Reklama

Dawać nadzieję bez granic

2015-07-16 10:38

Lilianna Sicińska
Edycja wrocławska 29/2015, str. 6-7

Archiwum Hospicum

We Lwowie powstało domowe hospicjum dla dzieci. Wszyscy zaangażowani w jego funkcjonowanie to wolontariusze, także lekarze, którzy na co dzień pracują w lwowskich i okolicznych szpitalach. Po pracy formują zespół i jadą do swoich podopiecznych z pomocą medyczną i wsparciem, jakiego nikt inny nie udziela tu przewlekle chorym dzieciom. Na ich wizyty czeka ponad 20 dzieci. Pokonują nawet 200 km, by dotrzeć do nich z pomocą.

Potrzeba utworzenia hospicjum domowego była bardzo duża i teraz, z perspektywy ogromu pracy, widać to jeszcze wyraźniej – opowiada Kazimierz Pabisiak z Fundacji św. Jadwigi, który wrócił przed kilkoma dniami ze Lwowa. Na Ukrainie nie ma państwowych hospicjów, dzieci chore pozostają w szpitalach, gdzie są leczone, lub w domach, gdzie nie ma dla nich opieki medycznej. Ani legislacyjnie, ani zwyczajowo Ukraina nie była wcześniej gotowa, by dzieci przewlekle chore otoczyć opieką medyczną w ich domach – mówi ks. Jan Nikiel z parafii katedralnej we Lwowie. – Wielu rodziców zaś nie stać na stałą opiekę nad przewlekle chorymi dziećmi. Często miesięczny koszt leków dwukrotnie przekracza miesięczne zarobki rodziców chorego dziecka – mówi ks. Jan. Dlatego działalność lwowskiego hospicjum domowego jest absolutnie niezbędna.

Impulsem do założenia hospicjum były polsko-ukraińskie kontakty inicjowane przez Dortmundzko-Wrocławską Fundację św. Jadwigi. – Inicjatywę utworzenia hospicjum domowego we Lwowie podjęli nasi praktykanci, którzy przebywali na stażach we Wrocławiu na zaproszenie Fundacji św. Jadwigi. Ich spostrzeżenia z tego pobytu były m.in. takie, że w wielu miastach Polski istnieją placówki, które pomagają nieuleczalnie chorym, wspierają ich rodziny w trudnym okresie choroby bliskich, niosą specjalistyczną pomoc medyczną i psychologiczną. Po powrocie zapragnęli zastosować we własnym kraju rozwiązania obserwowane w Polsce.

Mosty św. Jadwigi

Dortmundzko-Wrocławska Fundacja św. Jadwigi już od 14 lat organizuje dla ukraińskich studentów i absolwentów praktyki zawodowe w rozmaitych instytucjach i firmach, dopasowując profil praktyki do kierunkowego wykształcenia stażystów. To duże przedsięwzięcie logistyczne – w ub. roku przyjechało 13 osób, w tym roku na przełomie września i października przyjedzie aż 14 praktykantów. Dotychczas Fundacja zaprosiła w ten sposób 110 osób z Ukrainy.

Reklama

– Są nimi lekarze, ale też ekonomiści, inżynierowie. Był kucharz i śpiewak operowy. Żeby zapewnić im miejsca praktyk, współpracujemy z Politechniką Wrocławską i Uniwersytetem Medycznym – tłumaczy Kazimierz Pabisiak.

Praktykantów zapraszanych przez Fundację św. Jadwigi wspiera Urząd Miejski i Urząd Marszałkowski, a także firmy prywatne. Dużą pomocą służą zawsze wrocławscy lekarze i szpitale, szczególną życzliwość gościom z Ukrainy okazuje prof. Wojciech Witkiewicz i jego zespół.

Praktyki trwają 5 tygodni, praktykanci mieszkają w tym czasie u wrocławskich rodzin. Chodzi także o integrację praktykantów ze sobą i z rodzinami, w których mieszkają. Zawiązują się przyjaźnie i relacje na długie lata, kontakty prywatne i zawodowe.

Praktykanci przyjeżdżają często z dużą wiedzą akademicką, ale tu nabierają doświadczenia i uczą się funkcjonowania w świecie naukowym i zawodowym. Po powrocie na Ukrainę podtrzymują te zawodowe kontakty – np. lekarze wracają tu na szkolenia, przez Internet konsultują z wrocławskimi lekarzami wyniki badań.

Sytuacja ta przypomina wyjazdy Polaków sprzed kilkunastu jeszcze lat. Wówczas niemieccy partnerzy z Fundacji zapraszali na praktyki polskich absolwentów, którzy uczyli się, jak funkcjonować w świecie otwartych granic, jak prowadzić społeczną działalność i poznawać tajniki współczesnej komunikacji. Nad wszystkim czuwa św. Jadwiga, którą Fundacja obrała za patronkę: to ona buduje mosty między ludźmi i instytucjami.

Tym, co otrzymali, dzielą się dalej

Po takich właśnie praktykach w 2010 r. dwie panie, dr Janina Andrejczuk, lekarz anestezjolog, oraz ekonomistka Irena Hałamaj przy wsparciu innych praktykantów i wielu ludzi dobrej woli założyły we Lwowie w 2012 r. hospicjum. Najpierw jednak w 2011 r. powołano Fundację „Dajmy Nadzieję”. Ogromnego wsparcia od początku udziela inicjatywie parafia archikatedralna we Lwowie i jej proboszcz ks. Jan Nikiel. – Proszę sobie wyobrazić radość dziecka, które po czterech latach pobytu w szpitalu może wrócić do rodziny, dzięki temu że ma zapewniony niezbędny sprzęt medyczny i pomoc lekarzy hospicjum – opowiadał we Wrocławiu ks. Nikiel.

Swoim troskliwym patronatem lwowskie hospicjum obejmuje także metropolita Lwowa abp Mieczysław Mokrzycki, który wielokrotnie w intencji chorych dzieci, ich rodziców i wolontariuszy odprawia Msze święte. Arcybiskup podkreśla, jak ważna jest bezinteresowna służba ciężko chorym i ich rodzinom. Wielkie dzieła miłosierdzia czynione najmniejszym metropolita lwowski widział już wcześniej – jako jeden z osobistych sekretarzy Jana Pawła II uczestniczył między innymi w spotkaniach Papieża z Matką Teresą z Kalkuty.

Na początku czerwca br. abp Mokrzycki poświecił nową siedzibę Fundacji „Dajmy Nadzieję”. Wyremontowane pomieszczenia należały dawniej do parafii katedralnej. Z dużym trudem nabyła je Fundacja. W remoncie pomagali także wrocławianie. Siedziba pozwoli na organizację kolejnych działań: zajęć dla dzieci, nauki języka polskiego. Fundacja prowadzi warsztaty terapii zajęciowej, które także są pewnym novum na Ukrainie.

– Będzie tu więcej pracy, ale też więcej wolontariuszy będzie mogło tu przyjść, by pomagać potrzebującym dzieciom: pięknie przystosowane pomieszczenia do odrabiania lekcji, do nauki, dzieci będą tu mogły się rozwijać pod dobrą opieką – mówi Justyna Staszak z Fundacji św. Jadwigi, której przedstawiciele niedawno zawieźli w darze przedmioty do wyposażenia tego miejsca.

Wrocław dla Lwowa

– Dla naszych przyjaciół ze Lwowa otwiera się nowa perspektywa działalności, także charytatywnej. Otwórzmy się i my na wsparcie dla ich inicjatyw – apeluje Kazimierz Pabisiak. – Kiedyś sami otrzymywaliśmy wiele pomocy, np. od naszych sąsiadów z Niemiec. Podzielmy się teraz z naszymi sąsiadami ze Wschodu, skąd zresztą wywodzą się korzenie rodzinne wielu z nas mieszkających we Wrocławiu i na Dolnym Śląsku.

Co roku we Wrocławiu przy okazji praktyk organizowanych przez Fundację św. Jadwigi odbywa się Dzień Kultury Ukraińskiej. W ubiegłym roku towarzyszył mu także kiermasz m.in. przedmiotów wykonanych przez dzieci ze Lwowa podczas warsztatów terapii zajęciowej.

– W tym roku planujemy, by ten dzień i kiermasz były zorganizowane z większym rozmachem, odbędzie się on w październiku br. przy wrocławskim rynku. Będziemy chcieli umożliwić naszym przyjaciołom z Ukrainy zaprezentowanie kultury ukraińskiej, na pewno też przygotują nam jakieś smakołyki kuchni ukraińskiej i kiermasz. Cel oczywiście jest jeden – wsparcie hospicjum dla dzieci i innych inicjatyw Fundacji „Dajmy Nadzieję”.

Pomoc organizują też wrocławscy ewangelicy: w ubiegłym roku w adwencie dzieci z parafii ewangelicko-augsburskiej z inicjatywy Dawida Mendroka zorganizowały na rzecz lwowskiego hospicjum kiermasz i zbiórkę funduszy.

Najpiękniejszym z darów jest jednak dar modlitwy. – Nie zapominajmy o modlitwie za naszych przyjaciół na Wschodzie i ich inicjatywach. To możemy ofiarować wszyscy – apelują wrocławscy przedstawiciele Fundacji św. Jadwigi.

* * *

Dla chorych dzieci i ich rodzin we Lwowie i okolicach hospicjum domowe jest szansą na wsparcie i pomoc, którego nikt inny im nie zapewni. Hospicjum domowe niesie specjalistyczną pomoc medyczną, wsparcie psychologiczne i duchowe, integruje rodziców zmagających się z chorobą dzieci.
Dla hospicjum cenne jest każde wsparcie, które ułatwi nabycie sprzętu medycznego, leków, artykułów codziennego użytku, umożliwi dojazdy do chorych, mieszkających czasem kilkadziesiąt kilometrów od Lwowa.

Fundacja „Dajmy Nadzieję”
79008, Lwów, pl. Katedralny 1

Konto bankowe do przelewów z zagranicy:
Fundacja „Dajmy Nadzieję”
Cel: blahodijna dijalnist
Bank odbiorca: JSC Kredobank Central branch Lviv, Ukraine
SWIFT: WUCBUA2X
№ 2600701383024

Tagi:
hospicjum

Przyjaciele wałbrzyskiego Hospicjum

2019-03-20 09:26

Krystyna Smerd
Edycja świdnicka 12/2019, str. I

Ryszard Wyszyński
Sprzedaż pączków prowadzili wolontariusze, a wśród nich kapelan hospicjum ks. Marcin Banaczyk

Rośnie grono przyjaciół wałbrzyskiego hospicjum stacjonarnego. W niedzielę 3 marca przed kościołem pw. św. Józefa Robotnika przy ulicy Wrocławskiej oraz kościołem pw. Niepokalanego Poczęcia NMP przy ul. Kard. Stefana Wyszyńskiego przeprowadzona została charytatywna akcja sprzedaży pączków, z której cały dochód przeznaczony został na wsparcie działalności wałbrzyskiego hospicjum. Do kupowania świeżutkich pączków zachęcali wolontariusze hospicjum, którym z tej sprzedaży udało się zebrać łącznie w obu parafiach 4 tys. zł. – Akcję zapoczątkował ks. proboszcz Witold Baczyński z kościoła św. Józefa Robotnika, który w parafii rozpoczął ją przed dwoma laty. Jej dobry wynik sprawił, że postanowił ją powtarzać odtąd co roku, zawsze w niedzielę zaraz po tłustym czwartku – mówi Renata Wierzbicka, prezes wałbrzyskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Opieki Paliatywnej prowadzącego Hospicjum Stacjonarne im. Jana Pawła II. W tym roku do akcji dzięki wielkiej życzliwości proboszcza ks. prał. Krzysztofa Moszumańskiego oraz kapelana hospicjum ks. Marcina Banaczyka dołączyła także parafia pw. Niepokalanego Poczęcia NMP, na terenie której jest hospicjum stacjonarne.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Abp Jędraszewski: potrzebna jest kontrrewolucja katolicka

2019-03-21 11:36

Joanna Folfasińska/ Archidiecezja Krakowska / Kraków (KAI)

Jest potrzebna kontrrewolucja katolicka. Jedynie Kościół potrafi powiedzieć, że trzeba się opamiętać, jeśli chcemy przekazać dalej najlepsze wartości kultury europejskiej. Nie możemy powiedzieć, że nas to nie obchodzi. Konieczna jest mobilizacja mężczyzn, którzy czują się odpowiedzialni za swoje rodziny i dzieci, które mogą stać się ofiarami wielkiej krzywdy - powiedział abp Marek Jędraszewski w Krakowie podczas konferencji „Bitwa o odpowiedzialność”, zorganizowanej przez wspólnotę Mężczyźni św. Józefa.

Joanna Adamik | Archidiecezja Krakowska

Na początku metropolita krakowski postawił tezę, że walka o odpowiedzialność jest równocześnie batalią o człowieczeństwo. Wyjaśnił, że swój wykład oparł o przemyślenia współczesnego francuskiego myśliciela żydowskiego pochodzenia Emmanuela Levinasa.

Hierarcha krótko przedstawił jego biografię i podkreślił, że jego filozofia wyrosła z pytania: czy my, Żydzi, możemy jeszcze po doświadczeniach Auschwitz, filozofować? – Odpowiedź dla wielu była prosta – „nie!” (…) Holokaust był obrazą ludzkiego rozumu i kompromitacją. Uważano, że po Auschwitz nie ma miejsca dla filozofii. Część, a wśród nich Levinas, twierdziła jednak, że tym bardziej trzeba - argumentował abp Jędraszewski.

Levinas próbował zrozumieć, dlaczego doszło do Holokaustu i dlaczego odpowiedzialni są za niego Niemcy – naród wybitnych poetów i filozofów? W swoich rozważaniach zwrócił uwagę na obojętność Kaina, który po zabójstwie Abla bezczelnie odpowiedział Stwórcy, że nie jest stróżem swojego brata. Odpowiedzialność za drugiego człowieka stała się centralnym punktem dwóch dzieł Levinasa: „Całość i nieskończoność” i „Inaczej niż być lub ponad istotą”. W pierwszym z nich, filozof skupił się na doświadczeniu „twarzy” innej osoby.

– Jest jakaś potęga w ludzkim spojrzeniu, która wskazuje na siłę zakazu moralnego: nie możesz mnie zabić, okazać wobec mnie przemocy. Relacja między „mną” a drugim człowiekiem nie jest symetryczna. Jeżeli ten drugi, z którym się spotykam i którego twarz widzę, mówi mi: „tobie nie wolno”, to po pierwsze on mnie uczy mojej wolności. Nie jest ona dowolnością, kaprysem, ale ma reguły (…) Ten drugi jawi się jako mistrz i nauczyciel, ktoś, kto mnie uczy mojego człowieczeństwa - powiedział hierarcha.

Człowiek ma własne sumienie i już w nim jest rozliczany ze swoich uczynków. Odpowiedzialność to odpowiedź na słowa drugiego człowieka. Jednakże, we wzroku drugiego człowieka można odszukać również prośbę o pomoc, na którą bezwzględnie należy odpowiedzieć. – Odpowiadam na wołanie. Jestem odpowiedzialny, to znaczy czuję, że jestem wezwany do dobra, nie uchylam się przed nim, niekiedy nawet za cenę własnego poświęcenia - mówił arcybiskup.

Drugie dzieło – „Inaczej niż być lub ponad istotą” pogłębia koncepcję odpowiedzialności. Levinas wyjaśnił w nim, że odpowiedzialność człowieka jest wrodzona. Centralną figurą dzieła jest postać cierpiącego Sługi Jahwe, który wziął na siebie odpowiedzialność za grzechy ludzkości. – Odpowiedzialność to inne imię człowieczeństwa. Obojętność to postawa Kaina, rezygnacja z ludzkiego powołania - przypomniał hierarcha.

Arcybiskup wspomniał potem o rewolucji 1968 roku, która zburzyła europejski porządek moralny i zakwestionowała zasadność Dekalogu. – Całkowita wolność. Wszystko skoncentrowane na własnym „ja”. Inny się nie liczy. To było przesłanie rewolucji ’68 - mówił.

Jak dodał, rok ’68 był czasem szczególnej dyskusji o człowieku i odpowiedzialności. - Rewolucja ’68 mówi: ja mam siebie realizować! Levinas mówi, że człowiek realizuje się, będąc odpowiedzialny za drugiego człowieka, przede wszystkim za jego życie. Wojtyła mówi: ja jestem odpowiedzialny wobec własnego sumienia, które mi mówi o dobru i złu - tłumaczył hierarcha.

Metropolita zauważył, że współczesny świat przedstawia aborcję jako prawo kobiety. Polska jednoznacznie mówi, że jest to zło, a walka o rzekome prawo wyboru dla innych to przyjęcie postawy obojętności. Rewolucja ’68 roku sprawiła, że najistotniejszą wartością jest szukanie przyjemności. Współżycie między kobietą i mężczyzną zostało pozbawione elementu prokreacji, otwierając tym samym drogę homoseksualnemu lobbingowi.

Arcybiskup zwrócił uwagę, że kolejną konsekwencją tej rewolucji jest wczesna i deprawująca edukacja seksualna najmłodszych. Jasno podkreślił, że pedofilia jest przerażająca. Pytał, jak to możliwe, że Kościół jawi się jako przestępcza instytucja, podczas gdy wokół kwitnie seksturystyka, wykorzystywanie dzieci i nowe deprawujące przepisy dotyczące edukacji seksualnej.

– Jest potrzebna kontrrewolucja katolicka. Jedynie Kościół potrafi powiedzieć, że trzeba się opamiętać, jeżeli chcemy przekazać dalej najlepsze wartości kultury europejskiej. (…) Nie możemy powiedzieć, że nas to nie obchodzi! Konieczna jest mobilizacja mężczyzn, którzy czują się odpowiedzialni za swoje rodziny i dzieci, które mogą stać się ofiarami wielkiej krzywdy - powiedział.

Zgromadzeni na konferencji mężczyźni pytali arcybiskupa o kwestię stawiania granic. Metropolita zaznaczył, że jest nią miłość. – Gest miłości i przygarnięcia do siebie sprawia, że lęk w oczach drugiego przestaje być widoczny i zamienia się w błysk radości - wyjaśnił.

Padło też pytanie o jeden z absurdów współczesności, gdy zwykłe, codzienne i czułe gesty mogą być w dzisiejszym świecie zrozumiane opacznie. Arcybiskup zaznaczył, że szczęście dzieci polega na tym, że są chronione przez swoich najbliższych. Odwołał się do słów papieża Franciszka, który mówił o działaniu złego ducha, chcącego unieszczęśliwić człowieka. Zaczerpnięte z totalitaryzmu sformułowanie „zero tolerancji” stoi w opozycji do języka Kościoła, który głosi miłosierdzie - powiedział abp Jędraszewski.

– Wielką siłą jest to, czego uczy nas św. Józef – wierność Bogu, przyjęcie odpowiedzialności za drugiego człowieka, czystość, cześć oddawana Bogu, przepełnione miłością życie. To jest siła chrześcijaństwa. To jest to, czym możemy odpowiedzieć na przemoc wobec Kościoła katolickiego - powiedział.

Dodał, że chrześcijanie byli oskarżani o to, że są wrogami ludzkości. Z drugiej strony, byli podziwiani przez pogański świat za to, że się kochali i dbali o siebie.

Ostatnie pytania dotyczyły sposobu przemiany świata. Metropolita zauważył, że chrześcijanie spotykali się w małych grupach. Kluczem jest odwaga, do której wzywał wiernych Jan Paweł II.

– Wasza odpowiedzialność powinna przejawiać się tam, gdzie jesteście, żyjecie, macie swoje domy i rodziny! (…) Rodzice mają prawo protestować przed wszelkimi formami deprawacji w szkołach. Dzieci mają prawo pozostać dziećmi - zakończył metropolita krakowski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Sulęcin: Obraz św. Józefa nawiedził parafię św. Henryka

2019-03-25 22:28

Kamil Krasowski

Obraz św. Józefa Kaliskiego 24 i 25 marca nawiedził parafię św. Henryka w Sulęcinie.

R. Staniszewski
Czuwanie mężczyzn przed obrazem św. Józefa

Zapraszamy do fotogalerii!

Zobacz zdjęcia: Peregrynacja w parafii św. Henryka w Sulęcinie.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem