Reklama

Tu jest początek człowieka

2013-09-16 13:45

Agnieszka Konik-Korn
Niedziela Ogólnopolska 38/2013, str. 40-41

Archiwum Marii Kamykowskiej

Władysław Gałka (1914-81), przed wojną nauczyciel, podporucznik WP, uczestnik kampanii wrześniowej, kapitan AK, działacz Stronnictwa Narodowego, członek komendy Okręgu Krakowskiego NOW/AK, po wojnie NZW (1943-47), zastępca delegata powojennej krakowskiej delegatury MSW rządu Arciszewskiego. Dwukrotnie aresztowany przez UB, w więzieniach PRL spędził 10 lat. W 1949 r. skazany na karę śmierci, w 1950 r. zamienioną na 15 lat więzienia. Na wolność wyszedł w końcu 1956 r. Zrehabilitowany pośmiertnie w 1993 r.

W jednym z listów do córek Władysław Gałka zapisał takie słowa: „Żebyś Ty, Droga, wiedziała, jak trudno jest wstrzymać się od nienawiści, gdy się krzywdy doznaje od kogoś, to byś mi przyznała rację, że jest z czego być dumnym; tu jest, Danuśka, początek człowieka, a ja tak bardzo chciałbym nim być, nawet za cenę życia (bo taka jest właśnie najczęstsza cena wstępu do przybytku człowieczeństwa)”. Był 3 marca 1955 r., a Władysław Gałka dziewiąty już rok siedział w komunistycznym więzieniu - w tym czasie we Wronkach.

Album

Losy Władysława Gałki możemy poznać dzięki wyjątkowej książce, wydanej przez Instytut Pamięci Narodowej. „Masz rywalkę Polskę. Korespondencja więzienna Władysława Gałki (1949-1956)” to efekt wieloletniej pracy jego córki, p. Marii Kamykowskiej, która udostępniła i opracowała zachowaną niemal w całości korespondencję rodzinną z ojcem z tego czasu. Jest to także rezultat jej współpracy z historykami IPN: Janem Żarynem, Wojciechem Frazikiem oraz Leszkiem Rysakiem.

Władysław Gałka przyszedł na świat 13 października 1914 r. w Jodłówce - niewielkiej miejscowości niedaleko Bochni. W czasie wojny zaangażowany był w działania Narodowej Organizacji Wojskowej i Armii Krajowej w powiecie bocheńskim i okręgu krakowskim. W tym czasie był człowiekiem niewierzącym - nie potrafił pogodzić wiary z poznaniem rozumowym. Takim poznała go Wiktoria Lisak, z którą w 1943 r. wziął ślub. Młodym małżonkom nie dane było długo cieszyć się wspólnym życiem - już dwa tygodnie po ślubie Władysław Gałka musiał uciekać z domu i ukrywać się, poszukiwany przez gestapo. Dzięki intensywnej pracy konspiracyjnej udało mu się przez ponad dwa lata uniknąć aresztowania, do domu nie mógł jednak powrócić. Gdy zakończyła się okupacja niemiecka, nie zaprzestał swej konspiracyjnej działalności, w ramach krakowskiego okręgu NOW/NZW czynnie wystąpił przeciw nowej, sowieckiej okupacji. I już w lutym 1945 r. został po raz pierwszy aresztowany przez UB - NKWD na Małym Rynku w Krakowie. Po brutalnym śledztwie i procesie został po pół roku zwolniony z więzienia.

Reklama

Paradoksalnie, czas uwięzienia stał się dla Władysława Gałki okresem, w którym odkrył wolność wewnętrzną. To wtedy niewierzący dotąd Władysław nawrócił się, nie ukrywając, że stało się to za przyczyną „książeczki zaręczynowej” - książeczki do nabożeństwa podarowanej mu przez narzeczoną z okazji zaręczyn. Kiedy Władysław Gałka wyszedł z więzienia, na świecie była już jego najstarsza córka, Danusia. Doświadczenie ubowskiego więzienia nie powstrzymało go jednak przed dalszą konspiracyjną walką. W maju 1947 r. Władysław Gałka został ponownie aresztowany w Krakowie, w kotle UB - zasadzce przy ul. Gontyna 4, i wywieziony do więzienia w Warszawie. Jego żona długo nie wiedziała, co się stało z mężem, poszukiwała go na miarę swoich możliwości, opiekując się jednocześnie Danusią i półroczną w tym czasie Marysią. Nie wiedziała, że w mokotowskim więzieniu Władysław oczekuje na karę śmierci.

Skazany na śmierć

Władysław Gałka przebywał w celi śmierci pół roku, do kwietnia 1950 r. O ciążącym na mężu wyroku Wiktoria Gałka dowiedziała się podczas jednej z jej comiesięcznych wizyt w więzieniu na Rakowieckiej, dokąd woziła dla niego paczki. Wtedy to zrozpaczonej i bezradnej ktoś podpowiedział, by napisała prośbę o ułaskawienie do Bolesława Bieruta. Tak też uczyniła. Kara śmierci została zamieniona na 15 lat więzienia, co Wiktoria przypisała cudownej Bożej interwencji. W maju tego roku Wiktoria Gałka po raz pierwszy od trzech lat mogła zobaczyć się z mężem. Po więzieniu mokotowskim przyszedł Rawicz, potem Wronki i Strzelce Opolskie.

Do każdego z tych miejsc p. Wiktoria, utrzymująca dom i dwoje małych dzieci, starała się raz do roku zabierać córki na widzenie z tatą. Był to dla niej olbrzymi wysiłek i koszt. Jednak nawet mimo początkowych protestów męża czyniła to uparcie, świadoma wartości tych spotkań. Maria Kamykowska tak pisze o widzeniach z ojcem w więzieniu: „Tak go poznałam, w takich warunkach zadzierzgnęły się i kształtowały więzi między nami. Gdy opuścił nas, miałam pół roku, moja siostra trzy lata, gdy wrócił do domu, miałam lat dziesięć. W ciągu tego długiego czasu spotkałam się z nim sześć razy, w sumie było to ok. 90 minut - na dziesięć lat. Lecz ten czas inaczej się mierzył, nie liczbą minut, a intensywnością przeżyć i uczuć, oczekiwania i tęsknoty za tymi spotkaniami, wciąż rosnącym pragnieniem odzyskania Tatusia na zawsze. To były bezcenne minuty, szczęśliwe, choć okupione za każdym razem wielką ceną przeżyć, łez, rozdarcia, smutku rozstania. Każde widzenie ryło się głęboko w duszy i psychice dziecka, szarpało system nerwowy. Kosztowało wiele także oboje rodziców, ale to była cena, którą trzeba i warto było zapłacić, by uratować i budować rodzinę. To wyczuwała i doceniała Mama”.

Niezwykłe wspomnienia

Wspomnienia Marii Kamykowskiej czyta się jednym tchem. Piękny język i opisy czasu dzieciństwa w rozdziale „Tak pamiętam, tak widzę” wprowadzają czytelnika w niezwykły nastrój, nostalgię, tęsknotę za... dobrocią i miłością drugiego człowieka. Być może to dziwne, bo historia rodziny Gałków jest pełna cierpienia, bólu rozstania, niepewności jutra. Może też nie byłoby tych pięknych wspomnień o czasach, które obfitowały w tak wielkie trudności i niepokoje, gdyby rodziny Gałków nie otaczali ludzie o dobrych i otwartych sercach. Nie byłoby głębi uczuć i domu zbudowanego na Skale, gdyby nie wiara w Bożą Opatrzność i zawierzenie Jego woli.

Świadectwo zapisane w listach

Postawa Władysława Gałki, który po nawróceniu czas spędzony w więzieniu wykorzystał na niezwykłą pracę nad sobą, nad swoim charakterem, na naukę przebaczenia swoim wrogom, świadczy o - ośmielę się napisać - świętości tego człowieka. Potwierdzają to listy pisane do żony i córek, do rodziny, które zachowały się niemal w całości. Album wydany przez IPN zawiera całą korespondencję - pełną wiary i nadziei, rodzinnego ciepła i miłości. Ta lektura ma w sobie coś z lektury duchowej - wskazówki do pracy nad sobą, poparte przykładem życia (szczególnie w tak trudnych, dramatycznych warunkach), przemawiają do ludzkiej duszy. „...Uśmiechnijcie się!, bo tatuś się uśmiecha stale do tych cudownych radości, jakie go czekają w Waszym gronie po powrocie - pisał Gałka do żony i córek. - A ja powrócę, choćby się «wszystkie moce przeciwności» sprzysięgły na nasze szczęście, bo Bóg jest z nami. Modlę się o wszystko do Boga, ale w szczególności teraz o to, by Bóg pozwolił mi uczciwie i godnie dotrwać do końca, bo to jest ważniejsze od wszystkiego; wolność wobec tego jest tylko drobiazgiem, który z łatwością winno się odrzucić, gdyby miała kolidować z nimi. Zresztą, co to znaczy być wolnym?! Mnie się zdaje, że być wolnym czasem łatwiej za kratami niż z zewnątrz. A ja się czuję tak bardzo wolnym… Przypominam sobie (choć z trudnością), któryś z ascetów powiedział, że «duch się wolniejszym staje, gdy ciału więzy nakładasz»”.

W innym liście czytamy: „Chcę, by dzieci od początku umiały kochać bliźniego, jak nas nauczył Chrystus. (...) Nie wolno nienawidzić żadnego człowieka, bo nienawiść to najwyższa forma upodlenia człowieka, a głoszenie jej jest zawsze zbrodnią. Wolno nienawidzić tylko to, co człowieka upadla, stawia tamę jego rozwojowi, doskonaleniu się. Ale miłość nie może się ograniczać do ram, jakie widzimy w ckliwej, bezwartościowej liryce - jakże często będącej zwyczajnym oszustwem”.

Historia Polski ma wielu bohaterów. Wielu jeszcze nie poznaliśmy i wielu nigdy nie poznamy, pozostaną anonimowi... Trzeba się cieszyć, że dane nam było poznać historię Władysława Gałki. Jego losy uświadamiają nam, jak bardzo wyjątkowy jest każdy człowiek, z wielością jego przeżyć, myśli, doświadczeń. Dziękujmy Bogu za kolejnego bohatera, który z podniesionym czołem mógł napisać: „Postępuję tak, że się tego nie muszę wstydzić i tego nie zmienię, gdyż jestem przekonany, że jestem wyznawcą światopoglądu najwyżej niosącego godność człowieka, likwidującego nienawiść (największą ohydę modnych teorii) do człowieka, kimkolwiek on by nie był”.

* * *

KONKURS „O AUTENTYCZNĄ WIARĘ”

Trwa XI edycja Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego i Literackiego im. ks. kan. Józefa Jamroza. Konkurs, adresowany do dorosłych, dzieci i młodzieży, przebiega w tym roku pod hasłem „O autentyczną wiarę”. Jest też wyrazem szacunku dla autentycznego kapłaństwa, jakie cechowało ks. Jamroza, oraz kontynuacją jego wysiłków duszpasterskich, by wiara ludzi też była autentyczna. Prace będą oceniane w pięciu kategoriach: poezja, wspomnienia-świadectwa, twórczość młodzieży gimnazjalnej i twórczość młodzieży szkół średnich oraz twórczość dzieci. Utwory będą przyjmowane do 30 września, a osoby zainteresowane mogą zapoznać się z regulaminem na stronach www.morderstwokaplana.com oraz www.wajamroz.republika.com. Utwory na konkurs należy nadsyłać pod adresem: Władysława Anna Jamróz, skr. pocztowa 45, 34-730 Mszana Dolna.

Tagi:
historia ludzie sylwetka

Historia, która łączy

2018-04-18 11:44

Bogdan Kędziora
Niedziela Ogólnopolska 16/2018, str. 40-41

Pierwszy etap likwidacji getta, zgodnie z niemieckim planem ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej, rozpoczął się 22 lipca, a zakończył 21 września 1942 r. Blisko 300 tys. Żydów zostało wtedy wywiezionych z Umschlagplatzu, zagazowanych i spalonych w obozie zagłady w Treblince

Wikipedia
Żydowska ludność cywilna schwytana podczas tłumienia powstania. Oryginalny niemiecki podpis: „Siłą wyciągnięci z bunkrów” – fotografia z raportu Stroopa

W trudnym momencie dla stosunków polsko-żydowskich warto spojrzeć na przeszłość z innej perspektywy, niewidocznej często z powodu gorliwości demaskatorów „polskiej winy”. W skrajnie trudnych warunkach okupacji – zarówno dla polskich Żydów, jak i dla Polaków – warto pamiętać zwłaszcza o tych wątkach relacji polsko-żydowskich, które pokazują wspólnotę losów, oraz solidarność w walce o te same wartości.

Z większości miast i miasteczek...

Rząd RP na emigracji i podległe mu struktury państwa podziemnego podjęły znaczący wysiłek, by pomagać Żydom. Jednym z kierunków działań było zbieranie informacji i dokumentowanie losów ludności żydowskiej pod okupacją niemiecką. Powstawały oparte na meldunkach przesyłanych z kraju opracowania, które publikowano. W emigracyjnym „Dzienniku Polskim” pod datą 2 maja 1942 r. pojawiła się informacja, że „ludność żydowska zniknęła z większości miast i miasteczek”. Pod koniec maja za pośrednictwem polskiego podziemia dotarł na Zachód list Bundu, żydowskiej organizacji podziemnej, zawierający obszerny opis kolejnych etapów i metod akcji eksterminacyjnej w różnych częściach kraju oraz przybliżone liczby ofiar. Autorzy listu nie mieli wątpliwości, iż „zbrodniczy rząd niemiecki przystąpił do wykonania zapowiedzi Hitlera, że (...) wymorduje wszystkich Żydów w Europie, a (...) milionom obywateli polskich narodowości żydowskiej grozi natychmiastowa zagłada”. W końcowej części listu podziemny Bund zwracał się do rządu polskiego w Londynie „jako do opiekuna i reprezentanta całej ludności zamieszkującej ziemie polskie”, by skłonił rządy państw sprzymierzonych do odwetu na Niemcach przebywających na ich terytoriach, co mogłoby powstrzymać Hitlera. Kilka dni po dotarciu tego listu na Zachód rząd RP skierował do tychże notę, w której stwierdził m.in., że „wyniszczenie ludności żydowskiej ma miejsce w niewiarygodnych rozmiarach”. Kiedy rozpoczęła się likwidacja getta w stolicy, latem tego roku do Londynu docierały z kraju depesze. Stojący na czele konspiracyjnego Kierownictwa Walki Cywilnej Stefan Korboński wspomina: „Zdziwiło mnie ogromnie, że wbrew dotychczasowej praktyce BBC nie zrobiło z tych depesz żadnego użytku i o tych wiadomościach nie wspomniało ani słowem. Wysłałem więc oddzielną depeszę, w której domagałem się wyjaśnienia powodów tego milczenia. Zdziwienie moje wzrosło, gdy również i na te depesze nie otrzymałem odpowiedzi”.

Informacje o zagładzie potwierdziła misja emisariusza podziemia Jana Karskiego, która miała miejsce w październiku tego roku, a miesiąc później jej bohater dotarł do Londynu i tam opowiedział, co widział w getcie warszawskim i w obozie przejściowym w Izbicy na Lubelszczyźnie. 10 grudnia min. Edward Raczyński wystosował do państw sprzymierzonych notę poświęconą w całości eksterminacji Żydów. Nota wzywała do podjęcia natychmiastowych kroków mogących powstrzymać Niemców. Było to pierwsze oficjalne wystąpienie jednego z rządów w obronie wszystkich Żydów prześladowanych przez Hitlera – nie tylko obywateli swego kraju. Jej owocem było ogłoszenie 17 grudnia wspólnej deklaracji 12 rządów, w której potępiono „w najostrzejszy sposób tę bestialską politykę zagłady” i zapowiedziano ukaranie winnych. 4 grudnia 1942 r. natomiast powstała jedyna w Europie państwowa instytucja, której zadaniem było niesienie pomocy Żydom w okupowanym kraju – „Żegota”. Rękami m.in. Ireny Sendlerowej wyprowadziła ona z getta ponad 2 tys. dzieci, które umieszczono następnie w polskich rodzinach, sierocińcach i żeńskich klasztorach. W tym czasie ginęli już Polacy ratujący ukrywających się Żydów. W Ciepielowie i okolicach (w Radomskiem) 6-7 grudnia zginęło 31 osób z kilku rodzin, a w Markowej k. Łańcuta rodzina Ulmów zaczęła pomagać 11-osobowej grupie ukrywających się Żydów. W tym czasie w prasie podziemnej szmalcownictwo nazywano „ciężką zbrodnią wobec Rzeczypospolitej”, która będzie „niezwłocznie karana”, a kara była jedna – śmierć.

Świat nie tylko milczał

Jan Karski, wysłany przez gen. Władysława Sikorskiego do USA, tuż po spacyfikowaniu powstania w getcie rozmawiał z przedstawicielem Światowego Kongresu Żydów Felixem Frankfurterem, jednym z najbardziej wpływowych ludzi w Stanach Zjednoczonych, który wprawdzie nie zarzucił mu kłamstwa, ale powiedział: „Nie jestem w stanie uwierzyć w to, co tutaj od pana usłyszałem”. O ile kampania propagandowa informująca o losach Żydów, prowadzona przez polskie ośrodki emigracyjne, wywołała na Zachodzie rezonans, to akcja dyplomatyczna nie przyniosła pożądanych rezultatów. Rządy brytyjski i amerykański nie podjęły żadnych konkretnych kroków odwetowych, by zatrzymać zagładę, wysunęły natomiast przeciw temu pomysłowi wiele argumentów natury wojskowej, politycznej i moralnej i sprowadziły cały problem do jak najszybszego pokonania III Rzeszy na frontach, co de facto oznaczało przyzwolenie na dalszą eksterminację Żydów w Europie.

Tymczasem we Francji rząd kolaborujący z Niemcami wprowadził specjalne przepisy regulujące status Żydów, które były bardziej restrykcyjne niż nazistowskie ustawy norymberskie, i czynnie pomagał oprawcom w aresztowaniach, a później w wywózkach kilkudziesięciu tysięcy (75 tys.) Żydów do Auschwitz. Cywilizowana Szwajcaria w kulminacyjnym okresie Holokaustu zawróciła ze swych granic ok. 24,5 tys. Żydów i innych uciekinierów z pełną świadomością tego, co ich czeka. Podobnie neutralna Szwecja nakłoniła niemieckie władze, by wstemplowywały do żydowskich paszportów literę „J”, co ułatwiało odprawianie na granicy Żydów szukających schronienia przed nazistowskim terrorem. Spośród 140 tys. holenderskich Żydów dziesiątki tysięcy hitlerowcy wysyłali do obozów zagłady przy udziale samych Holendrów. Osławiona kolumna Henneickego – „holenderscy łowcy Żydów” dostawała od Niemców 7,5 guldena za przyprowadzenie Żyda. Niemcy inspirowali też pogromy antysemickie w okupowanych przez siebie lub satelickich krajach, m.in. w Danii, Holandii, Norwegii, Rumunii, na Litwie, Łotwie, Ukrainie, Białorusi. Wielu przedstawicieli tych ostatnich nacji tworzyło załogi obozów koncentracyjnych i uczestniczyło w pacyfikacji powstań i likwidacji gett. Na Łotwie działała formacja stworzona w celu eksterminacji Żydów, tzw. Kommando Arajsa, podporządkowana specjalnej jednostce niemieckiej tzw. Einsatzkommando „A”. Na Litwie formacje pomocnicze, złożone z miejscowych kolaborantów Hitlera, uczestniczyły w eksterminacji Żydów i Polaków w podwileńskich Ponarach. Ukraińcy brali bezpośredni udział w Holokauście na Wschodzie.

Spotkanie pamięci

Z tej perspektywy warto podjąć trud przełamywania „segregacji pamięci”, tzn. podjąć wysiłek, by odkrywać wspólnotę losów, cierpienia, ale i wspólnotę wartości, o które walczyli i Żydzi, i Polacy, nie pomijając trudnej dla obu stron historii i próbując zrozumieć swoją wrażliwość. Tak na pewno myślał tragicznie zmarły śp. Lech Kaczyński, który jako prezydent stolicy dążył do tego, by obok Muzeum Powstania Warszawskiego powstało muzeum przypominające o wielowiekowej obecności społeczności żydowskiej w naszym kraju, w tym o wspólnych wątkach historii z czasów II wojny światowej. To w czasie jego prezydentury zapadły najważniejsze decyzje, których konsekwencją jest powstałe Muzeum Historii Żydów w Polsce. Szewach Weiss, były ambasador Izraela w Polsce, napisał: „Nie było w Europie drugiego miasta, które tak odważnie, nieustępliwie sprzeciwiłoby się hitleryzmowi, jak Warszawa. Polacy i Żydzi, wywołując powstania, pokazali, jak walczy się do końca”. Myślę, że zmarły prezydent nie miałby nic przeciwko temu, by 19 kwietnia w kolejne rocznice wybuchu powstania w getcie, podobnie jak co roku 1 sierpnia, zostały włączone w stolicy, a może i w innych miastach w Polsce, syreny, które przypomniałyby o wspólnej polsko-żydowskiej walce o fundamentalne wartości i o wspólnej pamięci, a wtedy być może i środowiska żydowskie dołożą starań, by zweryfikować dotychczasową pamięć tylko o jednym powstaniu w okupowanej Warszawie. Bo przecież w czasie wojny w stolicy Polski były dwa powstania i każde było heroiczną walką o wspólne wartości przeciw ludobójczemu totalitaryzmowi. W obydwu walczyli Polacy i Żydzi, dlatego Żydzi i Polacy powinni być „strażnikami wspólnej pamięci ofiar niemieckich zbrodni”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Piękne zwycięstwo Adamka w Częstochowie

2018-04-22 08:31

Grzegorz Sowa

W walce wieczoru gali Polsat Boxing Night w Częstochowie Tomasz Adamek w kapitalnym stylu wygrał przez techniczny nokaut w siódmej rundzie z Joeyem Abellem. Amerykanin padał na deski czterokrotniekrotnie przed przerwaniem pojedynku.

MR

Po pierwszej bardzo zachowawczej rundzie, w której aktywniejszy był Abell, w drugiej odsłonie "Góral"rzucił swego przeciwnika na deski po mocnym prawym prostym. Amerykanin nie dał się jednak wyliczyć, a już w następnym starciu wrócił do gry i kilka razy mocno trafił Adamka.

Następne rundy były wyrównane. Adamek trafiał na korpus, czym bardzo osłabił boksera z USA. Polak w szóstej rundzie ponownie powalił swojego przeciwnika po silnym ciosie na dół.

W siódmej rundzie Abell, który był już bardzo zmęczony, nieoczekiwanie poszedł do przodu i kilka razy zaskoczył Polaka potężnymi ciosami. Adamek po raz kolejny odpowiedział jednak celnym uderzeniem na dół i Amerykanin znowu był liczony. W 7. rundzie sędzia zdecydował się przerwać pojedynek po kolejnych mocnych ciosach "Górala" na korpus Abella. Adamek zapytany po walce o to, czy czuł moc ciosów Amerykanina wyznał: - Czuć było te jego bomby. Gdyby czysto trafił, pewnie leżałbym na deskach, ale mnie nie jest łatwo trafić.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Jasna Góra: szczególne miejsce modlitwy w intencji powołań

2018-04-22 20:18

mir/r / Jasna Góra (KAI)

Jasna Góra jest szczególnym miejscem niemal dla wszystkich wybranych na wyłączną służbę Bogu. To tu kształtuje się niejedno powołanie. Jak je rozpoznać, uczą się w jasnogórskiej „Szkole Maryi” zwłaszcza maturzyści. Dziś, w Niedzielę Dobrego Pasterza rozpoczął się 55. Tydzień Modlitw o Powołania.

Bożena Sztajner/Niedziela

O odnowę zapału w ewangelizacji i o nowych powołanych do głoszenia Chrystusa modlił się dziś na Jasnej Górze abp José Octavio Ruiz Arenas. "Podziwiam Polaków za ich odwagę mówienia o Prawdzie w czasach komunizmu" – powiedział Sekretarz Papieskiej Rady ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji. Abp Arenas mówił o potrzebie kontynuowania i odnowienia wiary Polaków. "W kolejnych latach, po przełomie, wchodzi obojętność religijna, traci się tę odwagę, traci się tę zdolność Kościoła, który prawie że w tych latach komunizmu żył męczeństwem i męczennikami" - wskazywał abp Ruiz Arenas.

Pod hasłem: „Wpadnij na dziesiątkę różańca” na Jasnej Górze w wakacje proponowana jest modlitwa w intencji nowych powołań. Na placu przed główną bramą wejściową ustawiony jest specjalny namiot, w którym dyżury pełnią przedstawicielki różnych zgromadzeń i zakonów.

Siostry posługujące w tzw. namiocie powołaniowym zachęcają pielgrzymów do modlitwy dziesiątkiem różańca w intencji powołań. Tu uzyskać można wiele informacji np. dotyczących potrzeby wielkiego wołania o „nowe sługi Pana”, form modlitwy o powołania i za powołanych, charyzmatu różnych zgromadzeń i zakonów. Są także wiadomości praktyczne np. gdzie się zgłosić, by wstąpić do klasztoru.

Już od ponad pół wieku na Jasną Górę pielgrzymują rodziny osób powołanych i ci, którzy wspierają powołania do kapłaństwa i życia konsekrowanego. Jak mówią uczestnicy jasnogórskich spotkań, przybywają oni do tronu Królowej Polski, by podziękować za zaszczyt, jaki ich spotkał, że w ich rodzinie Bóg wybrał i powołał do swojej służby bliską im osobę. Od wielu lat te spotkania odbywają się w maju.

Modlitwa o nowe powołania to także intencja licznych czuwań i pielgrzymek różnych zakonów, zgromadzeń zakonnych, grup parafialnych i diecezjalnych.

Jasna Góra to także tradycyjnie miejsce, gdzie za dar powołania do życia kapłańskiego dziękują neoprezbiterzy ze wszystkich polskich diecezji i wielu zgromadzeń zakonnych. Wielu alumnów przyjeżdża zawierzać się jeszcze przed święceniami, niektórzy w specjalnej pieszej pielgrzymce jak klerycy III roku Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu. Wspólne pielgrzymowanie jest dla nich jedną z form przygotowań do uroczystości obłóczyn, czyli przyjęcia sutanny. We wrocławskim seminarium to już tradycja – pielgrzymka w ubiegłym roku odbyła się po raz 45-ty.

W Kaplicy Matki Bożej każdego dnia zanoszona jest modlitwa za Zakon Paulinów, zwłaszcza o nowe powołania. To msza św. w języku łacińskim o godz. 8.00.

W Sanktuarium działa Jasnogórski Ośrodek Powołań. Znajduje się przed wejściem do kaplicy św. Józefa na Halach i służy przede wszystkim młodym ludziom w rozeznawaniu życiowego powołania. Jest także miejscem przypominającym o konieczności modlitwy za kapłanów, zakonników i siostry zakonne. Powstał z inicjatywy Komisji Episkopatu ds. Misji. Początek jego istnienia to rok 1972. Pierwszymi opiekunami byli: s. Elżbieta Okulicz, urszulanka, ks. Bernard Weideman, salezjanin, a z ramienia Jasnej Góry o. Hadrian Lizińczyk, paulin. Obecnie kierują nim kolejni duszpasterze powołań Zakonu Paulinów, teraz tę funkcje pełni o. Andrzej Grad.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem