Reklama

Bóg kocha grzeszników

2015-03-31 15:11

Artur Stelmasiak
Edycja warszawska 14/2015, str. 6-7

Artur Stelmasiak
Carver Alan Ames

Artur Stelmasiak: – Dziś spotykamy się w Warszawie, a za kilka dni będzie Pan w Stanach Zjednoczonych. Prawie połowę roku spędza Pan w podróżach po świecie. Jak się podoba Polska?

Carver Alan Ames: – Byłem już tu kilka razy. Muszę powiedzieć, że Polacy są bardzo miłym, gościnnym i przyjaznym narodem.

– A jak pogoda?

– (Śmiech)... Zimno. Jak wsiadałem do samolotu w Australii były 44 stopnie.

– Podobno Polska jest jednym z nielicznych krajów, gdzie kościoły są nadal pełne. Wielki tłum był także podczas spotkania z Panem w sanktuarium św. Andrzeja Boboli na Mokotowie. Nasza religijność, to samochwalstwo, czy prawda?

– Po pierwsze ufam, że wierni przychodzą nie po to, aby spotkać się ze mną, ale z Jezusem Chrystusem. Ja tylko staram się pokazywać ludziom drogę do Niego. Pełne kościoły pokazują, że Polacy są mocno wierzący. Wasze świadectwo robi także wrażenie na mnie osobiście.

– Na Pana stronie internetowej znalazłem wiele świadectw uzdrowień. Skąd one się biorą?

– Nie pochodzą ode mnie. Uzdrowienia przychodzą od Pana Boga poprzez sakramenty. Spotkania modlitewne zawsze są poprzedzone Eucharystią, a także spowiedzią. Często się zdarza, że uzdrowienie przychodzi dopiero po kilku dniach, gdy ktoś porządnie się wyspowiada. Gdy modlę się nad każdą osobą indywidualnie, powierzam ją opiece Boga. Wszystkie uzdrowienia i łaski pochodzą więc od Niego.

– Które uzdrowienia są ważniejsze – duchowe, czy fizyczne?

– O wiele ważniejsze są uzdrowienia duchowe. Jednak, gdy Bóg dotyka ciało, to nie przechodzi obojętnie także wobec duszy. Mam bardzo wiele świadectw narkomanów, prostytutek, przestępców, którzy radykalnie zmienili swoje życie.

– Nie wszystkim podoba się taka działalność. Bywa Pan krytykowany także w Kościele. Dlaczego?

– Nie jestem pierwszą osobą, która ma takie problemy. Rozumiem obawy, ale jedyne co mogę zrobić, to modlić się. Moja działalność ma poparcie biskupów diecezji, w której mieszkam. Działam w jedności z Kościołem i jego pasterzami.

– W Pana książkach jest opisane głębokie, mistyczne doświadczenie Boga. Można powiedzieć, że zna Pan osobiście Chrystusa. Opisuje Pan wizje, które przenoszą czytelników w rzeczywistość, którą znamy z kart Ewangelii. Czy w pańskim przypadku można mówić jeszcze o wierze w Pana Boga, czy raczej o pewności?

– To prawda, że 21 lat temu Pan Bóg mocno wkroczył w moje życie i uczynił ze mnie innego człowieka. Ale ja nie patrzę na tamto wydarzenia, jako na moje ostateczne nawrócenie, bo każdy kolejny dzień jest dla mnie czasem nawrócenia. Zadaję sobie nawet pytanie, czy dziś jestem bardziej wierzący, niż wczoraj i przedwczoraj. Tak jak każdy chrześcijanin jestem słaby.

– Podobnie było z Apostołami, którzy widzieli Jezusa i z Nim rozmawiali, ale gdy przyszła godzina próby, zaczęli wątpić. Czy Pana trudności można w ten sposób porównać?

– Nie można mnie porównywać do uczniów Chrystusa. Jestem tylko człowiekiem, który stara się kochać Boga. Kiedyś św. Teresa z Avila przypomniała mi ważne słowa: „We mnie moja słabość, w Tobie moja moc”. Ta modlitwa sprowadza mnie na ziemię. Dzięki temu wiem, że wszystko co mam otrzymuję od Pana Boga. Moje życie jasno pokazuje, że nawet najgorszy grzesznik, może się zmienić, gdy otworzy się na Pana Boga. On kocha nas wszystkich w taki sam sposób – zarówno grzeszników, jak i wielkich świętych. Jedyna różnica tkwi w nas samych. Problemem jest nasze nastawienie, czyli odpowiedź na pytanie: Na ile my Go kochamy?

– To pytanie zwykli ludzie rzadko sobie stawiają. Odpowiedzią na miłość Boga może być nasza modlitwa. Czy dużo się Pan modli?

– Jak każdy za mało (śmiech). Kiedy rano otwieram oczy pierwsze swoje słowa kieruje do Ducha Świętego, aby pomógł mi ofiarować każdą myśl, słowo i czyn Bogu. Oprócz tradycyjnych modlitw porannych i wieczornych, kilka razy dziennie znajduję czas na Różaniec i oczywiście Koronkę do Miłosierdzia Bożego. W moim przypadku nastąpiła radykalna zmiana z człowieka, który nigdy się nie modlił, na człowieka, który potrafi spędzić kilka godzin dziennie na rozmowie z Panem Bogiem.

– Książki, które powstają na podstawie Pańskich doświadczeń mistycznych, są międzynarodowymi bestsellerami. Dla kogo one są?

– Dla każdego... Dla katolików, dla chrześcijan innych wyznań, a także dla osób różnych religii i niewierzących. Te książki mają ewangelizować, przybliżyć ludzi do Boga, który jest przecież Panem i Ojcem wszystkich ludzi. Cieszę się, że dostałem zgodę władz kościelnych na przetłumaczenie i wydanie „Oczami Jezusa” w języku arabskim.

– To nie są zwykłe religijne powieści. Powstają na podstawie pańskich objawień prywatnych. Co ważne, ich publikacja odbywa się za zgodą władz kościelnych. Czy czuje się Pan wybrany przez Boga?

– Ja tylko spełniam swój obowiązek. Jestem przekonany, że po takich doświadczeniach jak moje, każdy robiłby dokładnie to samo. Co więcej, inni pewnie pracowaliby lepiej ode mnie. Jednak każdy ma swoją miarę i według niej powinien spełniać swój obowiązek wobec Boga i innych ludzi.

– Na modlitewne spotkania, w których Pan bierze udział przychodzą tysiące osób. Można powiedzieć, że Alan Ames jest popularny w niektórych kręgach, ale jednocześnie bardzo skromny. Dlaczego nie jest Pan gwiazdorem?

– (Śmiech)... Nie jestem taki pewien, bo tak naprawdę to cały czas zmagam się z wewnętrzną pychą. Za każdym razem, gdy moja pycha bierze nade mną górę, to najpierw żona sprowadza mnie na ziemię. Później Pan Bóg przypomina mi moją grzeszną przeszłość, abym mógł zobaczyć kim naprawdę jestem. Gdy wszystkie uniesienia dumy osobistej i pychy zanoszę do konfesjonału, to widzę jak jestem mały. Sakrament pokuty i pojednania pokazuje mi prawdę o sobie samym. Każdy, kto chce wieść prawdziwe życie, musi się uczciwie spowiadać. Żyjąc bez tego sakramentu oszukujemy samych siebie.

– Pisanie książek, mówienie świadectwa wiary i uczestniczenie w modlitwach charyzmatycznych – to tylko wycinek pańskiej działalności ewangelizacyjnej w Kościele. Czy zastanawia się Pan dlaczego Bóg wybrał właśnie Alana Amesa?

– Zastanawiałem się na samym początku, ale odpowiedź okazała się bardzo prosta. Pan Bóg wybrał mnie, bo byłem bardzo grzeszny. W ten sposób chce pokazać, że On nie przychodzi tylko do ludzi rozmodlonych i grzecznych. Bóg na moim przykładzie pokazuje swoją moc i wielką miłość. Nawet ten, który jest na dnie może się od niego odbić i zmienić swoje życie. Dzięki wielkiej miłości Pana Boga wszystko jest możliwe. Moim zadaniem jest przekonywanie ludzi do tego, aby otwierali się na tę miłość.

– Czy trudno żyje się z takim charyzmatem?

– Trudno to żyło się, gdy wiodłem życie grzesznika, który był uzależniony prawie od wszystkiego. To był ciężar nie do zniesienia. Od kiedy Bóg odmienił moje życie, mój każdy dzień jest pełen radości i szczęścia. Oczywiście w ciągu tych 21 lat były także trudne chwile, kiedy otarłem się o śmierć. Mimo tego nie straciłem pokoju ducha i wewnętrznej radości, bo wiedziałem, że Jezus dźwiga mój krzyż razem ze mną.

* * *

Carver Alan Ames urodził się w 1953 r. w Londynie. W młodości należał do gangu motocyklowego i podążał drogą pełną przemocy i alkoholu. Po ślubie przeprowadził się z rodziną do Australii. Zwrotny moment w jego życiu miał miejsce w 1993 r., kiedy w jednej ze swoich wizji Alan zobaczył swoje grzeszne i dalekie od Boga życie.

Od 1994 r. Alan podróżuje po całym świecie, by świadczyć o tym, jak Bóg podźwignął go z rozpaczy i beznadziei. Ważnym momentem w działalności Amesa była przemowa podczas Światowych Dni Młodzieży w Toronto w 2002 r., a także przemowy w najświętszych miastach chrześcijaństwa (w 2004 r. – w bazylice Zwiastowania w Nazarecie, w kościele św. Katarzyny w Betlejem i Najświętszego Zbawiciela w Jerozolimie). Owoce posługi Alana to uzdrowienia, nawrócenie, nadzieja, wsparcie i umocnienie przekazywane wiernym przez Boga podczas spotkań modlitewnych. Jezus Chrystus pojawia się w prywatnych objawieniach tzw. wizjach Alana od lutego 1994 r. Jego książka „Oczami Jezusa” została już przetłumaczona na język arabski, niemiecki, włoski, hiszpański, polski i wiele innych. Wszystkie publikacje zostały przebadane przez specjalne komisje teologiczne. Ekspertów zadziwia szczególnie fakt, że osoba bez wykształcenia teologicznego, pisze teksty, które w zadziwiający sposób odzwierciedlają ortodoksję Kościoła katolickiego.

(as)

Tagi:
rozmowa

Dziecko trzeba przygotować na śmierć

2018-10-24 10:41

Ze Sławomirem Świerzyńskim, liderem zespołu Bayer Full, rozmawia Rafał Węglewski
Niedziela Ogólnopolska 43/2018, str. 46-47

Archiwum zespołu Bayer Full
Sławomir Świerzyński podczas nagrania w studiu w Harbinie, Chiny

Rafał Węglewski: – Czym dla Pana jest wiara, jaką rolę odgrywa Bóg?

Sławomir Świerzyński: – Najpierw wyjaśnijmy – który Bóg? To jest bardzo ważne. Zawsze, gdy się modlę, wymawiam słowa: w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego Boże w Trójcy Przenajświętszej, aby była jasna sytuacja, że chodzi o tego jednego, jedynego prawdziwego Boga. Wierzeń w świecie jest obecnie wiele, tak samo bóstw. Jak jeżdżę po świecie, widzę, że każdy ma swojego boga, mnie też niektórzy starają się wciągnąć w te wierzenia – np. konfucjańskie obrzędy i oddawanie hołdu. Zawsze wtedy chronię się modlitwą, np. „Pod Twoją obronę”. Tak, jestem osobą wierzącą, wierzę w Jezusa Chrystusa, Boga w Trójcy Przenajświętszej.

– Muzycznie również odniósł się Pan do wartości chrześcijańskich.

– Tak, to prawda, ukazała się płyta pod tytułem „Któż jak Bóg”. Zamieściłem tam wiele tekstów religijnych. To mój manifest i przekaz. Płyta doczekała się bardzo mocnej krytyki z ust dziennikarzy, Piotra Najsztuba i Jacka Żakowskiego. Były to prześmiewcze głosy, że jest to „katopolo”. Jak to możliwe, że to ma rację bytu?

– Ale chyba przyzwyczaił się Pan do krytyki tzw. salonu.

– Im chodziło przede wszystkim o moje poglądy nt. aborcji. Odpowiedziałem, że jeśli dziecko nie może być bezpieczne pod sercem matki, to gdzie może być bezpieczne? Od 22 lat na każdym koncercie śpiewamy przynajmniej jedną piosenkę religijną. Ostatnio zaśpiewaliśmy „Wspaniała Matko” w intencji pielgrzymów, którzy szli na Jasną Górę.

– Rodzina jest dla Pana...

– Na pierwszym miejscu jest, oczywiście, Pan Bóg, a zaraz za Nim rodzina. Tu, na ziemi, rodzina jest najważniejsza.

– W Pańskim życiu były również bardzo trudne chwile. Czy były chwile zwątpienia?

– Nie było miejsca na zwątpienie, absolutnie. Był to czas zawierzenia i całkowitego oddania się Panu Bogu. Miałem trudny czas w życiu, byłem osobą grzeszącą i zbuntowaną, nałożyło się na to także porwanie mojego syna. Dało mi to bardzo dużo do myślenia.

– Jak, z perspektywy czasu, porwanie syna wpłynęło na Pańskie życie?

– Nie ma perspektywy czasu, jeśli chodzi o porwanie dziecka – ono jest zawsze, zawsze jest teraz. Ilekroć oglądam wydarzenia związane ze śmiercią obcego dziecka czy porwaniem, zawsze się zastanawiam, czy rodzice zdążyli przygotować to dziecko na śmierć. Każdy mówi: będzie dobrze. Mamo, idę na dyskotekę, będzie fajnie, będzie dobrze. Zawsze zadaję pytanie, czy przygotowałaś to dziecko na śmierć. Ono wychodzi z domu i nie wiadomo, czy wróci! Rodzice nie zdają sobie z tego sprawy, życie dzisiaj jest kruche i niebezpieczne. Mówi się: przygotowałem dziecko do życia – a na śmierć? Dziennikarze mówią: jak Pan tak może? Ja mogę, mogę zadawać takie pytania, ja przez to przeszedłem. Wiem, co myślą rodzice w momencie, kiedy ktoś porywa im dziecko, tego się nie da opisać w żaden sposób.

– Łączy Pan pasję z pracą. Czy nadal muzyka – nagrywanie płyt, koncertowanie przynoszą taką radość jak te dwadzieścia czy trzydzieści lat temu?

– Nawet większą niż kiedyś! W tym momencie, kiedy się spotkaliśmy, pisałem piosenkę. Nie znam jeszcze tytułu. Najwdzięczniejszy temat to relacja między kobietą a mężczyzną. Trzeba w formie, załóżmy, ośmiu wersów zawrzeć takie emocje i puentę w refrenie, by składało się to na całość, i trzeba to zaśpiewać. Pisanie piosenek przynosi mi cały czas wiele radości. Piszę ich bardzo dużo, dla siebie i dla innych. Jeśli to siedzi w człowieku i jest niewymuszone, to piosenki się sypią jak z rękawa.

– W jakich okolicznościach najlepiej się Panu tworzy muzykę?

– Z reguły odbywa się to tak po prostu... jak pstryknięcie palcami. Gdy piszę muzykę, potrzebuję tylko miejsca skupienia, takiego, gdzie nikt mi nie przeszkadza. Jestem w otoczeniu pianina i komputera i wtedy tworzę.

– Wiele eksperymentuje Pan z muzyką...

– Wygląda to tak, że niektóre piosenki muszą się mieścić w kanonach disco polo, czyli muszą być odpowiedni rytm i zagrywka. Okazuje się jednak, że czasami trzeba coś zmienić, dokonać frazowania całej piosenki, choćby była oparta na czterech czy sześciu akordach, by była zupełnie inna, ale nadal ciekawa. Eksperymentowanie z nurtami i stylami muzycznymi daje bardzo ładny efekt. Rozszerzają się horyzonty, wprowadzamy elementy innej muzyki, zmieniamy tempo, stosujemy inne riffy gitarowe, inne zagrywki na pianinie. Słucham bardzo dużo muzyki, przeróżnej. Zawsze jednak staram się wybrać kilka akordów i zagrywek dla siebie. Wystarcza mi to w sensie inspiracji, aby stworzyć coś nowego.

– Czy Sławomir Świerzyński jest ojcem disco polo i biesiady?

– Jeżeli chodzi o biesiadę, zgadzam się w pełni, w stu procentach. Prawda jest taka, że biesiadę wymyśliłem jako słowo, brzmienia, jako formułę i prowadzenie imprez. Pierwszy zrobiłem biesiadę. Jeśli chodzi o biesiadę weselną, to już w ogóle można powiedzieć, że temat mam w małym placu. Natomiast co do disco polo, już nie do końca. Samo słowo wymyślił Witek Waliński. Byłem przy tym, jak to powstawało w małym pokoju w Regułach.

– W początkowej fazie muzyki disco polo nie określano jej tą nazwą...

– Tak, to była piosenka chodnikowa, po prostu. Uważam, że to jest najładniejsza nazwa. Naturalna polska nazwa „chodnikowa” – od tego, że kasety sprzedawano na chodnikach z łóżek polowych. To było wychodzone, te piosenki, przeboje były wychodzone przez publiczność. Nie było Internetu, żadne radio tego nie grało, żadna telewizja tego nie emitowała, a nam, zespołowi Bayer Full, udało się sprzedać 17,6 mln kaset i płyt CD w Polsce.

– Mało który artysta dzisiaj może się pochwalić takim sukcesem tylu sprzedanych albumów.

– Postawmy sprawę jasno. Teraz jest tak, że Internet to zabił. Ktoś ma jedną piosenkę, umówmy się, że artyści wydają jedną piosenkę na rok. Wrzucają ją na YouTube. Każdy może to pobrać, więc po co ma kupować. Kiedyś dziennikarz zadał mi takie pytanie: Po co Pan to robi? Mówię – z przyjemnością to robię, ale tak dokładnie – dla przyjemności. Ale też chcę z tego coś mieć.

– A jak jest z frekwencją na koncertach?

– Ostatnio, gdy graliśmy w Janowie Lubelskim, było około dwudziestu tysięcy ludzi. Piszę piosenki i tworzę, a publiczność wali na nasze koncerty drzwiami i oknami. Prowadzę koncerty w swój wyjątkowy sposób, w zupełnie inny niż inni. Zapowiadam każdą piosenkę jakimś dowcipem. Do każdej mam ułożony tekst, który trzeba powiedzieć.

– Jak rozpoczęła się przygoda z Chinami?

– Napisano do mnie w sprawie spotkania odnośnie do zespołu polsko-chińskiego, śpiewania po chińsku. Nie odpowiedziałem, uznałem to za żart. Po dwóch tygodniach ponownie dostałem maila w tej sprawie. Uznałem, że coś jest na rzeczy. Spotkałem się z przedstawicielami Chińskiego Radia w Polsce. Mieli pomysł, aby przed Expo pojawił się temat polsko-chińskiego zespołu śpiewającego polsko-chińskie piosenki. Nikt tego nie chciał zrobić mimo ogłoszonych konkursów.

– Pan się odważył.

– Stwierdziłem, że pojedziemy po bandzie... (śmiech). Jesteśmy w Chinach od dziesięciu lat, poznaliśmy wszystkich pierwszych sekretarzy, którzy tam urzędują, i wszystkich ambasadorów w Polsce. Przyjaźnimy się z niektórymi Chińczykami. Jesteśmy dla nich bardzo bezpiecznym zespołem, bo nie wchodzimy w politykę.

– A jak się nazywacie po chińsku?

– Nasza nazwa po chińsku – „Baj fu” znaczy: dający sto szczęść. Ludzie w Polsce chcą, żebyśmy śpiewali piosenki w języku chińskim, robimy to jednak jako egzotyczną ciekawostkę. Trzeba było, oczywiście, nauczyć się języka chińskiego, na początku podstaw, należy jednak pamiętać, że śpiewany znacznie się różni od mówionego. Dla nas to niesamowita przygoda.

– W jaką stronę zmierza muzyka disco polo?

– Zmierza najzwyczajniej do kąta! Jeżeli nowi artyści się nie otrząsną i nie zaczną robić czegoś fajnego, w sensie właśnie eksperymentowania z muzyką, i nie zaczną być młodzi i świeży, w sensie muzycznym, to nie przewiduję niczego dobrego. Obecna telewizja zabija całe disco polo. Zespoły nie mają możliwości zaprezentowania się. Jest tak dużo wykonawców, że osoby, które decydują, co ma iść na antenę, robią to według swojego uznania. Im się podoba np. zespół Piękni i Młodzi, który jest grany do bólu, ewentualnie Zenek (Zenon Martyniuk, zespół Akcent – przyp. red.), któremu robią krzywdę, bo go grają non stop. W czasie programu „Disco Relax”, który trwał godzinę, poświęcono po półtorej minuty na artystę. Wtedy wylansowano piosenkę „Jesteś szalona”. Przygotowujemy teraz międzynarodowy Festiwal Piosenki Tanecznej w Kielcach z telewizją publiczną. Robię wszystko, żeby to nie był kolejny festiwal jakichś tam kolejnych przebojów, które zostały wylansowane dwadzieścia lat temu. Artysta zaśpiewa swój przebój, aby widz mógł go utożsamić z utworem, ale ma też zaśpiewać swoją nową piosenkę, do tej pory nielansowaną.

– Czy będzie to discopolowe Opole?

– Myślę, że lepiej jak Opole. Dlatego że w Opolu zabrakło już melodii, zabrakło refrenów. W Opolu jest totalna polityka. Tam się gender spiera z rockiem, rock z hip-hopem. Wszyscy tam myślą, jak daleko jesteśmy od zachodniej Europy, czy my już dotarliśmy z wielkimi opolskimi przebojami do tej Europy, czy jeszcze nie. A my mamy swoje piosenki, śliczne piosenki, śpiewane w języku polskim, które kiedyś były wykonywane również w Opolu.

– Pasjami Sławomira Świerzyńskiego są?

– Moją pasją są konie. Posiadam stadninę. Specjalizuję się w skupowaniu, renowacji, tworzeniu nowych powozów konnych. Dobrze się na tym znam, bo już przez wiele lat się tym zajmuję. Uwielbiam sporty wodne – od kajaków po żagle i jachty motorowe. Jednak moją największą pasją są książki i czytanie.Uwielbiam czytać!

– A ulubiona pozycja?

– Od dwudziestu lat nie rozstaję się z „Poematem Boga-Człowieka” Marii Valtorty. Książka o życiu Pana Jezusa. Czytam ją non stop, codziennie. Choćby mały fragment, nie trzeba nic więcej. Jak to Papież powiedział, kto przeczyta, ten zrozumie.

– A z modlitwą jest Pan za pan brat?

– Przed koncertem zawsze się modlę słowami: „Panie Boże, wierzę w Ciebie, wielbię Ciebie, kocham Ciebie i ufam Tobie. Wybacz wszystkim tym, którzy w Ciebie nie wierzą, Ciebie nie wielbią i Tobie nie ufają. Amen”. Wychodzę na scenę. Koncert jest zawsze ofiarowany Panu Bogu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Prezydent nadał Medale Stulecia Odzyskanej Niepodległości

2018-12-12 14:07

prezydent.pl

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Andrzej Duda nadał Medale Stulecia Odzyskanej Niepodległości osobom zasłużonym w służbie państwu i społeczeństwu.

Igor Smirnow/KPEP/prezydent.pl
Siostra Michaela Rak, założycielka i dyrektorka Hospicjum bł. Michała Sopoćki w Wilnie, została odznaczona 12 grudnia 2018 r. przez Prezydenta RP Medalem Stulecia Odzyskanej Niepodległości

Prezydent wspomniał, że Medal Stulecia Odzyskanej Niepodległości został ustanowiony z jego inicjatywy i nawiązuje do II Rzeczypospolitej oraz wręczanego w 1928 roku Medalu 10-lecia odzyskanej niepodległości. Zaznaczył, że te odznaczenia są w domach ludzi zasłużonych dla tamtych lat, dla odbudowy niepodległego, suwerennego polskiego państwa, dla walki o to państwo, ale też dla jego tworzenia. - W tych domach te medale bardzo często są do dzisiaj – mówił, podkreślając, że są one powodem do rodzinnej dumy, ale też dowodem pamięci o tamtych czasach i tamtym wielkim okresie.

– Cieszę się ogromnie, że Medale Stulecia Odzyskanej Niepodległości, w jakimś sensie odnowione, mogę wręczyć Państwu: przedstawicielom bardzo różnych środowisk, różnych dziedzin życia, twórczości, kultury, nauki, sportu, ale także walki o wolną, suwerenną, niepodległą Polskę – powiedział Andrzej Duda, dziękując odznaczonym za dokonania i dorobek życia. Dodał: – Cieszę się, że na tyle różnych sposobów możemy to 100-lecie odzyskania przez Polskę niepodległości czcić.

– Wnosicie Państwo i wnieśliście nieoceniony wkład w budowanie wolnej, niepodległej Polski. I cieszę się, że poprzez te medale mogłem Państwu w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej podziękować – podkreślił Prezydent.

prezydent.pl

W uroczystości wzięła udział Pierwsza Dama Agata Kornhauser-Duda, a także minister Halina Szymańska, Szef Kancelarii Prezydenta RP, wraz z ministrami i doradcami.

odznaczenia odebrali:

za zasługi dla Niepodległej

MEDALEM STULECIA ODZYSKANEJ NIEPODLEGŁOŚCI

Jan ABGAROWICZ

Anna BANDO

Tadeusz BIEŃKOWICZ

Stanisława CELIŃSKA-MROWIEC

ksiądz Waldemar CISŁO

Aleksander DOBA

Jerzy JACHOWICZ

Marian KALWARY

Marek KAMIŃSKI

Janusz KAMOCKI

Ryszard KARCZYKOWSKI

Jan KOŚCIUSZKO

Jan KOWALSKI

Barbara KRAFFT-SEIDNER

Czesław LANG

Dariusz MALEJONEK

Jan OŁDAKOWSKI

Jan PIETRZAK

Siostra Michaela RAK

Ojciec Jacek SALIJ

Henryk SKARŻYŃSKI

Józef SKRZEK

Andrzej SUCHCITZ

Krzysztof SZWAGRZYK

Jadwiga TRYZNO

Janusz TRYZNO

Andrzej WODZYŃSKI

kapitan Piotr ŻEMOJTEL


prezydent.pl

Medal Stulecia Odzyskanej Niepodległości jest odznaczeniem o charakterze pamiątkowym, nadawanym w okresie trwania Narodowych Obchodów Setnej Rocznicy Odzyskania Niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej w latach 2018–2021.

Jest nadawany osobom żyjącym, które poprzez:

1) pełnienie nienagannej służby publicznej – cywilnej lub wojskowej,

2) walkę o niepodległość oraz działalność na rzecz przemian demokratycznych,

3) aktywną działalność zawodową i społeczną,

4) twórczość naukową, literacką i artystyczną

– przyczyniły się do odzyskania lub umacniania suwerenności Rzeczypospolitej Polskiej, w tym w szczególności budowania wspólnoty obywatelskiej Polaków i poczucia tożsamości narodowej, rozwoju nauki, rozsławiania dobrego imienia Rzeczypospolitej Polskiej poprzez kulturę i sztukę, rozwoju społecznego i umacniania więzi z Polakami za granicą oraz budowania dobrobytu gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej. Medal nadaje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej z własnej inicjatywy lub na wniosek Prezesa Rady Ministrów, ministrów, kierowników urzędów centralnych oraz wojewodów.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

LMW zaprasza na uroczyste otwarcie zmodernizowanej wystawy

2018-12-12 21:27

Magdalena Poradzisz - Cincio

W związku z realizacją projektu „Modernizacja wystawy stałej Żołnierz Polski 1914-1945 w stulecie odzyskania niepodległości” w Lubuskim Muzeum Wojskowym w Drzonowie trwają intensywne prace związane z aranżacją nowej wystawy stałej.

Archiwum LMW

Stara wystawa została całkowicie zdemontowana, sala wyremontowana (pomalowano ściany, odnowiono podłogi). Wszystkie eksponaty prezentowane będą w nowoczesnych gablotach, wykonanych według najnowocześniejszych norm bezpieczeństwa.

Realizacja projektu umożliwi stworzenie nowej aranżacji wystawy stałej uzupełnionej nowoczesnymi środkami przekazu oraz wprowadzenie narracji, która kształtować będzie świadomość historyczną odbiorców. Nowe gabloty podniosą bezpieczeństwo prezentowanych zbiorów, w tym broni palnej oraz umożliwią ich atrakcyjniejszą aranżację. Tłem, a zarazem środkiem przekazu, będą duże wydruki zdjęć wielkoformatowych, wykonanych z cyfrowej kopii zdjęć archiwalnych z naszych zbiorów. Wydruki umieszczone zostaną na tylnych ścianach gablot.

Wystawie towarzyszyć będzie bogato ilustrowany katalog.

Zmodernizowana wystawa przedstawiać będzie następujące bloki tematyczne:

1. Polski czyn zbrojny w I wojnie światowej oraz okresu wybijania się na Niepodległość i walk o granice z lat 1914-1921;

2. Wojsko Polskie II RP (w tym bloku szczególnie wyróżnione będą m.in. polskie pistolety Vis. W zbiorach naszej placówki znajduje się unikatowy, pochodzący z prototypowej serii pistolet Vis wz. 32);

3. Wojna Obronna 1939 r.;

4. Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie i wyposażenie wojsk alianckich;

5. Udział lotników polskich w II wojnie światowej;

6. Walki o Monte Cassino;

7. Polskie Państwo Podziemne i Powstanie Warszawskie;

8. Wyposażenie i uzbrojenie wojskowe Państw Osi;

9. Ludowe Wojsko Polskie i jego udział w ofensywie radzieckiej lat 1944-1945;

10. Kobiety–żołnierze.

Na uroczyste otwarcie zmodernizowanej wystawy "Żołnierz Polski 1914-1945" zapraszamy tuż po świętach - 27.12.2018 o godz. 13.00. Wstęp wolny!

Projekt "Modernizacja wystawy stałej Żołnierz Polski 1914-1945 w stulecie odzyskania niepodległości" został dofinansowany ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem