Liturgia Wielkiego Piątku

Drukuj

Wielkopiątkowa liturgia jest upamiętnieniem męki i śmierci Jezusa na drzewie krzyża. Odbywa się w szatach koloru czerwonego. Tego szczególnego dnia nie odprawia się Mszy św., ale uroczyste nabożeństwo o godz.15 – godzinie śmierci Chrystusa.
Wejście następuje w ciszy. Celebrans i asysta klękają lub padają na twarz przed ołtarzem i cicho się modlą. Następuje Liturgia Słowa w zwykłym układzie, przy czym jako Ewangelię czyta się opis Męki Pańskiej według św. Jana, który ukazuje śmierć krzyżową Chrystusa jako Jego wywyższenie. Kapłan wygłasza homilię, po której odśpiewuje się Modlitwę Powszechną w formie pochodzącej z IV wieku. Polecamy w niej Bogu Kościół na całej ziemi: papieża, biskupów, katechumenów, jedność chrześcijan, a także Żydów, niewierzących, rządzących państwami, strapionych i cierpiących.

Od VII wieku po Liturgii Słowa następuje adoracja Krzyża. Wnosi się krzyż zasłonięty a celebrans odsłania go w trzech fazach, śpiewając:

Oto drzewo krzyża, na którym zawisło Zbawienie Świata Pójdźmy z pokłonem.

Zebrani składają przyklęknięciem hołd ukrzyżowanemu Chrystusowi i podchodzą, by go ucałować. Podczas tej adoracji śpiewa się:

Ludu mój, ludu – cóżem ci uczynił?
W czymże zasmucił albo w czym zawinił?
Jam cię wyzwolił z mocy faraona, a tyś przyrządził krzyż na me ramiona.


Po zakończeniu adoracji Krzyża następuje obrzęd przyjęcia Komunii św. przy użyciu komunikantów z wielkoczwartkowej Mszy Wieczerzy Pańskiej.
W Polsce i w niektórych krajach liturgia wielkopiątkowa kończy się przeniesieniem w procesji Najświętszego Sakramentu do ołtarza wystawienia, tzw. Grobu Pańskiego.
Piękny jest zwyczaj nawiedzania w Wielki Piątek wieczorem i w Wielką Sobotę kościoła parafialnego i pobliskich kościołów i w celu adoracji Najświętszego Sakramentu.
Dzień pamiątki śmierci Chrystusa od najdawniejszych czasów jest dniem postu i wstrzemięźliwości. Tego dnia przechodząc w kościołach przed Krzyżem – przyklękamy.

MĘKA NASZEGO PANA JEZUSA CHRYSTUSA WEDŁUG ŚWIĘTEGO JANA (19, 17-35)

Jezus, dźwigając krzyż, wyszedł na miejsce zwane Miejscem Czaszki, które po hebrajsku nazywa się Golgotą. Tam Go ukrzyżowano, a z Nim dwóch innych, z jednej i drugiej strony, pośrodku zaś Jezusa. Wypisał też Piłat tytuł winy i kazał go umieścić na krzyżu. A było napisane: Jezus Nazarejczyk, król żydowski. Ten napis czytało wielu Żydów, ponieważ miejsce, gdzie ukrzyżowano Jezusa, było blisko miasta. A było napisane w języku hebrajskim, łacińskim i greckim. Arcykapłani żydowscy mówili do Piłata: „Nie pisz: Król żydowski, ale że On powiedział: Jestem królem żydowskim”. Odparł Piłat: „Com napisał, napisałem”.
Żołnierze zaś, gdy ukrzyżowali Jezusa, wzięli Jego szaty i podzielili na cztery części, dla każdego żołnierza po części; wzięli także tunikę. Tunika zaś nie była szyta, ale cała tkana od góry do dołu. Mówili więc między sobą: „Nie rozdzierajmy jej, ale rzućmy o nią losy, do kogo ma należeć”. Tak miały się wypełnić słowa Pisma: „Podzielili między siebie moje szaty, a los rzucili o moją suknię”. To właśnie uczynili żołnierze.
A obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena. Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: „Niewiasto, oto syn twój”. Następnie rzekł do ucznia: „Oto matka twoja”. I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie.
Potem Jezus świadom, że już wszystko się dokonało, aby się wypełniło Pismo, rzekł: „Pragnę”. Stało tam naczynie pełne octu. Nałożono więc na hizop gąbkę pełną octu i do ust Mu podano. A gdy Jezus skosztował octu, rzekł: „Wykonało się!” I skłoniwszy głowę, wyzionął ducha. Był to dzień przygotowania Paschy; aby zatem ciała nie pozostawały na krzyżu w szabat – ów bowiem dzień szabatu był wielkim świętem – Żydzi prosili Piłata, aby ukrzyżowanym połamano golenie i usunięto ich ciała. Przyszli więc żołnierze i połamali golenie tak pierwszemu, jak i drugiemu, którzy z Nim byli ukrzyżowani. Lecz kiedy podeszli do Jezusa i zobaczyli, że już umarł, nie łamali Mu goleni, tylko jeden z żołnierzy włócznią przebił Mu bok i natychmiast wypłynęła krew i woda. Zaświadczył to ten, który widział, a świadectwo jego jest prawdziwe.

Najczęściej czytane
Częstochowski Niezbędnik Pielgrzyma

23 VIII Sobota. Dzień powszedni albo wspomnienie św. Róży z Limy, dziewicy.
Ez 43, 1-7a; Ps 85 (84), 9ab-10. 11-12. 13-14 (R.: por. 10c); Mt 23, 9a. 10b; Mt 23,1-12;

Liturgia godzin

Teksty w psałterzu na sobotę IV tygodnia – s. 959 [s. 1151]. W Godzinie czytań – czytania z soboty 20. tygodnia zwykłego – s. 107.
Albo: wspomnienie św. Róży z Limy, dziewicy. Wszystko jw. w dzień powszedni, jedynie własne II czytanie w Godzinie czytań – s. 1097 i modlitwa w Godzinie czytań, Jutrzni – s. 1098 [s. 1429]. Hymn w Godzinie czytań oraz hymn i wszystko po psalmach w Jutrzni można wziąć z tekstów wspólnych o dziewicach – s. 1553 [s. 1694] albo o zakonnicach – s. 1619 [s. 1729].
Albo: wspomnienie NMP w sobotę. Teksty własne – s. 1444 [s. 1618].
1. Nieszpory z 21. niedzieli zwykłej – s. 515 [s. 717]. Antyfona do pieśni Maryi z roku A – s. 110 [s. 263].

Video-komentarz do Ewangelii

Reklama

Polecamy
Szpiatal dla Gazy - Caritas


Dwumiesięcznik dla najmłodszych

Tagi

Partnerzy

Tygodnik
Prenumerata
O nas
W diecezjach
Wywiady
Sylwetki
Reklama
Felietony
Zaproszenia


Kontakt

www.facebook.com/tkniedziela
Tel.: +48 (34) 365 19 17, fax: +48 (34) 366 48 93
Adres redakcji: ul. 3 Maja 12, 42-200 Częstochowa
Wydawca: Kuria Metropolitalna w Częstochowie
Redaktor naczelny: Lidia Dudkiewicz
Honorowy Red. naczelny: ks. inf. dr Ireneusz Skubiś

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.
Zamknij