Reklama

Kapliczka w niebezpieczeństwie

2016-09-01 09:56

Agnieszka Raczyńska-Lorek
Edycja sosnowiecka 36/2016, str. 5, 8

Franciszek Kordaszewski
Poświęcenie nowej kapliczki w Zimnodole 21 maja 2003 r.

Ludzie od dawien dawna ustawiają przy drogach krzyże oraz kapliczki, jako znaki i symbole naszej wiary i zbawienia. Nie możemy obok nich przechodzić obojętnie, bo to także znaki Bożej miłości. Kapliczka w miejscowości Zimnodół, pamiętająca czasy powstania styczniowego, ustawiona jest wśród domostw, przy drodze głównej biegnącej wzdłuż wsi. Terytorialnie należy do parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Świata w Osieku. Nie przypadkiem patronuje jej św. Jan Nepomucen, orędownik podczas powodzi.

Według tradycji ludowej był świętym, który chronił pola i zasiewy przed powodzią, ale również suszą. Dlatego figury św. Jana Nepomucena można spotkać do dziś przy drogach w sąsiedztwie mostów, rzek oraz w miejscach, którym przy intensywnych opadach grozi zalanie. A ukształtowanie terenu w Zimnodole jest właśnie takie, że woda spływa na drogę z pól przez posesje. Z tych pewnie przyczyn zabytkowej kapliczce patronuje „specjalista od powodzi”. I choć mieszka i strzeże miejscowych w swoim przytulnym „domku” w postaci kapliczki już blisko 200 lat, to jednak przyszło zagrożenie. Mieszkańcy się martwią, piszą petycje do władz, bo pragną, aby kapliczka, którą nazywają małą bazyliką przetrwała dla następnych pokoleń. – To nasz skarb, nasza perełka – podkreślają. Są zdeterminowani i przekonani, że św. Jan Nepomucen pomoże w rozwiązaniu trudnych spraw, a z pomocą ludzi, którym losy kapliczki nie są obojętne, ostatecznie wszystko szczęśliwie się zakończy.

Reklama

Mała bazylika

Według przekazów pierwsza kapliczka w Zimnodole powstała w okresie powstania styczniowego 1863/1864 r. W jej sąsiedztwie stacjonowały wojska powstańcze. Przy niej modlili się żołnierze. Była bardzo prosto skonstruowana, okalały ją cztery słupy, a zwieńczeniem jednego z nich był krzyż. Przetrwała wiele lat. Jan Filo, właściciel posesji, na której stała kapliczka, wybudował z własnych środków w tym samym miejscu kapliczkę murowaną, fundując jednocześnie figurę św. Jana Nepomucena, która przetrwała do dzisiaj. Były to czasy przed I wojną światową. Kapliczka stanowiła swoiste centrum życia religijnego mieszkańców miejscowości Zimnodół, którzy zbierali się przy niej na nabożeństwach majowych czy różańcowych. Kapliczka była otwarta i dostępna dla wszystkich. Po rodzinie Filo kapliczkę przejęło następne pokolenie – rodzina Bigajów. Zarówno jedni, jak i drudzy zatroskani byli o swoją „perełkę”, dbali o jej wystrój, odświeżali, strzegli jak oka w głowie. Potem majątek został podzielony i właścicielami tych włości została rodzina Kordaszewskich, pod opieką których kapliczka jest do czasów dzisiejszych. Bolesław Kordaszewski był z zawodu cieślą. Wraz z pomocą miejscowych strażaków podjął się remontu kapliczki w latach 60. XX wieku, ponieważ mocno naruszył ją już ząb czasu. Wtedy to życie religijne przy kapliczce rozwinęło się jeszcze bardziej. Z parafii Przeginia przyjeżdżali tu księża, aby w niej odprawiać dla mieszkańców Zimnodołu Msze św. niedzielne. Zimnodół należał wówczas do oddalonej sporo kilometrów parafii pw. Najświętszego Zbawiciela w Przegini. W ciągu roku odprawiane były tutaj różnorakie nabożeństwa oraz przeżywane lokalne uroczystości. Mijały lata, zaczęły kruszyć się mury kamienia wapiennego, z którego zbudowana była kapliczka, pęknięcia też zaczęły pojawiać się na posadzce. Trzeba było pospieszyć kapliczce na ratunek. Następne pokolenie Kordaszewskich postanowiło podjąć się kosztownej inwestycji, aby ocalić tę „perełkę”, którą, pół żartem pół serio, nazywają małą bazyliką. Całą kapliczkę rozebrano i zbudowano nową, piękną, okazałą kaplicę. W pracowni Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie została odrestaurowana także 200-letnia figura św. Jana Nepomucena. Prace nad nową kaplicą trwały w latach 2001-2002, a dzieła budowy podjęli się bracia Kordaszewscy – Wiesław, Henryk i Franciszek. Przy pracach budowlanych pomagali również: Tadeusz Żak, Zenon Czarnota oraz Stanisław Rosołek, a prace murarskie wykonał Franciszek Cisło. Kapliczka zwieńczona jest krzyżem na wzór pierwotnego. W jej szczycie znajduje się figura Matki Bożej Fatimskiej, a we wnętrzu króluje św. Jan Nepomucen. Jest także obraz Matki Bożej Częstochowskiej, który peregrynował po parafii w latach 60. XX wieku oraz obraz Bożego Miłosierdzia. Tak wyjątkowe dzieło trzeba było oficjalnie oddać do użytku – Bogu na chwałę, a ludziom na zbawienie. W 2003 r. w Zimnodole miała miejsce historyczna uroczystość poświęcenia kapliczki. Niezapomnianej uroczystości, z udziałem kapłanów oraz mieszkańców wsi i okolic, przewodniczył biskup sosnowiecki Adam Śmigielski. Obecnie kontynuowane są tu nabożeństwa majowe, różańcowe, obchodzone są lokalne uroczystości, często też zatrzymują się tutaj na chwilę modlitwy indywidualne osoby oraz pielgrzymi podążający na Jasną Górę. Czuć, że miejsce to żyje i jest niezwykle potrzebne i ważne nie tylko dla rodziny Kordaszewskich, lecz także dla wszystkich mieszkańców Zimnodołu.

Determinacja i wiara w zwycięstwo

Niestety, w roku bieżącym na kapliczkę przyszło niebezpieczeństwo ze strony lokalnych władz. W Zimnodole rozpoczęto budowę chodnika, który na logikę powinien biec prawą stroną wzdłuż głównej drogi, tak jak oświetlenie słupów. Jednak nie wszyscy myślą logicznie, ale raczej praktycznie, zwłaszcza dla siebie. A ponieważ starosta Paweł Piasny, mieszkaniec Zimnodołu mieszka po lewej stronie wsi, stąd wziął się pomysł, aby chodnik położyć właśnie po stronie jego posesji. To nic, że budowa pierwszej części chodnika została kilka lat temu rozpoczęta właśnie po prawej stronie ulicy. Warto zaznaczyć, że podczas budowy kapliczki zostały zamontowane rynny, by woda ściekała i odprowadzana była do rowu. Niestety, podczas wykonywania chodników rowy te zostały zasypane, a odwodnienie kapliczki nie zostało podłączone. Powód? „Starosta się nie zgodził”. Nowo położony chodnik spowodował ogromne niezadowolenie społeczne, bo chodzi nie tylko o kapliczkę, lecz także o wszystkie posesje biegnące po tej stronie ulicy. Przy budowie nowego chodnika doszło do likwidacji przydomowych mostków, które własnym kosztem budowali mieszkańcy wsi, by uchronić się przed wodą i podtopieniami. Decyzji budowy chodnika nie można nazwać inaczej, jak załatwianiem prywaty, bowiem w tej sprawie nie zostały przeprowadzone żadne konsultacje społeczne. W obrębie kapliczki nie powstała żadna studzienka odprowadzająca wodę. Efekt tej decyzji jest taki, że woda będzie podtapiać tutaj domy oraz zabytkową kapliczkę, bo nie da rady odpłynąć zbyt małymi rurami. I tak powstał wcale niemały problem. Chodnik został położony, ale mieszkańcy nie myślą dać za wygraną. Wierzą, że kolejne interwencje do wojewody, ministrów i posłów przyniosą w końcu szczęśliwe rozwiązanie, a posesje i zabytkowa kapliczka zostaną uchronione od zniszczenia. Są zdeterminowani, pełni wiary, że przy patronacie św. Jana Nepomucena odwrócą tę całą historię. A wystarczyło tylko odrobinę dobrej woli podczas budowy chodnika, by podłączyć odwodnienie do rurociągu, czego projekt nie przewidział, więc może nowy będzie bardziej logiczny i mniej egoistyczny.

Tagi:
kapliczka

Przywracanie dawnego blasku trwa

2019-03-06 10:19

Agnieszka Raczyńska
Edycja sosnowiecka 10/2019, str. V

Kapliczka pw. Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych w Dąbrowie Górniczej-Trzebiesławicach doczekała się remontu. Zabytek z XVIII wieku mocno nadszarpnął ząb czasu i trzeba było pospieszyć mu na ratunek

Agnieszka Raczyńska
Zabytkowa kapliczka w Trzebiesławicach

Starania proboszcza parafii ks. Mariana Czerniejewskiego o to, by starej kapliczce przywrócić dawną świetność zakończyły się sukcesem. Udało się pozyskać dotacje, które pozwoliły na razie na częściowy remont. Na pierwszy „ogień” poszły mury zewnętrzne oraz dach zabytku.

– Źródła historyczne podają, że miejscowa kapliczka była kościółkiem dworskim. Właśnie tutaj, przy ul. Dworskiej, był dwór, w którym rezydował dziedzic. Po parcelacji zarówno kaplica, jak i działka przechodziły z rąk do rąk. Właścicielami były różne rodziny zamieszkujące ten teren. Wreszcie w 1922 r. kaplica została przekazana ówczesnemu proboszczowi w Siewierzu, ale dokumentu na własność działki nie było aż do czasów współczesnych. Nie była niczyją własnością, więc nikt szczególnie o nią nie dbał. Dlatego mocno naruszył ją ząb czasu. Mieszkańcy oraz kapłani tutaj posługujący z sentymentem patrzyli na historyczną kapliczkę, doraźnie ją ratując. Czasu nie dało się jednak oszukać. Wszyscy doskonale wiedzieliśmy, że naszej kapliczce potrzebna jest gruntowna odnowa – mówi ks. Marian Czerniejewski.

Trudności prawne

Warto zaznaczyć, że od lat 50. XX wieku, kiedy jeszcze nie istniała parafia w Trzebiesławicach, ani też mieszkańcy nie mieli parafialnej świątyni, okoliczni księża przyjeżdżali, by tutaj odprawiać Msze św. i sprawować inne sakramenty. Przez wiele lat to właśnie przy niej koncentrowało się życie religijne mieszkańców. Gdy 33 lata temu w Trzebiesławicach erygowano nową parafię i ruszyła budowa nowej świątyni, kolejni proboszczowie próbowali ją ratować, dokonując drobnych zabiegów, jednak kapliczka wymagała gruntownej renowacji. Nie można było jednak nic zrobić, gdyż nieuregulowane były sprawy formalne.

Przełomowy moment

Przełom przyszedł 6 lat temu, kiedy to ks. Czerniejewski założył w Sądzie sprawę o zasiedzenie. Trzeba było najpierw uzyskać akt własności, co nie było prostym zadaniem, bo Urząd Miasta miał pustą kartotekę. Ostatecznie stanęło na tym, że wydano dokument, iż kapliczka była własnością Skarbu Państwa. Od 6 lat jest w rękach parafii, która może się nią zajmować. W ubiegłym roku wspólnota w Trzebiesławicach doczekała się dotacji na remont zabytku.

W trosce o cząstkę historii

– Z Urzędu Miasta w Dąbrowie Górniczej otrzymaliśmy 80 tys. zł z konkretnym przeznaczeniem na wykonanie nowego dachu na kapliczce. Została wymieniona cała więźba dachowa oraz położona nowa blacha. Kolejne pieniądze, 100 tys. zł, przyszły z MSWiA. Przeznaczone zostały na renowację ścian zewnętrznych oraz izolację fundamentów. Remont kapliczki trwał od wiosny do zimy 2018 r. Druga część prac przed nami. Po złożeniu dokumentów czekamy na przyznanie środków pozwalających na przeprowadzenie dalszych prac renowacyjnych, które obejmą wnętrze kapliczki oraz okalający ją mur. Na ten cel potrzeba jeszcze ok. 385 tys. zł. Jeśli tylko decyzje Urzędu Miasta oraz MSWiA będą pozytywne, rozpocznie się drugi etap prac. Kapliczka w Trzebiesławicach to cząstka historii, świadectwo naszych ojców i wyraz ich duchowych potrzeb. Wierzę, że uda nam się dokończyć dzieła jej odbudowy – zaznacza ksiądz proboszcz.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wyszyński był proliferem

2019-03-20 09:26

Artur Stelmasiak
Edycja warszawska 12/2019, str. V

Z okazji Narodowego Dnia Życia warto przypomnieć trochę zapomniany wymiar nauczania Prymasa Polski kard. Stefana Wyszyńskiego nt. ochrony życia ludzkiego

Papieski Instytut Studiów Kościelnych
Kard. Stefan Wyszyński sprzeciwiał się ustawie aborcyjnej z 1956 r., która doprowadziła do zabicia ok. 20 mln Polaków

Szybkimi krokami zbliża się beatyfikacja kard. Stefana Wyszyńskiego. W tym kontekście bardzo często przypominane są historyczne zasługi Prymasa Polski. W Narodowy Dzień Życia szczególnie ważne są jego słowa nt. aborcji. Dziś powiedzielibyśmy, że kard. Wyszyński był proliferem. – Pasterz Stolicy woła dziś do Was, woła do całej Stolicy i Diecezji, woła do Narodu: Obudźcie się! Ratujcie życie! Wszak chodzi tu o życie narodu! Zginajcie kolana przed każdym rodzącym się życiem, przed każdym dziecięciem – mówił w 1959 r. Prymas Polski.

Aborcja jak hitlerowskie zbrodnie

Posługa Prymasa Polski przypadała w bardzo trudnych czasach. Kard. Wyszyński był represjonowany, inwigilowany i bardzo mocno ograniczany w swoich pasterskich działaniach. Ale z prawdziwym złem, w czystej postaci musiał się zmierzyć po 1956 r., gdy komuniści wprowadzili „prawo”, które pochłonęło o wiele więcej polskich ofiar niż II wojna światowa. To wówczas wprowadzono aborcję na życzenie, w wyniku której zamordowano ok. 20 mln najbardziej bezbronnych Polaków.

To wydarzenie skłoniło Prymasa Polski do porównania aborcji ze zbrodniami hitlerowskimi, z obozami zagłady, które współcześnie stanowią przestrogę dla narodu polskiego i całej ludzkości. W tym kontekście kard. Wyszyński apelował do sumienia lekarzy. W czasie II wojny światowej historia pokazała tragedię powołania lekarskiego, kiedy to ci, którzy mieli ratować życie, niszczyli je i brali aktywny udział w realizacji hitlerowskich planów eksterminacji narodów. Szczególna rola przypadła tu lekarzom pracującym w obozach koncentracyjnych, którzy przeprowadzali zbrodnicze eksperymenty pseudomedyczne. Doprowadziło to do skrajnej degradacji ich godności lekarskiej. – Żaden z 23. oskarżonych lekarzy nie objawił najmniejszego poczucia winy. Szokowało to bardziej niż same zbrodnie – przestrzegał Ksiądz Prymas w 1964 r.

Patriotyczny obowiązek

Prymas Polski wspólnie z polskimi biskupami wydał list, w którym aborcję nazwano „pokojowym samobójstwem narodu”.

Kard. Wyszyński wskazał na potrzebę obrony życia nienarodzonych, która jest polską racją stanu i nadrzędnym interesem państwowym. Apelował do sumień Polaków i ich patriotyzmu, przypominając wydarzenia wojenne, kiedy to z narażeniem własnego życia ratowali dzieci, a tym samym własną Ojczyznę. Przypominał, że w duszy narodu musi być miejsce na nowe życie i musi być ono uznane. – Dlatego matka musi pamiętać, że została powołana do dawania życia, a nie do zadawania śmierci. Ojciec musi wiedzieć, że jego zaszczytną funkcją jest stanie frontem ku rodzinie, ku nowemu życiu, a lekarz musi pozostać obrońcą życia, a nie jego „grabarzem” – podkreślał metropolita warszawski.

Kardynał wskazywał, że czasem trzeba znieść nawet prześladowania dla dobra Narodu i jasno opowiedzieć się za życiem. W nauczaniu odwoływał się do heroicznych postaw rodaków mówiąc, że Polska to kraj bohaterów, którzy z butelkami benzyny szli na czołgi wrogiej armii. Dlatego teraz nie można rezygnować z największego daru Bożego dla Narodu, z daru życia. – Kościół podnosi potężny głos w obronie życia Polaków. I tego głosu nie obniży! Będzie wołał coraz głośniej, coraz potężniej, coraz nieustępliwiej: Otrzeźwiejcie! Aby ziemia nasza nie stała się krainą Herodów i herodowych zbrodni! – przypominał kard. Wyszyński.

Społeczność morderców

Dziś lewicowe media próbują wmówić nam, że nie wolno pokazywać skutków aborcji, ani używać określeń typu „morderstwo”, zabicie człowieka. W ten sposób wypacza się prawdziwe oblicze tzw. zabiegów usuwania ciąży i dehumanizuje się jej ofiary. Prymas Tysiąclecia nie bał się mówić prawdy i używać mocnych porównań. – Jeszcze przed laty sale położnicze były miejscami, gdzie rodziło się nowe życie Polski. Dziś tego powiedzieć nie można, bo to już są raczej kostnice! – stwierdził Ksiądz Kardynał.

Prymas Tysiąclecia wiedział, że w czasach komunistycznych Kościół nie miał wpływu na stanowione prawo państwowe. Dlatego też z całą mocą apelował do rodzin, by one stały na straży życia. – Jaka jest rodzina domowa, taka też będzie rodzina ojczysta. Jeśli rodzina domowa będzie rodzić żywych, to i Naród będzie żył. (...) Jeśli nie będą umieli uszanować maleńkiego życia, które się rodzi w komórce życia domowego, nie uszanują i życia obywateli, bo nauczą się mordować już w rodzinach – wskazywał kard. Wyszyński. – W ten sposób zamiast społeczności życiodajnej, będzie się wyrabiać społeczność morderców. Będzie to naród samobójczy (...). Taki naród się skończy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Ks. Dziewiecki: aktywiści LGBT+ odmawiają nam nawet prawa do przytaczania faktów

2019-03-25 15:47

rm / Radom (KAI)

Aktywiści LGBT+ odmawiają nam nawet prawa do przytaczania faktów i cytowania wyników badań naukowych - uważa pedagog, psycholog i autor wielu książek o dojrzałości ks. Marek Dziewiecki. Jego zdaniem, w ostatnich tygodniach w coraz bardziej otwarty sposób odsłaniają swoje zamiary.

Monika Jaworska

Ks. Dziewiecki w swoim felietonie opublikowanym na stronie radioplus.com.pl napisał, że w reakcji na podpisanie przez prezydenta Warszawy deklaracji LGBT+, wielu rodziców, księży, psychologów i pedagogów, prawników, a także polityków i przedstawicieli mediów, wypowiedziało swoje poważne obawy i swój sprzeciw.

Dodał, że reakcją ze strony aktywistów LGBT+ oraz ich politycznych i medialnych sponsorów "jest skrajnie agresywny atak na tych, którzy odważyli się skorzystać z wolności słowa oraz z prawa do demaskowania demoralizatorów, którzy pod pozorem uczenia „tolerancji” chcą seksualizować polskie dzieci i wikłać je w uzależnienie od popędu".

Według ks. Dziewieckiego w celu realizacji obyczajowej rewolucji aktywiści LGBT+ posługują się hasłem „tolerowania” i „respektowania” mniejszości seksualnych. Dodaje, że wobec każdego, kto odważa się pokazywać, o jakie konkretnie mniejszości chodzi i jakie są ostateczne cele ich działania, środowiska LGBT+ stosują wszelkie formy agresji, zastraszania i terroru.

- Przekonała się o tym na przykład pani kurator z Małopolski czy polska mistrzyni świata w windsurfingu. O osobach, które precyzyjnie analizują deklarację LGBT+ oraz pokazują jej praktyczne konsekwencje, aktywiści gejowscy wyrażają się w sposób wulgarny i z pogardą. Usiłują takie osoby odczłowieczyć i odebrać im prawa obywatelskie, w tym wolność słowa i sumienia. Odmawiają nam nawet prawa do przytaczania faktów i cytowania wyników badań naukowych, pokazujących na przykład to, że wśród czynnych homoseksualistów jest zdecydowanie wyższy niż u heteroseksualistów odsetek chorób wenerycznych, pedofilii, uzależnień, agresji czy samobójstw - pisze ks. Dziewiecki.

Autor wielu książek o dojrzałości stwierdził też, że według aktywistów LGBT+ nie wolno nam mówić nawet o tak oczywistym fakcie, jak to, że osoby homoseksualne tworzą związki chore, bo niepłodne, a niepłodność jest przecież na liście chorób WHO. - Usiłują nam zakazać nawet samo już wyliczanie, o jakie konkretnie mniejszości seksualne chodzi. Agresywnie i wulgarnie atakują tych, którzy mają odwagę wyliczać mniejszości ukryte pod symbolem „Plus”. Wśród takich mniejszości są między innymi pedofile, zoofile czy nekrofile - pisze psycholog.

- Aktywiści LGBT+ nie mówią, że istnieją takie mniejszości seksualne, które ze względów etycznych czy z troski o dobro społeczeństwa, powinno się wyłączyć z owego „Plus”. Mimo to z furią atakują tych, którzy mają odwagę wymieniać po imieniu mniejszości, od których aktywiści LGBT+ się nie odcinają i których przecież nie potępiają (z wyjątkiem księży-pedofilów) - czytamy w felietonie.

Według ks. Dziewieckiego środowiska LGBT+ nie chronią wszystkich mniejszości, a jedynie niektóre. - Zupełnie nie przejmują się na przykład losem tych nastolatków - mimo, że są mniejszością - którzy w szkole, wśród rówieśników czy na stronach społecznościowych publicznie stwierdzają, że żyją w czystości, że postępują zgodnie z Dekalogiem, bo to daje im trwałą radość, że dumni są z tego, iż kierują się miłością i odpowiedzialnością, że panują nad swymi popędami. Pod adresem tych nastolatków kierowane są diabelskie wręcz wulgaryzmy i wyzwiska. Wylewa się na nich fala hejtu i skrajnej agresji. „Tolerancjoniści” spod znaku LGBT+ nie mówią nawet słowa w obronie bestialsko atakowanej i wyśmiewanej młodzieży, która dumna jest ze swej rozumności, wolności i zdolności, by wiernie kochać - pisze kapłan.

Ks. Dziewiecki zauważył, że w ostatnich tygodniach aktywiści LGBT+ w coraz bardziej otwarty sposób odsłaniają swoje zamiary. Z jednej strony chcą, by ich związki były uznane za „małżeństwa” i by mieli prawo do adoptowania dzieci. Z drugiej strony chcą doprowadzić do dyktatury seksualnych mniejszości po to, by większość społeczeństwa dała się zastraszyć i by poczuła się bezradna.

- W tym celu grożą większości społeczeństwa dręczeniem, a nawet więzieniem, gdy tylko dojdą do władzy. Z punktu widzenia aktywistów LGBT+ i ich politycznych oraz medialnych sponsorów to jedyna szansa na realizację przyjętych planów. Wiedzą bowiem, że w dyskusji na argumenty nie mają żadnych szans. Ci, którzy okazują się skrajnie wulgarni i agresywni, chcą wchodzić do przedszkoli i szkół pod pozorem uczenia tolerancji i szacunku. Ci, którzy publicznie chwalą się tym, że ich bogiem jest seks i szukanie przyjemności za każdą cenę, chcą być edukatorami seksualnymi dzieci. Ci, którzy walczą z własną płcią i okaleczają własne ciało, chcą uczyć polskie dzieci „określania” swojej tożsamości płciowej. Ci którzy tworzą pary niepłodne, chcą mówić o zdrowiu i płodności - pisze ks. Marek Dziewiecki.

- Środowiska LGBT+ wiedzą, że będą w stanie zrealizować swoje cele tylko wtedy, gdy zdobędą władzę dyktatorską i gdy skutecznie zastraszą większość naszego społeczeństwa. Wydaje się to nierealne, by garstka szaleńców seksualnych to osiągnęła. Historia kilku ostatnich dziesięcioleci dowodzi jednak, że jest to jednak całkiem realne zagrożenie. Wystarczy, żeby większość społeczeństwa - jak to miało miejsce w niektórych państwach Europy Zachodniej - pozostawała bierna i by zlekceważyła śmiertelne zagrożenie dla małżeństwa, rodziny, wychowania i cywilizacji życia - czytamy dalej w felietonie ks. Dziewieckiego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem