Reklama

Instalacja relikwii św. Andrzeja Boboli w Nawsiu

2013-06-06 14:53

Ks. Marcin Nabożny
Edycja rzeszowska 23/2013, str. 4-5

Robert Kolebuk

W 2013 r. w dzieje parafii pw. św. Andrzeja Boboli w Nawsiu wpisały się dwa istotne wydarzenia: 30-lecie istnienia parafii i instalacja relikwii św. Andrzeja Boboli. Okolicznością dającą sposobność do połączenia tych wydarzeń był odpust parafialny ku czci Patrona, który miał miejsce 16 maja br.

Uroczystości przewodniczył delegat Biskupa Rzeszowskiego ks. inf. Stanisław Mac, przy licznym udziale kapłanów rodaków, byłych proboszczów, kapłanów z dekanatu, sióstr zakonnych pochodzących z Nawsia i pracujących w Wielopolu Skrzyńskim, a także parafian i gości. Do owocnego przeżycia uroczystości przygotował parafian poprzez rekolekcje ks. dr Kazimierz Leń SJ ze Starej Wsi.

Jubileusz parafii

Pierwszym powodem świętowania w Nawsiu był jubileusz utworzenia tam parafii. Została ona wydzielona z parafii w Wielopolu Skrzyńskim i powołana do istnienia przez biskupa tarnowskiego Jerzego Ablewicza 6 maja 1983 r. Starania o samodzielną parafię rozpoczęto już kilka lat wcześniej poprzez wybudowanie kaplicy katechetyczno-kultowej, którą z racji trwającego systemu politycznego wznoszono jako prywatny dom. Tam od 1977 r. uczono religii, od 1980 r. sprawowano także Msze św. i nabożeństwa. W tym domu mieściła się również plebania, w której zamieszkał rektor, a następnie pierwszy proboszcz ks. Stanisław Kos, który podjął skuteczne starania o utworzenie parafii i budowę kościoła w Nawsiu. 10 lipca 1983 r. bp J. Ablewicz poświęcił plac pod budowę świątyni. 19 maja 1986 r. bp Władysław Bobowski z Tarnowa dokonał wmurowania kamienia węgielnego poświęconego 22 czerwca 1983 r. przez Jana Pawła II na Błoniach krakowskich. Zainstalowano wówczas także relikwie Ziemi z Katakumb św. Kaliksta w Rzymie. 27 września 1987 r. Biskup Tarnowski ofiarował dla parafii relikwie bł. Karoliny Kózki. Uroczystym zwieńczeniem wysiłków parafian z Nawsia przy budowie kościoła było jego poświęcenie, którego jako pierwszego kościoła w nowej diecezji rzeszowskiej dokonał 14 czerwca 1992 r. biskup rzeszowski Kazimierz Górny. Przestronna świątynia zbudowana jest na planie krzyża greckiego według projektu inż. Władysława Boczkaja z Rzeszowa.

Kolejni proboszczowie w Nawsiu dokładali wszelkich starań, aby nowa parafia posiadała to, co było potrzebne do jej funkcjonowania. 21 października 1984 r. ks. Adam Nowak z Tarnowa poświęcił plac pod cmentarz, a w latach 1997-99 wybudowano plebanię. Przez 30 lat istnienia tej niewielkiej, aczkolwiek bardzo intensywnie rozwijającej się wspólnoty, jej pasterzami byli: ks. Stanisław Kos (1983-94), ks. Marek Kiełbasa (1994-2002), ks. Ryszard Miśniak (2002-09). Obecnie proboszczem od 2009 r. jest ks. Marek Marchut. Od utworzenia parafii w Nawsiu spośród jej mieszkańców wyświęcono 5 kapłanów, natomiast życie zakonne obrało 8 osób: w tym 7 sióstr zakonnych i jeden brat. Łącznie z terenu parafii pochodzi 6 kapłanów i 16 osób zakonnych. W WSD w Rzeszowie do kapłaństwa przygotowuje się obecnie jeden kleryk z Nawsia. O przywiązaniu do tradycji i wiary parafian z Nawsia świadczy także ponad 30 obiektów małej architektury sakralnej: przydrożnych krzyży i kapliczek.

Reklama

Instalacja Relikwii

Drugim powodem do świętowania była instalacja relikwii św. Andrzeja Boboli. Inicjatywę sprowadzenia relikwii Patrona Polski do Nawsia poddał ks. proboszcz Marek Marchut. Szczególną okazją ku temu, oprócz jubileuszu parafii, jest także 75. rocznica kanonizacji i sprowadzenia do Polski relikwii św. Andrzeja. 17 kwietnia br. Ksiądz Proboszcz wraz z parafianami udali się do Sanktuarium św. Andrzeja Boboli w Warszawie, skąd przywieźli relikwie swego Patrona. Do czasu ich instalacji w parafii znajdowały się one w kaplicy pw. św. Andrzeja Boboli u sióstr michalitek w Wielopolu Skrzyńskim. Stamtąd przed uroczystą Mszą św. w dzień odpustu przywiózł je pod eskortą straży pożarnej ks. M. Marchut. Zostały one wniesione w uroczystej procesji, po której swego Patrona w znaku relikwii powitali przedstawiciele parafian i Ksiądz Proboszcz. Po Mszy św. z udziałem chóru z Nawsia, odbyła się eucharystyczna procesja oraz uczczenie relikwii św. Andrzeja Boboli przez wszystkich uczestników modlitewnego spotkania.

Trzecim powodem świętowania w Nawsiu był odpust parafialny, który stał się doskonałą okolicznością dla zrealizowania dwóch wcześniejszych wydarzeń. Ks. inf. Stanisław Mac w homilii na kanwie tych trzech okoliczności przeżywanych w Roku Wiary, ukazał św. Andrzeja Bobolę jako Patrona niepodległej Polski. W słowie kaznodziei wyrażona została troska o kraj, Polaków oraz rolę i znaczenie wiary w dziejach naszej Ojczyzny, która od początku istnienia budowana była na wartościach chrześcijańskich i w trudnych okresach w wierze i Kościele znajdowała oparcie.

Parafia w Nawsiu, utworzona w trudnym czasie i dzięki wielkiemu wysiłkowi proboszczów i parafian, jest miejscem głębokiego życia religijnego i pielęgnowania polskich tradycji. Kościół, o który z wielkim pietyzmem dbają parafianie, jest miejscem jednoczącym całą wspólnotę. Jubileusz był wielkim dziękczynieniem za ludzi i wszystkie lata istnienia parafii w Nawsiu.

Tagi:
relikwie św. Andrzej Bobola

Apostołka Bożego Miłosierdzia w Jaworznie

2019-04-16 18:56

Agnieszka Raczyńska
Edycja sosnowiecka 16/2019, str. VI

Posiadanie relikwii w średniowieczu podnosiło powagę kraju w oczach innych, dlatego władcy zabiegali u papieży o pozyskanie doczesnych szczątków świętych. I w czasach współczesnych parafie i kościoły starają się o to, by mieć u siebie ten niezwykle cenny dar w postaci relikwii

Jarosław Ciszek
Uroczystość zgromadziła licznych wiernych

Dlatego w naszej diecezji wciąż przybywa szczątków świętych i błogosławionych. Tym razem zatrzymujemy się w parafii Matki Bożej Anielskiej w Jaworznie-Dąbrowie Narodowej, która 3 kwietnia br. wzbogaciła się o relikwie Apostołki Miłosierdzia, św. Faustyny.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wielka Sobota

2019-04-20 07:18

OP / Warszawa (KAI)

Wielka Sobota jest dniem ciszy i oczekiwania. Dla uczniów Jezusa był to dzień największej próby. Według Tradycji apostołowie rozpierzchli się po śmierci Jezusa, a jedyną osobą, która wytrwała w wierze, była Bogurodzica. Dlatego też każda sobota jest w Kościele dniem maryjnym.

Bożena Sztajner/Niedziela

Po śmierci krzyżowej i złożeniu do grobu wspomina się zstąpienie Jezusa do otchłani. Wiele starożytnych tekstów opisuje Chrystusa, który "budzi" ze snu śmierci do nowego życia Adama i Ewę, którzy wraz z całym rodzajem ludzkim przebywali w Szeolu.

Tradycją Wielkiej Soboty jest poświęcenie pokarmów wielkanocnych: chleba - na pamiątkę tego, którym Jezus nakarmił tłumy na pustyni; mięsa - na pamiątkę baranka paschalnego, którego spożywał Jezus podczas uczty paschalnej z uczniami w Wieczerniku oraz jajek, które symbolizują nowe życie. W zwyczaju jest też masowe odwiedzanie różnych kościołów i porównywanie wystroju Grobów.

Wielki Piątek i Wielka Sobota to jedyny czas w ciągu roku, kiedy Kościół nie sprawuje Mszy św.

Wielkanoc zaczyna się już w sobotę po zachodzie słońca. Rozpoczyna ją liturgia światła. Na zewnątrz kościoła kapłan święci ogień, od którego następnie zapala się Paschał - wielką woskową świecę, która symbolizuje zmartwychwstałego Chrystusa.

Na paschale kapłan żłobi znak krzyża, wypowiadając słowa: "Chrystus wczoraj i dziś, początek i koniec, Alfa i Omega. Do Niego należy czas i wieczność, Jemu chwała i panowanie przez wszystkie wieki wieków. Amen". Umieszcza się tam również pięć ozdobnych czerwonych gwoździ, symbolizujących rany Chrystusa oraz aktualną datę. Następnie Paschał ten wnosi się do okrytej mrokiem świątyni, a wierni zapalają od niego swoje świece, przekazując sobie wzajemnie światło. Niezwykle wymowny jest widok rozszerzającej się jasności, która w końcu wypełnia cały kościół. Zwieńczeniem obrzędu światła jest uroczysta pieśń (Pochwała Paschału) - Exultet, która zaczyna się od słów: "Weselcie się już zastępy Aniołów w niebie! Weselcie się słudzy Boga! Niech zabrzmią dzwony głoszące zbawienie, gdy Król tak wielki odnosi zwycięstwo!".

Dalsza część liturgii paschalnej to czytania przeplatane psalmami. Przypominają one całą historię zbawienia, poczynając od stworzenia świata, przez wyjście Izraelitów z niewoli egipskiej, proroctwa zapowiadające Mesjasza aż do Ewangelii o Zmartwychwstaniu Jezusa. Tej nocy powraca po blisko pięćdziesięciu dniach uroczysty śpiew "Alleluja". Celebrans dokonuje poświęcenia wody, która przez cały rok będzie służyła przede wszystkim do chrztu. Czasami, na wzór pierwotnych wspólnot chrześcijańskich, w noc paschalną chrzci się katechumenów, udzielając im zarazem bierzmowania i pierwszej Komunii św. Wszyscy wierni odnawiają swoje przyrzeczenia chrzcielne wyrzekając się grzechu, szatana i wszystkiego, co prowadzi do zła oraz wyznając wiarę w Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego.

Wigilia Paschalna kończy się Eucharystią i procesją rezurekcyjną, by oznajmić, że Chrystus zmartwychwstał i zwyciężył śmierć. Zgodnie z dawną tradycją w wielu miejscach w Polsce procesja rezurekcyjna nie odbywa się w Noc Zmartwychwstania, ale o świcie w niedzielny poranek.

Noc Paschalna oraz Niedziela Wielkanocna to największe święto chrześcijańskie, pierwszy dzień tygodnia, uroczyście obchodzony w każdą niedzielę przez cały rok. Apostołowie świętowali tylko Wielkanoc i każdą niedzielę, która jest właśnie pamiątką Nocy Paschalnej. Dopiero z upływem wieków zaczęły pojawiać się inne święta i okresy przygotowania aż ukształtował się obecny rok liturgiczny, który jednak przechodzi różne zmiany.

Oktawa Wielkiej Nocy

Ponieważ cud Zmartwychwstania jakby nie mieści się w jednym dniu, dlatego też Kościół obchodzi Oktawę Wielkiej Nocy - przez osiem dni bez przerwy wciąż powtarza się tę samą prawdę, że Chrystus Zmartwychwstał. Ostatnim dniem oktawy jest Biała Niedziela, nazywana obecnie także Niedzielą Miłosierdzia Bożego. W ten dzień w Rzymie ochrzczeni podczas Wigilii Paschalnej neofici, odziani w białe szaty podarowane im przez gminę chrześcijańską, szli w procesji do kościoła św. Pankracego, by tam uczestniczyć w Mszy św. Jan Paweł II ustanowił ten dzień świętem Miłosierdzia Bożego, którego wielką orędowniczką była św. Faustyna Kowalska.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Franciszek: Szukajmy Jezusa we wszystkim i przede wszystkim!

2019-04-20 22:03

st, tom (KAI) / Watykan

Szukajmy Jezusa we wszystkim i przede wszystkim. Z Nim zmartwychwstaniemy - zachęcił Franciszek podczas liturgii Wigilii Paschalnej 20 kwietnia w bazylice św. Piotra. Papież zachęcił do powrotu do żywej miłości z Panem, gdyż w przeciwnym razie mamy wiarę muzealną, a nie wiarę paschalną.

Grzegorz Gałązka

W homilii Franciszek nawiązał do fragmentu Ewangelii mówiącym o kobietach, które przybywszy do grobu Jezusa natknęły się na duży kamień, który tarasował wejście do niego. "Droga tych kobiet jest również naszą drogą. Przypomina drogę zbawienia, którą przebyliśmy dziś wieczorem. Wydaje się w niej, że wszystko rozbija się o kamień: piękno stworzenia o dramat grzechu; wyzwolenie z niewoli o niewierność wobec przymierza; obietnice proroków o smutną obojętność ludu"- powiedział papież i zaznaczył, że dzisiaj odkrywamy, że nasza droga nie jest daremna, że "nie roztrzaskuje się o kamień nagrobny".

"Wielkanoc to święto usuwania kamieni" - podkreślił Franciszek i stwierdzil, że Bóg usuwa najtwardsze kamienie, o które rozbijają się nadzieje i oczekiwania a zmartwychwstały Jezus jest „żywym kamieniem”, na którym zbudowany jest Kościół. "Dzisiejszego wieczora każdy jest wezwany do znalezienia w Żyjącym tego, który usuwa z serca najcięższe kamienie" - powiedział Franciszek.

Papież przestrzegł przed "kamieniem nieufności", który często blokuje nadzieję", przed budowaniem "grobowca nadziei", kierowania się "psychologią grobu", że wszystko się kończy, bez nadziei, że wyjdzie stamtąd żywe. Wskazał na fundamentalne pytanie Wielkanocy, zadane przez aniołów w pustym grobie Jezusa: "Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych?" "Pan nie jest obecny w rezygnacji. Zmartwychwstał, nie ma Go tam; nie szukaj Go tam, gdzie Go nie znajdziesz: nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych. Nie wolno grzebać nadziei!" - zaapelował Franciszek

Następnie wskazał na "kamień grzechu", który opieczętowuje serce. "Grzech zwodzi, obiecuje rzeczy łatwe i gotowe, pomyślność i sukces, ale potem zostawia za sobą samotność i śmierć. Grzechem jest szukanie życia wśród umarłych, sensu życia w rzeczach przemijających" - przestrzegł Franciszek i wezwał do porzucenia grzechu kariery, pychy i przyjemności, powiedzenia "nie" marnościom świata.

Papież zachęcił, aby nie ulegać własnym ograniczeniom i lękom. Przytoczył słowa z wiersza słynnej dziewiętnastowiecznej amerykańskiej poetki Emily Dickinson: „Nie znamy własnej wielkości, nim ktoś nam powie, by powstać”. "Pan nas wzywa do powstania, do wstania z martwych na Jego słowo, do spojrzenia w górę i uwierzenia, że zostaliśmy stworzeni dla nieba, a nie dla ziemi, dla wyżyn życia, a nie niskości śmierci" - powiedział Franciszek.

Papież zaznaczył, że Bóg prosi nas, abyśmy patrzyli na życie tak, jak On je postrzega, zawsze widzący w każdym z nas przemożne źródło piękna i kocha nasze życie, nawet gdy się boimy na nie spojrzeć i wziąć je w swoje ręce. "W Wielkanoc pokazuje ci, jak bardzo je miłuje. Jezus jest specjalistą w przekształcaniu naszej śmierci w życie, naszego biadania w taniec, wraz z Nim możemy i my dokonać Paschy, czyli przejścia: przejścia od zamknięcia do komunii, od rozpaczy do pocieszenia, od lęku do ufności" - mówił Franciszek i dodał: "Nie stójmy patrząc z lękiem w ziemię, ale patrzymy na zmartwychwstałego Jezusa: Jego spojrzenie napawa nas nadzieją, bo mówi nam, że zawsze jesteśmy kochani i że niezależnie od wszystkiego, czego byśmy nie postanowili, Jego miłość się nie zmienia".

Papież zachęcił do powrotu do żywej miłości z Panem, gdyż w przeciwnym razie mamy wiarę muzealną, a nie wiarę paschalną. Zaznaczył, że Jezus nie jest osobistością z przeszłości, ale jest Osobą żyjącą dzisiaj; nie poznaje się Go w książkach historycznych, ale spotyka w życiu. "Dzisiaj upamiętniamy chwilę, kiedy Jezus nas powołał, kiedy pokonał nasze ciemności, opory, grzechy, kiedy dotknął naszych serc swoim Słowem" - powiedział Franciszek.

Papież podkreślił, że Pascha Jezusa uczy nas, że "człowiek wierzący nie zatrzymuje się zbytnio na cmentarzu, ponieważ jest powołany, by iść na spotkanie z Żyjącym". Zachęcił, abyśmy się nie uciekali do Pana, jedynie, aby nam pomógł w rozwiązywaniu naszych problemów i potrzeb, gdyż to one nas wówczas ukierunkowują, a nie Jezus, ale pozwolili Zmartwychwstałemu Panu, aby nas przemienił. "Dajmy Żyjącemu centralne miejsce w życiu. Prośmy o łaskę, by nie dać się ponieść nurtowi, morzu problemów; nie rozbić się na kamieniach grzechu i skał nieufności i strachu. Szukajmy Go we wszystkim i przede wszystkim. Z Nim zmartwychwstaniemy" - zaapelował na zakończenie Franciszek.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem