Reklama

Papież Franciszek w Izraelu

2015-05-07 14:11

Agnieszka Dziarmaga
Edycja kielecka 19/2015, str. 1, 6

TD

Po raz pierwszy na Kielecczyźnie gościła ambasador Izraela – Anna Azari. 17 kwietnia Pani Ambasador w dawnej synagodze w Chmielniku przekształconej w nowoczesny ośrodek muzealny otworzyła wystawę fotograficzną „Wizyta Papieża Franciszka w Izraelu”, która od początku cieszy się ogromnym zainteresowaniem turystów. Wystawa jest po raz pierwszy pokazywana w Polsce, z Chmielnika pojedzie do Lublina.

Gośćmi wyjątkowego wydarzenia byli m.in.: wicewojewoda świętokrzyski Paweł Olszak, wikariusz generalny ks. Dariusz Gącik, władze gminy Chmielnik z burmistrzem Pawłem Wójcikiem i przewodniczącym Rady Miasta i Gminy – Sławomirem Wójcikiem, księża, młodzież, mieszkańcy Chmielnika.

Ambasador Anna Azari powiedziała podczas wernisażu: – Wystawa, którą dziś otwieramy, jest pokazywana w Polsce po raz pierwszy i bardzo się cieszę, że dzieje się to właśnie w chmielnickiej synagodze. Papież Franciszek jest symbolem otwartości na dialog z wyznawcami wszystkich religii, co doskonale widać na prezentowanych na wystawie fotografiach i w tej postawie kontynuuje dziedzictwo Jana Pawła II.

Reklama

Podkreśliła także, że „Rok 2015 jest bardzo ważną datą w stosunkach Kościoła z judaizmem. 50 lat temu opublikowano papieski dokument «Nostra aetate», który dał solidną podstawę do międzyreligijnej współpracy i dialogu. Niezmiernie mi miło, że wystawę z Ambasady można oglądać tutaj. Fakt ten jest bardzo symboliczny; pomimo iż w Chmielniku nie ma już Żydów, synagoga otrzymała nowe życie i stanowi centrum dialogu pomiędzy kulturami i religiami”.

Na temat nowych perspektyw dialogu, otwartości i specyfiki Chmielnika na mapie muzeów w Polsce, przypominających kulturę i tradycję żydowską, mówili m.in. wicewojewoda Paweł Olszak, wikariusz biskupi ks. Dariusz Gącik i burmistrz Chmielnika – Paweł Wójcik.

Ks. Dariusz Gącik powiedział: – Elizabeth Wiesbaun napisała: „Jestem w drodze. Szukam miasta położonego na górze, Jeruzalem niebieskiego, gdzie panuje pokój, a wszyscy ludzie są braćmi”. W sercu każdego człowieka jest wpisane przez Pana Boga pragnienie szczęścia, życia w pokoju, zrozumieniu i wzajemnym przebaczeniu. Jednak zranione ludzkie serce tworzy mury pomiędzy ludźmi, panuje niechęć, uprzedzenie, a drugi człowiek staje się piekłem. Dzieje się tak dlatego, że zapomina się o odniesieniu do Pana Boga, o przykazaniu miłości, które jest drogą i światłem w budowaniu wzajemnych relacji między dziećmi jednego Boga.

Zdaniem wikariusza generalnego, z tych powodów tak ważny jest dialog chrześcijańsko-żydowski, który może rozwijać się zarówno na płaszczyźnie teologicznej, jak i historycznej. – Znakiem tego dialogu jest Chmielnik i miejsce, w którym obecnie przebywamy. Nie zacierając różnic pomiędzy nami, świadomi własnej tożsamości możemy się spotkać, rozmawiać i szukać tego, co nas łączy. Tak jak w ludzkim życiu, w naszych wzajemnych relacjach łączą się radość codziennego życia i smutek cierpienia.

Radość dzieci, wspólne zabawy, przyjaźnie, żydowskie sklepiki, a także drobne kłótnie, tworzyły obraz naszych miasteczek, czego jesteśmy świadkami także w miejscowym muzeum. Pochylmy się z szacunkiem nad cierpieniem, które dotknęło naród żydowski, naród polski, a także jest obecne w życiu tylu ludzi, którzy czują się odrzuceni, niekochani, zepchnięci na margines. Nie można przejść wobec tego obojętnie, bowiem kochać, to znać cierpienie drugiego człowieka. Pragniemy patrzeć na Jezusa Chrystusa, który przyjął to cierpienie, był obecny w śmierci niewinnych i przez swoje zmartwychwstanie nadaje sens naszemu życiu – mówił w Chmielniku wikariusz generalny.

Wystawa składa się z 35 pięknych fotografii dokumentujących przebieg wizyty papieża Franciszka w Izraelu w 2014 r. Ojciec Święty odwiedził wówczas Jerozolimę. W Bazylice Grobu Świętego spotykał się z Patriarchą Ekumenicznym Konstantynopola Bartłomiejem I, odprawił nabożeństwo w Wieczerniku oraz odwiedził święte miejsca Żydów i muzułmanów. Papież był również gościem prezydenta Izraela Szymona Peresa, wziął udział w Instytucie Yad Vashem w spotkaniu z ocalonym z Zagłady, a w towarzystwie premiera Benjamina Netanjahu odwiedził Wzgórze Herzla.

Pani Ambasador po otwarciu wystawy zwiedziła synagogę (Ośrodek Edukacyjno-Muzealny „Świętokrzyski Sztetl”), zachwyciła ją m.in. szklana bima – dawniej miejsce odczytywania i komentowania Tory, a Dom Cienia – integralny budynek muzeum, w formie prostego monumentu na pierwszym cmentarzu żydowskim upamiętniającym ofiary Holocaustu – określiła jako „poruszający”. Wyraziła także zainteresowanie historią i architekturą Chmielnika. W towarzystwie burmistrza Pawła Wójcika i przewodniczącego Rady Miasta i Gminy – Sławomira Wójcika oraz pracowników „Świętokrzyskiego Sztetla” odbyła spacer uliczkami Chmielnika, obejrzała rynek, Gęsią Studnię, odwiedziła cmentarz żydowski z 1820 r., kościół parafialny i najstarszy zabytek w Chmielniku – kościół Trójcy Świętej z XIV wieku. O historii i ciekawostkach świątyń Chmielnika opowiadał gościom ks. dziekan Franciszek Siarek.

Warto obejrzeć wystawę o wizycie papieża Franciszka, dostępną w dawnej synagodze. Polecamy to miejsce na majówkę.

Tagi:
wystawa Żydzi

Reklama

Rabin Schudrich: my, Żydzi, wiemy jakie to uczucie, gdy płonie Świątynia

2019-04-17 17:33

BP KEP / Warszawa (KAI)

- Jesteśmy poruszeni i zasmuceni pożarem paryskiej katedry Notre-Dame (...) My, Żydzi, wiemy jakie to uczucie, gdy płonie Wasza Świątynia. (...) Łączymy się z wami w bólu w tych trudnych chwilach - napisał Naczelny Rabin RP, Michael Schudrich, w liście do przewodniczącego KEP abp. Stanisława Gądeckiego i Prymasa Polski, abp Wojciecha Polaka.

pl.wikipedia.org
Michael Schudrich

Publikujemy treść listu:

Jego Ekscelencja Ksiądz Arcybiskup Stanisław Gądecki

Jego Ekscelencja Ksiądz Prymas Wojciech Polak

My, Agudat Rabbanei Polin (Związek Rabinów Polskich), jesteśmy poruszeni i zasmuceni pożarem paryskiej katedry Notre-Dame. Jest nam bardzo przykro, iż tak wiekowe miejscu kultu, ogromnie ważne dla wielu ludzi, zostało tak poważnie uszkodzone.

My, Żydzi, wiemy jakie to uczucie, gdy płonie Wasza Świątynia. Każdego roku pościmy w czasie rocznicy spalenia Świątyni w Jerozolimie, miało to miejsce 2000 lat temu. My, tu w Polsce, pamiętamy również spalenie i zniszczenie naszych synagog podczas lI wojny światowej. Doświadczenia te uczyniły nas bardzo wrażliwymi i świadomymi bólu oraz koszmaru zniszczenia jakiegokolwiek miejsca kultu.

Brak nam słów, aby wyrazić nasz smutek. Łączymy się z Wami w bólu w tych trudnych chwilach.

Szalom,

Michael Schudrich

Naczelny Rabin RP

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jak przeżywać Wielki Tydzień

Magdalena Lewandowska
Edycja wrocławska 13/2010

Bożena Sztajner/Niedziela

Przed nami wyjątkowy czas - Wielki Tydzień. Głębokie przeżycie i zrozumienie Wielkiego Tygodnia pozwala odkryć sens życia, odzyskać nadzieję i wiarę. Same Święta Wielkanocne, bez prawdziwego przeżycia poprzedzających je dni, nie staną się dla nas czasem przejścia ze śmierci do życia, nie zrozumiemy wielkiej Miłości Boga do każdego z nas. Wiele rodzin polskich przeżywa Święta Wielkanocne, zubożając ich treść. W Wielkim Tygodniu robi się porządki i zakupy - jest to jeden z koszmarniejszych i najbardziej zaganianych tygodni w roku, często brak czasu i sił nawet na pójście do kościoła w Wielki Czwartek i w Wielki Piątek. Nie pozwólmy, by tak stało się w naszych rodzinach.

Niedziela Palmowa

Wielki Tydzień otwiera Niedziela Palmowa. Nazwa tego dnia pochodzi od wprowadzonego w XI w. zwyczaju święcenia palm - liturgia bowiem wspomina uroczysty wjazd Jezusa do Jerozolimy, bezpośrednio poprzedzający Jego Mękę i Śmierć na Krzyżu. Witające go tłumy rzucały na drogę płaszcze oraz gałązki, wołając: „Hosanna Synowi Dawidowemu”.
Palmy w Polsce zastępują często gałązki wierzbowe z baziami. Po ich poświęceniu zatyka się je za krzyże i obrazy, by strzegły domu od nieszczęść i zapewniały błogosławieństwo Boże. Jak wspomina pani Krystyna Kolbuszowska z Trzebnicy, tradycje Niedziel Palmowej są bardzo bogate: - Pamiętam, jak uroczyście przeżywano Niedzielę Palmową na Kresach. Tato, po porannej Mszy św. i po poświęceniu przygotowanych przez nas palm, szedł na pola i wtykał gałązki w ziemię, by Pan Bóg strzegł zasiewów i plonów przed gradem, suszą i nadmiernym deszczem. Mama zatykała je też za wszystkie święte obrazy w domu, by zapewniały błogosławieństwo Boże. Potem był uroczysty obiad i wspólne czytanie Pisma Świętego. Rodzice tłumaczyli mnie i mojemu rodzeństwu, że zaczął się najważniejszy tydzień w roku, że przed nami wielkie święta. Wielka szkoda, że dziś te tradycje zanikają, chociaż wiem, że na Dolnym Śląsku są jeszcze rodziny, szczególnie te z kresowymi korzeniami, które starają się je kultywować.

Wielki Poniedziałek

Poniedziałek, wtorek i środa Wielkiego Tygodnia są dniami szczególnie poświęconymi sakramentowi pojednania - nie wyróżniają się niczym, jeśli chodzi o liturgię. Warto więc, jeżeli ktoś nie zrobił tego do tej pory, udać się wtedy do konfesjonału, by oczyścić serce. - Nie zostawiajmy spowiedzi na ostatnią chwilę - przekonuje ks. inf. Adam Drwięga, proboszcz wrocławskiej katedry. - Jak najwcześniej skorzystajmy z sakramentu pokuty w naszych parafiach. Kiedy wierni spowiadają się w czasie Triduum Paschalnego, nie mają szans na głębokie przeżycie tych wyjątkowych liturgii. Stoją w długich kolejkach, nie skupiają się na celebracji, nie wchodzą w ten szczególny czas. A naprawdę inaczej się przeżywa Święta, kiedy Chrystus Zmartwychwstały jest w nas.

Wielki Wtorek

Dla niektórych Wielki Wtorek niczym nie różni się od pozostałych dni w roku, ale są osoby, takie jak psycholog Elżbieta Łozińska, dla których to czas wyjątkowy: - Jak sama nazwa wskazuje Wielki Tydzień obejmuje siedem dni, nie tylko Triduum Paschalne. Dlatego u nas Święta rozpoczynają się od początku tygodnia. Skupiamy się na modlitwie, na rozmowach, dobrej lekturze. To dla czas przygotowania, nie tylko domu, stołu, potraw, ale przede wszystkim czas przygotowania naszych serc na przyjście Chrystusa. Staramy się wyciszać, nie słuchać radia czy innych mediów, dzieciom opowiadamy o Triduum Paschalnym, o Wielkanocy. Przygotowujemy dla nich specjalną lekturę - w tym roku będzie nam w Wielkim Tygodniu towarzyszyć książka „Na koniec świata”, opowiadająca prawdziwą historię Antka, który miał zaledwie sześć lat, kiedy zmarł na chorobę nowotworową. Antek odszedł w trakcie Oktawy Wielkanocnej. Towarzyszył Jezusowi w Jego cierpieniu i śmieci, wziął udział również w Jego Zmartwychwstaniu.

Wielka Środa

Warto tak rozłożyć swoje obowiązki, by w Wielką Środę nie zajmować się już porządkami i nie biegać po sklepach, ale przygotowywać się do głębokiego wejścia w Triduum Paschalne. Dla Barbary Nonckiewicz, mamy siódemki dzieci, Wielka Środa to czas skupienia i wyciszenia: - Zawsze tak rozplanowywałam obowiązki, by na Wielką Środę zostały już tylko niezbędne rzeczy do zrobienia. W ten dzień całą rodziną staramy się pościć i wyciszać przed wielką tajemnicą Triduum Paschalnego. To dobry czas, by wytłumaczyć dzieciom znaczenie następnych dni, by przygotować je do udziału w obchodach świątecznych. Wielka Środa to taki ostatni dzwonek wzywający do skupienia się na tym, co naprawdę ważne.

Wielki Czwartek

Zupełnie inaczej przeżywa się Poranek Wielkanocny, gdy poprzedziło go uczestnictwo w liturgii Triduum Paschalnego. To dla chrześcijanina najważniejsze dni w roku. W Wielki Czwartek obchodzimy święto kapłanów, ponieważ w tym dniu w czasie Ostatniej Wieczerzy został ustanowiony sakrament kapłaństwa oraz sakrament Eucharystii. Warto te wszystkie ważne rzeczy wyjaśniać naszym dzieciom: - Przed pójściem na wieczorną Mszę św. rozmawiamy z naszym pięcioletnim synkiem Jasiem i opowiadamy, że ksiądz będzie ubrany na biało, ponieważ jest to dzień ustanowienia Najświętszego Sakramentu oraz sakramentu kapłaństwa - mówi Katarzyna Stasiak z Oleśnicy. - Razem z mężem staramy się mu wyjaśnić, co stało się w Wieczerniku w czasie Ostatniej Wieczerzy i że to na tę pamiątkę odprawia się dziś w kościele Mszę św. Zostajemy również przez chwilę przy ołtarzu adoracji, by Jasiu mógł z bliska zobaczyć Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie. To dla nas i dla naszego synka wieczór w kościele pełen wrażeń i głębokich przeżyć.

Wielki Piątek

Dzień Męki i Śmierci Chrystusa. Niech w tym dniu będzie w naszym domu cisza pozwalająca przeżyć Misterium Męki i Śmierci Jezusa. O godzinie 15.00, godzinie śmierci Pana Jezusa, uklęknijmy z rodziną, by się wspólnie pomodlić - może to właśnie będzie najodpowiedniejszy moment, aby przedłożyć Bogu największą prośbę rodziny. Postarajmy się w domu w centralnym miejscu wyeksponować krzyż na białym obrusie. Warto tego dnia wyłączyć radioodbiorniki, telewizory czy komputery. Obowiązuje post ścisły, a więc nie tylko jakościowy, ale i ilościowy. Jeżeli jest to możliwe, weźmy tego dnia udział w parafialnej Drodze Krzyżowej. Wieczorem gromadzimy się na liturgii wielkopiątkowej - jest ona długa, ale bardzo bogata i piękna: Liturgia Słowa poprzedzona procesją i leżeniem krzyżem przez kapłanów przed obnażonym ołtarzem, uroczysta adoracja krzyża, komunia i procesjonalnie przeniesienie Najświętszego Sakramentu do Grobu Pańskiego. Pamiętajmy, by udać się na adorację Grobu Pańskiego. To wielkopostne pielgrzymowanie ma swoje korzenie w Jerozolimie, gdzie gromadzono się w miejscach Męki Chrystusa, aby Mu duchowo towarzyszyć od Wieczernika i Góry Oliwnej, aż do miejsca jego Grobu. W Polsce ten zwyczaj jest pielęgnowany od XIV w.

Wielka Sobota

Jest dniem spoczynku Pana Jezusa w Grobie. To nie dzień żałoby, ale powinien być wypełniony zadumą nad cudem Zmartwychwstania. To właśnie dzisiaj jest tak ukochane przez wszystkie dzieci święcenie pokarmów. Niestety dzieci, które są przyprowadzane do kościoła tylko raz w roku, właśnie z koszyczkiem „do pokropienia”, pytają, dlaczego Jezus leży w grobie i niewiele rozumieją z odpowiedzi. - Poranek Wielkiej Soboty to dla naszych dzieci czas szczególny - opowiada pani Barbara. - Od rana zajmują kuchnię, malują pisanki, przygotowują koszyczek. Potem wielkie mycie, ubieranie i można z dumą iść na święconkę do kościoła. Wtedy też nawiedzamy Jezusa w grobie, z nadzieją w sercu czekając na jutrzejsze Zmartwychwstanie.
Po zapadnięciu zmroku rozpoczynają się obchody Wigilii Paschalnej - jest to najbardziej uroczysty wieczór w roku liturgicznym. Wigilia Paschalna nie jest częścią Wielkiej Soboty, jej radosna liturgia należy już do obchodów Dnia Zmartwychwstania. Obchód Wigilii Paschalnej składa się z czterech części: Liturgii Światła, Liturgii Słowa, Liturgii Chrzcielnej i Liturgii Eucharystycznej. W czasie Liturgii Światła kapłan przed kościołem poświęca ogień, odpala paschał, wnosi uroczyście światło do ciemnego kościoła i śpiewa Orędzie Paschalne. W drugiej części są czytane fragmenty Pisma Świętego, w których rozważamy, co Bóg uczynił dla nas od początku świata. Podczas Liturgii Chrzcielnej ksiądz dokonuje poświęcenia wody, a wierni odnawiają przyrzeczenia chrzcielne. Odnowieni biorą udział w Mszy Paschalnej, w czasie której zabrzmią wszystkie dzwony i dzwonki.
Wielki Czwartek, Wielki Piątek i Wielka Sobota z Niedzielą Paschalną są dniami szczególnie bogatymi w obchody liturgiczne. Warto w pełni z tego bogactwa skorzystać. Jest to wspaniały dar Kościoła, który może ubogacić naszą rodzinę i zbliży nas do Chrystusa. Dzięki głębokiemu przeżyciu Wielkiego Tygodnia, zanurzeniu się w tajemnicę Bożej Miłości, mamy szansę rzeczywiście odnowić nasze życie, odnowić naszą wiarę i nawrócić się do Boga.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Polityczne i kulturowe kuszenie współczesnego świata. Wielki Piątek w Kalwarii Zebrzydowskiej

2019-04-19 11:55

Justyna Tyrka/Archidiecezja Krakowska

- Tymczasem nam, rozważającym tutaj, w Kalwarii Zebrzydowskiej, w dzisiejszy Wielki Piątek 2019 roku misterium iniquitatis – tajemnicę zła, jakie przed wiekami przed sądem Piłata dotknęło Pana Jezusa, który nazwał się Prawdą, pozostaje jedno wielkie przeświadczenie: tylko prawda może nas wyzwolić – mówił metropolita krakowski abp Marek Jędraszewski podczas kazania po „Dekrecie Piłata”, w Kalwarii Zebrzydowskiej w czasie procesji pasyjnej Drożkami Męki Pańskiej.

Joanna Adamik/Archidiecezja Krakowska

Na początku swojego słowa, skierowanego do zebranych wiernych arcybiskup przypomniał, że walka arcykapłanów i faryzeuszy z Jezusem trwała od początków jego nauczania. Uczeni w Piśmie nie chcieli przyjąć Jego słów i starali się za wszelką cenę doprowadzić do tego, by wszyscy wyznawcy Go opuścili. Poruszenie, które wywoływał Chrystus miało charakter polityczny

– Niepokoje Wysokiej Rady przeciął w pewnym momencie arcykapłan Kajfasz, stosując również całkowicie polityczne rozumowanie: „Wy nic nie rozumiecie i nie bierzecie tego pod uwagę, że lepiej jest dla was, gdy jeden człowiek umrze za lud, niż miałby zginąć cały naród” – powiedział arcybiskup.

Jezus zdawał sobie z tego sprawę. Podczas sądu Kajfasza wystąpiło przeciw niemu dwóch fałszywych świadków, a arcykapłan prowadzący proces zapytał Go, czy jest synem Bożym. Chrystus dał świadectwo o sobie, mimo że wiedział z jaką reakcją się to spotka. Na słowa Jezusa, Kajfasz teatralnym gestem rozdarł szaty i stwierdził, że skazaniec jest bluźniercą. Wyrok, który zapadł musiał być zatwierdzony przez Poncjusza Piłata. On zorientował się, że Jezus jest niesłusznie oskarżony, mimo to umył ręce.

– Trwające już prawie dwa tysiące lat dzieje Kościoła są pełne podobnych procesów politycznych, które kolejni władcy tego świata wytaczają chrześcijanom. Schemat stosowanego przez nich szantażu pozostaje w swej istocie niezmienny i brzmi zawsze tak samo: jeśli jesteś wyznawcą Chrystusa i Jego Ewangelii, to znaczy, że jesteś wrogiem: cesarza, króla, jakiegoś innego władcy czy też jakiegoś wysokiego urzędnika państwowego – zauważył arcybiskup.

W dwudziestym pierwszym wieku człowiek, który przyznaje się do Jezusa i chce żyć Jego nauczaniem jest oskarżany m.in. o brak poprawności politycznej, tolerancji, bycie fanatykiem, walkę z postępem ludzkości. Współczesne napięcia kulturowe to pierwszy etap kuszenia. Kolejny polega na zachęcie do określenia się kim jesteśmy.

– Kochamy wszystkich ludzi i kochamy wolność, dzięki czemu jesteśmy tolerancyjni, przede wszystkim zaś zależy nam na postępie całej ludzkości – stwierdził metropolita. Trzecie kuszenie skłania wiernych do odrzucenia Ewangelii poprzez postępowanie jakby nie było Chrystusa oraz walkę z Jego obecnością w świecie. Arcybiskup powiedział, że niepokojąca jest reakcja niektórych środowisk na chęć objęcia modlitwą i wsparciem materialnym paryskiej katedry Notre Dame.

Podkreślił, że tylko prawda może wyzwolić, a jedyną prawdą jest Jezus. – I o tę bezwzględną wierność ewangelicznej prawdzie prosimy dziś Pana, który dla nas umarł i zmartwychwstał. Prosimy Go, abyśmy dzięki Niemu nie ulegli kuszeniu ze strony współczesnego świata i abyśmy każdego dnia naszego życia mogli być prawdziwie wolnymi ludźmi – zakończył.

Corocznie w Wielki Piątek w Kalwarii Zebrzydowskiej zbierają się tysiące wiernych, aby uczestniczyć w procesji pasyjnej Dróżkami Męki Pańskiej. Wyrusza ona o świcie spod domu Kajfasza do Ratusza Piłata i pałacu Heroda. Po ponownym przybyciu do Piłata zebrani wysłuchują „Dekretu Piłata”, w którym skazywano Jezusa na śmierć. Sceny męski Zbawiciela są inscenizowane przez duchownych i świeckich, przy kolejnych stacjach są wygłaszane kazania. Formy kalwaryjskiego misterium sięgają XVII wieku.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem