Reklama

Na czym polega etyczne zarządzanie finansami firm? (3)

Inwestycje etyczne firm

2016-02-18 09:38

Leszek Kędzierski
Edycja legnicka 8/2016, str. 8

Marcin Magdziak/fotolia.com

W poprzednich odcinkach była mowa o tym, na czym polega istota etycznego zarządzania oraz zaprezentowaliśmy pierwsze przykłady praktycznego realizowania stawianych poprzednio postulatów. W bieżącym odcinku ich uzupełnienie. Zapraszamy do lektury

Inwestycje to wydatkowanie środków pieniężnych na różne aktywa trwałe (rzeczowe, finansowe, wartości niematerialne i prawne, zwane niematerialnymi) wybierane przez inwestorów z punktu widzenia opłacalności i wymogów etycznych. Inwestycje powinny przynosić korzyści finansowe w długim okresie (ponad rok).

Inwestycje finansowe obejmują lokaty w instrumenty finansowe (zwane kontraktami lub przedmiotami inwestycji). Do tych instrumentów zaliczają się: akcje, udziały obligacje skarbowe, samorządowe i firm (korporacyjne), pożyczki pieniężne udzielane innym firmom, jednostki uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych i inne. W zakres etycznych inwestycji finansowych nie wchodzą jednak lokaty w instrumenty finansowe: akcje, udziały, obligacje firm emitowane przez firmy produkujące wyroby, które nie są akceptowane przez inwestorów ze względów etycznych. Chodzi tu, np. o: środki stosowane w aborcji, środki mające zapobiegać poczęciu dziecka, filmy, czasopisma i przedmioty erotyczne, wysokoprocentowe alkohole i papierosy. Inwestorzy etyczni nie lokują kapitału finansowego w firmy, w których pracownicy są „niedopłacani”, nieregulujące terminowo zobowiązań wobec dostawców, pracowników, banków, pożyczkodawców i pozostałych podmiotów mimo posiadanych środków pieniężnych, nieterminowo dostarczających sprawozdania finansowe do Krajowego Rejestru Sądowego (co dotyczy podmiotów wpisanych do tego rejestru) i inne. Inwestorzy etyczni pomijają też inwestycje w jednostki uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych, uruchamiających lokaty w wymienione wyżej firmy.

Reklama

Firmy podejmujące inwestycje etyczne, polegające na udzielaniu pożyczek pieniężnych, powinny rozważyć m.in. dwie kwestie: wysokości oprocentowania pożyczek i podmiotów, którym pożyczki mają być udzielone. Jako pożyczkodawcy nie powinny wykorzystywać swojej uprzywilejowanej pozycji. Powinny jednak oceniać pożyczkobiorców z punktu widzenia etycznego. Inwestorzy etyczni mogą też lokować środki w jednostki uczestnictwa, emitowane przez etyczne fundusze inwestycyjne.

Inwestycje rzeczowe

Firmy mogą też uruchamiać inwestycje rzeczowe. Obejmują one budowę nowych obiektów (np. budowę nowego zakładu), rozbudowę i modernizację istniejących obiektów. Jednakże w skład etycznych inwestycji rzeczowych nie wchodzi budowa obiektów wytwarzających wymienione wcześniej wyroby, niespełniające wymogów etycznych inwestorów, a także, np. hurtowni czy sklepów służących obrotowi tymi wyrobami. Wymienione inwestycje nie dotyczą też istniejących już obiektów tego rodzaju.

Ciąg dalszy za tydzień

Tagi:
inwestycja firma etyka

Emigracja polana czekoladą

2013-10-09 14:44

Mariusz Rzymek
Edycja bielsko-żywiecka 41/2013, str. 4-5

Po lokalu roznosi się zapach domowych wypieków. Wszystkie sporządzono z naturalnych, organicznych produktów, bez deka chemii. Mistrzowska robota. Dzieło małżeństwa Piotra i Iwony Gierulów. W przewodniku turystycznym po Malmö, Lund i Kopenhadze, wśród dziesięciu miejsc, do których trzeba koniecznie zajrzeć, jego autor wymienia cukiernię „Annes Hembageri o cafe” (domowa cukiernia Anny). Na jej renomę przez lata wspólnie pracowali: żona miejscowego milionera oraz polskie małżeństwo

MR

Rok 1982. W Polsce stan wojenny trwa w najlepsze. Opozycjoniści nie są w kraju urodzenia mile widziani. W grę wchodzi wyjazd w jedną stronę. I tak oto dwudziestoletnia pani Iwona trafia do Szwecji. Tam zapisuje się do szkoły, kończy studia i zostaje nauczycielką w klasach początkowego nauczania. Z czasem zostaje przedszkolanką. W 1984 r. bierze w Katowicach ślub ze swym narzeczonym Piotrem. Mąż nie może jednak szybko opuścić kraju. Do Szwecji przybywa dopiero dwa lata później, zaraz po tym jak dostaje paszport.

- Jako że byliśmy emigrantami politycznymi przyjęto nas w Szwecji bardzo dobrze. Wtedy informacje o stanie wojennym nie schodziły z pierwszych stron gazet. Z czasem okazało się jednak, że życie obcokrajowca nie jest tam aż tak różowe. Na rynku pracy wiele zawodów było dla nas niedostępnych. Swoją aktywność zawodową mogliśmy w pełni rozwijać tylko w tych kierunkach, w których nie byliśmy konkurencją dla miejscowych - wspomina Iwona.

Po kilku latach pracy jako nauczycielka, Iwona zdecydowała się zmienić profesję. Wraz z mężem Piotrem, który stracił posadę w fabryce samochodowej SAAB, postanowili zacząć działać na własny rachunek. Ich znajomi emigranci prowadzili wtedy kwiaciarnie, pizzerie, lokale gastronomiczne. Po weryfikacji rynku pracy Gierulowie zdecydowali się zostać cukiernikami.

- Annes, właścicielka cukierni - artystka, żona milionera - zdecydowała się ją sprzedać. Na swoje miejsce chciała wybrać ludzi, którzy by ją godnie zastąpili. Z pośród wielu oferentów akurat postawiła na nas. Chyba pozytywnie ją zaskoczyliśmy. Na pytanie, co potrafimy upiec, odpowiedzieliśmy, że nie jest tego dużo, ale liczymy na to, że wszystkiego nas nauczy. I to ją rozbroiło - wspomina Iwona.

Jak Piotr i Iwona stali się artystami

- Przez pół roku uczyliśmy się pod okiem Annes cukiernictwa. Pracowaliśmy wtedy za darmo. W trakcie naszego terminowania usłyszeliśmy od niej, że mamy samorodne talenty. Wyszło to przy okazji ciasta Wienerbrod. To ciasto to taki duński specjał. Po tym jak jest ono zrobione można poznać, czy jego twórca jest dobrym cukiernikiem. Spełniliśmy te wymagania i to przeważyło. Annes sprzedała nam nie tylko lokal - i to taniej niż pierwotnie zakładała - ale i dołożyła od siebie dużo receptur - mówi Iwona.

Przez pierwszy rok działalności Gierulowie walczyli o utrzymanie dotychczasowych klientów. Byli to wymagający smakosze, w większości ludzie z tzw. wyższej sfery, o niespotykanych jak na warunki szwedzkie, konserwatywnych poglądach. Jako że nowi właściciele nie wprowadzili żadnych rewolucyjnych zmian i trzymali się tradycyjnych receptur i znanych im smaków - odpływ starych klientów nie nastąpił.

- Po upływie roku zaczęliśmy wprowadzać nowe pomysły. Po prostu czuliśmy się coraz pewniej. Inwestowaliśmy w siebie, braliśmy udział w różnych kursach, mieliśmy coraz więcej przepisów. Na dodatek pełnymi garściami czerpaliśmy z polskiej tradycji cukierniczej. Stąd na przykład w naszej ofercie pojawił się sernik. Oczywiście był on zrobiony pod gusta szwedzkie, a więc na kruchym cieście z mandarynką i z brzoskwinią. Te drobne zmiany wystarczyły żeby się przyjął. Podobnie stało się z makiem, którego szerzej w cukiernictwie tam nie stosowano - wspomina Iwona.

Innowacje jakie zastosowali Gierulowie zjednywały im coraz większe grono smakoszy. Napływ nowych klientów sprawił, że zdecydowali się powiększyć lokal. Wkrótce w Malmö przybyła też druga, siostrzana cukiernia. Interes się rozkręcał. Ich ciasta stawały się nie tylko lokalnym przysmakiem, ale i produktem eksportowym. Można je było nabyć np. w duńskiej Kopenhadze. Mimo to zdecydowali się wracać do Polski.

Słodkie życie ze szczyptą dziegciu

- W pewnym okresie Szwecja przyjęła rzeszę emigrantów z Chile. Byli to w większości ludzie wykształceni, doskonale znający swój fach. Nie mogli oni jednak znaleźć pracy w wyuczonych zawodach. Dorabiali sobie jak bądź i Szwedzi mówili o nich, że mają u siebie najlepiej wykształconych sprzątaczy - wspomina Iwona Gierula.

Tego typu spostrzeżenia - ją jak i pozostałych emigrantów - nie nastrajały optymistycznie. Co prawda Szwecja dawała im finansową stabilizację, ale niekoniecznie perspektywę zawodowego awansu. Ta zarezerwowane była dla prawdziwych Szwedów, znaczy się takich z dziada pradziada.

- Zdarzały się w Szwecji osoby z naszego środowiska, którym się poszczęściło. Miały dobrą posadę i były cenione za swoje kompetencje. Mimo to, w trakcie przerwy śniadaniowej ich koledzy potrafili mijając się z nimi na mieście, udawać, że ich nie znają - podkreśla mistrzyni cukiernictwa.

- „Multikulti” - harmonijna współegzystencja różnych nacji w ramach jednego państwa - to w Szwecji utopia. Może w trzecim, czwartym pokoleniu tak samo traktuje się dzieci emigrantów jak rodowitych Szwedów, ale wcześniej nie. Do tego momentu ich rodziny muszą godzić się na niższy status społeczny - mówi reemigrantka.

- W Polsce jak cudzoziemiec stara się mówić w naszym języku, wszyscy go dopingują. Tam jest inaczej. Wszelkie błędy są wychwytywane i wyśmiewane - ze smutkiem konkluduje Iwona Gierula.

Według niej, wszechobecny dystans wobec przyjezdnych i zakamuflowane poczucie wyższości sprawiają, że nowe fale emigrantów coraz gorzej asymilują się z miejscowymi. Potwierdzać to mają niedawne wydarzenia w Sztokholmie. Młodzież muzułmańska przez kilka dni paliła na ulicach samochody i wzniecała burdy. Co ją do tego pchnęło? Religia? Niekoniecznie. Raczej niezgoda na bycie obywatelem drugiej kategorii.

Żywe korzenie

Można żyć na obczyźnie i za wszelką cenę starać się wtopić w tło. Można też pójść w drugą stronę i kultywować tradycję kraju, z którego się wyjechało. Dla Gierulów taką ostoją polskości była parafia rzymskokatolicka, którą prowadzili polscy Oblaci. Wśród pracujących tam kapłanów był o. Wiesław Badan OMI z Andrychowa.

- Tak się w naszym życiu złożyło, że ślub braliśmy w Katowicach u Oblatów, i na obczyźnie znów na nich trafiliśmy. Miło było usłyszeć od nich, że na plebanii mamy się czuć jak u siebie w domu - mówi Iwona Gierula.

Parafia była jednym z wyznaczników utrzymywania więzów z krajem przodków. Jednak nie jedynym. Ważną rolę w tym procesie odegrały rekolekcje organizowane dla środowisk polonijnych, na które rodzina Gierulów przyjeżdżała do Polski. Prowadził je m.in. znany benedyktyn, o. Leon Knabit.

Swoje robiły też kontakty z mieszkającymi od dziesięcioleci potomkami rodów szlacheckich. Jako że ojciec Iwony Gieruli też miał pochodzenie szlacheckie, spotykali się oni z familiami Czartoryskich i Potockich. - Po powstaniu styczniowym niektórzy przedstawiciele tych rodów znaleźli się na emigracji. Do głowy im jednak nie przyszło, aby zrezygnować z polskiej tożsamości. Stąd też ich potomkowie mówią teraz przepiękną polszczyzną, której na ulicy nie można już spotkać - mówi Iwona Gierula.

Jak się okazało, tam gdzie jest wiara, konserwatywne wychowanie i patriotyzm, tam nie ma problemów z przyjęciem przez dzieci decyzji rodziców o powrocie do ojczyzny. U Gierulów te elementy składowe ułożyły się w słowo „repatriacja”.

Teraz Bielsko

W sąsiedztwie Rynku, przy ulicy Wzgórze w Bielsku-Białej znajduje się „Delicato Szwedzka Cukiernia”. Obok ciast serwuje ona posiłki na każdą porę dnia. To tutaj można spotkać Piotra i Iwonę oraz wracające ze szkoły ich dzieci. Wielu nauczycieli miało wątpliwości, czy aby na pewno żyły one tak długo na emigracji; po prostu nie zdradzał tego ich język.

W miejscu tym, a i owszem, obok polskiego wciąż co jakiś czas słychać szwedzki. Znajomi ze Skandynawii nie dają o sobie zapomnieć i pojawiają się w progach cukierenki. Niedawno była w nich dawna dyrektor banku, która rzuciła pracę, aby podróżować po świecie na motorze i w zaciszu własnej piekarni wypiekać chleb. Teraz Gierulowie czekają na Annes. Żona milionera, z pochodzenia Finka, już zapowiedziała swój przyjazd. Jakże mogło być zresztą inaczej, skoro, gdy Iwona rodziła dzieci, przejmowała za nią obowiązki i piekła ciasta, a jej mąż zanosił je klientom do stolików. Teraz, gdy roczek ma ich kolejne dziecko - bielska ciastkarnia znów chce przy nim być, a przy okazji może i coś upiec. W warunkach skandynawskich prawdziwa przyjaźń chyba musi być trochę ekscentryczna...

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Niedzielna Msza święta w sobotę

Ks. Paweł Staniszewski
Edycja łowicka 10/2004

Nie tak dawno w czasie lekcji jeden z licealistów zapytał mnie w intrygującej go sprawie. „Proszę księdza, Kościół uczy, że jeżeli z ważnych powodów nie możemy iść do kościoła w niedzielę (np. idziemy na zabawę karnawałową trwającą do białego rana, lub będziemy musieli w niedzielę pracować) to powinniśmy to uczynić w sobotę wieczorem.

Bożena Sztajner/Niedziela

Takie uczestnictwo nie będzie pociągało konsekwencji grzechu. Niestety, coraz częściej słyszę, iż niektórzy moi znajomi, dla wygody, by mieć niedzielę tylko dla siebie, idą w sobotę, a nie w niedzielę na Mszę św. Czy jest to postawa słuszna, prawidłowa? W Piśmie Świętym czytamy, jak to Pan Bóg polecił świętować siódmy dzień, a nie szósty. Wyznaczył niedzielę na świętowanie, a nie sobotę wieczorem. Czy więc regularne uczestniczenie w niedzielnej Mszy św. w sobotę wieczorem nie jest nadużyciem?”

Otóż tytułem wstępu przypomnę, iż obowiązek uczestniczenia we Mszy św. wiąże katolika w sumieniu. Dobrowolne zaniedbanie uczestniczenia we Mszy św. w niedzielę jest grzechem śmiertelnym i powoduje zerwanie kontaktu z Bogiem. Wracając do kwestii dnia, którego powinniśmy świętować, zgodnie z poleceniem Boga Izraelici zobowiązani byli do świętowania szabatu czyli siódmego dnia, dnia Bożego odpoczynku po dokonanym dziele stworzenia. Jednak po Zmartwychwstaniu Chrystusa, które miało miejsce w pierwszym dniu tygodnia (w niedzielę), rozpoczął się nowy etap w historii zbawienia. Etap ten jest czasem nowego stworzenia. I właśnie ten dzień nowego stworzenia, bo zostało ono zapoczątkowane Zmartwychwstaniem i umocnione zesłaniem Ducha Świętego też w niedzielę, obchodzimy jako najważniejsze święto każdego tygodnia. Świętujemy niedzielę, jako pierwszy dzień tygodnia. Wyraźnie słyszymy to w II Modlitwie Eucharystycznej, w której kapłan wypowiada słowa: „Dlatego stajemy przed Tobą i zjednoczeni z całym Kościołem uroczyście obchodzimy pierwszy dzień tygodnia, w którym Jezus Chrystus Zmartwychwstał i zesłał na Apostołów Ducha Świętego”.

Kościół o sposobie spełnienia obowiązku uczestniczenia we Mszy św. wypowiada się w kanonie 1248 Kodeksu Prawa Kanonicznego w następujący sposób: „Nakazowi uczestniczenia we Mszy św. czyni zadość ten, kto bierze w niej udział, gdziekolwiek jest odprawiana w obrządku katolickim, bądź w sam dzień świąteczny, bądź też wieczorem dnia poprzedzającego”. Jak widać, kanon ten nic nie mówi na temat przyczyn naszej decyzji co do dnia uczestniczenia we Mszy św. Termin, w którym udamy się na Mszę św. - w sobotę wieczorem (lub inny dzień poprzedzający święto) czy też w sam dzień świąteczny - zależy tylko od nas. Tak więc z formalnego punktu widzenia wszystko jest w porządku. Każdy jednak medal ma dwie strony. Stąd warto w tym miejscu przypomnieć, na czym polega zadanie świętowania. Otóż do istoty chrześcijańskiego świętowania należy uczestniczenie w liturgicznym spotkaniu, które wielbi Pana, rozważa Jego słowa i umacnia się wzajemnym świadectwem wiary. Kościół od samego początku prosił swoje dzieci, aby pilnowały niedzielnej Eucharystii. Już około 108 r. pisał św. Ignacy z Antiochii: „Niechaj nikt nie błądzi. Ten, kto nie jest wewnątrz sanktuarium, sam pozbawia się Chleba Bożego.

Jeśli modlitwa wspólna dwóch zwykłych ludzi ma moc tak wielką, o ileż potężniejsza jest modlitwa biskupa i całego Kościoła! Kto nie przychodzi na zgromadzenie, ten już popadł w pychę i sam siebie osądził” (List do Efezjan 5,2-3). A dwie strony dalej dodaje św. Ignacy następujący argument: „Gdy się bowiem często schodzicie, słabną siły szatana i zgubna moc jego kruszy się jednością waszej wiary” (13,1).

Stąd jeśli z czystego wygodnictwa pomijamy Mszę św. w sam dzień świąteczny, nasze świętowanie stałoby się niepełne. To jest podstawowa racja, dla której winniśmy dążyć do zachowania niedzielnej Mszy św. Warto zobaczyć dla jakich powodów ludzie najczęściej rezygnują w ogóle z Mszy św. w niedzielę, przychodząc na nią w sobotę wieczorem. Wygodne wylegiwanie się w łóżku, oglądanie telewizji, wycieczka, goście, widowisko sportowe - to są dla nich w niedzielny dzień ważniejsze rzeczy, aniżeli uczestniczenie we Mszy św. Oczywiście, - zauważmy - że w takim przypadku nie mówimy o grzechu (bo przecież można przyjść na Mszę św. w sobotę). Pojawia się natomiast coś, co można nazwać apelem do naszego serca, do naszego sumienia, by nie wybierać tego, co łatwiejsze, ale to, co stosowne, co buduje wiarę naszą i wiarę całej wspólnoty. W przeciwnym razie można pokusić się o stwierdzenie, że wybierając to, co łatwiejsze, czyli sobotnią Liturgię, jakby w sposób pośredni dajemy dowód, iż uczestnictwo w Ofierze Chrystusa jest dla nas jakimś ciężarem, obowiązkiem, a nie radosnym spotkaniem przy stole na wspólnej uczcie.

Kiedy przeżywamy okres Wielkiego Postu, czas nawracania się, pracy nad sobą, podejmowania dobrych postanowień celem przybliżenia się do Boga i pogłębienia swej wiary, miłości, może warto byłoby podjąć trud podjęcia decyzji o prawdziwym świętowaniu niedzieli w połączeniu z uczestnictwem właśnie tego dnia w Eucharystii. Może będzie mnie to kosztować godzinę mniej snu, ale to przecież wszystko ad maiorem Dei gloriam - na większą chawałę Boga.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najubożsi otrzymali „święconkę” od Caritas

2019-04-20 20:10

Agnieszka Bugała

Dziś 300 najuboższych podopiecznych łaźni i jadłodajni wrocławskiej Caritas otrzymało „święconkę” na świąteczne śniadanie. Dary pobłogosławił abp Józef Kupny. Metropolita złożył też życzenia obdarowanym:

Agnieszka Bugała

– Święta są dla mnie okazją żeby złożyć wam jak najserdeczniejsze życzenia. Święta Wielkanocne może nie mają takiej oprawy jak Święta Bożego Narodzenia, ale są to najważniejsze święta chrześcijańskie. W tym czasie adorujemy krzyż Chrystusa, żeby potem cieszyć się Jego zmartwychwstaniem. Dlatego też w ten dzisiejszy i jutrzejszy dzień chcę wam życzyć doświadczenia Bożej obecności w waszym życiu. Dzisiaj jest taki dzień, który Pan Jezus spędza w Szeolu. W tym miejscu, w którym ludzie oczekiwali na zbawienie. W wyznaniu wiary mówimy „zstąpił do piekieł”. To nie chodzi o to, że Pan Jezus wstąpił do piekła, ale do tego miejsca, w którym ludzie oczekiwali zbawienia, oczekiwali odkupienia. Chrystus w tym dniu nie leży tylko w grobie, powiedzielibyśmy nie odpoczywa po męce po śmierci, ale z wielką troską zstępuje tam, aby zwiastować tym, którzy oczekiwali na zbawienie tą radosną wiadomość o zbawieniu.

Ja także dzielę się z wami tą wielką radością zmartwychwstania Chrystusa. Zwycięstwa nad cierpieniem, nad śmiercią. Tą wielką radością, że przez mękę, śmierć i zmartwychwstanie wchodzimy w nową, głęboką i trwałą więź z Bogiem. Niech zatem Bóg będzie waszą radością i święta Zmartwychwstania będą dla was świętami radosnym i spokojnymi. Tego z całego serca wszystkim wam życzę. Życzę wam także tego, byście doświadczyli radości podczas spożywania tych pokarmów wielkanocnych. Dlatego chcemy was tymi pokarmami dzisiaj obdarować. I z całego serca życzę Świat błogosławionych, pełnych pokoju Chrystusa Zmartwychwstałego.

Ks. Dariusz Amrogowicz dyrektor wrocławskiej Caritas podkreśla, że od początku pierwszych wieków Kościół zdawał sobie sprawę, że najcenniejszą wartością jest Eucharystia i ubodzy, którzy są skarbem tego Kościoła, a opiekę nad ubogimi powierza Chrystus swoim apostołom. Staramy się realizować to dzieło, które On zaczął i przekazał swoim uczniom. Organizujemy wielkanocne paczki świąteczne nie tylko dlatego żeby ci ludzie otrzymali kawałeczek święconki, czegoś lepszego na stół świąteczny, ale przede wszystkim z poczucia miłości do Chrystusa. Pragniemy tym darem dzielić się z potrzebującymi. Chcemy żeby mieli tą świadomość że radość wypływa ze zmartwychwstania naszego Pana.

1500 kg produktów spożywczych zapakowali wolontariusze w ramach wolontariatu pracowniczego.

– W paczkach nasi ubodzy znajdą wielkanocną babkę, świąteczne wędliny, serki, żurek, cukier i bochenek świeżego chleba – wylicza Michał Brzezicki koordynator jadłodajni i łaźni Caritas Archidiecezji Wrocławskiej. Dary zakupione zostały dzięki życzliwości ofiarodawców. Część pozyskana została z Banku Żywności.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem