniami, z intencją, aby dużą stajnię przystosować do prowadzenia jakiegoś dzieła charytatywnego. Wyrazem podziękowania dla księcia Macieja Radziwiłła była prośba do ówczesnych władz administracyjnych, aby otrzymana posesja została nazwana „Radziwiłłówką”. Zarząd gminy uwzględniając prośbę, włączył w tę nazwę wszystkie posiadłości w pobliżu i nazwa ta utrzymała się do dziś jako Radziwiłłówka.

Reklama

W okresie okupacji hitlerowskiej budynek obecnego Domu Dziecka spełniał różne funkcje. Wiadomo jednak, że funkcjonowała w nim szkoła, był szpital wojskowy, w którym siostry udzielały pomocy sanitarnej rannym żołnierzom i cywilom przywożonym przez Czerwony Krzyż, funkcjonowała też kuchnia dla ludzi biednych, w której przygotowywano i wydawano około 300 obiadów dziennie. Przez krótki czas Niemcy zajęli budynek na magazyn zbożowy oraz kwaterę dla swojego wojska.

W 1945 r. po niezbędnych remontach powstała Trzyletnia Szkoła Żeńska Krawiecka im. Opatrzności Bożej, Społeczny Dom Dziecka dla sierot wojennych oraz Przedszkole dla dzieci z Pacanowa. Z powodu napływu coraz większej liczby sierot do Domu Dziecka, Szkoła Krawiecka z czasem została zamknięta.

Nowe czasy

W roku 1962 władze państwowe, wrogie Kościołowi i nie tolerujące wychowania religijnego dzieci i młodzieży, zlikwidowały Dom Dziecka i Przedszkole. Siostrom zezwolono jednak na otwarcie Zakładu Wychowawczego dla Dziewcząt z lekkim upośledzeniem umysłowym. Na miejscu zlikwidowanego Przedszkola utworzono Szkołę Specjalną, do której uczęszczały wychowanki sióstr.

W 1974 r. Kuratorium Oświaty i Wychowania w Kielcach przeprofilowało Zakład Wychowawczy dla dziewcząt na Zakład Wychowawczy dla chłopców z umiarkowanym i znacznym upośledzeniem umysłowym. Szkołę Specjalną przekształcono na Szkołę Życia.

Po upadku komunizmu w Polsce w 1989 r. Kościół i Zgromadzenia zakonne odzyskały możliwość samodzielnego prowadzenia szkół oraz placówek oświatowych i wychowawczych. W 1990 r. Kuratorium Oświaty w Kielcach rozwiązało Szkołę Życia, która była szkołą państwową. W tej sytuacji uległ likwidacji również Zakład Wychowawczy, ponieważ dzieci nie miałyby gdzie chodzić do szkoły. Zgromadzenie Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego wystąpiło do Ministerstwa Edukacji Narodowej z prośbą o umożliwienie otwarcia Domu Dziecka dla dzieci i młodzieży żeńskiej. Decyzją z dnia 6 czerwca 1991 r. Dom Dziecka rozpoczął swą działalność.

W 1995 r. Dom Dziecka w Pacanowie otrzymał imię Patrona bł. Gwidona z Montpellier - Założyciela Zgromadzenia Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego, a w 1996 r. na placu przed budynkiem odsłonięto i poświęcono pomnik patrona. Od tej pory Dom Dziecka jest nazywany „Domem Ojca Gwidona”.

Dom otwarty dla człowieka w potrzebie

Założyciel Zgromadzenia Sióstr Kanoniczek bł. Ojciec Gwidon z Montpellier już w XII wieku roztaczał opiekę wraz z braćmi i siostrami nad będącymi w potrzebie dziećmi. Służył także dzieciom nienarodzonym, niosąc pomoc brzemiennym kobietom. Organizował „Okna życia” i przygarniał dzieci w przytułkach. - W naszej placówce oprócz pokoi mieszkalnych, dzieci mają możliwość korzystania z sali rekreacyjnej, komputerowej, artystycznej, sali do ćwiczeń z zakresu integracji sensorycznej, świetlicy, biblioteki, jadalni. W domu zakonnym znajduje się sala dla dzieci, w której umieszczono suchy basen z piłkami, moduły i sprzęty rehabilitacyjne do ćwiczeń - mówi siostra dyrektor Dobromiła Kurek. Obok domu znajduje się plac zabaw wyposażony w różnorodne sprzęty, boisko do gry w siatkę, boisko do gry w piłkę nożną oraz teren do biesiadowania przy ognisku wśród drzew i zieleni.

Misją Placówki Opiekuńczo-Wychowawczej w Pacanowie jest tworzenie możliwie najlepszych warunków opiekuńczych i wychowawczych dla prawidłowego rozwoju podopiecznych. Placówka współpracuje z rodzinami naturalnymi i zaprzyjaźnionymi, z opiekunami prawnymi wychowanków, z miejscową społecznością oraz różnymi instytucjami, w tym przede wszystkim: z Centrami Pomocy Rodzinie, Sądami Rodzinnymi, Ośrodkiem Adopcyjno-Opiekuńczym, Szkołami, Poradniami Psychologiczno-Pedagogicznymi, Ośrodkami Pomocy Społecznej. Siostra z mocą podkreśla cel istnienia Placówki - dążenie do harmonijnego rozwoju dzieci, troska o ich zdrowie, psychikę, intelekt oraz rozwój duchowy. O to wszystko zabiegają siostry wraz z personelem świeckim dbając o zaspokojenie różnorodnych potrzeb dzieci.

Pod opiekę sióstr trafiają dzieci z rodzin rozbitych, dotkniętych problemem alkoholowym, niezaradnych życiowo - tzw. rodzin dysfunkcyjnych, a czasem naturalne sieroty. Większość z nich czeka na nowe rodziny albo na powrót do swoich mam i ojców, gdy zmienią swoje życie, gdy staną się bardziej odpowiedzialnymi, gdy zrozumieją, czym jest naprawdę bycie matką i ojcem. Powiedzenie, że każdy może być ojcem, ale trzeba być kimś wyjątkowym, aby być tatą, w takim domu nabiera szczególnego znaczenia.

W poszukiwaniu domu

Siostry wraz z personelem robią wszystko, aby dzieci czuły się jak w domu, jednak nie da się stworzyć prawdziwego domu w placówce, w której nie ma mamy i taty, dlatego największa radością są dni, kiedy dzieci trafiają do adopcji, do rodzin zastępczych lub wracają do rodziny biologicznej, która podjęła starania, by zmienić swoje życie.

W placówce może mieszkać 30 dzieci. Obecnie przebywają w niej dzieci w wieku od 2 do 20 lat. Uczą się w Szkole Podstawowej, Gimnazjum, szkołach ponadgimnazjalnych, a najmłodsi uczęszczają do Przedszkola. - Nasi podopieczni posiadają wiele ukrytych talentów, które są rozpoznawane i rozwijane. W tym celu w Domu Ojca Gwidona istnieją koła zainteresowań: teatralne, artystyczne, gastronomiczne, biblijne, sportowe, ekologiczne i komputerowe - mówi s. Dobromiła. Dzieci mogą w nich wykazać się zdolnościami, uczą się współpracy, twórczo wykorzystują czas. Najbardziej pracownikom Domu Ojca Gwidona zależy na tym, aby wychowankowie nauczyli się kochać Boga, ludzi, samych siebie oraz tego, aby wierzyli w swoje możliwości, a przez to osiągnęli w dorosłym życiu sukces polegający na zdobyciu wykształcenia, pracy, aby założyli rodziny i pielęgnowali wartości duchowe oraz miłość do Ojczyzny.

Czy ktoś mnie kocha?

Często dzieci widząc swoich rówieśników, którzy mają rodziców i normalne domy, zadają pytanie: czy ktoś mnie kocha, czy komuś na mnie zależy? Siostry starają się robić wszystko, by dzieci nie czuły się samotne, odrzucone, niechciane. Dzieci mają wielu oddanych przyjaciół, a także wiele zaprzyjaźnionych rodzin. - Najważniejszą prawdę, którą chcemy wszczepić w serca dzieci, to świadomość wielkiego umiłowania przez Boga, który je kocha i przygarnia do swego Serca. Tylko taka miłość potrafi nadawać sens życiu, a najmłodsi czekają na miłość bezinteresowną, ofiarną, radosną i wyłączną - mówi s. Dobromiła.

Pacanowska wspólnota

Siostry są otwarte na wszystkich, nie zamykają się w swoim domu, nie uciekają od świata. Po poświęceniu nowo wybudowanej kaplicy pw. Ducha Świętego w grudniu 2011 r., przy domu sióstr powstała grupa Czcicieli Ducha Świętego. Członkowie tej wspólnoty uczestniczą razem z siostrami w Eucharystii oraz włączają się w odmówienie koronki ku czci Ducha Świętego, modlą się wspólnie z siostrami w czasie nowenny przed Zesłaniem Ducha Świętego. Podczas comiesięcznych spotkań zapoznają się z charyzmatem Zgromadzenia, Założycielem oraz poznają Osobę Ducha Świętego, Jego dary i charyzmaty.

Grupa apostolska dziewcząt o nazwie „Płomyki Ducha Świętego” ze Szkoły Podstawowej im. Kornela Makuszyńskiego w Pacanowie rozpoczęła swoją działalność we wrześniu 2009 r. W oparciu o charyzmat bł. Ojca Gwidona z Montpellier i duchowość Zgromadzenia przy klasztorze gromadzi się około dwudziestoosobowa grupa dziewczynek z parafii i pobliskich miejscowości.

Spotkania odbywają się w każdą sobotę o godz. 10 w sali konferencyjnej przy kaplicy zakonnej, przy Radziwiłłówce 4. Dzieci pozdrawiają się hasłem zakonnym: „Radość i pokój - w Duchu Świętym.” W czasie formacji duchowej dziewczęta uczą się modlitwy, piosenek, czytają Słowo Boże oraz dzielą się radościami i przeżyciami. Wspólne bycie razem jest urozmaicone oraz wychowuje do wdzięczności, obowiązkowości, wytrwałości, życzliwości, punktualności, prawdomówności. Dzieci uczą się samodzielności, kreatywności, więzi z Jezusem i Duchem Świętym. Poznają cudowną moc przyjaźni i pomagania sobie wzajemnie oraz pogłębiają swoją wiarę i wdrażają się do czynnej miłości bliźniego.

Czcicielki Ducha Świętego

W placówce jest zatrudnionych 21 pracowników, w tym 10 wychowawców z odpowiednimi kwalifikacjami. W klasztorze jest kilka sióstr emerytek, które swoją modlitwą, ofiarą i pracą wspierają prowadzone dzieło w Pacanowie. Jest także jedna siostra, która katechizuje dzieci w szkole podstawowej i w przedszkolu w Pacanowie. Cała wspólnota zakonna liczy 22 siostry. Jedna z sióstr ma siostrę rodzoną, która obecniejest przełożoną Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego w Proszowicach. Jest również siostra, która ma swoją siostrę bliźniaczkę u sióstr benedyktynek klauzurowych i pełni obecnie funkcję Matki Ksieni - mówi s. Dobromiła Kurek. Miesiąc temu, 22 kwietnia Zgromadzenie Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego obchodziło 815. rocznicę zatwierdzenia Zakonu Ducha Świętego. Siostry jubileusz uczciły modlitwą do Ducha Świętego - Trzeciej Osoby Boskiej, którą założyciel Zakonu bł. Gwidon widział przede wszystkim jako Pocieszyciela Ubogich. Dzisiaj nadal jest wielu ubogich, jednak większość z dzieci trafiających pod opiekę sióstr nie cierpi na głód chleba, tylko na głód miłości, dlatego siostry nie ustają w modlitwach do Ducha Świętego, aby jego dary zmieniały życie podopiecznych i ich rodzin.

- W Duchu Świętym rozpoznajemy Tego, który poucza, kieruje, oświeca i uświęca i jako takiego przyzywamy Go każdego dnia w modlitwach wspólnotowych i indywidualnych - mówi s. Dobromiła, w dobie rozwoju charyzmatycznych ruchów w Kościele, pragniemy otwierać się również na nowe formy czci Ducha Przenajświętszego i pozostawać w nasłuchiwaniu Jego natchnień. Również i my, siostry, potrzebujemy, aby Duch Święty docierał do nas „od środka”, przemieniał nas i czynił zdolnymi do tego, do czego zostałyśmy powołane i posłane.

W następnym numerze zaprezentujemy Dom Sióstr Sercanek we Włoszczowie

Tagi:
siostry

Bo Pan Bóg powiedział

2018-09-19 10:25

Mateusz Wyrwich
Niedziela Ogólnopolska 38/2018, str. 28-29

Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi w czasie wojny uratowało, we współpracy z „Żegotą”, ponad 500 żydowskich dzieci i 250 dorosłych. Dzięki tysiącom kapłanów dzieciom wystawiono nowe świadectwa urodzenia


Fotografia nagrobna m. Matyldy Getter

Akcją niesienia pomocy kierowała s. Matylda Getter, nazywana przez siostry i dzieci „Matusią”. W półwiecze jej śmierci ks. Robert Ogrodnik poświęcił kamienie węgielne pod Muzeum Ratowania Dzieci Żydowskich im. Matki Matyldy Getter – „Matusi”. Za dwa lata, dzięki staraniom m.in. Instytutu Pamięci Narodowej, powstanie ono przy warszawskim domu zakonnym na ul. Hożej, gdzie niemal do końca życia mieszkała „Matusia”. Kamienie węgielne pochodzą z izraelskiego ogrodu Yad Vashem.

– Za długo trwało milczenie o tym, co robiła s. Matylda Getter. I trzeba teraz głośno o tym mówić. Chcemy, by się o tym dowiedzieli rodacy. By wiedza o tym docierała również poza granice Polski. To jest nasza wspólna pamięć. Pamięć naszego narodu – powiedział przy grobie s. Getter prezes IPN Jarosław Szarek.

S. Matylda Getter urodziła się w 1870 r. na warszawskiej Woli. Do zakonu wstąpiła w wieku 17 lat. Jak mówi dziś historyk i archiwistka zgromadzenia s. dr Teresa Antonietta Frącek – s. Getter poszła do zakonu Rodziny Maryi pod wpływem sugestii spowiednika, który miał jej powiedzieć: Trzeba teraz ratować biedne dzieci i służyć krajowi.

Służyła przez cały czas Polsce pod zaborem rosyjskim, zakładając kolejne sierocińce dla polskich dzieci. Również w okresie II RP. Kiedy s. Getter została przełożoną prowincji warszawskiej zgromadzenia w 1938 r., prowadziła ponad 40 domów, w których tuż przed wybuchem II wojny światowej przebywało blisko 2 tys. dzieci. Opiekowało się nimi ponad 400 sióstr, które prowadziły sierocińce, ochronki, internaty, szkoły, w tym 5 szkół własnych zgromadzenia. Za swą działalność s. Matylda została odznaczona przez władze państwowe II RP Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Nie wolno nam odmówić

Wraz z wybuchem wojny i założeniem przez Niemców pierwszych gett przed siostrami stanęło nowe wyzwanie: uratować jak najwięcej żydowskich dzieci i dorosłych, którzy byli skazani przez Niemców na eksterminację. Siedziba Domu Generalnego na ul. Żelaznej mieściła się tuż przy murze getta. Stamtąd często przerzucano niemowlęta czy też małe dzieci. Na Żelazną trafiały nie tylko maluchy, lecz także młodzi Żydzi, podobnie jak do domu na Hożej. O jednym z takich spotkań z s. Getter wspominały po latach żydowskie siostry Lili i Mary Goldschmidt, które jako kilkunastoletnie dziewczęta były ukrywane na Hożej. Lili, która trafiła tam w 1942 r., tak o tym opowiedziała: „Nie zapomnę do końca życia tego momentu, matka Getter była w tym małym ogródku, na Hożej, zbliżyłam się do niej, powiedziałam, że nie mam gdzie się podziać, że jestem Żydówką, a więc wyjętą spod prawa. Na co matka Getter mi odpowiedziała, i tu przytaczam jej słowa: «Dziecko moje, ktokolwiek przychodzi na nasze podwórko i prosi o pomoc, w imię Chrystusa, nie wolno nam odmówić»”. Kilka miesięcy później na Hożą cudem trafiła też jej siostra – Mary. „Kiedy s. Getter zapytała: «Co mi powiesz, dziecko (...)», odpowiedziałam (...), że nie mogę wrócić do swojego mieszkania, że jestem Żydówką i że nie wiem, gdzie się podziać z tym życiem, co się tak rozpaczliwie kołacze w moim sercu. Tego dnia już zostałam na ulicy Hożej” (s. Teresa Antonietta Frącek, „Działalność Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi w latach 1939-1945”).

Mary Goldschmidt dała świadectwo o s. Matyldzie, tak pisząc w 1984 r. w jednym z listów do s. Antonietty: „Dostałam od Matusi na Hożej maleńki medalion z wizerunkiem Matki Boskiej. Siostra wówczas powiedziała: «Wiem, że ty w to nie wierzysz. To nic nie szkodzi, bo ja w to wierzę. Trzymaj go przy sobie». I mam go jeszcze do dzisiaj. Dostałam od niej też książeczkę do nabożeństwa, ze słowami: «Naucz się tych modlitw na pamięć, to się może przydać». Wiedziałam, że w tym klasztorze nie szukano owieczek do religii chrześcijan, ale znajomość religii katolickiej mogła czasem pomóc przy ukrywaniu się na fałszywych papierach. Modlitewnik towarzyszył mi często, ale świadomość szacunku dla mojej własnej religii, w której żyłam u Matusi, jej respekt dla mojej przynależności, uznanie moich wartości i tradycji były dla mnie największą podporą”.

Anioły w habitach

Lea Balint z Jerozolimy ma 80 lat i od lat odwiedza siostry franciszkanki Rodziny Maryi. Do dziś, gdzie tylko może, świadczy o uratowaniu jej życia przez s. Matyldę Getter i inne siostry ze zgromadzenia. I do dziś nazywa je swoimi aniołami. Kiedy przyniesiono ją do zakonu, miała zaledwie 3 latka. Znalazła schronienie, wraz z innymi żydowskimi i polskimi dziećmi, w domu zakonnym w Brwinowie, który m. Getter założyła w 1941 r. Lea Balint podkreśla, że siostry uratowały jej życie trzykrotnie. Po raz pierwszy, kiedy ją przyjęły do domu w Brwinowie. Po raz drugi, kiedy niespodziewanie przyszli Niemcy, a siostra przebywała z nią na werandzie. Niemal w ostatniej chwili spostrzegła duży kosz ze słomą, na której wierzchu leżały jajka. Szybko z tego kosza wyjęła część słomy i włożyła do niego malutką Leę. Przykryła dziecko resztą słomy i na wierzchu położyła znowu jajka. Kiedy Niemcy weszli, chcieli od razu zabrać kosz z jajkami. Siłowali się z siostrą. Nie oddała – powiedziała, że to ostatnie wyżywienie dla dzieci. A Lea wykazała się niezwykłą odwagą i przez cały ten czas nawet nie pisnęła. Kiedy Niemcy wyszli, siostra wyjęła ją z koszyka, przytuliła i się rozszlochała. Trzeci przypadek miał miejsce w 1944 r. Już podczas Powstania Warszawskiego, kiedy łuny dochodziły do Brwinowa, Lea dostała zakażenia ręki. Siostra zaniosła ją do oddalonego o kilka kilometrów punktu sanitarnego, tuż przy granicach Warszawy. Tam dziewczynka dostała zastrzyk i dzięki temu nie umarła.

– Zawsze czułam, że jestem kochana, mimo oddalenia od rodziców, mimo ciągłego lęku – mówi Lea Balint. – Pamiętam taką scenę: kiedy było bombardowanie, bardzo się bałyśmy i płakałyśmy. Któraś ze starszych dziewcząt zapytała, jak długo będzie to trwało. Na co s. Getter powiedziała, że nie ma się co bać i że zaraz pójdzie i zapyta o to Pana Boga. Wróciła z uśmiechem i poprosiła, żebyśmy były spokojne, bo Pan Bóg powiedział, że bombardowanie niedługo się skończy i nic nam się nie stanie. I rzeczywiście po kilkunastu minutach ustało. Serdeczność, jaką mnie otaczano w domu Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi w Brwinowie, zawsze mi towarzyszyła. To dobro promieniowało na całe moje życie. Również na sposób wychowywania moich dzieci i wnuków, które mieszkają w Izraelu.

Okno życia

Po wojnie s. Matylda Getter przez kilka lat była przełożoną domu na Hożej. Cieszyła się ogromnym szacunkiem i uznaniem. Jak wspomina archiwistka zgromadzenia s. Antonietta, choć „Matusia” ciężko chorowała, to znosiła to z wielką cierpliwością i pokorą. S. Frącek wielokrotnie z nią rozmawiała o przeżyciach czasu wojny. Wspomina, że „Matusia” jakiś czas przed śmiercią oddała przełożonej medal „Salvator Mundi”. Otrzymała go w latach 20. XX wieku od kard. Aleksandra Kakowskiego, który wówczas powiedział: – Ten medal i matkę uratuje... Kiedy w 1974 r. siostry na Hożej obchodziły 100-lecie domu, biorący udział w tych uroczystościach prymas kard. Stefan Wyszyński wspomniał ofiarną pracę m. Getter, jej poświęcenie i patriotyzm. Powiedział też, że w tym domu nagromadziło się tyle dobra, tyle ofiary, iż kiedy sąsiednie murowane gmachy legły w gruzach, ten drewniany dom pozostał. Prymas podkreślił, że m. Getter wypełniała ewangeliczne wezwanie Chrystusa: „Kto by przyjął jedno dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje”. I dodał: – Jak bliski tym wyrazom jest werset Talmudu: „Kto ratuje jedno życie, ratuje cały świat”.

Przed laty w murze domu zakonu na Hożej siostry otworzyły „okno życia”, do którego trafiło już wiele porzuconych niemowląt. Kto ratuje jedno życie...

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

O Europie męczenników w rocznicę śmierci bł. ks. Popiełuszki

2018-10-19 12:21

Anna Skopińska

Antoni Zalewski

W Łodzi zakończyła się kolejna sesja II Międzynarodowego Kongresu Ruchu "Europa Christi". Na wydziale filologicznym Uniwersytetu Łódzkiego w rocznicę śmierci ks. Jerzego Popiełuszki paneliści rozmawiali o Europie męczenników.

Witając zebranych ks. dr Jarosław Krzewicki, rektor Szkoły Wyższej Ekonomii i Zarządzania – współorganizatora spotkania – podkreślił że ma ono nie tylko pomóc zgłębić temat męczeństwa ale ma też zanurzyć nas w wierze i historii. - chcemy dostrzec sens tego czym męczeństwo jest – mówił – celem jest dojście do prawdy – dodał. Wśród obecnych wymienił abp. Jana Graubnera z Ołomuńca, biskupa gliwickiego Jana Kopca, który jako historyk podzieli się refleksją nt. dziejów męczeństwa na tle współczesnej Europy, reprezentującego metropolitę łódzkiego abp seniora Władysława Ziółka oraz inspiratora i moderatora spotkań w ramach kongresu – ks. inf. Ireneusza Skubisia i byłego prezydenta Łodzi dr. Jerzego Kropiwnickiego.

Zobacz zdjęcia: Kongres Europa Christi w Łodzi

Ks. Ireneusz Skubiś podzielił się swoim wspomnieniem nt bł. ks. Jerzego i przypomniał, że Kościół męczenników jest Kościołem świadków - ta sesja ma charakter szczególny – Jan Paweł II wpisał ks. Jerzego w poczet największych Europejczyków – powiedział. Wyjaśnił też czym jest Ruch "Europa Christi", którego celem jest przypominanie Europie o jej korzeniach chrześcijańskich. - Ewangelia, dekalog, najpiękniejsze przykazanie miłości budowały tę kulturę – mówił.

Zobacz zdjęcia: Kongres Ruchu "Europa Christi" w Łodzi (2)

Pierwszy panel spotkania rozpoczął dr Massimo Casciani, teolog, prawnik, dziennikarz. Próbując odpowiedzieć na pytanie czy chrześcijanie w Europie staną się prześladowaną mniejszością, podkreślił, że choć obecnie Kościół jest w wielkim kryzysie a skandale i brud przesłaniają piękno i dobro, które dzieje się w parafiach, we wspólnotach, rodzinach i na uczelniach, to jeśli nie zatracimy korzeni i chrześcijańskiej tożsamości, przetrwamy.

O dzieciach nienarodzonych jako męczennikach współczesnej Europy mówiła prof. Marina Casini, prawnik i bioetyk wykładowca w instytucie bioetyki Katolickiego Uniwersytetu Najświętszego Serca w Rzymie. Cytując łacińskiego teologa Tertuliana wskazała: “Krew męczenników jest ziarnem na zasiew, z którego rodzą się nowi chrześcijanie”. Według niej Europa, która była kołyską praw człowieka, obecnie zamieniła się w ich grób. Przypomniała też słowa Jana Pawła II: "Aborcja została wprowadzona jako prawo do wolności. Tymczasem jest ona porażką kobiety, mężczyzny, lekarza".

Kulturę śmierci, spisek przeciwko życiu, wojnę mocnych przeciwko słabym charakteryzuje kłamstwo: zaprzeczanie, że człowiek jest człowiekiem od momentu poczęcia i wprowadzanie cenzury: zmowa milczenia, o pewnych rzeczach nie należy mówić, oraz przedstawianie zła jako dobra i odwrotnie.

Co możemy zrobić? Z miłością i stanowczością powtarzać, że dziecko poczęte jest jednym z nas. To nam mówi nauka, rozum. Pogłębić refleksję nt. macierzyństwa i ciąży.

Ostatnim prelegentem pierwszego panelu był ks. prof. Lluis Clavell, rekolekcjonista, członek Opus Dei, spowiednik i duchowy kierownik kapłanów z kurii rzymskiej z wykładem nt współczesnych konfliktów z Bogiem, jako gościem nieproszonym, niechcianym, ukrzyżowanym . - Jeśli Europa jest chrześcijańska to dlatego, że Duch Święty zainspirował św. Pawła żeby ewangelizował Europę; sam św. Paweł chciał iść do Azji - mówił - zgromadzeni tutaj jesteśmy tymi, którzy się sprzeciwiają. Ten opór, sprzeciw jest w imię rozumu, praw człowieka. Ale nie wystarczy sam sprzeciw, trzeba też zaproponować coś w zamian - podkreślał. Cytował Simon Bauman "Musimy odkryć piękno wzajemnej zależności”. Bo piękne jest to, że żyjemy w tym właśnie momencie historii, i mamy przywilej przypominania najbardziej podstawowych prawd.

Drugi panel łódzkiej sesji to wykład bp. Jana Kopca „Męczennicy łączą i dzielą. Jedność budowana na historycznej prawdzie i czystej ofierze”. Ksiądz Biskup wskazał na aspekt historyczny męczeństwa - to nie sprawa prywatna, to manifestacja Kościoła - mówił - męczeństwa nikt nie planuje, ale trzeba być przygotowanym i w momencie próby na nie odpowiedzieć - stwierdził.

Wg prelegenta w męczeństwie ujawnia się siła, uznanie prymatu pewnych wartości. Nietolerancja jest wpisana u podstaw każdego faktu związanego z męczeństwem. Pytał czy nie powinniśmy normalnie żyć? czy każdego trzeba zmuszać do heroizmu? czy męczeństwo jest drogą do jedności? Fakty z życia diecezji ołomunieckiej przedstawił z kolei abp Jan Graubner.

Opowiadając o męczennikach pod rządami komunistów wspomniał internowanego w 1950 roku bp. Josefa Karela Matocha i jego świadectwo świętości - to był sługa prawdy, a nieprzyjaciel półprawd, fałszu i manipulacji - mówił. Przypomniał też o kapłanach więzionych, przetrzymywanych w obozach pracy, internowanych - uproszczony podział na ofiary i zdrajców nie pomaga osądzić czy sprawiedliwie ocenić historię - stwierdził.

Jednak wg niego "dzięki tej próbie zniknął klerykalizm i większość księży przybliżyła się do zwykłych ludzi". W Czechach wielu twierdzi że Kościół nie sprostał zadaniu i nie wykorzystał entuzjazmu, przez co wielu straciło zainteresowanie kościołem. Jednak choć był on osłabiony w strukturach to jednak moralnie umocniony. W tej chwili działa chrześcijańskie radio i 20 katolickich szkół. - potrzebujemy wielu prawdziwych kapłańskich osobowości, by objawili ideał życia ofiarowanego Bogu i ludziom - podkreślił.

O tym, że męczennicy, choć dziś odbierani są jako fanatycy, bo każdy z nas woli ocalić swoje życie, oddają życie za prawdę i stanowią znak nadziei, sprzeciwu i jedności mówił w trzecim panelu ks. Filip Kucelin przygotowujący proces beatyfikacyjny kapłanów męczenników z Chorwacji – Jest wiele sposobów okazywania życia - jak powiedział papież Franciszek, ofiara życia jest jednym z nich – podkreślał. A Kościół bez męczenników nie może być prawdziwym Kościołem.

Przejmujący obraz 11 nazaretanek, które 1 sierpnia 1943 roku oddały życie za 121 mieszkańców Nowogródka, przedstawiła siostra Jana Zawieja CSFN. - Boże, jeśli potrzebna ofiara z życia niech raczej nas rozstrzelają niż tych co mają rodziny, jeśli taka jest potrzeba – modliły się. Miały odwagę w obliczu terroru oddać życie za braci. Przecież też chciały żyć, też miały marzenia – mówiła.

A ks. prał. Jose Luis Gutierrez, który w rzymskiej kongregacji ds. świętych zajmował się procesami 1294 beatyfikowanych i 32 kanonizowanych świętych scharakteryzował czym jest męczeństwo. - Kościół potrzebuje świętych, bo oni nam pomagają, popychają nas do przodu – mówił i przypomniał, że liczbę błogosławionych i świętych męczenników podwoił papież Polak – Jan Paweł II.

W ostatnim panelu uczestnicy spotkania wysłuchali prelekcji o. Petera Romana Zielińskirgo OSPPE nt. „Angielskich męczenników sumienia” a ks. dr Alberto Gildoni mówił o „Męczeństwie” jako owocu spełnionego obowiązku. - niewielu jest powołanych do dania najwyższej ofiary. Wszyscy chrześcijanie wezwani jednak są do dawania świadectwa również za cenę cierpienia w życiu codziennym – podkreślał.

Podsumowując spotkanie w Łodzi ks. inf. Skubiś zwrócił uwagę, że ruch Europa Christi jest taką odwróconą wyprawą krzyżową – wyprawą by zawalczyć o Chrystusa w Europie, by wyjednać Mu paszport tak często Mu odbierany – mówił.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Zasiej Nadzieję

2018-10-20 06:44

Anna Majowicz

Uczniowie ponad 20 szkół współpracujących z Hospicjum Domowym Caritas Archidiecezji Wrocławskiej szczelnie wypełnili halę widowiskową Centrum Sztuki w Oławie podczas otwarcia 10. edycji Oławskich Pól Nadziei. Tegoroczne spotkanie odbyło się pod hasłem ,,Zasiej Nadzieję”.

Archiwum wrocławskiej Caritas
Jubileuszowy tort

- Aby Pola Nadziei mogły funkcjonować potrzeba wysiłku, pracy i zaangażowania wielu osób. Dziś, w imieniu Hospicjum pragnę wszystkim państwu z osobna, instytucjom, dzieciom, młodzieży, parafiom i proboszczom za ten wysiłek serdecznie podziękować. Nie można też pominąć tak ważnej części pracy wolontaryjnej jaką jest tzw. wolontariat przyłóżkowy. Wartością nie do przecenienia były, są i będą niekończące się zasoby dobrego serca, empatycznego wspierania i pomocy naszych wolontariuszy udzielanych rodzinom i pacjentom. Nie sposób wymienić i opisać całego dobra, które dokonało się przez ręce tych ludzi. Jako Hospicjum jesteśmy im bardzo wdzięczni za to zaangażowanie i pomoc i serdecznie DZIĘKUJEMY. Dziękujemy też w imieniu pacjentów i rodzin – tych, którzy są i tych, którzy już odeszli. Dziękujemy za tak wiele trudu oraz za otwartą współpracę z pracownikami Zespołu. Co będzie dalej? Tego jeszcze nie wiemy, ale jesteśmy bardzo optymistycznie nastawieni i chcielibyśmy, by ta pomoc nie ustawała - otworzył spotkanie lekarz Hospicjum Domowego Caritas Archidiecezji Wrocławskiej w Oławie, Adam Dziadura, który 10 lat temu inaugurował pierwsze oławskie Pola Nadziei.

Zobacz zdjęcia: Jubileuszowe, 10-te Oławskie Pola Nadziei

Po powitaniu gości został zaprezentowany krótki dokument filmowy, który przybliżył ideę Pól Nadziei oraz oławskie działania ostatniej dekady. Jubileuszowa edycja stała się także okazją do wręczenia statuetek dla najbardziej zasłużonych wolontariuszy. Podziękowania wręczyli: koordynator Pól Nadziei Reneta Połomska oraz ks. Dariusz Amrogowicz, dyrektor wrocławskiej ,,Caritas”.

Nie zabrakło również części artystycznej. Na scenie wystąpiły "KrzyKaśki" z Wrocławia. Na zakończenie wszyscy obecni goście zostali poczęstowani jubileuszowym tortem.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem