Reklama

Znak Niepokalanej

2015-12-02 08:54

Ks. Jarosław Krzewicki
Niedziela Ogólnopolska 49/2015, str. 24

Bożena Sztajner/Niedziela

Ósmego grudnia świątynie wypełnią się wiernymi, by w blasku płonącej świecy przystrojonej kolorem nieba rozpocząć Eucharystię. Niepokalane Poczęcie to jedno z najważniejszych maryjnych świąt. Wszyscy przyjdą z potrzeby serca, bo zapomnieć o tym święcie byłoby nietaktem i stratą dla duszy

Kim była Maryja, którą znali krewni, znajomi z Nazaretu, zanim uczniowie Jezusa poznali prawdę o Niej? Była prostą i wrażliwą dziewczyną, jak każda inna. Bardziej pobożna i uczynna, zdolna i pilna w zdobywaniu wiedzy, w poznawaniu innych. Była piękna jak słońce, od jutrzenki piękniejsza. Nikt nie podejrzewał Bożych zamiarów względem małej Miriam. Było w Niej coś, co zachwyca. W grudniowy dzień 1854 r., potwierdzając odwieczne przekonanie wiernych, bł. papież Pius IX rozwiał wszelkie wątpliwości: Najświętsza Maryja Dziewica od pierwszej chwili swego poczęcia została zachowana nienaruszona od wszelkiej zmazy grzechu pierworodnego.

Ten dogmat nieomylnego w sprawach wiary papieża odpowiadał na pytania wybitnych myślicieli, takich jak Tomasz z Akwinu czy Bernard z Clairvaux. Pytano, czy ktoś mógł być wolny od skutków winy pierwszych rodziców, zanim Odkupiciel przyszedł na świat. Skutkiem grzechu pierworodnego jest cierpienie i śmierć, których doświadczyła także Ona. Stąd ostrożność Kościoła, a zarazem pragnienie, by poznać prawdę.

Archanioł Gabriel w godzinie Zwiastowania zaświadcza, że jest „pełna łaski”. Odkupiona od chwili poczęcia, bez pierworodnego grzechu. To mogło się dokonać dzięki zbawczemu działaniu Chrystusa, którego odwieczne istnienie, ludzkie życie i działanie, śmierć i zmartwychwstanie jest jednością – dla nas rozłożoną w czasie. Maryja „Theotokos” – Boża Matka, ma w nim najpełniejszy udział.

Reklama

Przyjąć Słowo

Uwolnienie od grzechu pierworodnego było łaską. Na czym jednak polegał grzech pierworodny – do końca nie wiemy. Z biblijnego opisu widać wyraźnie, że jego istotą było nieposłuszeństwo, na pewno chodziło o brak zaufania względem Stwórcy. Były pycha, zazdrość i egoizm, a potem strach, ucieczka, a w końcu rozstanie. Tak człowiek zerwał z Bogiem, jak i dziś czyni to w rodzinie. Zrani uczucia bliskich, a potem pełen żalu chowa się za figowym listkiem wymówek i wstydu. Sercem, myślą, ciałem się oddali i już nie wróci. Trzeba było czasu, by na nowo odkryć prawdę o Bożej miłości, zaleczyć rany i stać się zdolnym do przymierza prawa, a potem miłości, zrozumieć zamysł Boga i przyjąć Słowo. Maryja wolna jest od grzesznych skłonności zapisanych w ludzkiej historii, w duchowym DNA. Od początku jest ufna i wierna Bogu w całym swym istnieniu. Jeszcze nie wie, że Jej poczęcie było nowym stworzeniem, że cała utkana została przez Ducha Świętego, stając się kwiatem, lilią pachnącą w Jego tchnieniu.

Skoro Bóg pragnął posłać Jednorodzonego Syna, by przyszedł na świat w ludzkim ciele, musiał przygotować Jego zstąpienie. Towarzyszy temu długotrwały proces budowania więzi, przede wszystkim z ludem. Jest on pełen słabości, popełnia mnóstwo grzechów, jest niewierny, lecz Bóg się nie zraża, kieruje jego krokami po drogach historii, cierpliwie oczyszcza go z przywar, zawiera Przymierze i oddaje mu siebie.

Bóg przygotowuje lud, a jego odbiciem, syntezą i zwieńczeniem wspólnej drogi jest Maryja. Ona jest najpierw córką narodu, a Jej wybranie wiąże się z ich wspólną historią. Czystość Maryi ma być znakiem świętości ludu Bożego zrodzonego z Ciała i Krwi Chrystusa. Proces oczyszczenia toczy się przez wieki. Bóg dał Jej wszystko, jak pierwszym rodzicom, a nowa Ewa nie zawiedzie Stwórcy. Stała się narzędziem zbawienia, czystym naczyniem, ogniwem łączącym zerwaną nić wzajemnej ufności.

Ku nowemu życiu

Niepokalane Poczęcie przenika wyobraźnię uczonych teologów rozwijających treść dogmatycznych sentencji, ożywia uczucie prostych wiernych śpiewających Godzinki, pobudza wierność i zaufanie w Kościele względem Tej, która uwierzyła i której Bóg zaufał. Niepokalane poczęcie Maryi jest znakiem wybrania narodu i nadzieją dla każdego, kto pod Jej płaszczem się chroni. To nie tylko przywilej udzielony pokornej dziewczynie, to zwieńczenie procesu powstawania z upadku zagubionego człowieka i ludzkiej rodziny. Czystość Maryi jest zadatkiem czystości Kościoła, który Bóg uświęci i obmyje swoją Męką, lecz także nadzieją dla świata, gdy pogrąża się w mroku.

Zazdrosny duch, pełzający w duszy, może wzbudzić wątpliwość, dlaczego Ona, czy taki przywilej godny jest Tego, który jednakowo, czyli nieskończenie kocha wszystkich. W wybraniu Maryi, jak w każdym powołaniu, widać jak łaska udzielona osobie służy innym, w Maryi – wszystkim.

Sławią Ją pokolenia, bo uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane przez Pana. Od początku jest Tą, która słucha, która się poddaje, jak zakochany swojej wybrance, jak dziewczyna temu, kto stanie się częścią jej życia. Jest pokorną służebnicą Pańską, którą błogosławią wszystkie pokolenia i której służą zastępy aniołów. Jak kiedyś do Elżbiety, tak dziś po drogach świata w jego codziennych potrzebach śpieszy, by pokrzepić, napomnieć i wspomóc. Objawia się dzieciom w ciele, przegląda w Ikonie, a w koronie z gwiazd dwunastu, zanurzoną w błękicie, dla zmęczonej chrześcijaństwem Europy rozpala nadzieję.

Bóg zawierzył Jej dzieje świata, a Niepokalane Poczęcie jest zapowiedzią nowego stworzenia, wolnego od grzechu, jego znamion i skutków.

Wobec piętrzących się problemów chrześcijańskiej rodziny i świata, ojczystego domu, przesłanie Niepokalanej Miłościwej Pani jest szczególnie ważne, by wierność łasce uwalniała ludzkość od politycznych knowań i medialnych jęków.

Niepokalane Poczęcie byłoby jednostronnym aktem miłości Boga, gdyby nie było ludzkiej odpowiedzi. Łaska przyjęta z wiarą prowadzi ku miłości, która nie zna granic.

Wpatrując się w oblicze Matki, jak w znaku na niebie własnej duszy przepełnionej miłością do Niej, można zobaczyć dar niewinności, którą daje chrzest. Kto go przyjął, może i powinien żyć łaską, naśladując Maryję i ufnie patrzeć w przyszłość.

Tagi:
Niepokalane Poczęcie

Reklama

Piotrków zawierzony Niepokalanemu Sercu Maryi

2018-12-08 20:41

Anna Skopińska

Miasto, władze samorządowe, instytucje i mieszkańcy Piotrkowa Trybunalskiego zostali dziś zawierzeni Niepokalanemu Sercu Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski. Akt zawierzenia odczytał prezydent Krzysztof Chojniak. Po nim dziekan dekanatu piotrkowskiego ks. Stanisław Nowacki zawierzył Maryi wszystkie parafie, kapłanów, osoby konsekrowane i wiernych świeckich.

Maria Niedziela/Niedziela

Uroczystość odbyła się w kościele Najświętszego Serca Jezusowego. Zawierzenie to efekt ponad trzyletnich starań grup i wspólnot zrzeszonych w piotrkowskim Forum Ruchów Katolickich. - wasze inicjatywy, modlitwy, posty, upór i determinacja pomogły – podkreślał dziekan i zarazem proboszcz parafii – dziękuję, że nie odpuściliście – dodał. Uroczystość, która odbyła się w Godzinie Łaski, zgromadziła w świątyni rzeszę wiernych, przedstawicieli parlamentu i władz samorządowych miasta, radnych rady miejskiej oraz kapłanów piotrkowskich parafii. W akcie zawierzenia prezydent i dziekan prosili by Matka Boża chroniła miasto i mieszkańców regionu piotrkowskiego przed wszelkim złem oraz by wspierała rodziny. Do uroczystości przez dwa kolejne dni przygotowywał wiernych o. Roman Wit z Jasnej Góry.

Maria Niedziela/Niedziela

- Niech ten dzisiejszy akt zawierzenia będzie spoiwem, które pozwoli zakotwiczyć się nam w jej Niepokalanym Sercu, w którym jest moc i siła do prawdziwej wolności człowieka – mówił w homilii paulin z Jasnej Góry. I przedstawił zgromadzonym na uroczystej Eucharystii pod przewodnictwem dziekana dekanatu piotrkowskiego – ks. Stanisława Nowackiego – historię naszego narodu od czasu oblężenia Jasnej Góry w 1655 roku i ślubów króla Jana Kazimierza we Lwowie rok później. O. Roman Wit podkreślał związek Matki Bożej z naszym narodem i to, ze przy Niej zawsze byliśmy wolni. Przywołał postaci kard. Augusta Hlonda, kard. Stefana Wyszyńskiego i Karola Wojtyły.

Mówił też o pokusach, które na nas czyhają i zakotwiczeniu przy Maryi, które pozwala się im przeciwstawić. - Maryja zawsze łączyła naród – nigdy nie dzieliła, dlatego wszystko co robimy musimy czynić w jedności – podkreślał. Na zakończenie Mszy św. w kaplicy Matki Bożej odczytano akt zawierzenia. Na kolanach zrobił to prezydent miasta oraz ksiądz dziekan. Wierni przyjęli zawierzenie oklaskami. Potem modlili się indywidualnie przed obrazem Maryi prosząc o łaski dla swoich bliskich i powierzając się Jej opiece.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Dlaczego data Wielkanocy jest zmienna

Ks. Józef Dębiński
Edycja włocławska 16/2003

Sashkin/pl.fotolia.com

Wielkanoc jest świętem ruchomym, którego data wielokrotnie była przedmiotem sporu. Obecnie przyjmuje się, że to święto przypada w niedzielę po pierwszej wiosennej pełni księżyca, tj. po 21 marca.
Niejakim problemem przy ustaleniu daty Wielkanocy jest różnica w dacie ukrzyżowania Chrystusa podana w Ewangeliach synoptycznych (św. Marka, św. Mateusza i św. Łukasza) i w Ewangelii św. Jana. Różnica ta spowodowana jest żydowskim systemem liczenia dnia, czyli od zachodu do zachodu słońca. Stąd pytanie, jak powinien być zaliczony wieczór 14. nizan. Obydwa ujęcia miały swoich zwolenników. Kościoły wschodnie opowiadały się za dniem 14., a zachodnie - za 15. Kwestia ta została w końcu rozstrzygnięta na pierwszym soborze ekumenicznym w Nicei (Turcja) w 325 r., gdzie przyjęto oficjalnie datę 15.
Zgodnie z kalendarzem żydowskim i przekazami Ewangelii, Chrystus został ukrzyżowany 14. nizan, a zmartwychwstał w niedzielę po 14. nizan. Tę praktykę za św. Janem Apostołem przyjął Kościół w Małej Azji i obchodził uroczystości wielkanocne w dwa dni po 14. nizan. Zwolenników takiego terminu Świąt Wielkanocnych nazywano kwartodecymanami.
Praktyka Kościoła na Zachodzie była inna. Uroczystości wielkanocne obchodzono w niedzielę po 14. nizan, natomiast pamiątkę śmierci Chrystusa czczono w piątek przed niedzielą. Należy zauważyć, iż Kościoły małoazjatyckie, podkreślając dogmatyczny punkt widzenia, obchodziły dzień śmierci Chrystusa jako dzień radości - odkupienia. Zachód zaś akcentował mocniej punkt widzenia historyczny i obchodził dzień śmierci Chrystusa jako dzień żałoby, smutku, postu.
Nie można nie wspomnieć o trzeciej grupie chrześcijan, o tzw. protopaschistach, którzy po zburzeniu Jerozolimy nie trzymali się ściśle kalendarza żydowskiego i często obchodzili uroczystości wielkanocne przed 14. nizan.
Biskup Smyrny Polikarp w 155 r. udał się do Rzymu, do papieża Aniceta, w celu ustalenia jednego terminu Świąt Wielkanocnych dla całego Kościoła. Do porozumienia jednakże nie doszło. Sprawa odżyła w 180 r., za papieża Wiktora, kiedy opowiedziano się za niedzielnym terminem Wielkanocy. Papież polecił - pod karą ekskomuniki - przestrzegać nowo ustalonego terminu święcenia Wielkanocy. Mimo tego polecenia, metropolia efezka z biskupem Polikarpem na czele trzymała się nadal praktyki 14. nizan. Zanosiło się nawet na schizmę, ale nie doszło do niej dzięki zabiegom św. Ireneusza, biskupa Lyonu.
Dopiero na I soborze powszechnym w Nicei (325 r.) przyjęto dla całego Kościoła praktykę rzymską. Uchwały Soboru nie zlikwidowały jednak różnic pomiędzy Kościołami wschodnimi i zachodnimi. Należy pamiętać, że Rzym i Aleksandria używały odmiennych metod obliczania daty. Metoda aprobowana przez Rzym zakładała zbyt wczesną datę równonocy - 18 marca, gdy tymczasem Aleksandryjczycy ustalili ją poprawnie.
By położyć kres tej dwoistości, Synod Sardycki (343 r.) podniósł na nowo kwestię dnia wielkanocnego, ustalając wspólną datę na 50 lat. Inicjatywa przetrwała jednak zaledwie kilka lat. Po raz kolejny spór próbował zażegnać cesarz Teodozjusz (346--395). Prosił biskupa aleksandryjskiego Teofilosa o wyjaśnienie różnic. W odpowiedzi biskup, opierając się na metodzie aleksandryjskiej, sporządził tabelę chronologiczną świąt Wielkanocy. Jego zaś kuzyn, św. Cyryl, kontynuując dzieło wuja, wskazał przy okazji, na czym polegał błąd metody rzymskiej. Metoda aleksandryjska uzyskała pierwszeństwo i została zaakceptowana dopiero w połowie V w.
Z polecenia archidiakona Hilarego, Wiktor z Akwitanii w 457 r. rozpoczął pracę nad pogodzeniem metody rzymskiej i aleksandryjskiej. Hilary, już jako papież, zatwierdził obliczenia Wiktora z Akwitanii i uznał je za obowiązujące w Kościele. Od tego czasu obydwa Kościoły obchodziły Wielkanoc w tym samym czasie.
Największego przełomu w zakresie ustalenia daty Wielkanocy dokonał żyjący w VI w. scytyjski mnich, Dionysius Exiguus (Mały). Stworzył on chrześcijański kalendarz, rozpoczynając rachubę lat od narodzenia Chrystusa. To nowe ujecie chronologii zapanowało w Europie na dobre w XI w., a w świecie greckim dopiero w XV w. Chcąc uzyskać datę Wielkanocy, średniowieczny chronolog znalazł tzw. złotą liczbę danego roku (tj. kolejny numer roku w 19-letnim cyklu lunarnym), a potem sprawdzał w tabelach datę pełni księżyca. Znalazłszy ją, szukał pierwszej pełni po równonocy, czyli po 21 marca. Potem sprawdzał tabelę tzw. liter niedziel, która podawała datę Niedzieli Wielkanocnej.
Również Mikołaj Kopernik, na zamku w Olsztynie, gdzie przebywał przez pięć lat, własnoręcznie wykonał tablicę astronomiczną, na której wykreślił równonoc wiosenną. Było to ważne m.in. przy ustalaniu Wielkanocy.
Po XVI-wiecznej reformie kalendarza i wprowadzeniu w 1582 r. kalendarza gregoriańskiego po raz kolejny rozeszły się drogi Wschodu i Zachodu. Niedokładność kalendarza juliańskiego spowodowała przesunięcie względem rzeczywistej daty wiosennej równonocy, dziś wynoszące 13 dni.
Pod koniec XX i na początku XXI w. można zauważyć tendencje do wprowadzenia stałej daty Wielkanocy. Takie propozycje przedstawiano już na forum Ligi Narodów i Organizacji Narodów Zjednoczonych. Dał temu też wyraz w Konstytucji o liturgii II Sobór Watykański oraz patriarcha Konstantynopola Atenagora I w wielkanocnym orędziu z 1969 r., wzywając do usuwania różnic pomiędzy Kościołami i ustalenia wspólnej daty Wielkanocy.
Spośród proponowanych stałych dat sugerowana jest najczęściej druga niedziela Wielkanocy, co pokrywałoby się z ogólnym trendem ustaleń daty śmierci Chrystusa na dzień 3 kwietnia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Gorzów: Wigilia Paschalna - fotogaleria

2019-04-22 20:42

Agata Zawadzka

Bp Paweł Socha przewodniczył liturgii Wigilii Paschalnej w parafii Pierwszych Męczenników Polski w Gorzowie.

Agata Zawadzka

Przytaczamy wybrane myśli z homilii Księdza Biskupa:

„Dzisiejsza liturgia zaczęła się od światła. (…) Światłem jest Bóg ze swoim boskim prawem”.

„Chrystus jest Źródłem życia. Zmartwychwstanie to przyjęcie śmierci, aby ją zwyciężyć. I przez to zwycięstwo nad śmiercią zasiadać po prawicy Ojca w człowieczeństwie. Życie wieczne przywraca nam Jezus Chrystus”.

„Jezus uobecnia swoją mękę, śmierć i zmartwychwstanie w Eucharystii. Dzieło zbawienia aktualizuje się w każdej Mszy świętej”.

„Życie wieczne w Bogu. To jest istota dzisiejszego święta. I dlatego taka wielka radość, że w Chrystusie mamy dar życia wiecznego”.

Zobacz zdjęcia: Gorzów - Wigilia Paschalna w parafii Pierwszych Męczenników Polski 2019
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem