Reklama

Wiolonczelistka la la la

2014-08-11 15:20

Łukasz Kot
Edycja zamojsko-lubaczowska 33/2014, str. 6-7

Archiwum Bożeny Gałczyńskiej-Szurek

W teledysku do piosenki „Nie dokazuj” zespołu „Anawa,” oprócz wspaniałego tekstu i muzyki, główna uwaga skierowana jest na wiolonczelistkę Annę Wójtowicz, członkinię zespołu. To dla niej Wojciech Młynarski napisał tekst piosenki „Prześliczna wiolonczelistka” z repertuaru „Skaldów”. Okazuje się, że w zespole „Anawa” było więcej pięknych wiolonczelistek. Jedną z nich – trzecią z kolei – była mieszkająca w Zamościu, a pochodząca z Krakowa, Bożena Gałczyńska-Szurek

ŁUKASZ KOT: – Gra w zespole Marka Grechuty była dla Pani ważnym epizodem w karierze muzycznej?

BOŻENA GAŁCZYŃSKA-SZUREK: – W mojej karierze to nie był epizod, ale kawał polskiej muzyki rozrywkowej, natomiast w karierze Marka Grechuty to na pewno epizod.

– Jak doszło do angażu?

– Zaproszono mnie do tego zespołu i ja po prostu bardzo szczęśliwa to przyjęłam. Okoliczności były specyficzne, bo najpierw spotkałam Marka Grechutę na korytarzu w Akademii Muzycznej w Krakowie, a byłam taką małą, chudą dziewczynką z wielką wiolonczelą, studentką pierwszego roku. On mnie zapytał, czy nie zechciałabym grać w zespole „Anawa”. Mnie sparaliżowało, bo od razu poznałam, z kim mam do czynienia. To były ukochane piosenki mojej mamy i siostry m.in. „Tango Anawa”, „Będziesz moją panią”. Od razu poczułam się wyróżniona, ale rozmowa została przerwana, bo przybiegły dziewczyny, przyszła moja akompaniatorka i wciągnęła mnie do sali; nie skończyłyśmy rozmawiać jeszcze o następnej próbie. Wróciłam na korytarz, ale już go nie było. Pomyślałam: Ja to mam pecha. Jak zwykle swoją szansę życiową już przegrałam. Tymczasem po dwóch dniach zatelefonowała do mnie koleżanka z liceum muzycznego, która grała u Marka, i poprosiła mnie o zastępstwo. Pamiętam jego zdziwienie, kiedy schodził po schodach w hotelu w Łodzi i zobaczył, że jestem tą, z którą wcześniej rozmawiał.

– Jak długo to zastępstwo trwało?

– Są trasy i przerwy między trasami np. 1,5 miesiąca trasa i miesiąc przerwy. W sumie może 2 lata może 2,5 roku.

– Ale to dość długo, by poznać Marka Grechutę.

– Chyba nie ma takiego czasu, by poznać drugiego człowieka. Dodatkowo byłam jego pracownikiem, a to zupełnie inna relacja. Oczywiście się znaliśmy, razem pracowaliśmy. Napisał dla mnie uroczy wierszyk. Byłam małą Bożenką, jego wiolonczelistką. To były typowe relacje między szefem a muzykiem.

– Niedawno została wydana trzecia książka o Marku Grechucie. Po książce Wojciecha Majewskiego „Marek Grechuta. Portret artysty” z 2006 r., „Marek. Marek Grechuta we wspomnieniach żony Danuty” z 2011 r., i Marty Sztokfisz „Chwile, których nie znamy. Opowieść o Marku Grechucie”. Wiemy, że nie dopuszczał osób z zewnątrz do swojego świata.

– Zdecydowanie był takim człowiekiem, który lubił się chować do swojej jaskini. Lubił być sam. Także ja z tych wyjazdów pamiętam głównie obecność swoich kolegów. Natomiast przebywał z nami na śniadaniach, obiadach, kolacjach, przyjęciach i nagraniach. Również podczas tournée, jak zwiedzaliśmy wspólnie. Ale zgadzam się z tym, że był człowiekiem, który lubił być sam, potrzebował takiego skupienia na samym sobie.

– Kiedy to miało miejsce?

– To były lata 80.

– A w jakich miastach występowaliście?

– Jeśli chodzi o Polskę to prawie wszędzie. Gdy trasa zaczynała się na południu Polski, to kończyła się na północy, w Sopocie. Były takie moje ulubione miejsca jak np. w Dęblinie, gdzie była szkoła lotników. To była świetna meta. Tam dostawałam zawsze piękne kwiaty od bardzo młodych, przystojnych mężczyzn. Było świetne jedzenie i schabowy za grosze. Lubiłam występować w Warszawie, bo zawsze mieszkaliśmy w luksusowych hotelach, np. „Forum”. Były też takie miasta, w których było złe nastawienie do naszej muzyki, głównie z powodu naszego krakowskiego pochodzenia. Przypominam sobie pewien klub studencki w Łodzi – weszliśmy, a tam zima. Pełen klub i nie ma oklasków, żadnej reakcji. Pamiętam, jak Marek potrafił ich rozruszać, ożywić i powalić tak, że gdy kończyliśmy, oni śpiewali z nami: „Będziesz moją panią”. Posiadał taką wyjątkową siłę sprawczą na estradzie. Był niezwykle charyzmatyczny, hipnotyzował publiczność, czarował ją. Z wielką fascynacją to obserwowałam.

– Zespół „Anawa” był fenomenem w ówczesnej Polsce. Wyróżniały go literackie, poetyckie teksty.

– To Ewa Demarczyk popierała Marka wtedy, kiedy jeszcze nie wiadomo było, że taki chłopiec z Zamościa może być gwiazdorem. Przeczuła to, że będzie wielkim piosenkarzem, wielką postacią estrady, śpiewającą tak wysublimowane teksty.

– Czy możemy powiedzieć, że gdyby nie Marek Grechuta, jego charakter, usposobienie, zespół „Anawa” nie byłby takim zespołem, jakim my go pamiętamy i znamy? Czy pan Marek miał największy wpływ na zespół, czy też Jan Kanty Pawluśkiewicz? Kto był liderem?

– Wydaje mi się, że decydującą rolę odgrywała osobowość Marka poprzez poezję, którą sobie dobierał i sposób, w jaki ją interpretował. Na pewno Jan Kanty Pawluśkiewicz był też klejnotem, który spotkał Marek na swojej drodze. We wszystkim jest jakiś palec Boży. Tych dwóch ludzi się spotkało w tamtej umęczonej, udręczonej, szarej, brudnej Polsce. Dawali jakąś nadzieję, że jest coś lepszego, że jest świat piękniejszy, którego nie można zabić i dlatego ludzie ich kochali. Można powiedzieć, że powstał taki tandem dwóch wybitnych osób, które miały wspaniałe osobowości.

– Czy pan Marek wspominał Zamość?

– Byłam bardzo młodą dziewczyną. Wyjeżdżaliśmy w trasy z Krakowa i nigdy nie przyszło mi do głowy, że on nie urodził się w Krakowie. Ja się w ogóle tym nie interesowałam. Pamiętam, że pod koniec mojej pracy odbyłam z nim rozmowę krótką i zapytałam, jak często występuje w Zamościu. A on powiedział, że rzadko. Zapytałam, dlaczego? Powiedział do mnie: Ja jestem człowiekiem do wynajęcia, mnie się zaprasza; więc jadę tam, gdzie mnie zapraszają.

– Pan Marek tylko siedmiokrotnie występował w Zamościu.

– To nieprawdopodobne, bo jego kariera trwała 37 lat. Ja byłam kilka razy pod rząd w tych samych miastach na przestrzeni trzech lat m.in. w Łodzi, Toruniu, Warszawie, Kielcach czy Radomiu.

– Ma Pani pamiątkę po Marku Grechucie. Jego zdjęcie.

– Wyłudziłam od niego zdjęcie, które miał dla prominentów. Podczas któregoś śniadania, a było to po nagraniach w Sofii, w Bułgarii, w pięknym hotelu na wzgórzu. Byłam bardzo zmęczona. Był tam oszklony sufit, przez który przenikało słońce, i siedziałam jak taka sowa. Bardzo nas wymęczyli ci Bułgarzy. Prawie pół nocy nagrywaliśmy jedną piosenkę „Wiosna, ach to ty”, bo ciągle im coś nie łączyło. Byłam niesamowicie zmęczona, a Marek był niesłychanie empatyczny. Jadł śniadanie (lubił zakładać nogę na nogę z pewnej odległości) i zapytał: Bożenka, co się stało, że ty jesteś taka smutna? Jakoś cię rozweselimy. A ja mu mówię, że jak chce mnie rozweselić, to niech podaruje mi jedną piękną fotografię i napisze dedykację, jakiej nikt nie ma, bo mnie się ona należy. Chłopcy zaczęli ze mnie natychmiast żartować (…). Nawet nie zauważyliśmy, jak Marek coś wyciągnął i pisał. Gdy skończyliśmy śniadanie wstałam, a on zapytał: Idziesz i nie chcesz tej dedykacji? Patrzę – mam piękne zdjęcie, a na tym zdjęciu wierszyk. Byłam szczęśliwa, a Marek uśmiechnął się i powiedział: Wiesz, jak będę kiedyś bardzo sławny, to będziesz miała po mnie pamiątkę. Dziś to zdjęcie troszeczkę się już rozpada, ale jest wspaniałą pamiątką. A treść dedykacji brzmi: „Wiolonczelistka la la la/ Śpiewają wesoło Skaldowie/ Ja śpiewam ha ha ha/ Gdy słyszę jak w rozmowie/ Dźwięków soczystych nagle/ Skrzypcom odpowiada/ Dziewczyna z wiolonczelą/ I basem do nich gada/ Ale w tym cały urok/ Jest gadanej muzyki,/ Że daje nieraz bardzo/ Zaskakujące wyniki”. Jaką miał łatwość w pisaniu tekstów. Można jeść śniadanie i napisać taki wierszyk. On nie jest wbrew pozorom taki prosty. Jakąś subtelną myśl zawiera w sobie.

– Ma Pani swój ulubiony utwór z repertuaru „Anawa”?

– Mam dwa, ale znam wszystkie na pamięć. Pamiętam, że gdy się uczyłam do swojej pierwszej trasy, dostałam stertę płyt i taśm, i grałam do nich. Musiałam wejść prosto na estradę, a stres był nieprawdopodobny, ale byłam skłonna podjąć to wyzwanie. Poznałam wszystkie piosenki Marka od podszewki. Piosenka, którą kocham i którą wszyscy kochają to „Będziesz moją panią”. Jak Marek śpiewał „Dam ci serce szczerozłote” to moje serce się na kawałki rozlatywało. A jeszcze w tej piosence brzmi prześliczny akompaniament wiolonczeli. Też ją kocham, ale o żadnej piosence Marka nie potrafiłabym powiedzieć, że jej nie lubię, że mi nie odpowiada. Każdej słucham z przyjemnością.

– Co spowodowało, że rozstała się Pani z zespołem?

– Wszystko ma swój początek i koniec. Mój profesor, wybitny wiolonczelista, wirtuoz, śp. Józef Mikulski, zobaczył mnie w telewizji, gdy z zespołem występowaliśmy Opolu albo podczas Festiwalu Piosenki Studenckiej. Absolutnie nie uznawał takiej możliwości, że muzyka rozrywkowa i klasyczna w którymś miejscu się spotykają. Odbyliśmy poważną rozmowę, z której wynikało, że albo występuję u Marka Grechuty, albo jestem poważną wiolonczelistką. A ja chciałam być poważną wiolonczelistką. Kończył się mój czas w „Anawa”, bo wracała po przerwie moja przyjaciółka, którą zastępowałam. Odeszłam i bolało.

– Czy po tym odejściu utrzymywała Pani kontakt z Markiem Grechutą?

– Nie. Z Markiem nie, ale kiedyś odbyłam z nim rozmowę w sprawie osobistej. Jeżeli chodzi o zespół, to kontakt utrzymywałam z panem Janem Pilchem, który jest dzisiaj profesorem Akademii Muzycznej w Krakowie, a był perkusistą, kiedy ja grałam.

– Jak przygoda z „Anawa” wpłynęła na Pani życie?

– Jako młoda dziewczyna, do końca nie zdawałam sobie sprawy, jakie mnie spotkało szczęście. Wyjazdy, piękne stroje, telewizja, bardzo dobre zarobki. Wszystko było fajne i nie myślałam o tym przez wiele lat. Aż dopiero, kiedy Marek zmarł i przeczytałam o tym w Internecie, przeżyłam szok. Może z perspektywy czasu, kiedy człowiek wspomina czasy młodości, to jest najbardziej wzruszająca i najpiękniejsza chwila w jego życiu. Przypominają się znajomi. Nawet wszystko, co było najgorsze, było najlepsze. Wtedy zaczęły do mnie pewne rzeczy docierać. Zaczęłam Marka wspominać. Znalazłam to zdjęcie. Miałam jeszcze jedno, ale gdzieś przepadło. Tak niewiele dbałam o ten fakt w tamtych czasach. Teraz wszystkim powtarzam, że dopóki żyje pamięć o człowieku, to człowiek żyje.

– Przechodząc ulicą Grodzką w Zamościu, zerka Pani czasem na tablicę poświęconą Markowi Grechucie?

– Podoba mi się, ale mam takie odczucie, że za miało jest Marka w Zamościu. Ten festiwal i tylko trzy jego edycje… Ogromna szkoda, że już go nie ma. Myślę, że można różne przedsięwzięcia w tym temacie czynić, Zamość jest do tego szczególnie uprawniony i szkoda, że to tak marnie wygląda.

* * *

Bożena Gałczyńska-Szurek, wiolonczelistka i pisarka, ur. w Krakowie, ukończyła Liceum Muzyczne im. F. Chopina i Akademię Muzyczną w Krakowie. W latach 80. grała w zespole „Anawa” Marka Grechuty. Przez kilka lat jako muzyk pracowała w Grecji. Uczy w Szkole Muzycznej I i II stopnia im. Karola Szymanowskiego w Zamościu. Prezes Stowarzyszenia Miłośników Sztuki „BOCCHERINI”, organizatorka Ogólnopolskich Festiwali im. Luigi Boccheriniego w Zamościu. W 2010 r. ukazała się jej pierwsza książka „Tajemnice greckiej Madonny”. W 2013 r. Wydawnictwo Szara Godzina wydało powieść „Monachos”. Jej idolem jest Aleksy Zorba, postać z powieści Nikosa Kazantsakisa.

Tagi:
wywiad

Abp Jędraszewski o watykańskim spotkaniu

2019-02-23 09:18

pb (KAI Rzym) / Rzym

Nie wyobrażam sobie biskupa, któryby nie starał się zrozumieć cierpienia ofiar wykorzystywania seksualnego dzieci – mówi w rozmowie z KAI abp Marek Jędraszewski, wiceprzewodniczący Konferencji Episkopatu Polski. W zastępstwie chorego przewodniczącego KEP, abp. Stanisława Gądeckiego bierze on udział w odbywającym się w Watykanie w dniach 21-24 lutego spotkaniu na temat ochrony małoletnich w Kościele. Metropolita krakowski wyraża przekonanie, że procedury, które w tej dziedzinie „zostały nakreślone przez Stolicę Apostolską, są przestrzegane”. Podkreśla też pionierską rolę Jana Pawła II, który w 2001 r. „oficjalnie rozpoczął proces zmierzenia się Kościoła z tym problemem”.

Łukasz Głowacki
Abp Marek Jędraszewski

KAI: – Czy watykańskie spotkanie na temat ochrony dzieci pozwala spojrzeć na problem wykorzystywania seksualnego dzieci w Polsce na tle reszty świata?

- Tu nie mówimy o statystykach, mówimy o problemie. Natomiast pewne światło, gdy chodzi o problemy statystyczne, rzucają opublikowane niedawno dokumenty UNICEF-u czy ONZ-u. Mówi się w nich o 200, a nawet 300 milionach wykorzystywanych dzieci. Proszę sobie to przyłożyć do liczby przypadków w Kościele katolickim. Oczywiście, każdy z nich to o jeden za dużo! Ale na pewno nie można odnieść wrażenia, że są to problemy dotyczące tylko Kościoła i że to przede wszystkim Kościół musi się z tego zła wydobywać. Są przypadki, które sprawiają, że musi. I tutaj działanie Kościoła jest bardzo jednoznaczne. Jestem przekonany, że procedury, które zostały nakreślone przez Stolicę Apostolską, są przestrzegane.
Natomiast skala problemu, o którym mówią dane UNICEF czy ONZ, jest ogromna i dotyczy nie tylko wierzących, należących do Kościoła katolickiego, ale ludzi wszystkich kultur i narodów. Jest to sprawa, z którą musi się zmierzyć cały świat, jako globalna wioska. Pojawiały się głosy, że ponieważ odbywa się takie spotkanie, taka niezwykle głęboka refleksja w otwarciu się na Ducha Świętego, to Kościół może być przykładem dla innych struktur, organizacji czy społeczeństw, nawet dalekich od Kościoła, jak bardzo na serio trzeba się z tym problemem zmierzyć i jak się z niego wydobywać.

- Papież Franciszek mówił, że zwołuje to spotkanie, żeby uwrażliwić biskupów na cierpienie ofiar. Jak to się konkretnie dokonuje?

- Nie wyobrażam sobie biskupa, któryby nie był na te problemy otwarty i nie starał się ich zrozumieć. Natomiast to spotkanie jest jeszcze jedną wielką okazją, by pogłębić wrażliwość pasterzy Kościoła, gdy chodzi o krzywdzenie i tragedie dzieci i młodzieży. Dlatego integralną częścią modlitw rozpoczynających każdy dzień obrad, a także modlitw kończących ten dzień, są świadectwa ludzi, którzy zostali pokrzywdzeni i którzy ciągle wołają o to, aby wiedzieli, do kogo mogą się zwrócić ze swoimi niekiedy bardzo ogromnymi problemami. Nieraz mówią, że ich życie zostało zniszczone. To są tak przejmujące świadectwa, że nie wyobrażam sobie, aby któryś z uczestników spotkania pozostał na nie obojętny. Przeciwnie, wszyscy jesteśmy tym bardzo poruszeni.

- Na czym polega praca w grupach? Jaka jest tematyka tych spotkań w mniejszym gronie?

- To są grupy językowe: angielskie, hiszpańskie, francuskie i włoskie. Mogę powiedzieć przede wszystkim, co się dzieje w mojej grupie, jedenastej, włoskiej, chociaż mam pogląd także na to, co się dzieje w innych, ponieważ na zakończenie poszczególnych dni obrad jest cała godzina poświęcona na to, aby z poszczególnych grup dawać krótkie sprawozdania o tym, o czym tam dyskutowano.
Przedmiotem dyskusji jest próba pogłębienia tego, o czym mówili przedpołudniowi czy popołudniowi relatorzy. Nie jest tak, że wysłuchaliśmy jakiejś relacji i przyjmujemy ją jako jedyne i ostateczne słowo. Jest to raczej prezentacja problemu, wobec której próbujemy zająć stanowisko: pogłębić to, co usłyszeliśmy, ale także – jeśli wydaje nam się to słuszne – zająć postawę krytyczną. Ujawnia się wówczas to, że reprezentujemy nie tylko różne kraje, ale także różne kontynenty i różne kultury, a przez to również różne wrażliwości.
Na przykład nieraz spotykamy się z używaniem pojęcia „klerykalizm” w odniesieniu do przyczyn tych nieszczęść, o których mówimy. Tymczasem biskupi pochodzący z dawnych krajów komunistycznych mówią: „Dla nas pojęcie klerykalizmu jest czymś zupełnie innym. Wszystko to, co robił Kościół było uznawane za przejaw klerykalizmu”. Dlatego takie uzupełnienie znaczenia pewnych pojęć używanych w wypowiedziach niektórych pasterzy Kościoła sprawia, że pogłębia się nasza refleksja w skali Kościoła powszechnego.

- Czy padają jakieś konkretne propozycje, z których Ksiądz Arcybiskup mógłby skorzystać w swojej archidiecezji?

- W jakiejś mierze tak, w jakiejś mierze nie. A to dlatego, że pojawiają się głosy mówiące, że Stolica Apostolska powinna opracować swoiste vademecum postępowania dla biskupów, żeby wiedzieć, jak w trudnych sytuacjach się zachować. To się wydaje nam bardzo oczywiste. Jednakże w grę wchodzą właśnie te uwarunkowania kulturowe, o których mówiłem. Okazuje się, że wcale nie jest tak łatwo takie vademecum dla biskupów całego świata opracować. Będzie konieczne przełożenie pewnych problemów na płaszczyznę poszczególnych narodowych konferencji episkopatu. Może właśnie prace na poziomie konferencji przyczynią się do tego, by efekt końcowy watykańskiego spotkania był dla wszystkich istotnym punktem odniesienia do tego, co będziemy w przyszłości robili, żeby do tych nieszczęść, o których mówimy, nie dochodziło.

- Ale przecież istnieją już wytyczne poszczególnych konferencji episkopatów, więc po co mnożyć byty?

- Mogą tu się ścierać dwa poglądy. Jeden: „stwórzmy jeden byt dla wszystkich”, a drugi, w duchu kolegialności i synodalności jednocześnie: „dajmy większą możliwość dla poszczególnych konferencji episkopatu, by ustaliły takie wytyczne, które byłyby zrozumiałe w danym kręgu kulturowym”. Ale problem jeszcze polega na tym, żeby były to wytyczne, które będą przestrzegane przez wszystkich biskupów danej konferencji narodowej.

- Przed watykańskim spotkaniem pojawiły się głosy spychające odpowiedzialność za ukrywanie grzechu pedofilii na Jana Pawła II. Czy podczas obrad jest także o tym mowa?

- Nie pojawiają się tego typu argumenty. Natomiast jest wiele odniesień do nauczania i postawy Jana Pawła II. Wielokrotnie powtarza się w wystąpieniach relatorów kluczowy dokument, który oficjalnie rozpoczął proces zmierzenia się Kościoła z tym problemem. Było to motu proprio Jana Pawła II „Sacramentorum sanctitatis tutela” z 2001 r., a także przemówienie do episkopatu Stanów Zjednoczonych z 2002 roku. Uważają oni, że jest to niezwykle ważny punkt, od którego trzeba zacząć patrzenie na to, jak Kościół próbuje się z tym problemem zmierzyć. Według nich jest to początek radykalnej zmiany postawy Kościoła, w stosunku do lat poprzednich.
Trzeba jeszcze dodać to, o czym mówią zwłaszcza biskupi amerykańscy, że to, co się dokonało po 2001-2002 r. sprawiło, że skala problemu nadużyć wobec małoletnich radykalnie się u nich zmniejszyła. Ale właśnie dlatego, że pojawiły się bardzo jasne reguły działania Kościoła wobec tego rodzaju spraw. Dokonano wtedy bardzo znaczącego kroku, aby postawić tamę temu złu, które stało prawdziwym nieszczęściem dla Kościoła.
Rozmawiał Paweł Bieliński

CZYTAJ DALEJ

Reklama

88. rocznica pierwszego objawienia Jezusa Miłosiernego

2019-02-22 11:51

eg / Płock (KAI)

Msza św. w bazylice katedralnej płockiej pod przewodnictwem bp. Piotra Libery, modlitwa Koronką do Miłosierdzia Bożego i zapalenie Światła Miłosierdzia, znajdą się dziś w programie płockich uroczystości związanych z 88. rocznicą pierwszego objawienia się Jezusa Miłosiernego św. s. Faustynie Kowalskiej w Płocku.

Materiały prasowe

22 lutego przypada 88. rocznica pierwszego objawienia się Jezusa Miłosiernego św. s. Faustynie Kowalskiej. Miało to miejsce w celi klasztoru Zgromadzenia Sióstr Bożego Miłosierdzia przy Starym Rynku w Płocku, do którego należała s. Faustyna. Każda rocznica tego wydarzenia jest w Płocku uroczyście obchodzona, gromadzi wielu płocczan oraz pielgrzymów.

Główna Msza św. rocznicowa sprawowana będzie o godz. 18.00 w bazylice katedralnej płockiej, pod przewodnictwem i z homilią biskupa płockiego Piotra Libery. Tego samego dnia o godz. 12.00 zaplanowano Mszę św. dla pielgrzymów przybywających do Płocka w związku z rocznicą objawień.

W programie uroczystości znajdą się też Msze św. w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Płocku (teren klasztoru, gdzie miało miejsce objawienie się Jezusa Miłosiernego), adoracja Najświętszego Sakramentu, Koronka do Miłosierdzia Bożego w Godzinie Miłosierdzia.

Czciciele Bożego Miłosierdzia zachęcają także, aby tego dnia w godzinach 19.00-21.00 zapalić świece w oknach domów i mieszkań, tzw. Światło Miłosierdzia, na znak wdzięczności za dar objawień Jezusa Miłosiernego.

Św. s. Faustyna Kowalska (1905-1938) mieszkała w domu Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Płocku w latach 1930-1932. W pierwszą niedzielę Wielkiego Postu 22 lutego 1931 r. w swej zakonnej celi w Płocku po raz pierwszy ujrzała Jezusa Miłosiernego (obecnie znajduje się tam Sanktuarium Bożego Miłosierdzia).

Faustyna tak opisała to wydarzenie w „Dzienniczku”: „Wieczorem, kiedy byłam w celi, ujrzałam Pana Jezusa ubranego w szacie białej. Jedna ręka wzniesiona do błogosławieństwa, a druga dotykała szaty na piersiach. Z uchylenia szaty na piersiach wychodziły dwa wielkie promienie, jeden czerwony a drugi blady (...). Po chwili powiedział mi Jezus: wymaluj obraz według wzoru, który widzisz, z podpisem: ”.

Obraz w dwóch wersjach powstał kilka lat później. Jeden znajduje się w Wilnie, w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego, drugi w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Krakowie-Łagiewnikach. Na polecenie Chrystusa przekazane przez Faustynę pierwsza niedziela po Wielkanocy jest obchodzona jako Niedziela Miłosierdzia. Z kultem Bożego Miłosierdzia wiąże się też Godzina Miłosierdzia, czyli godz. 15.00, podczas której odmawiana jest Koronka do Miłosierdzia Bożego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Austria: poszukiwanie kompromisu wokół pracy w Wielki Piątek

2019-02-23 15:16

azr (KAI/La Croix) / Wiedeń

19 stycznia br. Trybunał Sprawiedliwości UE zakwestionował austriacki przepis mówiący o tym, że Wielki Piątek jest dniem wolnym od pracy dla przedstawicieli niektórych Kościołów chrześcijańskich. Teraz władze kraju szukają rozwiązania, które pogodzi obywateli i umożliwi świętowanie pamiątki Męki Chrystusa.

Grażyna Kołek

19 lutego ogłoszono w Austrii nowe rozwiązanie, w myśl którego Wielki Piątek ma być dla wszystkich obywateli dniem połowicznie wolnym, tj. miejsca pracy będą zamknięte od godz. 14.00. Ten kompromis zaproponowany przez konserwatywnych polityków, skrytykowały jednak wspólnoty Kościoła, a także austriackie związki zawodowe.

Sekretarz generalny austriackiego episkopatu ks. Peter Schipka określił tę propozycję jako "wielką stratę" i wyraził obawę, że w podobny sposób mogą zostać traktowane kolejne święta, co może prowadzić także do zatracenia świątecznego wymiaru niedzieli. Z kolei Bernhard Achitz reprezentujący konfederację austriackich związków zawodowych przypomniał, że dzień wolny, rozpoczynający się w piątek o godz. 14.00 nie ma sensu, ponieważ o tej porze wiele miejsc pracy i tak jest już zamkniętych i rozpoczyna weekendowy odpoczynek.

19 stycznia br. Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że dotychczasowe przepisy, w myśl których przedstawiciele niektórych Kościołów chrześcijańskich mogli korzystać z prawa do pełnopłatnego dnia wolnego w Wielki Piątek były dyskryminujące względem pozostałych obywateli. Władze kraju, które muszą przyjąć to orzeczenie, poszukują pilnie rozwiązania, które pogodzi Austriaków.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem