Reklama

Drohiczyn

Noworoczne spotkanie „Podlaskiego Dziedzictwa Kultury”

2015-01-29 13:33

Jan Krakowski
Edycja podlaska 5/2015, str. 4

Jan Krakowski

W sobotę 17 stycznia do Drohiczyna przybyli ludzie kultury z diecezji drohiczyńskiej na noworoczne spotkanie Stowarzyszenia „Podlaskie Dziedzictwo Kultury”. Gospodarzem jego był biskup drohiczyński Tadeusz Pikus. Obecni byli również biskup senior Antoni Dydycz oraz burmistrz Drohiczyna Wojciech Borzym. Zebranych powitała i złożyła świąteczne życzenia senator RP Maria Koc, a prowadzili je Alina Symonowicz oraz ks. Łukasz Gołębiewski. Na spotkanie przybyli też dyrektorzy placówek kultury, działacze i twórcy z różnych miejscowości w diecezji drohiczyńskiej. Pieśni, kolędy i pastorałki wykonały zespoły ludowe: „Sokołowianie” i „Seniorynki” z Sokołowa Podlaskiego, „Łochowianie” i „Gwizdalanki” z Łochowa, a także Chór Pieśni Narodowej z Siemiatycz i Liwia Długosz ze Sterdyni.

Referat na temat: „Cywilizacja, kultura i religia” wygłosił bp Tadeusz Pikus. Ukazał w nim cywilizację jako aktywność człowieka, ukierunkowaną na świat, który on sobie podporządkowuje. Czyni to, opierając się na wartościach, tak żeby przekazać efekty kolejnym pokoleniom. O kulturze powiedział, że jest to aktywność człowieka ukierunkowana na samego siebie, mogąca ukazywać inny świat, w tym również Boga. Religia zaś stanowi ukierunkowanie człowieka na Boga, który pierwszy wychodzi do człowieka. Może on Go podjąć lub odrzucić. Religia ma największą wartość, jaką jest świętość.

Bp Antoni Dydycz życzył zaś, aby obecnie tworzona kultura była darem dla przyszłych pokoleń, byśmy mogli się w niej zakorzeniać oraz budować dom dla wszystkich, tworząc cywilizację opartą na tym, co przyniósł Chrystus i co przekazali nam poprzednicy.

Reklama

Stowarzyszenie to wyrosło z inicjatywy biskupa seniora Antoniego Dydycza, który zaprosił dyrektorów placówek kulturalnych i twórców z regionu do zawiązania pierwotnie „Podlaskiego Sejmiku Kultury”. Z założenia jest to ruch społeczny przedstawicieli środowisk, instytucji i organizacji kulturalnych, artystów oraz osób działających na rzecz kultury w regionie historycznego Podlasia, istniejącego obecnie w województwach podlaskim, lubelskim i mazowieckim. Cele jego działalności to kształtowanie i wzmacnianie tożsamości historyczno-kulturowej Podlasia w jej zróżnicowanym, wielokulturowym kształcie oraz integracja środowisk kultury w diecezji drohiczyńskiej i w regionie historycznego Podlasia. Funkcjonuje on, opierając się na nauce i działalności Kościoła katolickiego w historycznej stolicy Podlasia – Drohiczynie. Popularyzuje też wielokulturowe dziedzictwo Podlasia, podkreślając rolę Kościoła katolickiego w jego kształtowaniu, kreuje i wspiera inicjatywy artystyczne, ukazuje dorobek różnych kultur w duchu tolerancji i szacunku, a także integruje środowiska twórcze, artystyczne i kulturalne.

Księżom biskupom zostały złożone życzenia wraz z prezentami w postaci wytworów podlaskiej kultury, a zebrani złożyli je sobie wzajemnie, łamiąc się opłatkiem.

Tagi:
Drohiczyn opłatek

Reklama

Powiatowy Opłatek Pszczelarski

2019-01-23 11:50

Adam Łazar
Edycja zamojsko-lubaczowska 4/2019, str. II

Związek i Stowarzyszenie Pszczelarzy Ziemi Lubaczowskiej „Eko-Barć” zorganizowali 7 stycznia w sali narad Starostwa Powiatowego w Lubaczowie Powiatowy Opłatek Pszczelarski. Był on okazją do wymiany doświadczeń, spotkania się z władzami samorządowymi i podsumowania całorocznej pracy w minionym roku

Adam Łazar
Dzielenie się opłatkiem

Pszczelarze lubaczowscy są zrzeszeni w dwóch organizacjach – Powiatowym Związku Pszczelarzy w Lubaczowie i Stowarzyszeniu Pszczelarzy Ziemi Lubaczowskiej „Eko-Barć”. Do obu organizacji należy 160 pszczelarzy i 6 honorowych członków. Jest jeszcze ok. 100 pszczelarzy nie zrzeszonych. – Jesteśmy największą organizacją pszczelarską na Podkarpaciu. Posiadamy 6,5 tys. rodzin pszczelich. W naszym ekologicznym powiecie swoje ule mają też pszczelarze z powiatów: jarosławskiego, łańcuckiego, biłgorajskiego i tomaszowskiego. Nasze pszczoły dają 180 t miodu rocznie. Dwa miody lubaczowskie są zarejestrowane w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi – lubaczowski miód lipowy i leśny. W rejestracji są kolejne cztery miody: rzepakowy, ze spadzi liściastej, gryki i nawłoci. Ponadto produkowany jest pyłek, kit i pierzga. Nasze miody są znane w całej Europie. Brały udział w promocji województwa podkarpackiego w Paryżu – mówił prezes Roman Krawczyk. Lubaczowska organizacja ma swój sztandar z wizerunkiem Matki Bożej Królowej Pszczół, zwanej też Matką Boską Miodną.

Promocja regionu

– Życzę wszystkim pszczelarzom satysfakcji w rozwijaniu swojej pasji – powiedział podczas spotkania opłatkowego w sali narad Starostwa Powiatowego w Lubaczowie nowy starosta lubaczowski Zenon Swatek. Swoimi wspomnieniami z lat chłopięcych o pracy z dziadkiem w jego pasiece liczącej ok. 100 pni, a zwłaszcza w miodobraniu, podzielił się wicestarosta Paweł Głaz.

– Ziemia lubaczowska znana jest ze zdrowej żywności, w tym miodu. Jako gmina Lubaczów jesteśmy współorganizatorami tego spotkania, jak i wojewódzkiej pszczelarskiej majówki, która powinna mieć jeszcze większy zasięg – ponadregionalny. Wspólnie z Nadleśnictwem Lubaczów tworzymy „zielone miejsca”, jak w minionym roku Park Niepodległości w Karolówce, w których sadzimy drzewa i rośliny miododajne, jak lipy, akacje itp. Promujemy ziemię lubaczowską także sprzyjającą turystyce. Życzę pszczelarzom dobrych ludzi, którzy będą im pomagać i ich wspierać – powiedział wójt gminy Lubaczów Wiesław Kapel.

W rodzinnej atmosferze

Wystąpienia gości były przeplatane kolędami w wykonaniu zespołu Wiesława Kiełbasy. Pszczelarze przełamali się opłatkiem, składając sobie noworoczne życzenia. Była okazja do wymiany doświadczeń i koleżeńskich rozmów. – Nasza rodzinna tradycja pszczelarska ze strony mamy Buniowskiej sięga lat przedwojennych. Dziadek posiadał ok. 70-80 pni. Zginął on w wypadku i pasieka została zaniedbana. Matka zachęciła mnie i brata do odbudowania pasieki. Tak się stało. Posiadam pasiekę w Starym Dzikowie, liczącą 80 pni. Mam w większości miód wielokwiatowy, ze zbytem którego nie mam problemu. Ma swoją dobrą opinię – powiedział „Niedzieli” pszczelarz ze Starego Dzikowa Józef Ozimek, członek Zarządu Rady Powiatu Lubaczowskiego.

– Zbiorami miodu za rok ubiegły nie można się pochwalić. Średnio z ula 15 kg. Niektórzy twierdzą, że przyczyną takiego stanu rzeczy była susza. Pamiętam lata, że też była susza, a wydajność z ula była ok. 25 kg i więcej. Moim zdaniem były anomalie w przyrodzie. Nakładały się kwitnięcia lipy, akacji, rzepaku w jednym czasie. Mam dwie pasieki, jedną w lesie w Pile – 45 uli i drugą w Kowalówce – 61 uli – mówi Jacek Zawada z Lubaczowa. – Pszczoła jest ważna w produkcji leśnej. Dlatego zapraszamy pszczelarzy do lasu, podpisujemy z nimi porozumienia, w których miejscach mogą stawiać ule. Robimy to nieodpłatnie. Zwiększamy ilość lasów z iglastych na liściaste miododajne – lipa, jawor, klon, czy takie rośliny jak róża, głóg. Miód bierze udział także w promocji dobrych produktów z lasu – powiedział nadleśniczy Nadleśnictwa Lubaczów, Robert Banaś. Powiatowy Opłatek Pszczelarski to spotkanie integracyjne, przebiegające w rodzinnej atmosferze.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

O obowiązku uczestniczenia we Mszy św. w niedziele i święta nakazane

+ Stanisław Nowak - arcybiskup metropolita częstochowski
Edycja częstochowska 9/2005

Sebastian Izdebski

Drodzy Bracia i Siostry!

W dzisiejszej Ewangelii czytamy, że Pan Jezus udał się na pustynię, prowadzony przez Ducha i przepościł tam 40 dni i 40 nocy. W tym czasie przystąpił do Niego diabeł - kusiciel z propozycją, żeby, skoro jest taki głodny, a jest przecież Synem Bożym, to niech zamieni dla siebie kamie nie na chleb. Jezus rzeczywiście był głodny i mógłby to zrobić, ale tego nie uczynił. Do diabła stanowczo powiedział: „Nie samym chlebem żyje człowiek, lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych”.
Słowa Pana Jezusa weźmy sobie za program na Wielki Post w roku, który według woli Ojca Świętego ma być obchodzony jako Rok Eucharystii. Nie brak nam trudności związanych z niedostatkiem chleba i z jego zdobywaniem. Zubożenie społeczeństwa polskiego trwa i stan bezrobocia z trudem ustępuje. A jednak szukamy jeszcze innego chleba, takiego, który daje życie wieczne. Takim chlebem jest Słowo, które Bóg wypowiedział do ludzi przez patriarchów i proroków, a na koniec przez Jezusa Chrystusa i przepowiadających Go Apostołów. Takim chlebem jest przede wszystkim największy dar - Słowo Boże, które stało się Ciałem w Jezusie Chrystusie, które zamieszkało wśród nas i które przebywa z nami w Najświętszym Sakramencie pod postaciami chleba i wina. „Jam jest chleb życia” - powiedział Chrystus o darze Eucharystii. „Jeśli kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. Chlebem, który Ja dam, jest moje ciało na życie świata (...). Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym” (J 6, 49, 51, 56). Gdy ludzkość zaczyna się gubić w nadziei życia wiecznego i popada w beznadzieję, ulegając jałowej, smutnej w swoich owocach laicyzacji, słowa Jezusa o zbawieniu przez obecność z nami po wszystkie dni, aż do skończenia świata, są niezwykłym światłem nadziei i największym dobrem. To przez Eucharystię przecież sprawdzają się słowa Jezusowe o umiłowaniu nas aż do końca (por. J 13, 1). Weźmy więc z pełną wiarą prawdę o Eucharystii. Jest ona dla nas wielką tajemnicą wiary, ale błogosławieni jesteśmy, gdy ją przyjmujemy.
Jan Paweł II zwraca się do nas w adhortacji o Kościele w Europie o przyjęcie tej tajemnicy: „Do ciebie, Kościele, który żyjesz w Europie, kieruję naglący apel: «bądź Kościołem, który się modli, chwali Boga, uznaje Jego absolutny prymat, wywyższa Go z pełną radości wiarą. Odkryj na nowo poczucie tajemnicy»; przeżywaj ją z pokorną wdzięcznością; dawaj jej świadectwo z nieodpartą i udzielającą się innym radością. Świętuj Chrystusowe zbawienie: przyjmij je jako dar, który czyni cię Jego sakramentem; niech twoje życie stanie się prawdziwą «rozumną służbą Bożą», miłą Bogu” (nr 69; por. Rz 12, 1).
Te słowa Ojca Świętego chciałbym odnieść do Ciebie, święty Kościele częstochowski, na początku Wielkiego Postu. Jest to czas szczególny. Modlimy się w nim jeszcze więcej niż zwykle. Odprawiamy Drogi Krzyżowe, śpiewamy Gorzkie Żale, nawiedzamy kościoły. Jest to czas wzmożonej refleksji nad sobą, czas rachunku sumienia, rekolekcji i misji. Wielki Post to także okres większej powściągliwości w dziedzinie picia alkoholu. Rezygnujemy z niego zupełnie. Wstrzymujemy się od zabaw i dyskotek, czynimy ograniczenia w dziedzinie spożywania pokarmów, oglądania telewizji. Modlitwa, post, jałmużna idą razem, dlatego w Wielkim Poście kontrolujemy naszą ofiarność na rzecz ubogich, bezrobotnych i potrzebujących. Rzeczywiście, 40-dniowy post przed Wielkanocą to czas szczególnej łaski: „Oto teraz czas upragniony, oto teraz dzień zbawienia” (2 Kor 6, 2).
Winien to też być dla nas okres odnowienia się w przeżywaniu Eucharystii. Powiem więcej - czas wielkiego rachunku sumienia z tego, jak my traktujemy tę Najświętszą Tajemnicę naszej wiary. Kim jest dla nas Jezus Chrystus? Czym jest dla nas Msza św.? Komunia św.? Czy jesteśmy jej głodni? Papież nas pyta: czy Jezus jest dla nas Ukochanym Jezusem, czy należymy do grupy zakochanych w Jezusie? (por. Mane nobiscum Domine, 17). Jak wygląda moja kontemplacja Hostii św., moja choćby kwadransowa w tygodniu adoracja?
Ponad wszystkimi zobowiązaniami wobec Eucharystii dominuje jednak obowiązek uczestniczenia we Mszy św. w niedziele i święta nakazane. Obowiązek ten wypływa z III Przykazania Bożego, dopowiedziany został przez przykazania kościelne: „W niedziele i święta nakazane uczestniczyć we Mszy św. i powstrzymać się od prac niekoniecznych”, i „Przynajmniej raz w roku w okresie wielkanocnym przyjąć Komunię św.”. Z obliczeń statystycznych wychodzi, że w ostatnich latach spadła ilość uczestniczących we Mszy św. Co się stało? - pytam. Dlaczego? Zaniedbywanie Eucharystii niedzielnej i świątecznej jest niebezpiecznym znakiem osłabienia wiary. Czyżbyśmy nie dostrzegali tego, że nie samych chlebem żyje człowiek?
Msza św. jest ofiarą, a ofiara jest najdoskonalszym przejawem uznania i uwielbienia Boga jako Najwyższego Pana i Stwórcy. Krzyżowa ofiara Chrystusa daje nam i równocześnie nakazuje bezgraniczną miłość ku Bogu i bliźniemu. Ta ofiara Chrystusa uobecnia się w bezkrwawej Ofierze Mszy św. Dzięki temu my, żyjący prawie 2 tys. lat od czasu, gdy na Golgocie stanął krzyż - możemy czerpać z tego, co Bóg-Człowiek wtedy uczynił. „Ja, gdy zostanę nad ziemię wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie” - powiedział Jezus o sobie przed męką (J 12, 32) i to się stało. Wieczorem w niedzielę swego zmartwychwstania, Jezus ukazał się Apostołom zgromadzonym w Wieczerniku. Przyniósł im tam owoc swojej męki i śmierci - dar Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów. W ich gronie nie było Tomasza, który też nie uwierzył w zmartwychwstanie Chrystusa i wiarę swoją uzależnił od dotknięcia ran na Jego rękach i boku. Po 8 dniach, czyli znowu w niedzielę, przyszedł Jezus do Tomasza, aby ten mógł dotknąć Jego ran. Tomasz dotknął i uwierzył. Ta sytuacja trwa i trwać będzie dzięki Duchowi Świętemu aż do skończenia świata. W każdą niedzielę Jezus staje obecny wśród nas, swoich uczniów, którzy chociaż Go nie widzieli, to jednak Mu uwierzyli, i pozwala się nam dotknąć, abyśmy byli zbawieni. Dzieje się to dzięki Mszy św. Ona rzeczywiście uobecnia Ofiarę zbawczą Jezusa i przynosi nam owoce Jego śmierci i zmartwychwstania. Dlatego II Sobór Watykański uczył o niedzieli: „W tym (...) dniu wierni powinni się gromadzić, żeby, słuchając Bożego słowa i uczestnicząc w Eucharystii, wspominać mękę, zmartwychwstanie i uwielbienie Pana Jezusa oraz składać dziękczynienie Bogu, który «przez powstanie z martwych Jezusa Chrystusa na nowo zrodził ich do żywej nadziei» (1 P 1, 3)”, (KL 106).
Jakże ważny jest zatem obowiązek uczestniczenia we Mszy św. Mówimy obowiązek, ale w gruncie rzeczy jest to niezwykła łaska, największy dar miłości Bożej dla nas. To tylko nasza ograniczoność nie pozwala nam pałać z miłości do Boga, za to, że mamy Mszę św. Musimy jednak sobie przypominać minimalne granice obowiązków dotyczących niedzielnego i świątecznego udziału we Mszy św.

1. Każdy chrześcijanin, który ukończył 7. rok życia, ma obowiązek w każdą niedzielę i nakazane święto uczestniczyć w całej Mszy św. Podkreślić trzeba: w każdą niedzielę i nakazane święto, i w całej Mszy św. Obowiązek ten dotyczy nas pod sankcją grzechu ciężkiego. Kto więc z własnej winy opuszcza Mszę św., lub nawet jej część, obraża Boga, nie słucha bowiem Jego słowa miłości. Spóźnianie się na Eucharystię z opieszałości, opuszczanie kościoła przed jej zakończeniem też nie mieści się w ramach przyzwoitości i pełnego szacunku dla tak wielkiej świętości, jaką jest Eucharystia. Rodzice niech sami zawsze uczestniczą we Mszy św. i przekazują swoim dzieciom, również tym starszym, młodzieży, głód Mszy św. i smak przyjmowanej Komunii św.

2. Pod słowami „uczestniczyć we Mszy św.” rozumie się obecność fizyczną w kościele. Trzeba w Eucharystii brać udział razem z widzialną społecznością Kościoła, zgromadzoną wokół ołtarza. Oczywiście, są racje, które zwalniają od tego świętego obowiązku. Niewspółmiernie wielkie trudności i niedogodności, takie, jak choroba, nadmierna odległość od kościoła, uczynki miłości bliźniego, np. pielęgnowanie chorego, opieka nad dzieckiem, obowiązki służbowe, usprawiedliwiają naszą nieobecność na Eucharystii. Dla nich, i tylko dla nich, pozostaje dobrodziejstwo Mszy św. wysłuchanej przez radio czy obejrzanej w programie telewizyjnym.

3. Kiedy jesteśmy na niedzielnej Eucharystii, zadośćczynimy także obowiązkowi słuchania Słowa Bożego. W czytaniu Słowa Bożego biorą udział również ludzie świeccy. Czujcie się do tego zaszczytu użyczania swego głosu i swojej wiary radośnie powołani, drodzy Młodzi, Dorośli, Mężczyźni i Kobiety. W czasach posoborowych kapłanowi rozdającemu Komunię św. mogą też pomagać przygotowani do tego mężczyźni. Cieszę się, że obecną grupę nadzwyczajnych szafarzy Eucharystii przyjęliście z mądrością i powagą. Potrzebna jest do tej posługi odpowiedzialna formacja, która wciąż jest przeprowadzana. Są oczywiście takie funkcje w Kościele, które wykonuje tylko kapłan, stąd nasza wielka troska o powołania kapłańskie i zakonne, a także o nasze seminaria i domy zakonne. Również gdy chodzi o głoszenie Słowa Bożego - które jest, według słów Pana Jezusa z dzisiejszej Ewangelii potrzebne jak chleb - jest ono domeną biskupów, prezbiterów i diakonów. Miejmy więc otwarte uszy i serca na Słowa Boże, płynące do nas zwłaszcza drogą homilii i kazań. W dzisiejszym świecie inflacji słowa i obrazu aż do stanu, że człowiek staje się „człowiekiem telewizyjnym” (homo televisiosus), z wiarą trzeba podejść do naszych, jakże pokornych w swej formie i atrakcyjności, kazań. W cierpliwości, poświęcając trochę czasu dla swego zbawienia, słuchajmy tych słów. Są one w swej istocie i mocy słowami naszego Pana Jezusa. „Kto was słucha, Mnie słucha, kto wami gardzi, Mną gardzi” - mówił o posłannictwie Apostołów nasz Boski Mistrz (Łk 10, 16). A Słowo Boże jest zawsze żywe i skuteczne, choć czasem ostre i przenikliwe jak miecz. Działa też na zasadzie jakby sakramentalności, to jest, niesie z sobą łaskę słuchającemu.



Umiłowani Bracia i Siostry,

4. Przykazania uczestniczenia w niedzielnej i świątecznej Eucharystii nie można wypełnić przez zewnętrzną tylko obecność w kościele. Konieczny jest prawdziwie nabożny udział w tym, co się dzieje na ołtarzu; a tam pod postaciami chleba i wina uobecnia się miłość Boga, wyrażająca się w śmierci Jezusa i przechodząca w Jego zmartwychwstanie. To dla mnie uobecnia się Jezus Umierający i Zmartwychwstały, prawdziwie Baranek Paschalny, zabity i żyjący (por. Ap 5, 6), „Pan mój i Bóg mój” (J 20, 28). Trzeba więc zewnętrzną uwagą i skupieniem, „w duchu i w prawdzie” (J 4, 23), sercem dziecka i mocną wolą przyjąć tajemnicę, która się dzieje na ołtarzu. Stawajmy się, jak tego chce Kościół, ofiarnikami z Chrystusem i ofiarą miłości z Nim. Z radością i prostotą poddajmy się liturgii, jej przepisom i poleceniom. Nie przylegajmy w sposób ciasny do tego, co nie było i nie jest istotne w sposobie sprawowania Mszy św. i w rozdzielaniu Ciała Pańskiego. Skupiajmy się na tym, co pod osłonami czynności słów i śpiewów sakralnych rzeczywiście się dzieje w czasie Liturgii eucharystycznej. Wnikajmy w samą Tajemnicę, a nie w jej osłony. Odpowiadajmy na wezwania kapłana pełnym głosem, śpiewajmy ustami i sercem, czasem oddajmy się czynnemu milczeniu.

5. Tylko w stanie łaski uświęcającej można godnie i w sposób pełny uczestniczyć w Eucharystii, uwielbiać Boga, dziękować Mu, przepraszać Go i prosić. Wszystko więc trzeba uczynić, aby przez spowiedź przed Mszą św., a czasem może i w czasie Mszy św., przygotować duszę na przyjęcie Pana Jezusa w Komunii św. Wtedy to bowiem, „o szczęście niepojęte, sam Bóg odwiedza mnie”. Pełny udział w Ciele Chrystusa wydanego za nas i Krwi Pańskiej za nas wylanej mamy, gdy przystępujemy do Komunii św. sakramentalnej. Nie można jej jednak przyjmować świętokradzko, gdy sumienie dobrze urobione - a trzeba je sprawdzać, spowiadając się co pewien czas - sygnalizuje nam, żeśmy popełnili grzech ciężki i w takim razie lepiej się od niej powstrzymać. Nie bierzmy wzoru od tych chrześcijan w innych krajach, którzy bez żadnych skrupułów przystępują do Stołu Pańskiego. Słowo Boże jest w tym względzie jasne: „Niech przeto człowiek baczy na siebie samego, spożywając ten chleb i pijąc z tego kielicha. Kto bowiem spożywa i pije, nie zważając na Ciało (Pańskie), wyrok sobie spożywa i pije” (1 Kor 11, 28n). Ci na przykład, którym życie się trochę skomplikowało i żyją w małżeństwie niesakramentalnym z powodu tzw. przeszkód kanonicznych, niech oczami wiary i serca skruszonego jednoczą się z Chrystusem, patrząc na Hostię św.

6. I jeszcze przynajmniej na jedno w tym ogólnym przypomnieniu zasad odnośnie moralności eucharystycznej trzeba zwrócić uwagę. Wierni gromadzą się na Mszy św., by przeżyć, odczuć, zasmakować ze wspólnoty świętego Kościoła. W nim jest Chrystus. Kościół to Mistyczne Ciało Chrystusa. W Kościele też jest obecny każdy ochrzczony, a także w pewnym sensie każdy człowiek. Wynika z tego obowiązek budowania Kościoła. Na Mszy św. więc przekazujemy sobie znak pokoju, przebaczamy sobie wzajemnie wyrządzone przykrości, jednoczymy się z braćmi i siostrami, tworząc jedną wspólnotę liturgiczną. Gdy chodzi o tzw. przymus parafialny, to on nie istnieje, i można też gdzie indziej, poza parafią, zadośćuczynić obowiązkowi uczestnictwa w Eucharystii. Owszem, przy dzisiejszym stopniu migracji trzeba być bardzo uwrażliwionym na to, żeby, będąc poza swoją parafią, szukać kościoła katolickiego i nieraz nawet daleko do niego dojeżdżać. Prawdą jest jednak, że ideałem pozostaje być na Mszy św. w swojej parafii lub w społeczności, w której się żyje i działa.

7. Wobec potrzeb swojej parafii, swojej diecezji, Ojczyzny, wobec Kościoła powszechnego i całego świata mamy wszyscy zobowiązania natury duchowej, a także materialnej. Chciejmy i w tej dziedzinie pamiętać o piątym przykazaniu kościelnym, które brzmi: „Troszczyć się o potrzeby wspólnoty Kościoła”. „Tyle w nas miłości do Chrystusa, ile miłości do Kościoła” - mówili często Ojcowie Kościoła. Mimo zubożenia, jakie dziś daje nam się we znaki, bądźmy ofiarni. Kościół żyje preferencją na rzecz ubogich. Przyjmijmy więc z prostotą wyrozumiałości i miłością tacę, puszki, dzieła caritasowe. Nie możemy przecież przyjmować w sposób pełny Chrystusa, gdy Go nie przyjmujemy w ubogich, bezrobotnych, chorych, potrzebujących. W naszych ubogich, On, Jezus, nasz Bóg i Sędzia jest rzeczywiście obecny. Dzielmy się tym, co mamy, choćby to było niewiele.



Umiłowani Diecezjanie,
zaproszeni do Stołu
Pana Jezusa!

8. Przybywajmy do tego Stołu, przeżywajmy, ucztujmy. Lepsza uczta od Eucharystycznej będzie tylko w niebie, ale dojdą tam tylko ci, którzy doceniają Stół i Ołtarz Eucharystyczny i będą przy nim zasiadać. Pragnę Was jeszcze zaprosić do jednej wyjątkowej uczty. Jest nią przeżywanie Wielkiego Tygodnia, Triduum Sacrum. Składa się na nie Msza św. Wieczerzy Pańskiej w Wielki Czwartek, Liturgia Męki Pańskiej w Wielki Piątek, Wielka Sobota z Wigilią Paschalną i Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego - Wielkanoc. Wtedy my, katolicy odnawiamy też swoje przyrzeczenia, podjęte w czasie naszego chrztu. To są wielkie dni, które każdy chrześcijanin powinien prawdziwie głęboko przeżywać. Życzeniem Ojca Świętego, wyrażonym w liście na Rok Eucharystii jest, byśmy zwrócili uwagę na przeżycie Triduum Paschalnego. Bardzo kładę Wam na serce, Umiłowani Bracia i Siostry, osobiste przeżywanie tych dni. Jestem zadowolony, jako Wasz Pasterz, z Waszego przeżywania Środy Popielcowej. Nie jestem jednak rad z liczby wiernych w naszych kościołach w ciągu dni Wielkiego Tygodnia. Wielu przeżywa je bardzo po świecku. Zakupy, gonitwa, robienie akurat wtedy gruntownych porządków - jakby tego wszystkiego nie dało się zrobić kiedy indziej. Nawołuję do nadania nowego kształtu przeżywania tych dni. Proszę księży, proboszczów i katechetów, rekolekcjonistów i spowiedników wielkopostnych, aby wszystko uczynili dla godnego przeżywania Świętego Triduum. W Wielki Czwartek niech Komunia św. będzie rozdawana pod dwoma postaciami dla wszystkich wiernych. Podobnie może być w Wigilię Paschalną, odprawianą w nocy. Niech księża kontynuują adorację Pana Jezusa w ciemnicy w Wielki Czwartek przynajmniej do północy, a adorację Pana Jezusa w grobie z Wielkiego Piątku na Wielką Sobotę utrzymujmy przez całą noc. Trzeba też wiernym zapewnić spowiedź świętą w tym czasie. Wart jest Jezus, który za każdego z nas tak bardzo cierpiał, aktywnego czuwania przy Nim w tym świętym czasie. „Jednej godziny nie mogliście ze Mną czuwać?” - pyta nas Jezus (por. Mt 26, 40). Wart jest nasz Zbawiciel pocałunku ukrzyżowanych Jego stóp w Wielki Piątek. Czeka też na nas z radością paschalną.



Umiłowani Diecezjanie!

Przyjmijcie te dłuższe słowa, wypowiedziane z troskliwą miłością o Wasze zbawienie. Życzę godnego przeżycia 40-dniowego postu i błogosławię na jego przeżycie. Wszystkim kapłanom, spowiednikom i rekolekcjonistom życzę „Szczęść Boże” na trud wielkopostny, a braci kleryków i nowicjuszy, osoby konsekrowane, chorych i niepełnosprawnych proszę o dar modlitwy i pokuty w intencji nawrócenia grzeszników i zagubionych.
Matce Bożej Częstochowskiej zawierzam tegoroczny Wielki Post. Niech nas broni ze swoich Jasnogórskich Wałów od niegodnego i mało owocnego przeżywania Eucharystii. Niech się za nas wstawia u swojego Syna.

Częstochowa - Środa Popielcowa, 2005 r.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Przewodniczący Episkopatu: proszę o modlitwę w intencji zamordowanych na Sri Lance

2019-04-21 14:36

BPKEP / Warszawa (KAI)

Proszę o modlitwę w intencji zamordowanych niewinnych ludzi oraz wszystkich dotkniętych tą tragedią - napisał na Twitterze abp Stanisław Gądecki, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski. Przewodniczący Episkopatu zapewnił o swojej duchowej łączności z rodzinami i bliskimi ofiar ataków terrorystycznych dokonanych w Niedzielę Wielkanocną w kościołach i hotelach na Sri Lance.

Bożena Sztajner/Niedziela
Abp Stanisław Gądecki

"Proszę o modlitwę w intencji zamordowanych w Sri Lance niewinnych ludzi oraz wszystkich dotkniętych tą tragedią. Łączę się duchowo z ich rodzinami i bliskimi. Nie dajmy zwyciężyć złu i bądźmy narzędziami pokoju, którego tak bardzo wszyscy potrzebujemy" - napisał abp Stanisław Gądecki na Twitterze.

Do serii ataków terrorystycznych na Sri Lance doszło w Niedzielę Wielkanocną rano w hotelach i podczas Mszy Świętych w chrześcijańskich kościołach. Jak podała agencja Associated Press do wybuchów doszło prawie jednocześnie w sześciu miejscach: w kościołach w Kochchikade, Negombo i Batticaloa oraz w trzech hotelach w Kolombo. Podawana liczba ofiar wciąż rośnie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem