Reklama

Gdy rodzice rozdzierają serce dziecka...

2015-08-05 08:56

Ks. Arkadiusz Olczyk
Niedziela Ogólnopolska 32/2015, str. 44-45

Graziako

Jak podaje Rocznik Demograficzny Głównego Urzędu Statystycznego, w 2013 r. w Polsce zawarto 180 396 związków małżeńskich, zaś aż 66 132 pary zdecydowały się na rozwód. Tylko w tym jednym roku 55 180 dzieci doświadczyło traumy związanej z rozstaniem się rodziców, a 80 proc. spośród nich było w wieku 3-15 lat. Za tymi suchymi liczbami kryje się ludzki dramat – osobisty, rodzinny, społeczny, moralny i religijny – oraz konkretne wypłakane oczy, smutne twarze i rozdarte serca dzieci. Jak im pomóc? Na jakich fundamentach budować nowy dom, gdy stary legł w gruzach?

Jeszcze całkiem niedawno rozpad związku małżeńskiego traktowany był w Polsce jako społeczna anomalia, zjawisko patologiczne, rozwód spotykał się z napiętnowaniem. O żyjących bez ślubu mówiono: „żyją na kocią łapę”. Dzisiaj – co jest niezwykle bolesne i ma wielorakie destrukcyjne konsekwencje – patologia zaczyna stawać się normą.

Plaga rozwodów

Według danych statystycznych, co trzecie małżeństwo w naszym kraju ulega rozpadowi, a w większych miastach rozwodzi się nawet ponad 40 proc. par. Coraz częściej dochodzi do rozstania się małżonków, którzy nie mają za sobą nawet 3 lat wspólnego pożycia. Stąd też na stałe weszły już do języka potocznego takie określenia, jak: kobieta po przejściach czy mężczyzna z przeszłością. Skala tego problemu jest niepokojąca i w równym stopniu dotyka także środowiska osób wierzących. W przedszkolach i szkołach zdarzają się już grupy i klasy, w których dzieci pochodzące z rodzin rozbitych stanowią większość. Dźwigają one na sobie ogromny ciężar „rodzinnej kraksy”, który staje się niekiedy piętnem ich całego życia.

Trauma dla dzieci

Rozwód rodziców jest zawsze dla dziecka traumatycznym przeżyciem. Wcześniej bolesne jest doświadczenie stałego konfliktu pomiędzy dwiema najbliższymi mu osobami. Im dłużej trwa i im bardziej burzliwy ma charakter, tym bardziej dziecko cierpi. Wszelkie awantury rodziców burzą, szczególnie u najmłodszych, poczucie bezpieczeństwa. W rodzinie nie musi dochodzić do krzyków czy rękoczynów, aby dziecko wyczuwało zagrożenie – wystarczy ochłodzenie relacji między rodzicami. Kiedy zaś rodzice długo są ze sobą skłóceni, gdy dochodzi do tego problem alkoholowy lub przemocy rodzinnej, gdy zaniedbują swoją wychowawczą rolę, dziecko musi po prostu szybciej dorosnąć i zadbać o siebie, a czasem także o młodsze rodzeństwo. Jego myśli zajmuje wtedy troska o to, czy wystarczy jedzenia, czy młodsza siostra jest przewinięta, czy będzie z czego zapłacić rachunek za prąd itd.

Reklama

O ile dla dorosłych rozwód łączy się niekiedy tylko z koniecznością przeorganizowania swojego życia, o tyle dla dziecka sytuacja ta przypomina prawdziwą rewolucję. Odejście z domu jednego z rodziców, zmiana rytmu dnia – a często i mieszkania – powodują, że jego dotychczasowy świat wywraca się do góry nogami. Rozwodzący się dorośli szukają zazwyczaj wsparcia u swojej rodziny, przyjaciół, znajomych z pracy, nierzadko mają już nowych partnerów. To wszystko pomaga im przebrnąć przez rozstanie, chociaż i tak nie wychodzą z tej sytuacji bez szwanku. Tymczasem im dziecko jest młodsze, tym mniej osób wchodzi w jego dziecięcy „świat”, stąd często jest ono pozostawione samo sobie. Rodzi się w nim wówczas ogromny lęk o teraźniejszość i przyszłość.

Reakcja dziecka na rozwód rodziców zależy m.in. od jego wieku. Niemowlaki stosunkowo najmniej boleśnie znoszą rozstanie rodziców, jednak ograniczenie kontaktu z jednym z nich skutkuje najczęściej poważnymi trudnościami w ich rozwoju emocjonalnym. Z kolei typowym zachowaniem dla dzieci kilkuletnich może być regresja w rozwoju. To naturalny dla tego wieku sposób zwracania na siebie uwagi. Tymczasem rozwód powoduje, że to rodzice stają w centrum, a nie ono. Dlatego dziecko wymusza wtedy krzykiem i płaczem, by się nim zająć (np. karmić je), i zaczyna mówić w sposób typowy dla malucha. Z kolei dzieci w młodszym wieku szkolnym często obwiniają siebie za rozwód rodziców. Wydaje im się, że to one są przyczyną kłótni dorosłych, że gdyby były bardziej grzeczne, to wszyscy byliby nadal razem. Takie poczucie winy może być niezwykle destrukcyjne dla ich dalszego życia. Dlatego rodzice, najlepiej podczas wspólnej rozmowy, powinni wyraźnie uświadomić dziecku, że to nie ono jest odpowiedzialne za rozpad ich małżeństwa.

Psychologowie zwracają uwagę na towarzyszące rozwodom zjawisko „parentyfikacji”, gdy dziecko przejmuje w rodzinie za dużo odpowiedzialności i „przesuwa się” z tego powodu na poziom osoby dorosłej (stając się z konieczności małym dorosłym). Często rozwodzący się rodzice szukają w dziecku powiernika własnych trosk lub sojusznika w walce z tą drugą stroną. Zostaje ono wówczas obarczone ładunkiem informacji, którego nie jest w stanie udźwignąć. Zdarza się, że któryś rodzic przenosi na nie własne emocje – żal, złość czy poczucie krzywdy. Gdy dziecko staje się elementem rozgrywki dorosłych, pojawia się u niego poczucie dezorientacji i konflikt lojalności. Będąc wykorzystywane jako posłaniec do przekazywania informacji drugiej stronie, wysyłane jak szpieg w celu rozpoznania zamiarów „przeciwnika”, wysłuchując wzajemnych pretensji rodziców, staje się wewnętrznie rozdarte, popada w apatię, a nawet w depresję. Dlatego nieodpowiedzialne jest „rozgrywanie” własnych spraw małżeńskich dzieckiem jak piłką, którą każda ze stron chce mieć „przy swojej nodze”. Dziecko nie może stawać się kartą przetargową!

Różnorakie konsekwencje życiowe

Dzieci z rozbitych rodzin przeżywają całą gamę trudnych emocji, nawet nie sposób ich tutaj wymienić. Rozwodzenie się rodziców odreagowują rozmaitymi zachowaniami: od bierności i izolowania się, przez różnego rodzaju trudności z koncentracją uwagi, z nauką, aż do agresji. Większość dzieci rozwiedzionych rodziców ma poczucie niskiej samooceny. Po prostu czują się one przez odejście jednego z rodziców mniej wartościowe: nie są wystarczająco ważne, żeby rodzic został z nimi i walczył o nie. Ponieważ po rozwodzie rodziców dziecko pozostaje zazwyczaj pod opieką matki, często idealizuje nieobecnego ojca, podczas gdy na matkę zrzuca odpowiedzialność za to, że go odepchnęła. Stwierdzono przy tym, że to chłopcy bardziej doświadczają szkodliwych następstw rozwodu niż dziewczęta. Są bowiem bardziej podatni na stres, frustrację i agresję. Prawdopodobnie dzieje się tak dlatego, że pozostając z matką, nie mają męskiego wzorca do samoidentyfikacji. Ponadto matka nie potrafi spełniać ich oczekiwań jako towarzyszka zabaw, nie jest też zwykle autorytetem, któremu chcieliby się podporządkować.

Szczególnym problemem dzieci z rozbitych rodzin są kontakty z przybranymi rodzicami (nowymi partnerami rodziców). Dzieci nie chcą „zdradzić” swoich biologicznych rodziców, dlatego odmawiają nawiązywania kontaktu emocjonalnego z „nowymi” rodzicami. Ponadto przybrani rodzice uświadamiają im, że rozstanie ich biologicznych rodziców jest ostateczne i nieodwracalne, co nie pozwala na dalsze wypieranie tego faktu ze świadomości. W nowych partnerach dzieci często widzą powód rozejścia się rodziców, dlatego o wszystko ich obwiniają.

Starsze dzieci (12-18 lat) doświadczające rozwodu rodziców izolują się od świata zewnętrznego, często popadając w depresję. Ponadto mają trudności z uczestnictwem w związkach emocjonalnych z innymi ludźmi. Chodzi tu przede wszystkim o problem zarówno obdarzania kogoś miłością, jak i przyjmowania miłości, co psychologia określa syndromem DDRR (Dorosłe Dzieci Rozwiedzionych Rodziców). Tam, gdzie u innych w głowach jest miejsce na rodzinę i miłość, DDRR ma najwięcej ruin i zgliszcz. Stąd najbardziej skomplikowane są prywatne, intymne relacje DDRR. Niektóre z tych osób uciekają w zbyt wczesny związek: druga randka i już szykują się do ślubu. Albo odwrotnie: odwlekają te sprawy w nieskończoność. Zamiast zauroczyć się koleżanką czy kolegą z klasy, dziecko rozwiedzionych rodziców zakochuje się raczej np. w nauczycielce albo w księdzu. W życiu małżeńskim osobom dorosłym z syndromem DDRR także jest trudno funkcjonować. Ciągle towarzyszy im lęk przed odejściem od nich ukochanej osoby, dlatego starają się idealizować swój związek. By nie zostać odrzuconym przez partnera, pragną wypełniać wszystkie jego zachcianki. Po prostu poszukują metody, by chronić siebie w obawie przed kolejnymi zranieniami i odrzuceniem. Za wszelką cenę chcą dogodzić ludziom, zgodnie z zasadą: „Niech wszyscy będą szczęśliwi, ja nie muszę”. Są to typowe mechanizmy obronne, którym często towarzyszą smutek, płaczliwość, ucieczka w świat marzeń czy depresja.

Formy pomocy

Rozbicie rodziny zawsze pozostawia w psychice dziecka trwały uraz, który można jedynie łagodzić. W takich wypadkach dziecko wymaga wsparcia, zrozumienia swego położenia i przyczyn zachowania. Tymczasem często otrzymuje ono ze strony otoczenia tylko litość lub współczucie. Pielęgnując w nim poczucie krzywdy, której rzeczywiście doznało, tak naprawdę wcale mu nie pomagamy wyjść z kryzysu. Potrzebuje ono fachowego wsparcia psychologicznego, by przepracować w sobie traumę przed- i porozwodową, by odbudować właściwą samoocenę, by przezwyciężyć poczucie winy czy depresję. Wsparcie takie oferują m.in.: Fundacja Dzieci Niczyje, Fundacja NON LICET, Fundacja Pomocy Rodzinie OPOKA, Stowarzyszenie dla Dzieci i Młodzieży SZANSA, Stowarzyszenie Pomocy ISKIERKA, Stowarzyszenie PIĘKNE ANIOŁY i wiele innych (adresy można znaleźć na stronach internetowych).

Chciałbym zwrócić uwagę na jeszcze jeden ważny aspekt, który w pomocy takim dzieciom czy młodzieży z rozbitych rodzin jest często pomijany. Potrzebują one również pomocy duchowej. Otóż Bóg, jakiego wyobraża sobie dziecko, jest taki jak jego rodzice, zwłaszcza jak tata. W życiu dziecka jest taki okres, kiedy ono wręcz „ubóstwia” ojca, czyli identyfikuje pojęcie ojca z pojęciem Boga. Jeśli nie doświadcza pozytywnego obrazu ojca naturalnego i wspólnoty rodzinnej, wówczas często przenosi swoje negatywne doświadczenia z rodziny na rzeczywistość nadprzyrodzoną – na obraz Boga. Gdy ojciec rodziny reprezentuje postawę surową i rygorystyczną, w dziecku może ukształtować się obraz Boga karzącego, mściwego, niemiłosiernego itd. Ponadto rodzicielskie kłótnie nie stanowią dla dziecka przykładu rozmowy z Bogiem, czyli modlitwy. Dziecku, które nie odczuwa na co dzień bliskości swoich rodziców, dużo trudniej jest doświadczyć w swym życiu obecności Boga bliskiego, Emmanuela. Nie czując się dzieckiem kochanym przez własnych, rozwodzących się rodziców, nie czuje się także umiłowanym dzieckiem Bożym. Przeciwnie, tworzy w sobie raczej karykaturę obrazu Bożego, a nawet wręcz „demoniczny wizerunek Boga”. Dlatego przeżywa lęk przed takim Bogiem, podchodzi do wiary i praktyk religijnych bardziej w kategoriach przymusu niż autentycznego zaufania. Postrzega Boga jako surowego ojca, wymagającego i bezwzględnego. Stąd także dziecko potrzebuje również duchowej terapii, by odbudować prawdziwy obraz Boga jako Dobrego Ojca oraz stworzyć nowy kształt osobistych relacji z Nim. Gdy dziecko z rozbitej rodziny przechodzi kryzys religijny, podświadomie szuka Boga, na którym mogłoby oprzeć swoje dalsze życie i tęskni za Nim. Dlatego warto wejść na stronę internetową Forum Pomocy SYCHAR, skontaktować się z kapłanem odpowiedzialnym w danej diecezji za duszpasterstwo małżeństw niesakramentalnych czy duszpasterstwo rodzin lub po prostu zwrócić się o pomoc do poradni rodzinnej, do swojego proboszcza, wikariusza czy katechety.

* * *

Ks. dr hab. Arkadiusz Olczyk
Wykładowca teologii moralnej w Wyższym Seminarium Duchownym oraz w Wyższym Instytucie Teologicznym w Częstochowie, sędzia diecezjalny Sądu Metropolitalnego, członek Komisji Bioetycznej, autor 4 książek oraz ponad 130 artykułów naukowych i popularnonaukowych dotyczących bioetyki, życia rodzinnego, wychowania moralnego oraz mediów.

Tagi:
rodzina rozwód rodzice

Warszawa: protest rodziców i organizacji prorodzinnych przeciwko "Deklaracji LGBT+"

2019-03-18 18:58

lk / Warszawa (KAI)

Rodzice, członkowie organizacji na rzecz praw rodziny, politycy oraz tłumy mieszkańców stolicy zebrały się w poniedziałek przed warszawskim ratuszem, by zaprotestować przeciwko zapisom "Deklaracji LGBT+" podpisanej niedawno przez prezydenta Warszawy Rafała Trzaskowskiego.

Artur Stelmasiak
Zobacz zdjęcia: Protest przeciw deklaracji LGBT+

Przed ratuszem zgromadziło się kilkaset osób w różnym wieku, ale głównie rodziców z dziećmi. Wielu trzymało w rękach transparenty z hasłami: "Wara od naszych dzieci", "Chcemy Boga w książce i szkole", "Wychowanie - tak! Indoktrynacja - nie!" czy "Nie róbcie z polskiej szkoły Sodomy". Byli też politycy i członkowie organizacji pro-life i działających na rzecz praw rodziny.

Protest organizowany został jako odpowiedź na ostatnie działania prezydenta Warszawy w związku z podpisaną przez niego deklaracją „Warszawska Polityka Miejska na rzecz społeczności LGBT+”. Podpisana deklaracja - mówili uczestnicy manifestacji - jest niezgodna z konstytucyjnym prawem do wychowania dzieci według własnych przekonań oraz z obowiązującym prawem oświatowym.

"Mam dzieci i wnuki i chciałbym, aby były uczciwe, dzielne na duszy i ciele. Walczymy o dobrą szkołę dla dzieci. Niepokoi nas to, że ten projekt jest bezprawny, jest wbrew prawu rodziców, wbrew polskiej tradycji i kulturze" - powiedział KAI jeden z uczestników manifestacji, noszący transparent z napisem "Brońmy dzieci przed zgorszeniem".

Kazimierz Przeszowski, wiceprezes Centrum Życia i Rodziny wyjaśnił na początku zgromadzenia, że protest jest skierowany przeciwko "Deklaracji LGBT+", która podważa prawa rodziców do wychowywania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami. Dokument ten - dodał - podważa też prawo do tego, aby wychowanie seksualne odbywało się za wiedzą, za zgodą i w zakresie uzgodnionym z rodzicami.

"Przyszliśmy tu po to, aby pokazać prezydentowi Trzaskowskiemu, co społeczeństwo uważa na temat deptania kompetencji rodziców do przekazywania świata wartości w tak delikatnej i tak wpływającej na właściwy rozwój dziecka sferze, jaką jest edukacja seksualna" - dodał współorganizator protestu.

Prezydent Rafał Trzaskowski 15 stycznia zapowiedział „walkę z mową nienawiści” w warszawskich szkołach w oparciu o podręczniki zawierające homoseksualną propagandę, a 18 lutego podpisał deklarację LGBT+, dokument realizujący postulaty tej grupy, wprowadzający m.in. do szkół zajęcia z edukacji seksualnej dotyczące homoseksualizmu, biseksualizmu i transseksualizmu w oparciu o budzące sprzeciw wytyczne Światowej Organizacji Zdrowia.

Standardy WHO zakładają, że dzieci do 4. roku życia powinny być poinformowane o „radości i przyjemności z dotykania własnego ciała, masturbacji w okresie wczesnego dzieciństwa”, 4-6 latki uczone o „różnych koncepcjach rodziny i szacunku do różnych norm związanych z seksualnością”, 6-9 latki informowane o antykoncepcji czy pojęciu „akceptowalne współżycie/seks (za zgodą obu stron)” a przed 12. rokiem życia dzieci powinny zdobyć wiedzę o „skutecznym stosowaniu prezerwatyw czy braniu odpowiedzialności za bezpieczne i przyjemne doświadczenia seksualne”.

O tym, że standardy WHO to próba narzucenia szkołom i przedszkolom edukacji seksualnej i że są one nie do przyjęcia mówiła dziennikarka i aktorka Dominika Figurska. - Nie ma naszej zgody na to, by ktoś obcy wchodził między nas a nasze dzieci w tak intymnej sprawie, jaką jest seksualność. Seksualność jest czymś pięknym, ma prowadzić do relacji z drugim człowiekiem, ale nigdy w życiu do wynaturzenia - powiedziała Figurska.

Mariusz Dzierżawski z Fundacji Pro-prawo do życia powiedział, że standardy edukacji seksualnej to "przygotowanie ofiar dla pedofilii". - To właśnie szykują nam rządcy Warszawy. Myśleli, że nikt tych standardów nie przeczyta, ale na szczęście jest inaczej" - mówił, wskazując na ustawiony za nim banner z fragmentami dokumentu WHO. - Nie ma na to naszej zgody! - dodał Dzierżawski.

Marek Grabowski, prezes Fundacji Mamy i Taty oraz współinicjator Ruchu 4 Marca, który powstał w sprzeciwie wobec "Deklaracji LGBT+" zachęcał, by zgromadzeni zostali "strażnikami szkół i klas". - Potrzebujemy rodziców i dziadków, którzy będą działać w dobrych relacjach z innymi rodzicami, z dyrekcjami i nauczycielami, aby powstrzymać to tęczowe szaleństwo - dodał.

"Trzydzieści lat temu stał tutaj pomnik Dzierżyńskiego, który narzucał nam wrogą ideologię. Teraz nadchodzi nowy terror. Jest to terror tęczowy, który chce seksualizować nasze dzieci od małego" - przestrzegał. Argumentował, że dzieci potrzebują miłości i czułości, a nie seksualizacji.

Wystąpił także m.in prawnik z Instytutu Ordo Iuris mec. Jerzy Kwaśniewski, który zapowiedział, że on i inni prawnicy będą służyć rodzicom pomocą. - Chcemy, aby każdy rodzic w Warszawie wiedział, że ma swoje konstytucyjne prawa. Konstytucja RP chroni wasze życie rodzinne. To wy, rodzice, macie pierwszeństwo wychowawcze przed każdym innym podmiotem, a tym razem przed miastem stołecznym Warszawą, które nie może wam nic narzucić - podkreślił.

Ich wystąpienia zgromadzeni przywitali dużymi oklaskami. Padały głosy o zainicjowanie referendum w celu odwołania prezydenta Warszawy. Obok protestu rodzin na kontrmanifestacji przy bramie wjazdowej do warszawskiego ratusza zebrali się przedstawiciele środowisk LGBT.

"Deklaracja LGBT+" zakłada także wprowadzenie w życie programu „Latarnik”, przewidującego zatrudnienie w każdej szkole przynajmniej jednej osoby działającej na rzecz wspierania środowisk LGBT+, objęcie oficjalnym patronatem Parady Równości w Warszawie czy dofinansowanie organizacji kulturalnych czy sportowych sprofilowanych pod kątem środowisk homoseksualnych.

W odpowiedzi na powyższe inicjatywy, Centrum Życia i Rodziny skierowało do prezydenta Warszawy pismo wzywające do zaprzestania tego typu działań oraz rozpoczęło zbiórkę podpisów pod apelem do minister edukacji narodowej Anny Zalewskiej. Ratusz w odpowiedzi uzasadnił swoje dotychczasowe działania „wspólną troską” o bezpieczeństwo dzieci i młodzieży.

Centrum Życia i Rodziny, organizator Warszawskiego Protestu Rodzin, to fundacja, której celem jest obrona ludzkiego życia od poczęcia do naturalnej śmierci oraz obrona rodziny opartej na małżeństwie kobiety i mężczyzny, otwartej na przyjęcie i wychowanie dzieci. CZiR jest m.in. organizatorem Marszów dla Życia i Rodziny odbywających się w 160 miastach Polski, a także wielu innych wydarzeń i kampanii społecznych.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bp Czaja: Z całego serca przepraszam

2019-03-21 19:58

Drogi Panie Dariuszu,

Eliza Bartkiewicz/episkopat.pl

zwracam się do Pana tą drogą, ponieważ nie mam innej możliwości, a chcę się odnieść do słów Pana, które za pośrednictwem mediów skierował Pan w moją stronę.

Mój sekretarz i zarazem rzecznik Kurii Diecezji Opolskiej, ks. Joachim Kobienia wyjaśnił kolejny raz niektóre kwestie poruszone w Pana wypowiedzi. Mógłbym i ja, jeszcze coś dodać, ale nie to jest moim zamiarem.

Gorzkie słowa, jakie Pan skierował, wraz z mamą, w moją stronę, staram się zrozumieć i odczytuję je jako wyraz ogromnego bólu i cierpienia, i wielkiej traumy, które są pochodną straszliwego czynu pedofilii, którego dopuścił się wobec Pana, ks. Mariusz. Do tego doszły jeszcze rany związane z sytuacją w parafii, zwłaszcza niezrozumiała dla Pana modlitwa o zdrowie dla sprawcy. Chodzi o sytuację, która powstała jako nieprzewidziany rezultat obranej drogi dyskrecji, którą w dobrej wierze podjąłem, na prośbę Pana mamy. Jest mi bardzo przykro z tego powodu!

Z całego serca przepraszam Pana, podobnie jak w naszym pierwszym spotkaniu i w liście pasterskim, za to, czego dopuścił się wobec Pana ks. Mariusz. Przepraszam za wielką krzywdę, którą Panu wyrządził dopuszczając się przestępstwa pedofilii. Przykro mi też, że podjęta droga dyskrecji przysporzyła Panu, jeszcze więcej bólu i cierpienia.

Panie Dariuszu, boleję także bardzo nad stanem Pańskiego zdrowia i zarówno Panu, jak i mamie, oferuję konieczne wsparcie dla powrotu do pełni sił.

Szkoda, że odwołał Pan spotkanie, o które Pan prosił w środę popielcową. Być może udałoby się uniknąć tego wielkiego napięcia, które powstało. Ufam jednak, że Pan zachce się ze mną spotkać. Zawsze jestem gotów na takie spotkanie, w czasie którego mógłbym jeszcze raz, bardzo osobiście, Pana przeprosić. Niech Pan Bóg ma Pana w szczególnej opiece i uzdrowi wszelkie rany.

+ biskup Andrzej Czaja

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jasna Góra: 39. Pielgrzymka Obrońców Życia

2019-03-23 13:25

mir/Radio Jasna Góra / Częstochowa (KAI)

Jak najszybsze uchwalenie obywatelskiego projektu „Zatrzymaj Aborcję”, realne przestrzeganie konstytucyjnych praw rodziców wobec ofensywy ideologii gender w polskich szkołach i żądań ruchu LGBT oraz promowanie naprotechnologii w miejsce in vitro - to główne tezy apelu uczestników 39. Pielgrzymki Obrońców Życia na Jasną Górę.

Mazur/episkopat.pl
Jasna Góra

- Wobec narastającego w świecie i w ojczyźnie zagrożenia dla wartości ludzkiego życia, prosimy dla wszystkich sumień o Bożą moc, by dojrzewało w nich poczucie odpowiedzialności za każde życie poczęte pod sercem matki – modlił się podczas Mszy św. abp Wacław Depo, metropolita częstochowski.

W kazaniu mówił o odpowiedzialności każdego z nas za kolejne pokolenia i przypominał, że „przyszłość świata idzie przez rodzinę”. Zauważył, że wbrew zapowiedziom Unia Europejska stała się strukturą o charakterze totalnym. - Wbrew deklaracjom przyjmowanym naiwnie kiedyś przez część środowisk zatroskanych o prawa człowieka, rządzący nią ideolodzy mają za nic prawa państw członkowskich do suwerennego stanowienia w kwestiach moralnych – stwierdził metropolita częstochowski.

Przeczytaj także: Apel organizacji pro-life o uchwalenie projektu Zatrzymaj Aborcję

Przypomniał, że przed referendum akcesyjnym wszystkie siły polityczne agitowały za oddawaniem głosu na „tak” przekonując, że Unia Europejska nie będzie narzucała Polsce norm w zakresie ochrony życia ludzkiego.

- Dziś wiemy, że są to słowa bez pokrycia a obrona życia ludzkiego jest dzisiaj ośmieszana i ignorowana – diagnozował duchowny. Wskazał na raport przegłosowany przez Parlament Europejski, w którym jest zapis o konieczności zagwarantowania kobietom łatwego dostępu do środków antykoncepcyjnych i bezpiecznej aborcji, bezwarunkowego dostępu do wspomaganego zapłodnienia bez względu na stan cywilny i orientacje seksualną.

Abp Depo nawoływał do odpowiedzialności i dalekowzroczności, których nauczycielami są św. Jan Paweł II i kard. Stefan Wyszyński.

Podczas Eucharystii złożono przyrzeczenia Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego.

- Nie możemy być obojętni na ataki na życie i rodzinę, które wciąż podejmowane są w naszej Ojczyźnie – przypomina dr Paweł Wosicki. Prezes Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia (PFROŻ) mówi o konieczności nowej strategii obrony życia.

Zdaniem Wosickiego taktyka przyjęta przez rządzących, że „tych tematów” - tzn. na przykład inicjatywy Zatrzymaj Aborcję - nie poruszamy, żeby nie drażnić społeczeństwa i strony przeciwnej, zupełnie nie zdała egzaminu. „Widać, że zostało to wykorzystane i potraktowane jako słabość i atak na wartości życia i rodziny, został podjęty z tym większa mocą i teraz trzeba się bardzo mocno temu przeciwstawić” 0 stwierdził prezes PFROŻ.

Pielgrzymka tradycyjnie odbywa się w przededniu Narodowego Dnia Życia i Dnia Świętości Życia. Uczestnicy wydarzenia zaapelowali do rządu o uchwalenie blokowanego projektu ustawy Zatrzymaj Aborcję, którego celem jest delegalizacja przesłanki eugenicznej.

„Szczególnym okrucieństwem jest zabijanie w łonach matek dzieci, u których podejrzewa się poważną wadę wrodzoną. Małym pacjentom przysługuje nie tylko prawo do życia, ale również prawo do opieki medycznej świadczonej według najwyższych standardów. Apelujemy więc o jak najszybsze uchwalenie obywatelskiego projektu Zatrzymaj Aborcję” – napisali przedstawiciele ruchów obrońców życia.

Obrońcy życia odnieśli się również to kwestii demoralizacji dzieci, którą postuluje warszawski ratusz w podpisanej deklaracji LGBT+. Autorzy apelu napisali o poważnym naruszeniu „fundamentalnego prawa rodziców” oraz „gwałtem na delikatnej psychice dziecka”.

W modlitwie pamiętano o zmarłym w ubiegłym roku Antonim Ziębie organizatorze pielgrzymek na Jasną Górę, jednym z najbardziej zasłużonych i oddanych obrońców ludzkiego życia w Polsce.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem