Reklama

Nasza cywilizacja jest zagrożona

2016-02-17 08:57

Rozmawia Włodzimierz Rędzioch
Niedziela Ogólnopolska 8/2016, str. 20-21

Graziako

Z ks. Andrzejem Halembą ze Stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie rozmawia Włodzimierz Rędzioch

Intensyfikują się apele papieża Franciszka w obronie prześladowanych chrześcijan, co najlepiej świadczy o tym, że ich sytuacja pogarsza się w całym świecie. Jednym z krajów, gdzie wolność religijna jest codzinnie łamana, a prawa chrześcijańskiej mniejszości deptane, jest Pakistan.

Na 180 mln mieszkańców chrześcijanie stanowią tam jedynie 1,6 proc. ludności (drugą mniejszością są hinduiści – 1,9 proc.). Wyznawcy Chrystusa padają ofiarą fanatyzmu islamskiego i nietolerancji, do czego przyczynia się również bezkarność działań ich prześladowców.

Często pretekstem do prześladowań jest oskarżenie o bluźnierstwo, gdyż pakistański kodeks karny przewiduje nawet karę śmierci za obrazę Mahometa lub Koranu, tzw. blasphemy law. Prawo to stosowane jest w stosunku do wszystkich obywateli, ale jego ofiarami padają głównie wyznawcy Chrystusa.

Reklama

Oskarżenia o bluźnierstwo często są fałszywe i stanowią pretekst do ataków na chrześcijan – miało to miejsce np. w marcu 2013 r., kiedy to rozwścieczony tłum islamskich fanatyków podpalił zamieszkiwaną przez chrześcijan dzielnicę Lahauru po tym, gdy w chrześcijańskiej wiosce Joseph Colony oskarżono o bluźnierstwo młodego chrześcijanina Sawana Masiha. Najbardziej znaną niewinną ofiarą prawa o bluźnierstwie jest Asia Bibi, która od 6 lat przebywa w więzieniu w oczekiwaniu na wykonanie kary śmierci – pod presją światowej opinii publicznej zawieszono wykonanie wyroku. Obrońcy praw człowieka domagają się jej uwolnienia, chociaż istnieje realne niebezpieczeństwo, że Asia, gdyby została uwolniona, mogłaby paść ofiarą samosądu.

O sytuacji w Pakistanie rozmawiałem z ks. Andrzejem Halembą ze Stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie, który niedawno odbył podróż do tego kraju.

W. R.

Włodzimierz Rędzioch
Ks. Andrzej Halemba

WŁODZIMIERZ RĘDZIOCH: – Jaka jest obecnie sytuacja chrześcijan w Pakistanie?

KS. ANDRZEJ HALEMBA: – Od wielu lat sytuacja chrześcijan w tym kraju się pogarsza. Przyczyną tego jest rosnący fundamentalizm islamski związany z ideologią wahabicką oraz ogromna presja talibów na klasę polityczną i sądownictwo. Niestety, ostatnio ekstremizm sięga w głąb społeczeństwa, co jest bardzo niebezpieczne, bo samosądy zaczęły być organizowane również oddolnie – wystarczy wymiana SMS-ów, by zorganizować atak na osobę oskarżoną o bluźnierstwo. To wszystko dzieje się tak szybko, że często władze lokalne nie są w stanie zapobiec samosądom lub niszczeniu mienia oskarżonych. A najczęściej oskarżenia tego rodzaju mają podłoże polityczne albo przestępcze (chęć zagrabienia mienia chrześcijan, zemsta za domniemaną zniewagę, usunięcie konkurencji). Jeszcze kilka lat temu radykalizm dotyczył liderów islamskich (wahabitów, salafitów), którzy propagowali kurs „oczyszczenia” islamu i powrotu do korzeni, teraz fanatyzm zaczyna przenikać do społeczeństwa. Rządzący stali się zakładnikami fundamentalistów i terrorystów islamskich. Podobnie jest z wymiarem sprawiedliwości – jeżeli sędzia wydaje wyrok niezgodny z oczekiwaniami radykałów, staje się celem ataków lub nawet oskarżeń o bluźnierstwo. W ten sposób system sądowniczy jest sparaliżowany.
W takiej sytuacji przyszłość grup mniejszościowych w Pakistanie, w tym chrześcijan, staje pod znakiem zapytania. Ludzie z tych grup są najbardziej poniżani i najmniej zarabiają, wykonując takie prace, jak produkcja cegieł czy sprzątanie. Ale najgorsze jest to, że nie daje im się żadnej szansy na awans społeczny – to wielki problem społeczeństw chrześcijańskich w krajach islamskich. Dlatego z jednej strony powinniśmy dbać o to, by chrześcijanie zachowali wiarę, ale z drugiej – musimy im pomóc w zdobyciu wykształcenia i pozycji społecznej, bo tylko wtedy będą mogli bronić swoich praw.

– W Pakistanie istnieje prawo o bluźnierstwie, tzw. blasphemy law, które przewiduje nawet karę śmierci za domniemaną obrazę Mahometa lub Koranu. Niestety, tak jak Ksiądz wspomniał, prawo to jest często nadużywane i wykorzystywane do osobistych porachunków. Dlaczego pomimo presji światowej opinii publicznej władze nie ośmielają się go znieść?

– Bo wszyscy się boją. Politycy starają się unikać tego tematu. Ekstremiści uważają, że samo poddawanie pod dyskusję „blasphemy law” jest bluźnierstwem, czyli powinno być karane śmiercią. Sędzia, który wydał wyrok, że można dyskutować na temat tego prawa, musiał opuścić kraj wraz z rodziną, bo istniało ryzyko, że zostanie zamordowany przez fanatycznych islamistów.

– Można więc powiedzieć, że ekstremistom islamskim udało się sterroryzować społeczeństwo pakistańskie. Czy jest to proces nieodwracalny?

– Uważam, że można ten proces odwrócić, bo społeczeństwo zaczyna być zmęczone taką sytuacją. Ci, którzy dotychczas wykorzystywali radykalizację społeczeństwa do celów politycznych, sami stali się zakładnikami fanatyków. Problem w tym, że władze są skorumpowane, a poza tym mają również wiele problemów zewnętrznych, takich jak sąsiedztwo niestabilnego Afganistanu czy konflikt z Indiami o część Kaszmiru.

– Dla świata symbolem prześladowań pakistańskich chrześcijan i niesprawiedliwości prawa o bluźnierstwie jest Asia Bibi. Czy takich przypadków jest wiele?

– Światowa opinia publiczna usłyszała o Asii Bibi, ale takich przypadków jest wiele (kilkaset, które dotyczą nie tylko chrześcijan) – wszystkie są nam znane, chociaż nie zostały nagłośnione. Kościół katolicki jest na tyle odważny, że zajmuje się wszelkimi przypadkami oskarżeń o domniemane bluźnierstwo, głównie gdy chodzi o katolików. W Pakistanie sprawnie działa miejscowa komisja „Justice and Peace”, która monitoruje sytuację, posyła prawników, pomaga oskarżonym i uwięzionym.

– Czy państwa demokratyczne nie powinny wywierać większego wpływu na władze pakistańskie, aby poprawić sytuację respektowania praw człowieka w tym kraju?

– Pakistan jest w sferze wpływów Zachodu, w różnych koalicjach militarnych i nie tylko, zaczyna też odgrywać coraz większą rolę gospodarczą i polityczno-militarną. Państwa demokratyczne powinny więc wykorzystać kontakty z władzami Pakistanu, by domagać się praw dla mniejszości religijnych oraz zniesienia prawa o bluźnierstwie.
Chciałbym jednak podkreślić, że „blasphemy law” nie powstało w próżni. Kryje się za nim dążenie do przeprowadzenia czystki etnicznej i religijnej, a jest to rezultat systemu wychowania, którego celem jest wyeliminowanie „innych”, niemuzułmanów. W podręcznikach szkolnych napisane jest np., że nie można ufać chrześcijanom, których oskarża się także, że są wrogami Allaha. A ktoś, kto jest wrogiem Allaha, jest w oczach muzułmanina najgorszym stworzeniem na świecie.
A przecież Pakistan – po odłączeniu się od Indii – powstał jako państwo, które miało szanować wszystkie religie, gdzie wszyscy obywatele mieli mieć równe prawa.

– W naszych czasach obserwujemy dwa historyczne zjawiska: z jednej strony kraje muzułmańskie stają się coraz bardziej konfesjonalne i jednorodne religijnie (w następstwie prześladowań i eliminacji chrześcijan i innych mniejszości, które zmuszane są do emigracji), a z drugiej – w większości państw Zachodu, w których negowane są nasze chrześcijańskie korzenie, postępuje proces sekularyzacji i spychania religii do sfery prywatnej. Lecz do tego Zachodu, w którym dokonuje się apostazja chrześcijan, masowo przybywają muzułmańscy imigranci, którzy bynajmniej nie chcą rezygnować ze swej religijnej tożsamości, wprost przeciwnie – chcą ją narzucić całemu światu. Co Ksiądz sądzi o tych procesach?

– To prawda, że mamy do czynienia z radykalizacją islamu na całym świecie. Proces radykalizacji religii jest konsekwencją jej odnowy lub kryzysu. Jeżeli dochodzi do głębokiego kryzysu religii, następuje radykalizacja niektórych ugrupowań próbujących odwrócić proces dekadencji. To dzieje się teraz, na naszych oczach. Mamy też do czynienia z islamem „milenarystycznym”, który odwołuje się do islamskiej idei końca świata. Niektórzy muzułmanie uważają, że nadeszły takie właśnie czasy i trzeba w tym procesie uczestniczyć, aby zapewnić sobie islamski raj i cieszyć się towarzystwem Mahometa i hurys (hurysa to piękna dziewica w islamskim raju, która ma stanowić jedną z nagród dla zbawionych wiernych – przyp. W. R.). Uważam, że radykalizacja islamu świadczy o jego wielkim kryzysie, a jest to kryzys wewnętrzny, który nie jest spowodowany czynnikami zewnętrznymi. Społeczność islamska jest coraz bardziej podzielona (obecnie jest ok. 260 grup różniących się interpretacją Koranu i szariatu), a różnorodne frakcje walczą ze sobą na śmierć i życie – widać to najlepiej na przykładzie Syrii, gdzie ponad 100 ugrupowań islamistycznych walczy między sobą i z armią Baszara al-Asada.

– A co Ksiądz powie o masowej migracji muzułmanów do Europy?

– Trzeba otwarcie powiedzieć, że Europa obumiera demograficznie i potrzebuje migrantów. Problem w tym, że przybywają tu coraz większe grupy ludzi, które nie chcą się „europeizować”, ale przynoszą własną kulturę i religię, którą uznają za wyższą od europejskiej. Istnieje więc realne zagrożenie, że tak jak Cesarstwo Rzymskie zostało „wchłonięte” przez niepiśmienne, niecywilizowane ludy, tak i Europa, która odcięła się od swych korzeni, nie docenia rodziny, ogranicza dzietność kobiet, może poddać się innym kulturom i cywilizacjom.
Drugi aspekt sprawy. W Europie jest już bardzo wielu muzułmanów: w Niemczech mamy ich 4 mln, we Francji – też 4, w Anglii – 3, we Włoszech – 1,7. Ci ludzie w większości patrzą na naszą cywilizację z pogardą, pomimo naszego dobrobytu, technologii i wolności. To, co my uważamy za plusy naszej cywilizacji, oni traktują jako oznaki dekadencji, zepsucia, słabości, co więcej – bluźnierstwa. Dlatego uważają nas nie tylko za niewiernych, ale też wprost za wrogów Allaha. A ktoś, kto jest wrogiem Allaha, w ich mniemaniu nie zasługuje nawet na miano człowieka.
Dlatego nasza cywilizacja jest zagrożona. Tym bardziej że próby tworzenia społeczeństwa wielokulturowego, bez rozumienia tego typu mentalności, są skazane na fiasko – teraz przyznają się do tego Niemcy i Francja. Reakcją na islamizację społeczeństw jest powstawanie ekstremistycznych grup, również neofaszystowskich, które patrzą wrogo na każdego emigranta.
Ale chciałbym dodać, że w obecnej konfrontacji z islamem dostrzegam też pewien aspekt pozytywny – masowa migracja muzułmanów zmusiła wszystkich do dyskusji na temat europejskiej tożsamości i roli religii w naszych społeczeństwach. Ludzie zaczynają sobie zadawać pytania: Co to znaczy, że jestem chrześcijaninem? Co wynika z tego, że on jest muzułmaninem? Co ja mogę zaakceptować z jego religii? Uważam, że z tej konfrontacji chrześcijaństwo wyjdzie umocnione i odnowi się. Na potwierdzenie tego chciałbym podać fakt, że we Francji grupą, która najbardziej utożsamia się z Kościołem katolickim i wspiera go, są młodzi między 15. a 25. rokiem życia.

Tagi:
wywiad

Czy jesteście powołani do niepłodności?

2018-05-22 12:23


Edycja wrocławska 17/2018, str. IV-V


Małgorzata Trawka: – Oktawa Wielkanocna w tym roku była dla Was szczególnym momentem, w Waszej rodzinie pojawiło się nowe życie.

Bernadetta: – W Oktawie Wielkanocnej zadzwoniła do nas pani z ośrodka adopcyjnego i zapytała, czy jesteśmy gotowi na odrobinę szaleństwa, ponieważ jest dziecko, które urodziło się z końcem marca, w Wielkim Tygodniu. I pytanie, czy bylibyśmy zainteresowani, by je poznać, jego akta, historię, spotkać się z nim i dowiedzieć czegoś więcej. Powiedzieliśmy: tak, chcemy się spotkać. To jest noworodek, nie jest wolny prawnie. To jest dziecko, które zostało w szpitalu po urodzeniu. Matka biologiczna złożyła pismo, że chce dziecko oddać do adopcji. Po sześciu tygodniach tę decyzję musi potwierdzić w sądzie. To jest troszeczkę niespodzianka, nie wiemy, jak się skończy, ale jesteśmy poddani woli Bożej. Liczymy na to, że będziemy mogli dziecko adoptować, ale jeżeli Pan Bóg zaplanował inaczej, to po prostu przez te sześć tygodni damy mu tyle miłości, ile możemy.

Krzysztof: – Cała procedura przy noworodkach jest szybka. Na decyzję mieliśmy jeden dzień, następnego byliśmy go zobaczyć, a kilka dni później był już z nami.

– W którym momencie pozwalacie sobie na stwierdzenie: „To jest nasze dziecko”?

K: – Zdecydowanie już w tej chwili. Tym bardziej, że czekaliśmy na naszego maluszka rok i cztery miesiące. To jest nasze wymodlone dzieciątko.

B: – Z naszą starszą córką było tak, że potrzebowałam trzech tygodni, by oswoić się z myślą, że jestem mamą, że mam córkę. Potrzebowałam czasu, żeby tę więź nawiązać. Wydaje mi się, że tym razem idzie dużo szybciej.

– Kiedy poczuliście się powołani do zorganizowania i poprowadzenia rekolekcji dotykających problemu niepłodności?

K: – Należymy do ruchu Equipes Notre-Dame. Wiosną 2017 r. byliśmy na rekolekcjach naszej wspólnoty małżeńskiej o komunikacji w małżeństwie współprowadzonych przez ks. Gabriela Pisarka, sercanina, który na co dzień pracuje w Kluczborku. Podczas jednego z posiłków zaczęliśmy rozmawiać z księdzem o naszej historii i może trochę zbyt śmiało zapytałem, czy na rekolekcjach albo warsztatach dla małżeństw prowadzonych przez sercanów poruszany jest temat trudności z zajściem w ciążę, niepłodności itp. I ks. Gabriel powiedział, że nie ma takich tematów, i zachęcił: to zróbmy coś.

– Czy te rekolekcje są adresowane do małżonków, którzy wprawdzie mają już swoje dziecko, ale jednocześnie doświadczają trudności w poczęciu następnego?

K: – Rekolekcje są dla małżeństw sakramentalnych, to jest jedyny podstawowy warunek. Mogą to być małżeństwa, które mają dzieci i dalej nie mogą naturalnie począć. Adresujemy je do małżeństw, które są na każdym etapie zmagania się z trudnościami z poczęciem, czy to jest pół roku starania się, czy kilka lat, czy to jest już któryś rok leczenia niepłodności, czy któryś rok oczekiwania na adopcję, czy któryś rok, gdy ona jest zdrowa, on jest zdrowy, a dalej mimo wszystko nie ma potomstwa.

– A jak Wy odbieraliście sytuację, że nie możecie mieć dzieci?

B: – Przeszliśmy drogę, która może nie jest idealna, ale typowa. Zaczęło się od decyzji, że staramy się o dziecko i skoro wszystkim innym naokoło wychodzi to dosyć szybko, to z nami będzie tak samo, bo dlaczego by nie? Staramy się jeden miesiąc, drugi, trzeci i kolejny, ciągle nic. I w pewnym momencie pojawiały się pytania, wątpliwości i myśl, że może należałoby się przebadać. Ja się badałam i Krzysiu też, no i wyniki nie były dobre. Zaczął się okres leczenia, ale nie przynosiło ono oczekiwanych skutków. Była medycyna niekonwencjonalna, testy owulacyjne, dużo modlitwy, pas św. Dominika, różne sposoby... W pewnym momencie pojawił się bunt, foch na Pana Boga: Panie Boże, my jesteśmy Tobie wierni już długie lata, jesteśmy wobec Ciebie fair, a Ty z nami postępujesz niesprawiedliwie. Obiecałeś: „Bądźcie płodni, rozmnażajcie się”, a u nas tego nie widać. I był okres głębokiego dołu i załamania, i patrzenia z zazdrością na inne pary, które spodziewają się dziecka, albo prowadzą wózek. I były myśli naprawdę nieżyczliwe w stosunku do tych osób, bo też czuliśmy, że zasługujemy na dzieci.

K: – W Piśmie Świętym jest napisane: „Jeśli dwaj z was na ziemi zgodnie o coś prosić będą, to wszystkiego użyczy im mój Ojciec, który jest w niebie” (Mt 18,19). To zdanie nas buntowało. To była masakra.

B: – Jak jedno z nas było w dole, to drugie ciągnęło ku górze i odwrotnie, tak na wymianę, a w pewnym momencie oboje byliśmy w dołku. Jednej niedzieli modliliśmy się w kościele po Mszy św. i wtedy łzy leciały strumieniami. Wychodzimy z kościoła, patrzymy, stoi przed wejściem Kuba, nasz znajomy, i mówi, że właśnie powstaje ekipa Notre-Dame, może byśmy chcieli przyjść na takie niezobowiązujące spotkanie, by się więcej dowiedzieć. Myślałam wtedy, po co nam to, przecież przeżywamy dół i mamy inne problemy. Ale okazało się, że jak już poszliśmy, to był to początek wspaniałej przygody z Panem Bogiem. Wsparcie, jakie zaczęliśmy dostawać w naszej ekipie, bardzo nam pomogło. Niedługo potem okazało się, że jest miejsce na wcześniejszy kurs adopcyjny i sprawy potoczyły się szybko.

– Słyszymy czasami o rekolekcjach dla bezpłodnych małżeństw, w których dominująca wydaje się być modlitwa o uzdrowienie. Temat tych rekolekcji może sugerować, że akcent jest położony na akceptacji niemożliwości bycia biologicznymi rodzicami.

B: – Akcent stawiamy na działanie. Widzimy wokół siebie wiele par, które, mówiąc kolokwialnie, bardzo się guzdrają, gubią, tkwią w marazmie, trzymając się kurczowo jednego rozwiązania, np. jednego lekarza, i to nie przynosi efektów. Są nieszczęśliwi, stoją w miejscu. My chcemy, żeby z tego miejsca ruszyli. Chcemy ich zaprosić do zaufania Panu Bogu, żeby działa się Jego wola w czasie, jaki On chce, i w sposób, w jaki On chce.

K: – Doświadczyliśmy tego, że łatwo jest popaść w stagnację i czekać na cud. Nasz przykład: zaczynamy się starać, mijają kolejne miesiące i nie wiemy, co zrobić. Później, gdy chcemy się zbadać, kobieta wie, gdzie pójść, bo badanie ginekologiczne jest dosyć naturalnym sposobem. Ale mężczyzna? Żeby zbadać swoje nasienie? Jeszcze w sposób zgodny z moralnością katolicką? To jest trudne i nie wiadomo, gdzie pójść, kogo zapytać. To jest pierwszy krok, trzeba odwagi, żeby zacząć rozmawiać. Gdy dostaje się wyniki poniżej normy, to jest kolejny cios, gdy słyszę, że najlepiej jest pójść na in vitro lub spróbować inseminacji, do których nasza wiara i Kościół mają jednoznaczne stanowisko: nie. Idziemy z wynikami do jednego ginekologa, drugiego, większość nie wie, jak do tego podejść. Specjalistów naprotechnologii nawet we Wrocławiu jest bardzo mało, a leczących mężczyzn prawie wcale. I dalej trwa się w dole, nostalgii. Te rekolekcje są również po to, żeby pokazać konkretne miejsca, w których można otrzymać pomoc. Nie jesteśmy ekspertami, ale chcemy podzielić się naszym doświadczeniem.

B: – Nie chcemy robić reklamy adopcji. Chcemy pokazać drogi wyjścia, na które Pan Bóg otwiera serce.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Relikwie św. Jana XXIII w jego rodzinnych stronach

2018-05-24 17:18

Włodzimierz Rędzioch

Włodzimierz Rędzioch
Peregrynacja ciała Jana XXIII

24 maja o godz. 7,00 w Bazylice św. Piotra miała miejsce szczególna uroczystość – kard. Angelo Comastri, archiprezbiter bazyliki watykańskiej i wikariusz papieża dla Państwa Watykańskiego, bp Vittorio Lanzani, delegat Administracji Bazyliki św. Piotra, liczni biskupi z Lombardii, którzy w tych dniach przebywają w Watykanie na spotkaniu Episkopatu Włoch, kanonicy Bazyliki Watykańskiej oraz pracownicy Bazyliki żegnali św. Jana XXIII, którego relikwie, za zgodą Papieża Franciszka, transportowano w jego rodzinne strony do Bergamo i Sotto il Monte.

Od czasów jego beatyfikacji ciało zmarłego Papieża znajduje się w przezroczystym sarkofagu w ołtarzu św. Hieronima w prawej nawie Bazyliki. Po krótkiej ceremoni pożegnalnej, sarkofag wyniesiono ze świątyni przez boczne drzwi zwane Drzwiami Modlitwy, gdzie czekał specjalnie przygotowany do transportu papieskich relikwii karawan.

Zobacz zdjęcia: Peregrynacja relikwii św. Jana XXIII

Auto wyruszyło z Watykanu o godz 7.20, a eskortowali go watykańscy żandarmi – przyjazd do Bergamo zaplanowano na godz. 15.30. Relikwie będą tam wystawione trzy dni – pierwszym etapem będzie miejscowe więzienie (ma to przypomnieć historyczną wizytę Jana XXIII w rzymskim więzieniu Regina Coeli, 26 grudnia 1958 r., kilka tygodni po jego wyborze na Stolicę Piotrową), następnie seminarium diecezjalne, które jest dedykowany właśnie Papieżowi, a następnie katedra, gdzie sarkofag będzie eksponowany aż do niedzieli, 27 maja.

Następnie sarkofag zostanie przewieziony do Kaplicy „Nostra Signora della Pace” w pobliskiej miejscowości Sotto il Monte, gdzie 25 listopada 1881 r. urodził się Angelo Roncalli.

Po drodze relikwie św. Jana XXIII „odwiedzą” Sanktuarium Matki Bożej Cornabusa w dolinie Imagna (Papież był bardzo przywiązany do tego sanktuarium , a 1958 r. przewodniczył nawet koronacji obrazu NMP) i klasztor w Baccanello Calusco.

Podczas wystawienia w Sotto il Monte najważniejszymi inicjatywami będą: procesja diecezjalna w Corpus Domini, w czwartkowy wieczór, 31 maja, której będzie przewodniczył biskup Bergamo, Francesco Beschi, a 3 czerwca - Msza św. upamiętniająca rocznicę śmierci Jana XXIII (w 1963 r., w piątym roku pontyfikatu) pod przewodnictwem arcybiskupa Mediolanu, Mario Delpiniego; koncelebrować będą wszyscy biskupi Lombardii. Wreszcie, 10 czerwca, doczesne szczątki Papieża Jana powrócą do Watykanu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Mateusz jest wzorowym opiekunem rodziny

2018-05-24 18:13

Artur Stelmasiak

Ordo Iuris
22-letni Mateusz obiecał umierającej mamie, że zaopiekuje się młodszym rodzeństwem

Mateusz z Przemyśla ma 22 lata ale odpowiedzialności mogliby mu pozazdrościć znacznie starsi mężczyźni. Dzięki współpracy opieki społecznej i zaangażowaniu prawników Ordo Iuris sąd ustanowił go opiekunem zastępczym dla czwórki jego rodzeństwa.

Ich mama miała 42 lata, kiedy zmarła na raka piersi w sierpniu 2016 roku. Zmagała się z chorobą ponad 4 lata. Umierając poprosiła Mateusza, aby zaopiekował się swoim młodszym rodzeństwem. Mateusz obiecał mamie, że zajmie się dziećmi i nie odda ich, dopóki mu ich nie zabiorą. Istniało bowiem realne zagrożenie, że dzieci trafią do domu dziecka.

Sprawa odbiła się szerokim echem w ogólnopolskich mediach. W końcu lutego 2017 r. sąd, na czas trwania postępowania, ustanowił go opiekunem małoletnich i zobowiązał do współpracy z asystentem rodziny, który na bieżąco składał sprawozdania z wykonywania opieki przez 21-latka. W toku postępowania w sprawę włączyli się prawnicy Ordo Iuris, reprezentując Mateusza przed sądem. Na ich wniosek sąd przeprowadził postępowanie dowodowe z zeznań świadków, opinii pracowników opieki społecznej i opiniodawczego zespołu Sądowych Specjalistów.

Ordo Iuris
Mateusz będzie się opiekował dalej swoim rodzeństwem m. in. dzięki pomocy mec. Macieja Kryczki z Ordo Iuris

Dzięki pomocy m. in. prawników z Ordo Iuris, sprawa znalazła swój pomyślny finał w Sądzie Rejonowym w Przemyślu. Sąd wydał 23 maja 2018 r., postanowienie, w którym ustanowił Mateusza pieczą zastępczą dla rodzeństwa. - Można powiedzieć, że w przypadku Mateusza polskie państwo zachowało się jak trzeba - mówi mec. Jerzy Kwaśniewski, prezes Instytutu Kultury Prawnej Ordo Iuris.

Od samego początku po nagłośnieniu sprawy przez media pomoc przyszła z wielu miejsc. Odezwały się osoby, które deklarują pomoc finansową czy rzeczową. Ordo Iuris zadeklarowało działania na rzecz Mateusza pro bono. W sprawie świadczeń 500+ odezwała się minister Elżbieta Rafalska, a swoich urzędników przysłał do Przemyśla nawet Prezydent.

Mateusza z Przemyśla reprezentowało wielu prawników z Ordo Iursi m. in. mec. Piotr Sura, mec. Łukasz Roga, mec. Jerzy Kwaśniewski i mec. Maciej Kryczka. - Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało, że mimo młodego wieku i licznych trudności związanych z wychowywaniem czwórki dzieci, Pan Mateusz, przy skutecznej pomocy asystenta rodziny i pracowników opieki społecznej, daje rękojmię do właściwego wykonywania opieki i władzy rodzicielskiej nad swoim rodzeństwem.  Z pełnym uznaniem odnosimy się do decyzji sądu, gdyż ostatecznie reguluje status prawny małoletnich z uwzględnieniem silnej więzi emocjonalnej pomiędzy nimi a Panem Mateuszem – mówi mec. Maciej Kryczka.

Dla porównania Ordo Iuris prowadzi też kilka spraw Norwegii, gdzie pracownicy socjalni z „Barnevernet” wyspecjalizowali się w odbieraniu dzieci rodzinom na masową skalę. Wystarczy drobny pretekst, by zabrać norweskim rodzicom dziecko. - Dlatego sprawa Matusza była dla nas tak ważna. Udowodniliśmy, że w Polsce może być normalnie, a wszystkie organizacje społeczne i państwowe są po to, by wspierać i ochraniać rodzinę - mówi mec. Kwaśniewski.

Rodzeństwo żyje skromnie ale Mateusz stara się ze wszystkich sił, aby dzieci nie odczuwały niedostatku. W domu sprząta, gotuje, prasuje, pomaga w lekcjach. Sąsiedzi i ci, którzy znają sytuację chwałą Mateusza, bo stara się stworzyć rodzeństwu normalny dom. - Całoroczna kontrola Mateusza i postępowanie sądowe dowiodło, że Mateusz doskonale sobie radzi z młodszym rodzeństwem. Sąd nie miał żadnych wątpliwości, że najstarszy brat powinien zajmować się dziećmi. Według wywiadu środowiskowego jest wzorowym opiekunem rodziny - podkreśla Kwaśniewski. - Sprawa Mateusza to również modelowy przykład wzorcowo działającej opieki społecznej. Przecież on może być rodziną zastępczą dlatego, że ma doskonałą otulinę pomocy społecznej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem