Reklama

Rok Życia Konsekrowanego

Z różańcem w dłoni

2015-07-23 13:30

Monika Łukaszów
Edycja legnicka 30/2015, str. 4-5

Monika Łukaszów
Siostry karmelitanki podczas tegorocznych rekolekcji w Legnicy

Siostry Karmelitanki Dzieciątka Jezus to zgromadzenie, które powstało 31 grudnia 1921 r. Jego założycielem był Maciej Gądek – o. Anzelm OCD, a współzałożycielką s. Janina Kierocińska.

Kolebką zgromadzenia stał się Sosnowiec. Działał tam wówczas ks. Franciszek Raczyński, rektor i katecheta kościoła pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa i wielki działacz społeczny, prezes Sosnowiecko-Sieleckiego Towarzystwa Pomocy dla Biednych Chrześcijan. Siostry podjęły prace w prowadzonych przez towarzystwo zakładach, ale chcąc zatroszczyć się o pogłębienie życia duchowego nowych kandydatek, po niedługim czasie opuściły zakłady ks. Raczyńskiego. Zorganizowały szkołę powszechną, dom dziecka oraz pracownie – krawiecką i hafciarską. W okresie wojennym również więźniowie i partyzanci byli otoczeni modlitwą i materialną opieką przez siostry.

Dziś siostry przede wszystkim pracują duszpastersko jako katechetki, organistki, zakrystianki, siostry parafialne, a także prowadzą przedszkola, świetlice, domy rekolekcyjne.

Reklama

Obecnie siostry pracują w 58 placówkach w 11 państwach. Niektóre przebywają na misjach: w Burundi, Kamerunie i Ruandzie oraz na terenach byłego Związku Radzieckiego. W Polsce pracuje blisko 400 sióstr w 3 prowincjach: wrocławskiej, łódzkiej i krakowskiej.

Formacja zakonna

Pierwszym etapem formacji jest aspirat, który trwa kilka miesięcy. Wówczas kandydatki spędzają czas przed klauzurą, choć łączą się ze wspólnotą w modlitwie, pracy i odpoczynku. Jak mówi s. Lucjusza, która pracuje w Legnicy, jest to czas zadania sobie na nowo pytań: kim jest dla mnie Jezus, o motywację podjętej decyzji oraz czego spodziewam się po życiu zakonnym. Jest to także czas zmagania się z tęsknotą za rodzinnym domem.

Kolejnym etapem formacji jest postulat. W tym czasie kandydatkom umożliwia się głębsze rozpoznanie powołania. Postulantki zostają wprowadzone w charyzmat zgromadzenia i uczą się, jak postępować zgodnie z Ewangelią i praktyką życia św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Postulat trwa zwykle ok. roku.

Następnie postulantki odbywają nowicjat, czyli czas pełnego wprowadzenia w życie zakonne. Siostry nowicjuszki doświadczają sposobu życia karmelitanki Dzieciątka Jezus. Jest to szczególny okres formacji, ponieważ nowicjuszka poprzez specyficzny styl życia instytutu zaczyna dawać osobistą odpowiedź na powołanie Chrystusa.

Juniorat – to kolejny etap formacji. W Zgromadzeniu Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus składa się śluby zakonne czasowe i wieczyste. Okres ślubów czasowych trwa 5 lat i nazwany jest junioratem, po którym następuje profesja wieczysta.

Strój zakonny karmelitanki Dzieciątka Jezus to brązowy długi habit, przepasany skórzanym brązowym pasem, z różańcem z lewej strony. Na habicie brązowy szkaplerz, pod szkaplerzem krzyżyk profesyjny, na głowie biała toka i czarny welon. Poza tym biały płaszcz zakładany podczas Liturgii.

Dzień w klasztorze

Dzień w klasztorze zaczyna się wcześnie rano, zazwyczaj o godz. 5.20 modlitwą. Cały dzień podzielony jest pomiędzy: pracę, modlitwę i odpoczynek. Na modlitwie w kaplicy zakonnej siostry spotykają się rano, w południe, wieczorem i przed spoczynkiem. Odmawiana jest wówczas modlitwa brewiarzowa, Różaniec, jest czas na czytanie duchowe oraz na rozmyślanie. Punktem centralnym dnia jest Msza św. Dwa razy w ciągu dnia – po obiedzie i kolacji jest przewidziany czas na rekreację. A od godz. 14 do 15 każdego dnia trwa tzw. godzina milczenia, którą każda siostra może wykorzystać według swoich potrzeb. Pozostały czas poświęcony jest na pracę. Dzień w klasztorze kończy się ok. godz. 22.

Legnica

Do Legnicy siostry karmelitanki Dzieciątka Jezus przyjechały na prośbę pierwszego biskupa legnickiego Tadeusza Rybaka. Swoją posługę rozpoczęły 17 maja 1997 r., tuż przed wizytą Ojca Świętego Jana Pawła II. – Nasze przyjście do Legnicy traktowałyśmy jako prezent dla Ojca Świętego. Podjęłyśmy pracę w Caritas Diecezji Legnickiej i zorganizowałyśmy Diecezjalny Dom Rekolekcyjny. Dziś w Legnicy pracuje 10 sióstr w dwóch wspólnotach. Jedna w Caritas, a druga w Domu Księży Emerytów. Oprócz tego jedna siostra pracuje w Sądzie Kościelnym oraz jedna jako katechetka w parafii pw. Świętej Rodziny w Legnicy. Przy zgromadzeniu działa też Bractwo Szkaplerza Świętego, które zostało założone za zgodą bp. Stefana Cichego w 2005 r. Należy do niego ponad 50 osób. Członkowie spotykają się co drugi miesiąc na spotkaniach formacyjnych, a raz w miesiącu w miejscowym szpitalu na Mszy św. w intencji chorych. Bractwo adoptowało też chłopca z Burundi, któremu systematycznie wysyła pieniądze na edukację – mówi s. Felicyta Cedro.

Szkaplerz

Oprócz bractwa są osoby (w naszej diecezji już ponad 2 tys.), które przyjęły szkaplerz św., znak szczególnej opieki Matki Bożej, który otrzymał w XIII wieku generał zakonu karmelitańskiego św. Szymon Stock, wielki czciciel Maryi. Szkaplerz, często nazywany płaszczem Maryi, był pierwotnie wierzchnią szatą, którą mnisi przywdziewali na habit zakonny. Szkaplerz karmelitański wygląda niepozornie: to dwa niewielkie kawałki brązowego sukna połączone tasiemkami. Jednak ci, którzy go noszą, wiedzą, że to niezwykły znak. Wszak to symbol przymierza z Najświętszą Maryją Panną i wyraz całkowitego zawierzenia Jej, szczególnie w chwili przejścia do życia wiecznego. Matka Boża obiecała bowiem: „kto w nim umrze, nie zazna ognia piekielnego”. Ludzie noszący te szatę Maryi, mówią o roli, jaką odgrywa ona w ich życiu – przypomina bowiem o powinnościach katolika i umacnia w wierze.

Część szkaplerza, która opada na plecy, podpowiada nam, że trudy, doświadczenia i krzyże znosić winniśmy pod opieką Maryi z poddaniem się woli Bożej, tak jak Ona to czyniła, a część, która spoczywa na piersiach, przypomina, że nasze serce winno bić dla Boga i bliźnich, z miłości odrywając się od przywiązań doczesnych i wiązać się za pośrednictwem Maryi z dobrami wiecznymi. Istnieje także medalik szkaplerzny jako forma zamienna szkaplerza płóciennego.

Co miesiąc siostry organizują w domu rekolekcyjnym dni skupienia dla dziewcząt, które cieszą się coraz większym zainteresowaniem. Dwa razy w roku podczas ferii zimowych i wakacji organizowane są trzydniowe rekolekcje dla młodzieży.

Boże Narodzenie

W zgromadzeniu w szczególny sposób czczone jest Dzieciątko Jezus. Ma to uroczysty wymiar w okresie Bożego Narodzenia. Świętowanie rozpoczyna się już w Adwencie, kiedy to siostry wędrują z figurką Dzieciątka w żłóbku okrytą welonem. Figurka przenoszona jest każdego dnia do innej celi zakonnej, gdzie przebywa dobę. Każda siostra ma czas na osobistą, prywatną modlitwę przy żłóbku Dzieciątka. – W ścisłym okresie Bożego Narodzenia praktykujemy różne tradycje. Na przykład jest tzw. budzenie pastuszków ze słowami kolędy „Wstawajcie, wstawajcie pasterze mili...”. Najbardziej przeżywa się to podczas pierwszego Bożego Narodzenia w zgromadzeniu. Młodzież zakonną budzą starsze siostry przebrane za pasterzy i aniołów. Wszystkie zbieramy się w miejscu, gdzie przygotowane jest takie nasze małe Betlejem i tam odbywa się adoracja Dzieciątka Jezus. Następnie uroczyście figurka przenoszona jest do kaplicy, gdzie dziękujemy Bogu Ojcu za dar Wcielenia Jego Syna na Mszy św. pasterskiej. Później zaczyna się kolędowanie, które trwa aż do rana. Ciekawostką jest również to, że przez cały czas świąt, figurka wędruje z siostrami. Czy są w kaplicy, czy w refektarzu, czy innym miejscu Dzieciątko Jezus jest cały czas z nami – mówi s. Lucjusza.

* * *

Powołanie to...

s. Felicyta Cedro – od 43 lat w zakonie:
– W moim przypadku to było tak, iż duży wpływ na wybór zgromadzenia miał znajomy ks. Zygmunt Szczepaniak, który wyczuwał moje zainteresowanie dziećmi i wskazał mi Zgromadzenie Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus, gdzie katechizacja dzieci i młodzieży jest podejmowana przez wiele sióstr. I mimo iż wtedy w Kielcach, gdzie mieszkałam, były inne zgromadzenia, to jakoś szczególnie zainteresował mnie ten wskazany przez ks. Zygmunta. Któregoś dnia powiedział mi nawet żartobliwie: „Wstąpisz do karmelitanek na jubileusz 100-lecia urodzin św. Teresy od Dzieciątka Jezus”. I tak się stało. A ponieważ już na bierzmowaniu wybrałam sobie imię Teresa, więc uznałam to za wolę Pana. Pojechałam z ks. Szczepaniakiem do Balic, do domu generalnego i zostałam przyjęta.

s. Lucjusza Faińska – od 29 lat w zakonie:
– Do dzisiaj myślę, że moje powołanie to wielka tajemnica. Dlaczego akurat karmelitanki? Od zawsze wiedziałam, że chcę być w zgromadzeniu, ale jakim? W Wieluniu, gdzie się urodziłam i chodziłam do szkoły, były dwa zgromadzenia – antoninki i bernardynki. Pojechałam do Częstochowy, aby przed obliczem Matki Bożej prosić o rozeznanie, gdzie mam pójść. Jaki zakon wybrać? I tam znalazłam ogłoszenie o rekolekcjach u sióstr karmelitanek w Czernej k. Krakowa. Co ciekawe, to samo ogłoszenie znalazłam po powrocie z Częstochowy w Wieluniu. Poprosiłam rodziców, aby mnie zawieźli na te rekolekcje. I tam się wszystko rozwiązało. Po trzech dniach rekolekcji trafiłam na rozmowę do matki generalnej. To był koniec lipca, a już 25 sierpnia wstąpiłam do zgromadzenia.

Tagi:
zgromadzenie

Reklama

W anielskim Centrum

2019-02-27 11:01

Ks. Adam Stachowicz
Edycja sandomierska 9/2019, str. IV

Stosunkowo od niedawna na terenie naszej diecezji zagościło Zgromadzenie Sióstr od Aniołów. Swoje miejsce odnalazły w Jeżowem, podejmując się tworzenia i prowadzenia centrum integracyjnego, czyli Domu Pomocy Społecznej „U Aniołów” oraz Niepublicznego Przedszkola z Oddziałami Integracyjnymi. Siostry, szybko rozpoznawalne w swoim środowisku, na co dzień nie odróżniają się od innych, chociażby tradycyjnym strojem, do którego przywykliśmy, widząc siostry zakonne

Ks. Adam Stachowicz
Dzieci wraz z seniorami przeżywają ważniejsze uroczystości

Zgromadzenie Sióstr od Aniołów zostało założone w 1889 r. przez ks. Wincentego Kluczyńskiego przy współudziale matki Bronisławy Stankowicz. Jak piszą o sobie siostry: „Główną ideą towarzyszącą zakładaniu zgromadzenia było werbowanie i formowanie światłych niewiast, które bez zwracania na siebie uwagi, będą pomagać kapłanom w ewangelizacji”. Praca sióstr ma więc polegać na aktywizowaniu świeckich do apostolstwa. Zgodnie z charyzmatem siostry w Jeżowem podjęły cichą, ale skuteczną posługę wobec najmłodszych, czyli przedszkolaków i najstarszych – seniorów. Dzieło i posługę zawierzyły Królowej Aniołów z Gietrzwałdu.

Całkiem nowy dom

Odwiedzając to miejsce, daje się zauważyć, że pachnie ono jeszcze świeżością. Zaprojektowane jest i wykonane w nowoczesnym stylu, i w dużej części już wyposażone. Jak informują siostry: – Pod względem technicznym zastosowane zostały nowoczesne technologie. Są to budynki niskoenergetyczne z wykorzystaniem zasobów naturalnych: wodnych pomp ciepła i paneli fotowoltaicznych.

Nowo wybudowany budynek ma służyć dzieciom i seniorom jeszcze wiele lat. Ważne, że obiekt posiada kaplicę z Najświętszym Sakramentem, gdzie sprawowana jest Eucharystia. To dla rozwoju osobistej duchowości jest bardzo ważne. Wszystko jest funkcjonalne i dostosowane do wieku oraz możliwości korzystających z placówki.

Postawiły na integrację

Takie niecodzienne połączenie dzieci i seniorów może na pierwszy rzut oka dziwić, ale kiedy wchodzimy w myśl pomysłodawców zaskakuje bogactwem treści. Rozwiązanie takie jest miejscem spotkania kilku pokoleń – tego wchodzącego w życie i ich rodziców oraz pokolenia ustępującego. Dzieci i seniorzy to dwa przeciwległe skrzydła społeczeństwa, które potrzebują najwięcej uwagi i wsparcia. Jak podkreślają siostry: – Dzieci i seniorzy spotykają się na wspólnych zajęciach, warsztatach, imprezach i w ogrodzie.

Należy mocno podkreślić, że – odwiedzając to miejsce – da się zauważyć, iż pensjonariuszom niczego nie brakuje ani pod względem materialnym, ani duchowym, a dzieci chętnie przygotowują się do okolicznościowych wydarzeń i swoją radością dzielą się z seniorami. Siostry oraz pracownicy obu placówek tak koordynują akcję, aby pobyt kogokolwiek nie przeszkadzał innym, a zarazem by maksymalnie wykorzystać bogactwo takiego integracyjnego rozwiązania.

Skierowane do najmłodszych

Przedszkole prowadzone przez zgromadzenie przeznaczone jest dla dzieci zdrowych i niepełnosprawnych, i samo w sobie ma charakter integracyjny. – Przedszkole jako placówka katolicka za postawę wychowania przyjmuje chrześcijański system wartości w ujęciu Kościoła katolickiego. Służy budowaniu i pogłębianiu więzi rodzinnych, podtrzymaniu tożsamości narodowej, uczeniu miłości do Boga i Ojczyzny oraz opiera się na chrześcijańskiej wizji osoby, głoszonej przez Kościół katolicki – zaznacza s. Aneta Sroka CSA i dodaje: – Każdemu dziecku zapewnia się w przedszkolu szacunek dla jego godności i respektowanie tożsamości. Przedszkole sprawuje opiekę nad dziećmi odpowiednio do ich potrzeb oraz możliwości placówki; wspiera rodziny w wychowaniu dzieci, troszcząc się o ich harmonijny rozwój w sferze fizycznej, emocjonalnej, poznawczej, społecznej i religijnej.

Dlatego warto podkreślić, iż siostry na wzór swoich świętych patronów chcą towarzyszyć dzieciom w odkrywaniu świata, pomóc rodzicom w kształtowaniu dziecięcych sumień według wartości katolickich i prowadzić do Boga.

Bogato i wszechstronnie

Mieszkańcami i użytkownikami domu opieki są osoby w podeszłym wieku i niepełnosprawne. W domu dla seniorów siostry dysponują 18 miejscami na pobyt całodobowy. Mogą w nim przebywać zarówno osoby w podeszłym wieku, jak i z niepełnosprawnością fizyczną. Ponieważ placówka sama musi się utrzymać, więc pobyt jest odpłatny. – Do dyspozycji mieszkańców mamy pokoje 2-osobowe z łazienką, z możliwością korzystania z telewizji, radia i Internetu, pokój dziennego pobytu, świetlicę zajęć terapeutycznych, biblioteczkę, kuchnię podręczną, stołówkę i kaplicę. Wokół domu rozciąga się rozległy teren wyposażony w ławki i alejki spacerowe. Dom jest placówką zapewniającą mieszkańcom całodobową opiekę oraz zaspokojenie ich niezbędnych potrzeb opiekuńczych, bytowych, wspomagających, edukacyjnych, społecznych i religijnych w zakresie i formach wynikających z indywidualnych potrzeb na poziomie obowiązującego standardu. Organizacja, zakres i poziom usług świadczonych przez placówkę uwzględnia w szczególności: wolność, intymność, godność i poczucie bezpieczeństwa mieszkańców domu – zaznacza s. Katarzyna Szcześniak CSA.

Docelowo istnieje dodatkowo możliwość przyjęcia 10 osób na pobyt dzienny od poniedziałku do piątku. Siostry oferują również możliwość krótkotrwałego pobytu osobom potrzebującym opieki.

Siostry od Aniołów, chcą, jak piszą o sobie: „Wraz z Archaniołem Rafałem stanąć u boku człowieka w jego ostatniej drodze, zapewnić poczucie bezpieczeństwa, pomoc w chorobie i cierpieniu, wypełniać wolny czas dostosowanymi do możliwości aktywnościami, aby seniorzy czuli się nadal wartościowi i potrzebni”.

Ponieważ jest to świeżo otwarta placówka, siostry mają jeszcze możliwość przyjęcia nowych pensjonariuszy do Domu Pomocy Społecznej oraz otwierania kolejnych oddziałów dla dzieci w wieku przedszkolnym. Każdego kto byłby zainteresowany odsyłam do prowadzonej przez siostry strony internetowej, gdzie znaleźć można więcej informacji oraz skontaktować się z siostrami telefonicznie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kiedy obowiązuje post?

Ks. Ryszard Kamiński
Edycja płocka 9/2003

Bożena Sztajner

Moi rodzice opowiadali mi, że kiedyś w okresie Wielkiego Postu wypalano nawet garnki, żeby nie została w nich ani odrobina tłuszczu. Dziś praktyka postu w Kościele jakby złagodniała. Przykazanie kościelne mówi o czasach pokuty, ale pozostaje problem, jak rozumieć te "czasy pokuty". Czy 19 marca, w czasie Wielkiego Postu, można zawrzeć sakrament małżeństwa z weselem? Czy w piątek można iść na dyskotekę? Czy w Adwencie można się bawić? Czy post nadal obowiązuje w Kościele?

Czwarte przykazanie kościelne, które dotyczy tych spraw, brzmi: "Zachowywać nakazane posty i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, a w okresach pokuty powstrzymywać się od udziału w zabawach". Wydaje się, że najważniejszym wyrażeniem w tak sformułowanym przykazaniu jest słowo "pokuta". Katechizm Kościoła Katolickiego precyzuje, że chodzi tutaj o pokutę wewnętrzną, która polega na nawróceniu serca, przemianie postaw, radykalnej zmianie całego życia na lepsze. To jest podstawowa, prawdziwa wartość pokuty, jej sedno. Takiej pokuty oczekuje od chrześcijanina Pan Bóg i Kościół. Chrześcijanie są zobowiązani do jej praktykowania cały czas. Ponieważ jednak różnie z tym bywa w ciągu kolejnych dni i miesięcy, Kościół ustanowił dni i okresy pokuty, gdy koniecznie należy praktykować czyny pokutne, które wspomagają nawrócenie serca.
Jakie są te czyny pokutne? Wykładnia do omawianego przykazania podana przez Sekretarza Generalnego Episkopatu Polski wylicza: "modlitwa, uczynki pobożności i miłości, umartwienie przez wierniejsze pełnienie obowiązków, wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post". Czas zaś pokuty, określony przez czwarte przykazanie, to poszczególne piątki całego roku i Wielki Post. We wszystkie piątki całego roku oraz w Środę Popielcową i Wigilię Bożego Narodzenia (o ile nie przypada wtedy IV niedziela Adwentu), obowiązuje chrześcijanina powstrzymanie się od spożywania pokarmów mięsnych, gdy ukończył on 14 rok życia. Zaleca się jednak, aby także młodsze osoby wprowadzać do tej praktyki, nie czekając aż osiągną one 14 lat. Warto jeszcze dodać, że według Konstytucji Apostolskiej Paenitemini zakaz spożywania pokarmów mięsnych nie oznacza zakazu spożywania nabiału i jaj oraz przyprawiania potraw tłuszczami zwierzęcymi.
Prymas Polski (to także ważne) udzielił dyspensy od obowiązku powstrzymania się od potraw mięsnych w piątki wszystkim, którzy stołują się w zakładach zbiorowego żywienia, gdzie nie są przestrzegane przepisy postne, a także takim osobom, które nie mają możności wyboru potraw, a muszą spożywać to, co jest dostępne do spożycia. Dyspensa ta nie dotyczy jednak Wielkiego Piątku, Środy Popielcowej i Wigilii Bożego Narodzenia. Zatem w te trzy dni obowiązuje w każdych okolicznościach powstrzymanie się od spożywania potraw przyrządzonych z mięsa.
Po wyjaśnieniu wymagań IV przykazania kościelnego w odniesieniu do wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych, zwróćmy uwagę na "nakazane posty" w tym przykazaniu. Post może być jakościowy i ilościowy. Ten pierwszy dotyczy niespożywania określonych pokarmów, np. mięsa. Ilościowy zaś polega, według wyżej wspomnianej Konstytucji Apostolskiej, na spożyciu jednego posiłku dziennie do syta i dopuszcza możliwość przyjęcia "trochę pokarmu rano i wieczorem". Taki post obowiązuje wszystkich wiernych między 18 a 60 rokiem życia w Środę Popielcową i w Wielki Piątek. Należy tutaj powtórzyć wcześniej napisane słowa, że ci, którzy nie mają 18 lat, właściwie od dzieciństwa powinni być wychowywani do spełniania tej praktyki. Błędem byłoby stawianie tego wymagania dopiero od wieku pełnoletności. Racje wydają się oczywiste i nie ma potrzeby ich przywoływania w tym miejscu.
Gdy chrześcijanin podlega uzasadnionej niemożności zachowania wstrzemięźliwości w piątek, powinien podjąć inne formy pokuty (niektóre z nich zostały przytoczone wcześniej). Natomiast post ilościowy i jakościowy w dwa dni w roku: Wielki Piątek i Środę Popielcową, powinien być koniecznie zachowywany. Winien rozumieć to każdy chrześcijanin, nawet ten, który słabo praktykuje wiarę. Dyspensa Księdza Prymasa, o której wspomniałem wcześniej, nie dotyczy zachowania postu w te dwa dni roku. Ci zaś, którzy z niej korzystają, powinni pomodlić się w intencji Ojca Świętego, złożyć ofiarę do skarbonki z napisem "jałmużna postna", lub częściej spełniać uczynki miłosierdzia.
Jeszcze kilka słów o zabawach. Powstrzymywanie się od udziału w nich obowiązuje we wszystkie piątki roku i przez cały Wielki Post, łącznie z dniem św. Józefa (19 marca) - jeśli wtedy trwa jeszcze Wielki Post. Adwent nie został zaliczony do czasów pokuty, dobrze jednak byłoby w tym czasie powstrzymać się od udziału w zabawach, zachowując starą i dobrą polską tradycję - Adwent trwa bardzo krótko, a karnawał jest tak blisko. W Adwencie zaś - co staje się coraz powszechniejszą praktyką - jest wiele spotkań opłatkowych, które mają inny charakter. Warto je upowszechniać i pozostawać w radosnym, pełnym nadziei oczekiwaniu na przyjście Zbawiciela w tajemnicy Bożego Narodzenia.

Od marca 2014 r. obowiązuje nowa wersja IV przykazania kościelnego

Przeczytaj także: Nowa wersja IV przykazania kościelnego - powstrzymanie się od zabaw tylko w Wielkim Poście
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najubożsi otrzymali „święconkę” od Caritas

2019-04-20 20:10

Agnieszka Bugała

Dziś 300 najuboższych podopiecznych łaźni i jadłodajni wrocławskiej Caritas otrzymało „święconkę” na świąteczne śniadanie. Dary pobłogosławił abp Józef Kupny. Metropolita złożył też życzenia obdarowanym:

Agnieszka Bugała

– Święta są dla mnie okazją żeby złożyć wam jak najserdeczniejsze życzenia. Święta Wielkanocne może nie mają takiej oprawy jak Święta Bożego Narodzenia, ale są to najważniejsze święta chrześcijańskie. W tym czasie adorujemy krzyż Chrystusa, żeby potem cieszyć się Jego zmartwychwstaniem. Dlatego też w ten dzisiejszy i jutrzejszy dzień chcę wam życzyć doświadczenia Bożej obecności w waszym życiu. Dzisiaj jest taki dzień, który Pan Jezus spędza w Szeolu. W tym miejscu, w którym ludzie oczekiwali na zbawienie. W wyznaniu wiary mówimy „zstąpił do piekieł”. To nie chodzi o to, że Pan Jezus wstąpił do piekła, ale do tego miejsca, w którym ludzie oczekiwali zbawienia, oczekiwali odkupienia. Chrystus w tym dniu nie leży tylko w grobie, powiedzielibyśmy nie odpoczywa po męce po śmierci, ale z wielką troską zstępuje tam, aby zwiastować tym, którzy oczekiwali na zbawienie tą radosną wiadomość o zbawieniu.

Ja także dzielę się z wami tą wielką radością zmartwychwstania Chrystusa. Zwycięstwa nad cierpieniem, nad śmiercią. Tą wielką radością, że przez mękę, śmierć i zmartwychwstanie wchodzimy w nową, głęboką i trwałą więź z Bogiem. Niech zatem Bóg będzie waszą radością i święta Zmartwychwstania będą dla was świętami radosnym i spokojnymi. Tego z całego serca wszystkim wam życzę. Życzę wam także tego, byście doświadczyli radości podczas spożywania tych pokarmów wielkanocnych. Dlatego chcemy was tymi pokarmami dzisiaj obdarować. I z całego serca życzę Świat błogosławionych, pełnych pokoju Chrystusa Zmartwychwstałego.

Ks. Dariusz Amrogowicz dyrektor wrocławskiej Caritas podkreśla, że od początku pierwszych wieków Kościół zdawał sobie sprawę, że najcenniejszą wartością jest Eucharystia i ubodzy, którzy są skarbem tego Kościoła, a opiekę nad ubogimi powierza Chrystus swoim apostołom. Staramy się realizować to dzieło, które On zaczął i przekazał swoim uczniom. Organizujemy wielkanocne paczki świąteczne nie tylko dlatego żeby ci ludzie otrzymali kawałeczek święconki, czegoś lepszego na stół świąteczny, ale przede wszystkim z poczucia miłości do Chrystusa. Pragniemy tym darem dzielić się z potrzebującymi. Chcemy żeby mieli tą świadomość że radość wypływa ze zmartwychwstania naszego Pana.

1500 kg produktów spożywczych zapakowali wolontariusze w ramach wolontariatu pracowniczego.

– W paczkach nasi ubodzy znajdą wielkanocną babkę, świąteczne wędliny, serki, żurek, cukier i bochenek świeżego chleba – wylicza Michał Brzezicki koordynator jadłodajni i łaźni Caritas Archidiecezji Wrocławskiej. Dary zakupione zostały dzięki życzliwości ofiarodawców. Część pozyskana została z Banku Żywności.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem