Reklama

Post – powrót do Boga i długowieczności

2015-03-26 11:43


Edycja bielsko-żywiecka 13/2015, str. 4-5

MR
Marek Zaremba

Z Markiem Zarembą – promotorem postu i kaszy jaglanej, blogerem i autorem książki kulinarnej – rozmawia Mariusz Rzymek

MARIUSZ RZYMEK: – Żyjemy w świecie, w którym na oślep goni się za zdrowiem. Pan widząc to, jako dietetyk, podpowiada nietypowe dla wielu rozwiązanie: zawiązanie bliskiej więzi z Jezusem Chrystusem i wyrobienie w sobie odpowiednich nawyków żywieniowych.

MAREK ZAREMBA: – Mamy czasy nowej ewangelizacji i z Dobrą Nowiną trzeba docierać w różny sposób. Ludzie interesują się jogą, Wschodem, a nie dostrzegają, że można żyć holistycznie z Jezusem. Zapominają, że Pan Jezus bardzo troszczył się o zdrowie, o czym świadczą Jego cuda. On miał świadomość, że człowiek zdrowy może uzdrowić chorego. I to dlatego tak wiele uwagi poświęcał chorym, którzy wciąż zajmują szczególne miejsce w Kościele.

– Pragnienie uzdrowienia nie zawsze jest jednak realne. Przewlekle chorzy nie mają pewnie co do tego złudzeń.

– Jako specjalista od dietoterapii codziennie spotykam się z pacjentami z chorobą nowotworową. Nasza wspólna droga często prowadzi od diety, a kończy na przebudzeniu świadomości. Człowiek na nowo odkrywa, że choćby nie wiem jak się pogubił, ale przez chrzest jest włączony w mistyczne ciało Jezusa Chrystusa i czy chce tego czy nie, będzie poszukiwany do końca życia. On o Bogu mógł zapomnieć, ale Bóg o nim nie. Nawet jak jest bardzo cierpiący, bardzo chory, to Bóg do końca przy nim jest. Kiedy spotykam się z kimś na godzinnej konsultacji, wtedy nie tylko chcę mu dać dietę i przepisy, ale również przekazać Boże miłosierdzie.

– Jaki jest tego cel?

– On ma się zatrzymać, ma ograniczyć pewne rzeczy. Człowiek, który choruje bardzo cierpi i to nie tylko cieleśnie, ale i duchowo. Jeśli jednak po wieloletniej przerwie pójdzie do spowiedzi, przyjmie Jezusa Eucharystycznego, to wtedy można zobaczyć, co to znaczy uzdrowienie. I choć jego ciało może być w trudnej sytuacji, to tak czy inaczej będzie on wyzwolony z wielu strasznych rzeczy.

– Nie boi się Pan oskarżeń o religijną indoktrynację?

– W mojej pracy spotykam się z różnymi ludźmi. Często są to niewierzący, ateiści. To mi jednak nie przeszkadza. Każdemu pragnę pomóc, z każdym chcę się podzielić moją wiedzą dietetyczną. Nie dzielę ludzi na lepszych i gorszych. Przed nikim jednak nie kryją swojej religijnej tożsamości. Bóg uzdrowił mnie i za to jestem Mu wdzięczny. Moje życie też było kiedyś chore, a teraz nie został po tym skaleczeniu żaden ślad.

– Na swojej stronie internetowej, czy podczas prowadzonych przez siebie warsztatów kulinarnych namawia Pan ludzi do postu. Dlaczego? Przecież poczucie głodu nie jest niczym przyjemnym.

– W ludziach, gdy poszczą zachodzą zmiany na lepsze. Widzę to w Zembrzycach, gdzie prowadzę post jaglany z rekolekcjami. Skoro więc dobre efekty wychodzą już po siedmiu dniach, to o ileż lepsze będą po dwóch, czy trzech latach. Chodzi tu o wyrobienie w sobie skłonności do regularnego rezygnowania z przyjemności i do łączenia się w tym czasie z Bogiem. Inny rodzaj postu nie ma sensu. Jak wiemy z Biblii, post egoistyczny, tylko dla zdrowia i dla pięknej figury, do niczego nie prowadzi. Stary Testament jako przykład podaje tych, co to pościli przez 70 lat i nic z tego nie mieli. Żeby więc post miał sens musi za nim stać Jezus Chrystus, którego znany psycholog amerykański Mark W. Baker nazwał największym terapeutą wszechczasów. O tym, że Bóg uzdrawia można więc usłyszeć z wielu stron. Dlatego post plus spotkane człowieka z człowiekiem w umiarkowaniu daje nam poczucie wzrastania w Jego duchu.

– Co oprócz kwestii duchowych daje nam post?

– Świetne samopoczucie, gubienie kilogramów, zostawianie z tyłu alergii pokarmowych, odnowę skóry. Człowiek, jak to osiągnie, staje się radosny, szczęśliwy i w takiej atmosferze pełniej może zobaczyć piękno świata i stworzenia.

– Jest takie porzekadło: „Pokaż mi co jesz, a powiem ci kim jesteś”. Czy my możemy pochwalić się pożywieniem, które spożywamy?

– Kapusta, którą mamy na naszych stołach, ma o 60 proc. witaminy C mniej niż ta, która rosła na polach jeszcze pół wieku temu. I taką właśnie pełnowartościową kapustę jedli nasi rodzice, ale od tego czasu wiele się zmieniło. Ziemia jest wyjałowiona, witamin jest mało, a zapotrzebowanie na nie znacząco się zwiększyło. Problem w tym, że w pożywieniu jest ich coraz mniej. Choroby dopóty będą nas dziesiątkować, dopóki nie dotkniemy zdrowia, całościowo, to jest holistycznie. Musimy zainwestować w miłość, którą trzeba w sobie odnaleźć i dzielić się nią. Musimy zwiększyć aktywność oraz zainwestować w zdrowe gotowanie (na bazie jak najmniej przetworzonych produktów). Najkrótszą drogą do tego jest umiarkowanie, oczyszczanie organizmu, tzw. medycyna detoksykacyjna, która jest niczym więcej jak postem.

– Żeby unikać produktów przetworzonych, najpierw trzeba wiedzieć, gdzie można znaleźć zdrową żywność.

– Będąc w Niemczech spotkałem rolnika, który był fanem kuchni włoskiej. Jak twierdził, tak mu ona smakowała, że mógłby ją jeść od rana do wieczora. Częściej jednak niż do włoskiej restauracji trafiał do Franza, gdzie serwowano sznycle z ziemniakami. I jak mi tłumaczył, robił to dlatego, bo chciał, żeby jego pieniądze pozostały w regionie, u swojaka. My musimy brać z tego myślenia przykład. Wcale nie jesteśmy skazani na supermarkety. Możemy zakupy zrobić u swojego, na ryneczku. Nie tylko znajdziemy tam lepszą jakość, lecz także wspomożemy jej wytwarzanie. I o to chodzi. W naszych wyborach żywieniowych i finansowych musimy uciekać od konsumpcjonizmu.

– Zakupy na bazarze wiążą się jednak z pewną niedogodnością. Produkty żywnościowe są tam tylko krajowe, a po te zagraniczne i tak trzeba jechać do marketu. Po co więc zadawać sobie tyle trudu?

– Jedzenie jakie znajdujemy w supermarketach jest modyfikowane. Sięgając po nie, krzywdzimy samych siebie. Z tej racji słowa Hipokratesa, że jedzenie jest twoim lekarstwem, teraz stały się nie do końca prawdziwe. Nasze wybory żywieniowe dają nam wprost proporcjonalnie poczucie tego zdrowia. A zainteresowanie się gotowaniem lepiej pozwala nam o nie zadbać.

– Niezależnie od tego co pochłaniamy, zawsze, niejako na pamiątkę, pozostają nam po tym kalorie, które trzeba spalić. Jeśli tego nie zrobimy grozi nam otyłość.

– Na szczęście organizm jest tak skonstruowany, że przy większym wysiłku jest w stanie spalić toksyny i je usunąć. Jeśli życie jest zastałe, to wtedy pojawia się problem. Dzieje się tak, bo toksyny, które zalegają latami w jelitach, powodują zmiany chorobowe, np. okrężnicę poprzeczną. W tym przypadku przyczyna tkwi w kamieniach kałowych, które wywołują nowotwory.
Ogólnie rzecz biorąc jelito grube jest jednym z najbardziej narażonych miejsc na tego typu choroby. Niestety u większości ludzi profilaktyka sprowadza się do myślenia o tym, co dodać do diety, jakie suplementy, a nie jak oczyścić organizm.

– Ile trzeba więc jeść, żeby zachować równowagę metaboliczną?

– Ilość jedzenia musi być wprost proporcjonalna do aktywności fizycznej. Człowiek jest stworzony do pracy fizycznej i gdy ją wykonuje jest najbardziej zdrowy.
Praca umysłowa to nasz wytwór. Człowiek najlepiej czuje się na świeżym powietrzu, co pokazuje populacja Hunzów, którzy żyją koło Pakistanu. Średnia długość życia wynosi u nich sto lat. Tak się dzieje, bo oni cały dzień spędzają na świeżym powietrzu, żyją z plonów, które wyprodukują, okresowo spożywają trochę mięsa i wczesną wiosną poszczą, bo takie jest uwarunkowanie ich stylu życia ze względu na porę roku. Żeby nie było nieporozumień, ci ludzie są tacy sami metabolicznie i genetycznie jak my.

– Czemu akurat post na tzw. przednówku wymienił Pan jako jeden z elementów ich długowieczności?

– Ponieważ patrząc na leczniczą naturę pożywienia i cykle aktywne naszych narządów, dostrzegamy, że właśnie wiosną mamy do czynienia z aktywnym cyklem wątroby. Skoro jest to najbardziej zaawansowany detoksykacyjnie narząd, więc możemy śmiało stwierdzić, że natura sama reguluje większość procesów regeneracyjnych. W terminie wiosennym jest najlepszy czas na oczyszczenie organizmu.

– Czemu dbałość o wątrobę jest tak ważna?

– Bo jest związana z przeszłością. Jest to narząd, w którym kumuluje się dużo toksyn kwantowych. Więc kiedy wykorzystamy czas Misterium Golgoty, który jest czasem przebaczenia i miłości, i połączymy to z odpowiednim detoksykacyjnym programem, czyli zaczniemy pościć, odmawiać sobie przyjemności, to możemy w ciągu tego czasu odzyskać niesamowite zdrowie pojmowane całościowo.

– Czy post jest dobry o każdej porze roku i dla każdego?

– Osoby nadmiarowe, posiadające nadmiar gęstości cielesnej, są bardziej predysponowane do poszczenia, ponieważ mają z czego pościć. Dla osób bardzo szczupłych, szczególnie jesienią i zimą, post nie jest wskazany.
Post jest przede wszystkim najlepszym lekarstwem dla osób, które się zmagają z nadmiarem. Naukowe badania podkreślają, że w ciągu 24-godzinnego postu o wodzie, porządkuje się do 2,5 tys. genów, które są uszkodzone poprzez proces starzenia się i wolne rodniki. W drugiej, trzeciej dobie postu, tym razem warzywno-owocowego, poniżej 800 kalorii, organizm przeskakuje na tzw. żywienie endogenne. Wtedy zaczyna spalać nadmiary tłuszczu, pasożytów, zwapnień, które powodują stany zapalne.
Post, co ważne, odkwasza organizm. My, spożywając bardzo dużo pieczywa, pszenicy, kawę, alkohol, cukier, przetworzone węglowodany, które wszystkie są bardzo kwasotwórcze – jesteśmy zakwaszeni. Tą równowagę przywraca m.in. post jaglany, którego jestem gorącym orędownikiem.

* * *

Marek Zaremba – dietoterapeuta, twórca programu dietetycznego opartego na kaszy jaglanej, autor strony internetowej: gotujzdrowo.com (2,5 mln odsłon przez ostatnie dwa lata). We wrześniu br. na rynku wydawniczym ukaże się jego książka: „Jaglany detoks. Dieta, aktywność i świadomość”. Prowadzi warsztaty kulinarne dla grup religijnych, zawodowych oraz dzieci. Współpracuje z Fundacją „Drachma” ks. Mirosława Szewieczka.

Tagi:
zdrowie post

Reklama

Asceza, post i surwiwal - duchowość w XXI wieku

2019-02-13 17:52

Dawid Gospodarek / Warszawa (KAI)

Współczesna zdrowa asceza skupia się na tych praktykach ascetycznych, które są zdrowe i korzystne dla ciała i jednocześnie hartują i doskonalą ludzkiego ducha. To środek do uproszczenia i oczyszczenia życia, by być bardziej wolnym i dyspozycyjnym, by lepiej rozwijać relacje z ludźmi i z Bogiem – mówi Piotr Słabek, teolog, kierownik duchowy, rekolekcjonista, autor artykułów i książek z zakresu duchowości.

Bożena Sztajner/Niedziela

Piotr Słabek: – Oczywiście, że jest sens uprawiać ascezę, powiem więcej - dzisiaj jest bardziej konieczna i nieodzowna niż wcześniej. Dlaczego? Bo jest większy zalew informacji, większy chaos, nieporządek, więcej ludzi z nadwagą i rozlicznymi nałogami. Umiarkowanie i wstrzemięźliwość uzdrawia i oczyszcza. A to są właśnie fundamenty ascezy. Nieumiarkowana konsumpcja to droga w kierunku choroby, cierpienia, szybszej śmierci fizycznej i duchowej. Cały paradoks jest w tym, że olbrzymia rzesza ludzi krocząca tym szlakiem pod sztandarami przyjemności i szczęścia przy końcu otrzymuje coś zupełnie przeciwnego.

KAI: Asceza kojarzy się z biczowaniem, umartwieniami – to wydaje się sprzeczne z podejściem do życia współczesnego człowieka...
W tym zagadnieniu widzę dwa nieporozumienia. Pierwsze ze świata zewnętrznego - wielu pojęciom chrześcijańskim bardzo szybko przyprawiono gombrowiczowską "gębę". Ascezie było stosunkowo łatwo ją przyprawić. Pamiętam z dawnych lat, na lekcjach polskiego czytaliśmy Legendę o św. Aleksym – ukazywała ona średniowieczny ideał ascezy. Św. Aleksy opuszcza żonę w dniu ślubu, by służyć Bogu. Rozdaje wszystko ubogim, spędza czas pod kościołem jako żebrak. Mieszka 16 lat pod schodami pałacu, gdzie ludzie na niego wylewali pomyje. W momencie śmierci dzwony same biją, z ciała Aleksego wydobywa piękny zapach (łac. in odore sanctitatis). Nic dodać nic ująć.
W wielu filmowych dziełach wdzięcznym tematem były procesje biczowników ("Siódma pieczęć" Ingmara Bergmana). Przedstawiono też słupników - Luis Buñuel nakręcił film o słupniku pt. "Szymon Pustelnik". Scena samobiczowana jest wyeksponowana w filmie "Matka Joanna od Aniołów" Jerzego Kawalerowicza. Przykłady można mnożyć. Masowa kultura ukształtowała w społeczeństwie jednoznacznie negatywny obraz ascezy.

- Tak ascezę zaszufladkował “świat”. A jak patrzy się na nią wewnątrz chrześcijaństwa?

- To właśnie drugie nieporozumienie, powiązane z rozumiem ciała. Były z tym problemy od samego początku, mimo iż w Credo powtarza się „wierzę w ciała zmartwychwstanie”. Nagminnie o nim zapominano, głosząc hasło "zbaw duszę swoją". A co z ciałem? Jeśli byłoby takie złe - czemu ma zmartwychwstać? Czy nie wystarczy tylko nieśmiertelna dusza? Człowiek jest ciałem i duchem, jest jednością, doskonale rozumiała to duchowość hebrajska, czego dowodem jest Księga Rodzaju. Grecy mieli zupełnie inne podejście - ciało jest nieczyste, to grób duszy. Wiele idei platońskich czy neoplatońskich przeniknęło do chrześcijaństwa, rodząc nieraz herezję, np. manicheizm. Warto zauważyć, że św. Paweł, doskonale wykształcony w nauce hebrajskiej i z dużą znajomością kultury hellenistycznej, nigdy nie uważał za coś złego fizycznego ciała. Przestrzegał jedynie przed namiętnościami i żądzami zmysłowymi, które oddalają nas od Boga.

- Podejście do cielesności powodowało też dystans do małżeństwa, które przecież jest sakramentem...

- Małżeństwo, mimo iż to związek z nadania Bożego, było traktowane z dużą nieufnością. Wystarczy zrobić ranking oficjalnie kanonizowanych świętych - ilu z nich to osoby samotne (duchowni), a ilu żyło w małżeństwie (niekoniecznie białym).

- A czego oficjalnie uczył Kościół?

- W Kościele zawsze istniała zdrowa nauka na ten temat, można zaleźć ją w wielu pismach świętych i doktorów Kościoła, w wypowiedziach papieży. Jej przykładem są w niektóre wypowiedzi ojców pustyni. Mistrz duchowy Ewagriusza z Pontu, św. Makary Egipski, mawiał: "Trzeba aby mnich [człowiek] ciągle trwał w gotowości, tak jakby musiał umrzeć jutro, a z kolei by tak używał swego ciała, jakby musiał żyć z nim jeszcze przez wiele lat…” Sprawność i zdrowie ciała są potrzebne, by długo i skutecznie służyć Bogu. Przykładem rozumienia tych słów w czasach obecnych był św. Jan Paweł II. Nie tylko był genialnym twórcą teologii ciała, ale też był jednym z najsprawniejszych papieży w historii. Jego choroba i śmierć pokazały, że ani zdrowie, ani ciało nie były dla niego najważniejsze, lecz Bóg i człowiek. Współczesna zdrowa asceza skupia się na tych praktykach ascetycznych, które są zdrowe i korzystne dla ciała i jednocześnie hartują i doskonalą ludzkiego ducha. To środek do uproszczenia i oczyszczenia życia, by być bardziej wolnym i dyspozycyjnym, by lepiej rozwijać relacje z ludźmi i z Bogiem.

- Jaka jest różnica między postem a dietą? Jak pościć mądrze?

- Oczywiście nie ma ściśle ustalonych granic między tymi pojęciami. Wielokrotnie używa się ich zamiennie. Nie ma w tym błędów merytorycznych. Jednak warto sobie zdawać sprawę, że post wiążę się z wyrzeczeniem, ofiarą, a nie z zamianą pokarmów. Paradoksem jest to, że pustelnicy, wyobrażając sobie wystawne i wyszukane jedzenie, mieli na myśli bogate potrawy warzywno-owocowe. Byliby bardzo zdziwieni, gdyby ktoś mówił np., że jest na "poście warzywno owocowym". Mogłoby to brzmieć jak żart o. Tomasza Pawłowskiego OP, który, mówił, że jak jest post, to on je "postną kiełbasę". Wszyscy się dopytywali jaka to jest „kiełbasa postna”, a on odpowiadał: "no jaka – ano bez chleba".

- A jak Pan pości?

- Dla mnie post to ograniczenie wszelkich pokarmów i picie jedynie wody. Często mówi się też w Kościele o poście o samym chlebie i wodzie. Kiedyś rozmawiałem ze znajomym, który tak pościł i zapytałem go o efekty zdrowotne. Powiedział, że są trochę kiepskie, bo nie ma ograniczenia, ile się je chleba, a obecna oferta piekarni jest tak wymyślna i różnorodna, że spokojnie na takim poście można przytyć. Oczywiście czymś zupełnie innym był post o chlebie i wodzie ojców pustyni – jedzono niewielkie ilości chleba. Wypiekany w tym czasie chleb w Egipcie był zdatny do spożycia przez rok. Oczywiście w formie suchara, który rozmiękczano wodą.

- Jak można opisać post?

- – Post jest bardziej ćwiczeniem duchowym, niż czymkolwiek innym. On służy do odzyskania panowania nad swoim ciałem i umysłem. Prawdziwy post o wodzie jest jak mały wierzchołek lodu, pod którym jest potężna góra lodowa. Tą górą jest dogłębne nawrócenie, przemiana życia, większa dojrzałość. Istotą praktyki postu jest, by poprzez wstrzemięźliwość od pokarmów dojść do opanowania nieuporządkowanych namiętności. Prawdziwy post jest postem serca i prowadzi od zewnętrznej wstrzemięźliwości do wewnętrznego opanowania.
Pięknie o tym mówi równie dziś aktualnych tekst Pseudo-Euzebiusza z Aleksandrii: „Ten, który pości, powinien być wstrzemięźliwy pod każdym względem, a przede wszystkim powinien powściągać język, wystrzegać się mściwości, popędliwości, gniewu, zazdrości, kłótni, kłamstwa, zawiści, obmowy. […] Korzystniejsze jest jedzenie mięsa i picie wina od podgryzania ludzi językiem. […] Ten, kto pości, powinien przede wszystkim powstrzymywać język od paplania, podstępów, potwarzy, wyśmiewania i kpin. Inaczej lepiej, żeby nie pościł, bo drwi z samego siebie […] Naucz pościć swój język, swoje oczy, swoje ręce i swoje nogi”. Mądry post cechuje rozsądek i umiar. Lepiej pościć o wodzie jeden dzień w tygodniu przez kilka miesięcy, niż 2-3 tygodnie raz czy dwa razy do roku. Przy mocnej przesadzie w jakąś stronę, zawsze zbacza się z prostej drogi. Nie jest istotne czy wpadnie się w rów po prawej czy lewej stronie. Zupełny brak postu, nieopanowanie w jedzeniu, to jedna skrajność. Inną przesadą jest gwałtowny i nadmiernie surowy post, który zazwyczaj kończy się efektem odwrotnym do zamierzonego.

- Hasłem rekolekcji, które Pan organizuje, jest wolność - jak asceza i medytacje mogą przyczynić się do doświadczenia wolności? Czym jest ta wolność?

- Człowiek ze wszystkich stworzeń ma największy predyspozycje do samooszukiwania. Łatwo sobie wmówić, że siebie posiadam i panujemy nad naszymi myślami i pożądaniami. Można latami żyć w iluzji. Praktyki ascetyczne – to jak pokerowe pytanie "teraz sprawdzamy karty”. Ćwiczenia są bardzo konkretnie, w przeciwieństwie do naszych "pobożnych życzeń" czy nierealistycznej wizji siebie. Albo poszczę albo nie poszczę, albo panuję na chęcią jedzenia albo nie. Jak mówi chińskie przysłowie: nieważne czy ptak jest przywiązany grubym łańcuchem, czy cienką nitką - i tak nie jest wolny i nigdzie nie poleci. Asceza oczyszcza i upraszcza życie, czyni go uporządkowanym – dzięki temu mamy wolność decyzji i wyboru. Wolność ściśle wiąże się z "posiadaniem siebie", z umiejętnością panowania nad swymi myślami i emocjami. Bliskim pojęciem wolności jest wewnętrzne uporządkowanie. Gdy w naszym życiu panuje chaos, nie wiemy w jaką stronę zmierzamy, często nie wiemy, czego naprawdę pragniemy. Św. Jan Paweł II mówił, że wolność nie jest „od” a „do”. Skoro jesteśmy stworzeni do miłości, do bezinteresownego daru z siebie, to wolność jest podstawowym warunkiem osiągnięcia jakiegokolwiek celu. Istnieje również powiązanie między ascezą a wolnością na modlitwie. Modlitwa zyskuje swoją owocność przez umiar i opanowanie, a wyrzeczenie jest wspierane przez modlitwę. Modlitwa daje siłę duchową do ascezy, a asceza oczyszcza modlitwę. Jedno i drugie umacnia naszą wolność wewnętrzną.

- W tych rekolekcjach dużą rolę odgrywa przyroda, są też elementy surwiwalu. Dlaczego to jest ważne?

- – Ojcowie Kościoła doskonale rozumieli, że istotną drogą objawienia Boga i Jego poznawania jest księga przyrody. Do św. Antoniego przyszedł człowiek zaliczany do mędrców i zapytał: Ojcze, jak możesz to znieść, że jesteś pozbawiony pociechy płynącej z ksiąg? On zaś powiedział: Moją księgą, filozofie, jest natura bytów, i zawsze mam ją pod ręką, gdy pragnę poznać słowa Boże.

- Św. Grzegorz z Nazjanzu powiedział: „Jest tylko jedno określenie na wyrażenie natury Boskiej – zdumienie i zachwyt wypełniające duszę kiedy myśli o Bogu”. Ten zachwyt i zdumienie najłatwiej osiągnąć, patrząc na piękne góry, gwieździste niebo, morze, las, łąkę. Niestety zalew obrazów, natłok “ważnych spraw”, skutecznie wybija nas z naturalnego rytmu przyrody, z rytmu dnia i nocy, z rytmu pór roku. Surwiwal jest formą zaprzyjaźnienia się z przyrodą, poznaniem jej prawd i zasad. Taka wiedza, a najlepiej praktyka, daje umiejętność radzenia sobie nawet trudnych warunkach. Wtedy na łonie natury czujemy się jak u siebie, a nie w obcym świecie.

- Mógłby Pan podać jakiś przykład?
– Każdego dnia przed oczami nas wszystkich rozgrywają się dwa cudowne przedstawienia. Tylko od nas zależy, czy je dostrzeżemy, zauważymy. To dwa tajemnicze misteria świtu i zmierzchu. Każde z nich mówi o Chrystusie, który jest światłem i dniem nieznającym zachodu. Każde z nich ma swój subtelny klimat i rytm. Są niepowtarzalne, codziennie inne. Zależą od koloru światła, kształtu chmur, od wiatru i powietrza. Te “spektakle” odgrywane są zawsze w jednym celu - dla chwały Boga w Trójcy Jedynego. Uczestniczy w tym cała przyroda, ożywiona i nieożywiona. Droga naturalnej kontemplacji jest wspaniałym doświadczeniem, niosącym pokój wewnętrzny, wyciszenie, poznawanie siebie i Boga. Bóg zbawia także przez piękno – taka też jest duchowa rola przyrody.

- *** Rekolekcje Wielkopostne: ASCEZA I WOLNOŚĆ. SPOTKANIE Z BOGIEM I CZŁOWIEKIEM, Termin: 15–17 marzec 2019. Prowadzenie: o. Józef Augustyn SJ, Piotr Słabek. Sesja jest wprowadzeniem we współczesne rozumienie ascezy chrześcijańskiej. Odpowiada na pytania: jak dziś rozsądnie i rozważnie praktykować ascezę, na czym ma ona polegać, jaki jest jej sens? Miejsce sesji ma zbliżony mikroklimat do uzdrowiska w Rabce. Z wysokości ok. 600 m.n.p.m można podziwiać malowniczą dolinę rzeki Raby oraz panoramę Beskidu Wyspowego i Gorców.

- Kontakt: sesjefundacja@op.pl oraz strona www.ziarnaprawdy.pl

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Zmarła s. Józefa Słupiańska. Miała 107 lat

2019-02-21 15:35

Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia Św. Wincentego a Paulo poleca modlitwom i pamięci w Ofierze Mszy Świętej śp. Siostrę Józefę SŁUPIAŃSKĄ szarytkę zmarłą w Domu Prowincjalnym w Warszawie 20 lutego 2019 roku w 107. roku życia, 85. powołania - ur. 12 marca 1912 r. w Wieluniu - ofiarna pielęgniarka z Powstania Warszawskiego, zasłużona w kształceniu pokoleń sióstr pielęgniarek, uhonorowana wieloma odznaczeniami pielęgniarskimi - polskimi i światowymi, a w ubiegłym roku przez Prezydenta RP Andrzeja Dudę Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Pogrzeb odbędzie się 25 lutego 2019 r. (poniedziałek)

O godz. 11:30 - Modlitwa różańcowa

godz. 12.15 - Msza Święta pogrzebowa

w Kaplicy Domu Prowincjalnego w Warszawie;

następnie wyjazd na cmentarz na Powązki.

Wszechmogący Boże, zmarła siostra Józefa dążyła do Ciebie drogą doskonałego naśladowania Chrystusa, którego umiłowała, spraw, aby się radowała, gdy się ukażesz w chwale, i razem ze swoimi siostrami miała udział w szczęściu wiecznym. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.

Inni o śmierci S. Józefy Słupiańskiej

stacja7. Zobacz

Facebook

CZYTAJ DALEJ

Reklama

W parafii św. Barbary rozwija się kult św. Rity

2019-02-22 20:52

Zofia Białas

13 grudnia 2018 roku w kościele w parafii św. Barbary w Wieluniu zostały zainstalowane relikwie św. Rity.

Zofia Białas

Św. Rita od razu stała się Patronką parafialnych rekolekcji adwentowych, które w tym dniu się rozpoczynały. Po relikwie świętej Rity, zgodnie z życzeniem proboszcza z Casci, pojechał osobiście ks. Jarosław Boral, proboszcz parafii św. Barbary. Relikwie przybyły do parafii św. Barbary w Wieluniu tuż przed Eucharystią o godzinie 18.00, tuż przed rozpoczęciem rekolekcji. Od tej pory Wieluń stał się kolejnym miejscem w Polsce, gdzie są obecne jej relikwie i gdzie będzie rozwijał się jej kult.

Zobacz zdjęcia: W parafii św. Barbary rozwija się kult św. Rity

Rekolekcje rozpoczęły się ze świadomością obecności relikwii świętej. Tematem rozważań prowadzonych przez ks. dra Krzysztofa Białowąsa – postulatora rzymskiego, tego, który zainteresował parafian postacią świętej i który przywiózł relikwie wraz z ks. Jarosławem, stały się: cierpienie i postać świętej Rity – patronki od spraw beznadziejnych, augustianki, stygmatyczki i jednej z najpopularniejszych świętych Kościoła Katolickiego.

Wraz z przywiezieniem relikwii spełniło się marzenie ks. kanonika Jarosława (święcenia kapłańskie w dniu 22 maja, dzień śmierci świętej Rity) i parafian św. Barbary, którzy na przybycie relikwii przygotowywali się od kilku miesięcy. Znalazł się sponsor relikwiarza i ornatu z wizerunkiem świętej. Jednym z ostatnich elementów przygotowań na przyjęcie relikwii były odwiedziny sióstr augustianek z Krakowa w dniu 29 września 2018 r. Siostry przybyły na zaproszenie, ks. proboszcza Jarosława Borala i przybliżyły parafianom postać świętej. Dzięki siostrom i prelekcjom ks. Krzysztofa Białowąsa oraz filmowi o ostatnich latach życia Świętej, postać ta stała się nam bardzo bliska.

Dziś wiemy, że święta Rita (córka, żona, wdowa, matka, zakonnica) urodziła się w 1380 roku w Rocca Porena, niedaleko Cascia w środkowych Włoszech, w rodzinie włoskich wieśniaków. Jedynaczka, posłuszna rodzicom, nie poszła za głosem powołania do życia konsekrowanego, ale jako czternastoletnia dziewczyna została żoną i pomimo trudnego charakteru męża przeżyła z nim 18 lat. Po śmierci męża i dwóch synów wstąpiła do klasztoru św. Marii Magdaleny w Cascia. Została mniszką. Przez ostatnie 15 lat życia nosiła na czole znak ciernia Męki Pańskiej. Zmarła 22 maja 1457 roku. Cuda, jakie zaczęły się dziać za jej wstawiennictwem przyczyniły się do rozwoju jej kultu. Jej zwłoki, odkryte w 1467 roku okazały się nietknięte. Złożono je w ozdobnym sarkofagu. W roku 1628 papież Urban VIII zatwierdził jej kult, a Leon XIII, 24 maja 1900 r., kanonizował. Święta spoczywa w Cascia. Dziś jest tu Sanktuarium obejmujące jej dom rodzinny, klasztor i kościół. W ikonografii przedstawiana jest w czarnym habicie, białym welonie i cierniem na czole. Jej atrybuty to: dwoje dzieci, krucyfiks, cierń (symbol cierpienia), figa, pszczoły, róża, która zakwitła dla niej w środku zimy (symbol nadziei).

Czy parafia św. Barbary w Wieluniu stanie się miejscem jej kultu? Czy św. Rita wybrała sobie to miejsce?

Dziś parafianie św. Barbary, i nie tylko, mogą powiedzieć – w Wieluniu rodzi się kult św. Rity. Jej relikwie, uroczyście wniesione do kościoła w niedzielę 16 grudnia przez ks. Krzysztofa Białowąsa i oddane ks. Jarosławowi wraz z aktem przekazania od pierwszej chwili doznają czci. Już wtedy poświęcono pierwsze róże i po raz pierwszy relikwie zostały ucałowane.

Pierwsze nabożeństwo odprawione zostało już 22 grudnia, kolejne 22 stycznia i 22 lutego 2019 roku. Na nabożeństwa i Eucharystie, w czasie, których na ołtarzu stoją relikwie św. Rity z Casci, przychodzi coraz więcej ludzi, wielu z różami w dłoni, wielu z prośbami, wielu z podziękowaniami. Każde nabożeństwo i Eucharystia kończy się poświęceniem róż i błogosławieństwem relikwiami świętej. Tak było i 22 lutego, br., ale na tym nabożeństwie i Eucharystii było już wielu przedstawicieli innych parafii wieluńskich, czcicieli św. Rity, którzy tu chcą oddawać jej cześć i prosić o wstawiennictwo.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem