Reklama

Arche Hotel

Boisko żywe – diabeł martwy

2013-07-04 11:42

Mariusz Rzymek
Edycja bielsko-żywiecka 27/2013, str. 1

Archiwum

W sąsiedztwie hali pod Dębowcem w Bielsku-Białej, a więc w miejscu, gdzie zazwyczaj odbywają się plenerowe koncerty, powstało „rolkowisko”. Może nie wygląda ono zbyt imponująco - ot namiot zabezpieczający asfalt przed deszczem i ustawione wokół niego bandy. Dla ks. Mateusza Dudkiewicza z parafii Jezusa Chrystusa Odkupiciela Człowieka na os. Karpackim w Bielsku-Białej właśnie takie zaplecze wystarczyło, aby 22 czerwca wystartować z nową inicjatywą o wdzięcznej nazwie „Bielsko-Biała na rolkach”.

Inauguracja imprezy z udziałem ks. Dudkiewicza miała, a jakże, hokejowy wymiar. Na boisku szerokim na 25 m i długim na 45 m swoje mecze rozegrały drużyny: Drachma Bielsko-Biała (I i II), Meksyk Tychy oraz Prorink Stars (Jastrzębie Zdrój i przyjaciele z Czech). Zwycięzcą pierwszego turnieju został Prorink Stars, mający za sobą doświadczenie w czeskiej Beskidzkiej Amatorskiej Lidze Hokejowej.

Jednym z graczy, który wziął udział w imprezie, i na dodatek zapisał się na listę strzelców, był olimpijczyk z Albertville Sławomir Wieloch (gwiazda polskiego hokeja na lodzie, reprezentant Polski, sześciokrotny Mistrz Polski z Unią Oświęcim, zdobywca Złotego Kija w 1996 r.). Oprócz niego na otwarcie „rolkowiska” przybyła inna ikona hokeja na rolkach, reprezentant Polski Mateusz Podsiedlik ze Sport Rebel Ruda Śląska. I to on właśnie poprowadził warsztaty dla dzieci, które obok wieloboju na rolkach o Puchar Śląskiego Kuratora Oświaty i turnieju hokeja NHL na konsoli były głównymi atrakcjami programu.

Reklama

Oryginalnym podsumowaniem oficjalnego otwarcia „rolkowiska” był pierwszy podbeskidzki nightskating, czyli wieczorny przejazd ulicami Bielska-Białej. Na trasie znalazły się ulice: Młodzieżowa, Armii Krajowej, Olszówki, Startowa (przy Kąpielisku Start przewidziano 20-minutową przerwę) i później niemal tymi samymi drogami odbył się powrót pod halę przy Dębowcu. W nocnym minimaratonie wzięło udział 147 osób z Podbeskidzia i okolic, wspartych grupą przyjezdnych z Katowic (w stolicy Górnego Śląska nightskatingi odbywają się 7 razy w roku od 3 lat).

Impreza „Bielsko-Biała na rolkach” zorganizowana została przez Fundację Drachma, przy współpracy z gminą Bielsko-Biała, ZIAD, BBOSiR, BCK, Nightskating Team Katowice oraz Sport Rebel Ruda Śląska.

Pierwsze treningi na „rolkowisku” z bandami zainaugurowano pod Dębowcem 12 czerwca. Dwa dni wcześniej rozpoczął się ich montaż. Gry trwały nieprzerwanie w poniedziałki i czwartki do końca roku szkolnego. Nowy etap szkoleń i treningów rozpocznie się wraz z akcją „Lato w mieście”, a więc już 8 lipca. Wtedy to na „rolkowisku” ruszą o godz. 10 zajęcia dla początkujących.

Tagi:
sport

XXIII Ogólnopolskie Igrzyska Młodzieży Salezjańskiej w Futsalu

2019-02-12 09:59

W dniach 08 – 10 lutego 2019 roku odbyły się w Kutnie XXIII Ogólnopolskie Igrzyska Młodzieży Salezjańskiej w futsalu. Wzięło w nich udział ok. 400 zawodników z 13 Stowarzyszeń Lokalnych SALOS z całej Polski.

Wpisały się w obchody 25-lecia Stowarzyszenia Lokalnego SALOS "Róża Kutno" w Woźniakowie. Stowarzyszenie Lokalne SALOS w Kutnie - Woźniakowie istnieje od 1 lutego 1994 roku. Jego inicjatorami i twórcami byli ks. Tadeusz Pawluk i Ryszard Kotarski - pierwszy prezes organizacji pozarządowej. SL SALOS „Róża Kutno” w Woźniakowie, jest jednostką organizacyjną Salezjańskiej Organizacji Sportowej Rzeczypospolitej Polskiej SALOS RP.

Zobacz zdjęcia: XXIII Ogólnopolskie Igrzyska Młodzieży Salezjańskiej w Futsalu

Głównym zadaniem jest zapewnienie dzieciom i młodzieży należącym do stowarzyszenia możliwości atrakcyjnego spędzania wolnego czasu, mając na względzie ich właściwe wychowanie. W pracy wychowawczej kierujemy się systemem prewencyjnym ks. Jana Bosko, który miał za cel, wychowanie młodzieży na uczciwych obywateli i dobrych chrześcijan. Narzędziem do osiągnięcia tego celu jest SPORT, który gromadzi młodych i jest konkretną propozycją dla każdego. SALOS organizuje treningi piłki nożnej i siatkówki. Z młodzieżą pracują trenerzy - wychowawcy, którzy posiadają odpowiednie kwalifikacje i uprawnienia, zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym w Polsce. Oprócz tego, nasze Stowarzyszenie organizuje wyjazdy na obozy letnie i zimowe, półkolonie letnie dla dzieci. SALOS „Róża Kutno” uczestniczymy w rozgrywkach SALOS RP oraz w systemie rozgrywek ŁZPN. Osiem grup sportowych w piłce nożnej uczestniczy w Lidze Okręgowej i Wojewódzkiej. Salos prowadzi 12 grup sportowych tj. ok. 300 osób.

W uroczystym otwarciu uczestniczyły władze samorządowe z miasta Prezydent Zbigniew Burzyński, Naczelnik Wydziału SSiEDG Michał Kacprzak, Naczelnik Biura Sportu i Turystyki Paweł Szczepanik, Marta Góra i Anita Wasiak z Biura Sportu i Turystyki UM Kutno, Zarząd Powiatu Kutnowskiego reprezentował Marek Jędrzejczak Wicestarosta, Ryszarda Kuczmera – Olszewska pełnomocnik ds. organizacji sportowych, Małgorzata Świtkiewicz Dyrektor Wydziału Organizacyjno – Administracyjnego w Starostwie Powiatowym, Jerzy Bryła były Wójt Gminy Kutno, Zarząd SALOS RP z Presem Prof. dr hab. Zbigniewem Dziubińskim i s. Marią Kapczyńską FMA, wiceprezes. Podczas otwarcia zostały wręczone odznaczenia z okazji 25 - lecia SL SALOS „RÓŻA KUTNO”. Władze samorządowe, sponsorzy i wybitni działacze SALOS w Woźniakowie otrzymali medale jubileuszowe.

W tegorocznych rozgrywkach wzięli udział: SL SALOS RP Kraków, SL SALOS Szczecin, SL SALOS Słupsk, UKS SALOS Ełk, SL SALOS Suwałki, SL SALOS Róża Kutno - Woźniaków, SL SALOS Dobieszczyna, SCS Amico Lubin, SL SALOS Angels Wrocław, SL SALOS Pogrzebień oraz zaproszone drużyny dziewcząt: MKS „Górnik 1956” Łęczyca, KS Królewscy Płock, LZS Błękitni Dmosin i nasza drużyna SL SALOS „Róża Kutno”.

Uroczystej mszy św. w sobotę, w kościele salezjańskim w Woźniakowie przewodniczył Wikariusz Inspektorialny Ks. Przemysław Solarski sdb wraz z krajowym duszpasterzem sportowców, ks. Edwardem Pleniem oraz salezjanami, którzy pracują na co dzień z młodzieżą sportową. W krótkich słowach, młodzieży i opiekunom ukazał na czym polega powołanie do świętości.

Od piątku do niedzieli, młodzież rywalizowała w następujących kategoriach piłka nożna chłopców: kat. A rocznik – 2002/2003, kat. B rocznik 2004/2005, kat. C rocznik 2006 i młodsi oraz dziewczęta w kat. A rocznik 2002/2003.

W niedzielę 10 lutego zakończyły się rozgrywki w ramach XXIII OIMS w Futsalu pod honorowym patronatem Marszałka Województwa Łódzkiego. Partnerami strategicznymi byli Ministerstwo Sportu i Turystyki, Miasto Kutno, Powiat Kutnowski. Partnerzy sportowi Polski Komitet Olimpijski i PZPN. Organizatorami Igrzysk było Stowarzyszenie Lokalne SALOS „Róża Kutno” w Woźniakowie. Turniej sportowy, który rozegrano na 5 obiektach sportowych miasta i gminy Kutno wyłoniły zwycięzców, którzy na zakończenie zmagań otrzymali puchary, medale i dyplomy. Wręczono 28 pucharów, 350 medali, 38 dyplomów. W Szkole Podstawowej nr 6 puchary zwycięzcom i uczestnikom wręczali Starosta Daniel Kowalik, Marek Jędrzejczak, wicestarosta, Paweł Szczepanik kierownik Wydziału Sportu i Turystyki Urzędu Miasta Kutna, Damian Lech wiceprezes SL SALOS „Róża Kutno”.

Szczególne podziękowania należą się Ministerstwu Sportu i Turystyki, Fundacji LOTTO, Zarządowi Krajowemu SALOS RP, władzom Miasta Kutno, Starostwu Powiatu Kutnowskiego. Wyrażamy wdzięczność wszystkim sponsorom, darczyńcom: Polskie Mięso i Wędliny ŁUKOSZ sp. z o.o., Centrum – Med. w Kutnie, Piekarnia i Cukiernia Państwa Ozdowskich, Przedsiębiorstwo Wielobranżowe Hydrobud firma Państwa Złotowskich, Gospodarstwo Ogrodnicze Państwa Kuciapskich, Dom Lodów – Mariusz Jaros oraz Bank Pekao S. A. I Oddział Kutno, VIP BUSS, Hetman z Bedlna, CAR Gwarant, Expom, TBS, OSM Krośniewice, Dudki 11.pl, P H-U Majcher Wojciech Jerzy Majchrzak, Salezjanom Współpracownikom, trenerom i wolontariuszom - Animatorom Oratorium oraz wszystkim „za wielkie serce, którym zostaliśmy obdarowani” i dzięki którym XXIII Ogólnopolskie Igrzyska Młodzieży Salezjańskiej w Futsalu 2019 mogły się odbyć.

Wyniki w poszczególnych kategoriach:

Puchar Fair Play otrzymało SL SALOS SUWAŁKI

Puchar za klimat radości młodzieżowej w duchu św. Jana Bosko otrzymało SL SALOS „RÓŻA KUTNO”

Pucha za najwyższe walorach kulturowe SCS AMICO LUBIN

Puchar za najwyższe walory sportowe otrzymało SL SALOS SZCZECIN

NAJLEPSZY ZAWODNIK (A):

KAT. A CHŁOPCÓW – JAKUB MILANOWSKI – SL SALOS SZCZECIN

KAT. B CHŁOPCÓW – JAKUB BIŃKOWSKI SCS AMICO LUBIN

KAT.C CHŁOPCÓW – MICHAŁ PENK – UKS SALOS EŁK

KAT. A DZIEWCZĄT – JULIA JASZCZAK – MKS „GÓRNIK 1956 ŁĘCZYCA

NAJLEPSI BRAMKARZE:

KAT. A CHŁOPCÓW – KONRAD RADOMSKI – SL SALOS SŁUPSK

KAT. B CHŁOPCÓW – SZYMON MATYLA SL SALOS DOBIESZCZYZNA

KAT. C CHŁOPCÓW – MIKOŁAJ SOLARSKI – SALOS „RÓŻA KUTNO” ROCZNIK 2007

KAT. A DZIEWCZĄT – NATALIA NOWACKA – SALOS „RÓŻA” KUTNO

KRÓL STRZELCÓW:

KAT. A CHŁOPCÓW – JAKUB WASZCZUK SL SALOS SZCZECIN

KAT. B CHŁOPCÓW – MIŁOSZ KRYGIEL SL SALOS „RÓŻA KUTNO”

KAT. C CHŁOPCÓW – KACPER CEGIELSKI – SL SALOS SZCZECIN

KAT. A DZIEWCZĄT – OLIWIA GOŁĘBIEWSKA - KS KRÓLEWSCY PŁOCK

KLASYFIKACJA KOŃCOWA

Piłka nożna Dziewcząt kat. A, rocznik 2002/2003

1. SL SALOS „RÓŻA KUTNO”

2. KS KRÓLEWSCY Płock

3. KS „GÓRNIK 1956” Łęczyca

4. LZS BŁĘKITNI Dmosin

KLASYFIKACJA KOŃCOWA

Piłka nożna chłopców KAT. A, rocznik 2002/2003

5. SL SALOS SZCZECIN

6. SL SALOS „RÓŻA KUTNO” GRUPA I

7. SL SALOS „RÓŻA KUTNO” GRUPA I

8. SL SALOS SUWAŁKI

9. SL SALOS SŁUPSK

KLASYFIKACJA KOŃCOWA

Piłka nożna chłopców KAT. B, rocznik 2004/2005

1. SL SALOS SZCZECIN

2. SL SALOS „RÓŻA KUTNO” I

3. SL SALOS SŁUPSK

4. SCS AMICO LUBIN

5. SL SLAOS „RÓŻA KUTNO” II

6. UKS SALOS EŁK

7. SL SALOS DOBIESZCZYZNA

8. SL SALOS SUWAŁKI

KLASYFIKACJA KOŃCOWA

Piłka nożna chłopców KAT. C, rocznik 2006 i młodsi

1. SL SALOS SŁUPSK

2. SL SALOS „RÓŻA KUTNO” rocznik 2007

3. SL SALOS SZCZECIN

4. SL SLAOS „RÓŻA KUTNO” rocznik 2006

5. UKS SALOS EŁK

6. SL SALOS RP KRAKOW

7. SL SALOS SUWALKI

8. SL SALOS POGRZEBIEŃ

9. SL SALOS DOBIESZCZYZNA

10. SCS AMICO LUBIN

11. SL SALOS „RÓŻA KUTNO” grupa III

12. SL SALOS ANGELS WROCŁAW

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

Testament Jana Olszewskiego

2019-02-13 07:43

Michał Karnowski, Publicysta tygodnika „Sieci” oraz portalu internetowego wPolityce.pl
Niedziela Ogólnopolska 7/2019, str. 10

„Żegnając się ostatecznie, chciałbym mieć przekonanie, że zmiana, która się w Polsce dokonuje, jest trwała. Pragnę, aby to było już przesądzone” – powiedział Jan Olszewski w jednym z ostatnich swoich wywiadów

Tomasz Gzell/PAP
Śp. Jan Olszewski (1930 – 2019)

W dziejach III RP półroczny zaledwie okres rządu Jana Olszewskiego (grudzień 1991 – czerwiec 1992) jawić się może niektórym jako epizod. Młodym należy wytłumaczyć, dlaczego było to takie ważne. Faktycznie, w sensie politycznym był to gabinet słaby, rozrywany wewnętrznymi sprzecznościami, rozbijany przez działania rozmaitej agentury, traktowany przez dominujące wówczas media ze straszliwą pogardą. Gdy upadał, ludzie uważający się za właścicieli Polski odetchnęli z ulgą, że oto układ komunistów z lewicową częścią obozu solidarnościowego pozostaje niezagrożony, że władza polityczna PZPR nadal będzie zamieniana na własność i wpływy w tym, co nazwano kapitalizmem.

Bo choć świat wokół zmieniał się radykalnie, u nas trwano przy założeniach kompromisu z komunistami. On miał sens w 1989 r. Ale trzymanie się uparcie tamtych układów w 1991 r. było szkodliwym absurdem. I Jan Olszewski, osobiście przy Okrągłym Stole obecny, rozumiał to doskonale, podobnie jak śp. Lech Kaczyński. Oni – i wielu innych – rozumieli, że szansa na zbudowanie normalnego państwa, na odcięcie się od patologii totalitarnego reżimu topiona jest w setkach nieciekawych układów i układzików. Ba, nawet bazy sowieckie miały pozostać w roli baz gospodarczych, co planował Lech Wałęsa, ale Jan Olszewski w ostatniej chwili to zablokował. „Dzisiaj widzę, że to, czyja będzie Polska, to się dopiero musi rozstrzygnąć” – te pamiętne słowa z ostatniego premierowskiego przemówienia Jana Olszewskiego dobrze oddały zadania stojące przed obozem patriotycznym w następnych dekadach.

Wspominał tamte miesiące w jednym z ostatnich wywiadów dla portalu wPolityce.pl, z okazji swoich 87. urodzin: „Z góry było wiadomo, że jest to misja o charakterze szczególnego ryzyka. Tylko że to ryzyko trzeba było podjąć. Zwłaszcza że tak się zdarzyło, iż akurat ten rząd powstawał w momencie, w którym jednocześnie rozpadał się Związek Sowiecki. Zarówno dla mnie, jak i dla wielu ludzi, którzy wówczas ze mną współdziałali, było oczywiste, że to jest specjalny moment, jakaś szczególna szansa. Oczywiście, można powiedzieć, że trzeba było zrobić więcej – i pewnie można było. Z perspektywy czasu widzę niektóre rzeczy, które trzeba było zrobić, a nie zostały zrobione, lub które trzeba było zrobić zupełnie inaczej”.

Zapytaliśmy również, czy jest szansa, że Polska w końcu będzie taka, o jakiej marzył.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wrocław pamięta o Powstańcach Wielkopolskich

2019-02-16 21:13

Anna Majowicz

W 100. rocznicę zakończenia Powstania Wielkopolskiego (16.02.2019), w sali kolumnowej Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego spotkali się przedstawiciele rodzin Powstańców pochowanych na Dolnym Śląsku. Spotkanie odbyło się w ramach działań związanych z projektem ,,Ocalamy” realizowanego przez Wojewodę Dolnośląskiego oraz Oddział Instytutu Pamięci Narodowej we Wrocławiu.

Anna Majowicz
pamiątkowe zdjęcie uczestników spotkania

- 100 lat temu Wielkopolanie stanęli do walki o wolność i niepodległość. Solidarnie, ramię w ramię, ponad podziałami. Dziś jesteśmy tu, by oddać im hołd – rozpoczął spotkanie Wojewoda Dolnośląski, Paweł Hreniak.

Następnie głos zabrała wicedyrektor wrocławskiego oddziału IPN, dr Katarzyna Pawlak – Weiss. Przypomniała wydarzenia, które miały miejsce 20 lat po zakończeniu zwycięskich walk w Powstaniu Wielkopolskim. – Kiedy rozpoczęła się II wojna światowa, esesmani aresztowali Powstańców i osadzali ich w obozie. Tam okrutnie ich torturowano. W jaki sposób? Wyprowadzano ich z cel na dziedziniec, by w kurzu i błocie, do utraty sił, wykonywali trudne ćwiczenia. Mało tego. Aresztantów zimą wysyłano w Karpaty, gdzie musieli wdrapywać się na górę, którą wcześniej polewano wodą. Gdy już udało im się dotrzeć na szczyt, strącano ich, by w bólu i z połamanymi kończynami zaczynali trud ponownie. Świadectwo wielkiego patriotyzmu Powstańców nie zakończyło się więc w 1919 r. – zaznaczyła dr Katarzyna Pawlak – Weiss.

Dowódca Garnizonu Wrocław, płk Dariusz Krzywdziński, zwrócił się do rodzin Powstańców: - Szanowni Państwo, wasi przodkowie dają wam ogromny powód do dumy. Niezależnie od stopnia, jaki nosili na pagonach. Pamiętajcie, że w waszych żyłach płynie krew bohaterów i nie zapomnijcie tej dumy i wiedzy przekazywać kolejnym pokoleniom. To zaszczyt i obowiązek wobec przodków i polskiej historii. Chwała bohaterom, część ich pamięci.

Zobacz zdjęcia: Wrocław pamięta o Powstańcach Wielkopolskich

„Ocalamy” to projekt symbolicznego znakowania grobów bohaterów walk powstańczych i wyzwoleńczych, pochowanych na terenie Dolnego Śląska, specjalnym insygnium.

Poniżej przedstawiamy nazwiska osób, których groby zostały uhonorowane:

Anton Cebulski - ur. 20.02. 1896 r. w miejscowości Nowiny. Weteran armii niemieckiej oraz Legionów Polskich. Podczas powstania Wielkopolskiego został ciężko ranny i dostał się do niewoli. Leczył się w szpitalu w Leśnicy oraz w lazarecie fortecznym Twierdzy Wrocław. Zmarł 03.02.1919r. Pochowany został we Wrocławiu, na Cmentarzu Grabiszyńskim.

Bogusław Ćwikła – ur. 19.07.1901 r. w Paterku (gm. Nakło nad Notecią). Żołnierz Kompanii Nakielskiej. Brał udział w walkach o Nakło, Czerwonak, Kcynię, Szczepice, Studzienki, Tur i Szubin. Po powstaniu pełnił służbę w 4. Pułku Strzelców Wielkopolskich w Gnieźnie. Odznaczony Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym.

Jan Dzierżykraj-Morawski – ur. 01.12.1900 r. w Jurkowie. Od 1915 r. działacz konspiracyjnego Towarzystwa im. Tomasza Zana. W 1918 r. członek Tajnego Komitetu Wojskowego. Żołnierz Pułku Wielkopolskiej Jazdy Ochotniczej i uczestnik walk pod Szubinem. W wojnie 1920 r. walczył jako podporucznik w 26. Pułku Ułanów. W latach 1923-1926 pełnił funkcję zastępcy dyrektora generalnego Rady Naczelnej Przemysłu Cukrowniczego. Od 1924 r. do 1936 r. był członkiem Zarządu i dyrektorem Biura Ekonomicznego Izb i Organizacji Rolniczych Zachodniej Polski. W 1931 r. wszedł w skład polskiej delegacji na rokowania gospodarcze z Niemcami. W 1939 r. był członkiem polskiej delegacji działającej przy Lidze Narodów. Od 1938 r. był Prezesem Wielkopolskiej Izby Rolniczej. Po wojnie został dyrektorem Jeleniogórskiego Okręgu Państwowych Nieruchomości Ziemskich z siedzibą w Legnicy. Później przeniósł się do Wrocławia, gdzie został dyrektorem Biblioteki Głównej Wyższej Szkoły Rolniczej. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Orderu Polonia Restituta (dwukrotnie), Złotym Krzyżem Zasługi. Zmarł 22.06.1997 r. we Wrocławiu. Pochowany na Cmentarzu św. Wawrzyńca.

Jan Gibasiewicz – ur. 24.10.1900 r. w Sulmierzycach. Członek Polskiej Organizacji Wojskowej, żołnierz ochotniczej Kompanii Sulmierzyckiej pod dowództwem sierżanta Stanisława Kamińskiego, później 12. Pułku Strzelców Wielkopolskich oraz 8. Pułku Strzelców Wielkopolskich. Uczestnik walk pod Sulmierzycami, Kobylą Górą i Granowem. W wojnie w 1920 r. służył w 62. Pułku Piechoty ze składu 15. Dywizji Piechoty, z którą wziął udział m.in. w wyprawie kijowskiej. Latem 1920 r. został ranny w walkach nad Berezyną. Po wojnie służył jeszcze w 14. Pułku Artylerii Ciężkiej w Poznaniu. Do rezerwy przeszedł w 1922 r. W latach 30-tych prowadził przedsiębiorstwo transportowe. Zmobilizowany jako kierowca w 56. Pułku Piechoty wziął udział w walkach we wrześniu 1939 r. Po zakończeniu walk dostał się do niewoli, z której uciekł i zatrzymał się w Krotoszynie. Stamtąd razem z rodziną, w 1944 r. został wywieziony do Milicza. Był aktywnym członkiem Zarządu Weteranów Powstań Narodowych RP oraz Związku Powstańców Wielkopolskich. Odznaczony m.in. Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 11.01.1984 r. w Miliczu. Pochowany jest na Cmentarzu Parafialnym przy ul. Kasztanowej.

Stanisław Gierusz – ur. 04.05.1900 r. w Bączylasie (pow. Gostyń). Uczestnik Powstania Wielkopolskiego i walk w rejonie Janiszewo, Sowiny, Gostyń, Miechcin, Leszno w składzie Kompanii Ochotniczej chorążego Kazimierczaka. Od 1919 r. służył w 60. Pułku Piechoty, z którym walczył m.in. w Międzychodzie, Toruniu, Gniewkowie, Bydgoszczy, Koronowie oraz w Lasach Tucholskich. Po wojnie przeniósł się na Kresy Wschodnie, służąc jako policjant w miejscowości Rozłucz w woj. lwowskim. W 1939 r. drogą przez Węgry, Jugosławię, Grecję i Turcję dotarł do Syrii, wstępując w skład tworzącej się tam Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich, z którą walczył pod Tobrukiem. Później przeszedł szlak bojowy kampanii włoskiej II. Korpusu gen. Andersa, z bitwą pod Monte Cassino włącznie. Po zakończeniu wojny powrócił do kraju. Zmarł 27.11.1976 r. we Wrocławiu. Pochowany jest na Cmentarzu Komunalnym na Osobowicach. Odznaczony m.in. Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Monte Cassino, Krzyżem Ziemi Świętej, Gwiazdą Afryki, Gwiazdą Italii, Brytyjskim Medalem Obronnym oraz Brytyjskim Medalem Wojny.

Wojciech Grodzki – ur. 09.04.1898 r. w Parzęczewie (Jarocin). Żołnierz 1. Kompanii Jarocińskiej. Uczestnik Walk o Krotoszyn, Ostrów Wielkopolski, Zakrzew, Łaszczyn, Rawicz, Zołnicę, Sarnówkę i Kawcze. W wojnie 1920 r. walczył na Wileńszczyźnie podczas zmagań nad rzeką Wilejką. Po wojnie mieszkał w Jaroczewie, a w latach 60. przeniósł się Dolny Śląsk. Zmarł 01.10.1976 r. w Oleśnicy. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym przy ul. Wojska Polskiego.

Piotr Jarysz – ur. 23.06.1897 r. w Chorzępowie (pow. Międychód). Uczestnik walk powstańczych w szeregach kompanii piechoty starszego sierżanta Michalskiego, a później podporucznika Kostrzewskiego. Brał udział w bojach o miejscowości: Wrzeszczyna, Rosko oraz Romanów. Odznaczony Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym. Zmarł 16.07.1973 r. we Wrocławiu. Pochowany jest na Cmentarzu Komunalnym przy ul. Grabiszyńskiej.

Franciszek Klein – ur. 25.11.1886 r. w Laskach (pow. Kępno). Uczestnik Powstania w rejonie Kórnik k. Poznania. W czasie II Wojny Światowej, w celu uniknięcia niemieckiej represji przeniósł się na Kielecczyznę. Zmarł 25.04.1955 r. w Oleśnicy.

Antoni Rosik – Rosiński – ur. 02.10.1899 r. w Pońcu (pow. Gostyń). Żołnierz 4 kompanii ponieckiej batalionu gostyńskiego sierżanta Kaźmierczaka . Uczestnik walk pod Lesznem, Pońcem, Miechocinem, Waszkową, Gościejewicami oraz Kąkolem. W wojnie 1920 r. walczył w składzie 60. Pułku Piechoty pod Mińskiem i nad Berezyną. Brał udział w Bitwie Warszawskiej w szeregach 15. Dywizji Piechoty w jej ofensywie na Mińsk Mazowiecki i Łomżę. Po zakończeniu konfliktu pozostał w wojnie jako podoficer zawodowy. Służył w batalionach Korpusu Ochrony pogranicza w Ludwikowie oraz Suwałkach. We wrześniu 1939 r. dowodził obroną strażnicy KOP Nowa Różana przed wojskami radzieckimi. W czasie II wojny światowej był członkiem Armii Krajowej. Odznaczony m.in. Krzyżem Walecznych (trzykrotnie), Medalem Niepodległości, Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym. Zmarł 22.10.1964 r. w Obornikach Śląskich. Pochowany jest na Cmentarzu parafialnym przy ul. Siemianickiej.

Józef Wojtkowiak – ur. 03.02.1899 r. w Poznaniu. Żołnierz 2. batalionu Poznań – Wilda, pod dowództwem majora Hądzilka. Uczestnik walk pod Wielkim Grójcem, Małym Grójcem i Kargową. W Wojsku Polskim służył zawodowo do 1927 r. Po zakończeniu służby rozpoczął pracę w PKP, która trwała do momentu przejścia na emeryturę w 1959 r. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym. Zmarł 25.03.1982 r. w Bierutowie. Pochowany jest na Cmentarzu Komunalnym, przy ul. Wrocławskiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem