Reklama

Poza ludzką kalkulacją

2014-07-31 09:04

Iga Hącia
Edycja wrocławska 31/2014, str. 4-5

WOJCIECH MAJCHRZYK

O smutkach i radościach pielgrzymowania z wieloletnim przewodnikiem wrocławskiej pielgrzymki ks. Stanisławem Orzechowskim „Orzechem” rozmawia Iga Hącia

IGA HĄCIA: – Tak jak każda poprzednia, 34. Piesza Pielgrzymka Wrocławska na Jasną Górę ma swoje hasło wiodące, które brzmi: „Otwórzmy drzwi Chrystusowi”. Skąd taki pomysł?

KS. STANISŁAW ORZECHOWSKI: – Hasło pielgrzymki zostało wzięte z kluczowego zawołania Ojca Świętego Jana Pawła II. „Otwórzcie drzwi Chrystusowi” było, według mnie, jednym z najbardziej dramatycznych wołań papieża. Uzgodniliśmy razem z przewodnikami pielgrzymki, że w tym roku duszpasterskim szczególnie skupimy się na wyznaniu wiary i poznawaniu jej w osobie Jezusa Chrystusa Syna Bożego, który stoi u drzwi i puka – kto Mu otworzy, będzie z Nim wieczerzał. W konferencjach chcemy odwoływać się do Chrystusa w różnych odsłonach.

– Czym jest zatem otwarcie drzwi?

– To odpowiedź człowieka na spotkanie z Jezusem Chrystusem. Myślę, że najważniejsze jest zauważenie Tego, który stoi pośrodku Kościoła. Tutaj odnoszę się do zdarzenia opisanego w dwudziestym rozdziale Ewangelii wg św. Jana Apostoła: „Mimo drzwi zamkniętych Chrystus stanął pośrodku nich”. Nie w kącie, nie w futrynie drzwi, tylko tam, gdzie Jego miejsce. On chce, abym dostrzegł, że mnie i wszystkich innych ludzi kocha. Odpowiedź to odwzajemnienie Jego miłości. Całym sercem otwieram się na Ciebie, Boże, uznaję jako Pana i Zbawiciela. Dosyć często dochodzi do takiego wydarzenia przy przeżywaniu podstawowego seminarium odnowy wiary, a czasami zupełnie poza ludzką kalkulacją. To szczyt przeżycia chrześcijańskiego, towarzyszy mu zawsze (z tego, co wiem) radość i bardzo mocne przestawienie elementów życia, które były dotychczas nieuporządkowane.

– Mam wrażenie, że młode pokolenie ma problem z miłością. Nie jesteśmy przyzwyczajeni do jej okazywania i nie potrafimy jej przyjmować, co za tym idzie – nie umiemy jej Chrystusowi odwzajemnić.

– Prawie zawsze człowiek ma kłopoty z odkryciem i przyjęciem Boga, kiedy są trudne albo niedobre relacje w rodzinie. Zwłaszcza ta z ojcem jest niesamowicie ważna. Można powiedzieć, że ojciec zastępuje na ziemi Boga Ojca. Tyczy się to także rodzeństwa – dobra relacja z bratem/siostrą ułatwia przyjęcie Chrystusa i Jego nauki. Odpowiadając na pytanie – przewidziany jest czas na tego typu rozmowy. Sugeruję przewodnikom, żeby po południu nie było ciężkiej konferencji dogmatycznej, ale nawiązanie do tego, co zostało powiedziane na porannej i odniesienie nauczania do życia. Tu widziałbym coś takiego jak „mikrofon dla wszystkich” – możliwość zadawania pytań. Nikt nie musi na nie odpowiadać. Na wszystko przyjdzie czas, jak to często mawiał Ojciec Święty Jan Paweł II, a rozwiąże się wtedy, gdy człowiek będzie pod wpływem wątpliwości poszukiwał.

– Co zrobić, żeby dobrze przeżyć pielgrzymkę?

– Przestrzegałbym przed taką cechą, która zwie się mądralińskość. To jest mądrość jednego skryptu. Niekiedy człowiek zostaje uwiedziony, że już wszystko wie. Takie nastawienie może przeszkadzać. Czas pielgrzymki dla takiego człowieka jest dosyć nudny. Potrzebny jest wysiłek nauczającego i tego, kto słucha. Nauczający musi mówić ze zrozumieniem, a słuchający słuchać z uwagą. To praktyczne warunki, które decydują o tym, że dochodzi do zażyłości z Chrystusem, czyli przyjaźni. Warto otworzyć się na propozycje tematów i modlitw.

– Jakie były smutki i radości wrocławskiego Przewodnika?

– Pielgrzymka narodziła się w pięknym czasie powstania Solidarności, kiedy wśród postulatów znalazła się m.in. wolność religijna. Pierwsze przygotowania były bardzo mozolne i uciążliwe, ale radosne. Na pielgrzymce zaś nieśliśmy dolę i niedolę Polaków. Po radości przyszedł czas stanu wojennego, dla nas bardzo trudny. Wielu wrocławiaków wróciło z internowania. Stworzyli dwie samodzielne grupy pielgrzymkowe – specyficzne, bardzo dramatyczne. Władze nie były tym zachwycone – prowadzono przesłuchania. To nie było przyjemne. Na pielgrzymce nie stosowaliśmy żadnej cenzury, szliśmy jako Polacy i czuliśmy się wolni.

– A wydarzenie, które najbardziej zapadło w pamięci to...

– Światowe Spotkanie Młodzieży na Jasnej Górze, kiedy pielgrzymka liczyła do 30 tys. osób. To było niezwykłe wyzwanie organizacyjne. Głęboki ukłon składam naszym służbom, dzięki nim szczęśliwie doszliśmy do celu.

– Czym dla Ciebie, „Orzechu”, jest pielgrzymka? Czy dostrzegasz jej owoce w swoim życiu?

– Będąc na pielgrzymce dzień i noc, człowiek jest przy ziemi. To, co widzę i słyszę, powoduje we mnie harmonię – wzrusza mnie. Mogę wtopić się w łany zboża, w milczenie, w śpiew skowronka i razem z szumiącymi drzewami wielbić Pana Boga. Kolejną sprawą, która mnie w jakiś sposób zachwyca, są fantastyczni ludzie, rozmaici. Z nimi można się zaprzyjaźnić. Człowiek poznaje także, na ile go stać. Potwierdza się to, co mówił studentom Karol Wojtyła: „Tak naprawdę dajemy z siebie tylko 10 procent możliwości, a gdzie reszta?”. Pielgrzymka daje tę możliwość dostrzeżenia, że możesz więcej i żyjesz. Balansujemy na granicy wytrzymałości, ale dzięki temu poznajemy, kim jesteśmy. Łatwo siebie polubić, możemy wtedy podziękować Bogu, że mnie takiego/taką stworzył. Oczywiście bardzo ważna jest świadomość bliskości Boga, a im bliżej Częstochowy, tym bliżej Matki, która prowadzi nas do swojego Syna.

– Skoro wspomnieliśmy o Matce Bożej, to chciałabym zapytać, jakie znaczenie będzie miała Jej osoba, biorąc pod uwagę temat pielgrzymki „Otwórzmy drzwi Chrystusowi”?

– Odpowiedzią na to pytanie jest charakterystyka ikony częstochowskiej. Nie jestem artystą, ale doszło do mnie, że to obraz rodzaju „Hodigitria” ukazujący Matkę Bożą jako przewodniczkę. Istotą układu osób na ikonie jest to, że Matka Boża trzyma swojego Syna Jezusa Chrystusa na lewym ramieniu, a prawą ręką wskazuje na Niego. Bardzo cenny obraz szczególnie dla tych szukających Jezusa. Prawa ręka Matki mówi nam: „To jest mój Syn i Syn Boga Żywego, Jego słuchajcie”. Jeśli ktoś był w Częstochowie, to odchodzi z poczuciem, że znalazł Jezusa.

– To już ostatnie pytanie. Dlaczego „Orzech” chce przeżywać swój pięćdziesiąty jubileusz kapłaństwa na pielgrzymce?

– Najlepiej czuję się w drodze. Już na początku uderzyły mnie słowa Norwida w wierszu „Pielgrzym”, a brzmią one tak: „A ja ziemi tyle mam, ile stopa ma pokrywa dopokąd idę”. Bardzo podoba mi się kondycja pielgrzyma, jest ona prawdziwie ludzka – zwijasz namiot i idziesz dalej. Drogę najlepiej poznaje się idąc nią, kiedy dotyka się jej swoimi stopami. Obchody przypadną w miejscu Górki Przeprośnej, dość mistycznego miejsca. Tam chciałbym złożyć swoje podziękowanie.

Tagi:
rozmowa

Ogień Ewangelii

2018-02-07 10:50

Z ks. patrykiem Chocholskim i ks. Tomaszem Nowakiem rozmawia ks. Jacek Molka
Niedziela Ogólnopolska 6/2018, str. 24-25

Z okazji jubileuszu 200-lecia przybycia św. Jana Marii Vianneya do Ars, które miało miejsce 11 lutego 1818 r., z ks. Patrykiem Chocholskim, kustoszem tamtejszego sanktuarium, którego dziadek był Polakiem, oraz z ks. Tomaszem Nowakiem, kustoszem sanktuarium tego świętego w Mzykach w archidiecezji częstochowskiej – rozmawia ks. Jacek Molka

Bożena Sztajner/Niedziela
Ks. Patryk Chocholski i ks. Tomasz Nowak w studiu telewizyjnym „Niedzieli”

KS. JACEK MOLKA: – Księże Patryku, czy w związku z jubileuszem przewidziane są w Ars jakieś szczególne religijne wydarzenia?

KS. PATRYK CHOCHOLSKI: – Uroczystości będą trwały cały rok. Zaczną się one 11 lutego br. pod przewodnictwem kard. Beniamina Stelli, prefekta watykańskiej Kongregacji ds. Duchowieństwa, który odprawi Mszę św. na ich rozpoczęcie.

Drugim ważnym wydarzeniem będą rekolekcje kapłańskie dla duchownych z całego świata. Odbędą się one w dniach 24-29 września br. Chcemy pochylić się nad nauczaniem św. Jana Marii Vianneya, patrona proboszczów, by z niego czerpać inspirację do posługi kapłańskiej w dzisiejszym zmieniającym się świecie.

– Kto wygłosi te rekolekcje?

– Zaprosiliśmy, za zgodą Kongregacji ds. Duchowieństwa, o. Enza Bianchiego, jednego z watykańskich doradców ds. ekumenizmu i znawców świętego proboszcza z Ars, by powiedział kapłanom, co znaczył dla św. Jana Marii Vianneya zwrot „ogień Ewangelii”. To też jest hasło rekolekcji.

– Ksiądz Kustosz ma polskie korzenie. Można więc powiedzieć, że Ars jest w jakimś sensie polskim sanktuarium...

– W pewnym sensie można tak powiedzieć, bo po raz pierwszy kustosz ma polskie nazwisko. Trzeba wyraźnie zaznaczyć, że większość pielgrzymów, którzy przybywają do Ars, to właśnie Polacy.

– A propos pielgrzymów. Jak wygląda ruch pielgrzymkowy w Ars?

– Pątnicy przybywają indywidualnie i w zorganizowanych grupach. Pielgrzymują księża, siostry zakonne i osoby świeckie. Nie tylko do Ars, ale również do Lourdes czy Fatimy. Podkreślę, że prawie codziennie przybywa przynajmniej jeden autokar z Polski. Warto tam pielgrzymować. Warto dosłownie skosztować tego miejsca. Serdecznie zapraszam do Ars.

– W Mzykach na uroczystościach związanych z jubileuszem św. Jana Marii Vianneya gościł niedawno kustosz sanktuarium w Ars...

KS. TOMASZ NOWAK: – 14 stycznia br. w parafii w Mzykach Mszy św. przewodniczył ks. Patryk Chocholski. W Eucharystii uczestniczyło wielu wiernych. Odbył się też okolicznościowy koncert. Ks. Patryk przybliżył nam duchowość św. Jana Marii Vianneya, dosłownie porwał słuchaczy. Było to bardzo głębokie duchowe przeżycie.

– Księże Patryku, skoro mówimy o duchowości, to co takiego ma dziś do zaoferowania współczesnemu światu św. Jan Maria Vianney? Jak sprawić, by ów „ogień Ewangelii” zapłonął?

KS. PATRYK CHOCHOLSKI: – Duchowość św. Jana Marii Vianneya polegała na tym, że odkrywał ciągle, na nowo, miłosierdzie Boże we własnym życiu. I dzielił się tym swoim odkryciem ze wszystkimi, z parafianami i z pielgrzymami. Pytał np. wiernych, czy dziś się kąpali. I wyjaśniał zaraz, że on czuje się zanurzony w miłości Trójcy Świętej. Był on więc człowiekiem, który sam był dobrą nowiną, był ogniem Ewangelii.

– Można zatem powiedzieć, że był takim mistykiem, który w swoim życiu pokazywał tę wewnętrzną radość życia Trójcy Przenajświętszej.

– Tak. I wyrażał to w relacjach z innymi ludźmi, m.in. w różnych dziełach, które powstawały w Ars, jak np. dom opieki dla dziewcząt. Miał niezwykłą umiejętność postrzegania ludzi dokładnie takimi, jakimi byli. Rozumiał ich, szczególnie podczas spowiedzi. Potrafił wczuć się w ich życiowe sytuacje. Nie wszyscy jego parafianie uczęszczali na niedzielne Msze św., ale on potrafił ich zaangażować w działalność na rzecz Kościoła.

– Zaczynał od garstki parafian, a potem było ich tysiące. Jak obecnie wyglądają Księdza parafia i sanktuarium?

– Co roku sanktuarium nawiedza ok. pół miliona pielgrzymów. W niedziele frekwencja też jest wysoka. Ludzie się angażują. Francja przeżywa pewien kryzys ze względu na sekularyzację. Brakuje też księży. Ale można powiedzieć, że sanktuarium i parafia w Ars promienieją. Jeszcze raz podkreślę, że parafianie włączają się w życie wspólnoty.

– Księże Tomaszu, czy w Mzykach jest podobnie?

KS. TOMASZ NOWAK: – Mzyki to przede wszystkim sanktuarium modlitwy za kapłanów i osoby konsekrowane. Pielgrzymuje tu wielu księży, nie tylko z archidiecezji częstochowskiej. Ruch pielgrzymkowy obejmuje także osoby świeckie, które przyjeżdżają, by się pomodlić. Jako kustosz miejsca, w którym są relikwie patrona proboszczów, prawie każdego dnia, kiedy pielgrzymi są obecni, doświadczam takiego wielkiego świadectwa ogromnej miłości i przywiązania wiernych do kapłanów. Ta modlitwa, którą ludzie tam zanoszą, przynosi owoce. Wiele razy pielgrzymi proszą o to, by mogli dłużej zostać w sanktuarium na adoracji Najświętszego Sakramentu, na modlitwie w intencjach, z którymi przybywają.

KS. PATRYK CHOCHOLSKI: – Dodam jeszcze do tego, co powiedział ks. Tomasz, że w obecnej sytuacji w Europie to Polska jest znakiem nadziei. Przecież większość zagranicznych pielgrzymów w Ars to właśnie Polacy. Mnie się wydaje, że w Polsce widać tę duchowość św. Jana Marii Vianneya w życiu duchowieństwa i świeckich. Dlatego takie sanktuaria proboszcza z Ars, jak to w Mzykach, mają sens i wielkie znaczenie.

– To prawda. Warto też wiedzieć, że w Mzykach Ksiądz Proboszcz podejmuje pielgrzymów specyficznym posiłkiem – zapiekanymi ziemniakami. To danie symboliczne, które nawiązuje do posiłków św. Jana Marii Vianneya...

KS. PATRYK CHOCHOLSKI: – To genialna idea. Już dwa razy je jadłem z ks. Tomaszem. I one naprawdę w Mzykach smakują inaczej.

KS. TOMASZ NOWAK: – Wszyscy pielgrzymi, którzy przyjeżdżają do sanktuarium, dostają propozycję spożycia takiego posiłku. Zwykle opowiadam historię tych ziemniaków – o tym, jak św. Jan się nimi posilał. One były przypleśniałe, niekiedy już stare i dzieci – szczególnie małe – gorąco w to wierzą i mają taki lęk przed ich spożyciem, że i te oferowane w Mzykach są takie same. Ale są zawsze świeże i zdrowe. To dobry posiłek.

KS. PATRYK CHOCHOLSKI: – Jeszcze raz bardzo serdecznie zapraszam wszystkich do Ars.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wielki Post z ks. Dolindo

2018-02-19 17:34

Agnieszka Bugała

Autorka bestselleru pt. „Jezu, Ty się tym zajmij! o. Dolindo Ruotolo. Życie i cuda” Joanna Bątkiewicz-Brożek nie zawiodła i na Wielki Post przygotowała prawdziwą perłę: rozważania drogi krzyżowej z ks. Dolindo. Książka powstała na podstawie przekładu nieznanych w Polsce, włoskich dzieł Padre z Neapolu, czerpie z zapisków jego lokucji wewnętrznych.


Autorka w kilku miejscach podkreśla zgodność przekazu ks. Dolindo z wizjami bł. Katarzyny Emmerich, niemieckiej stygmatyczki i wizjonerki, której w mistycznych widzeniach dane było uczestniczyć w bolesnej Męce Jezusa Chrystusa – ks. Dolindo w trakcie rozmów z Matką Bożą otrzymywał takie zapewnienie.

W życiu ks. Dolino umiłowanie Jezusowego Krzyża nie było literalnym wyznaniem, ale rzeczywistym podążaniem za Mistrzem, w Jego upokorzeniu, odrzuceniu i doświadczeniu pogardy, również od ludzi Kościoła. Fizyczne i duchowe cierpienia własne ks. Dolindo łączył z brutalnym ukrzyżowaniem Jezusa, podkreślając jednak miłość Pana i przebaczenie płynące dla oprawców z Krzyża. Rozważania Drogi Krzyżowej z ks. Dolindo są dla tych, którzy w ciszy (najlepiej przed Najświętszym Sakramentem) chcą podążać za Chrystusem w Jego Męce i adorować sercem Tego, który oddał za nas życie.

Książka wpisuje się w wielkopostną akcję „Niedzieli” pod hasłem „Odejdź od ekranu, idź się pokaż Panu!”. Idź, stań przed nim z Drogą Krzyżową wg ks. Dolindo i zanurz się w adoracji Jego Męki.

Przeczytaj także: Odejdź od ekranu, idź się pokaż PANU!
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

"Niedziela" odnaleziona we Wrocławiu

2018-02-22 14:58

Agnieszka Bugała


Znalezione we Wrocławiu roczniki "Niedzieli"

W Centrum Technologii Audiowizualnych (b. Wytwórnia Filmów Fabularnych) we Wrocławiu znaleziono oryginalnie oprawione roczniki Tygodnika Katolickiego „Niedziela” z 1934r. Dyrektor Centrum Robert Banasiak jutro opowie nam historię tego cennego znaleziska.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem