Reklama

100 modlitw za Polskę

Zaufać ludzkiej mądrości

2016-11-17 10:13

Katarzyna Krawcewicz
Edycja zielonogórsko-gorzowska 47/2016, str. 6-7

Piotr Jaskólski
Ks. kan. dr Dariusz Mazurkiewicz, rektor Zielonogórsko-Gorzowskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Paradyżu

Z ks. kan. dr. Dariuszem Mazurkiewiczem rozmawia Katarzyna Krawcewicz

KATARZYNA KRAWCEWICZ: – Czy będąc klerykiem, chciał Ksiądz coś zmienić w seminarium? Teraz ma Ksiądz okazję to zrealizować...

KS. KAN. DR DARIUSZ MAZURKIEWICZ: – Przeszkadzało mi pewnego rodzaju „zamknięcie” seminarium – ale tego chyba nie da się do końca zmienić, bo nasze seminarium jest na wiosce (jeśli chodzi o seminaria diecezjalne, to jesteśmy chyba jedynym, które nie jest w mieście). Pamiętam, że w czasach kleryckich brakowało mi dostępu do kultury. Każdy wyjazd do kina czy teatru był wydarzeniem. Dlatego teraz staram się, żeby klerycy korzystali z niej – kiedy tylko wychodzą z taką propozycją, to pozwalam. Wręcz ich do tego zachęcam.

– To „zamknięcie” objawia się też w inny sposób. Przeciętny student po zajęciach może pójść na imprezę albo gdzieś sobie dorabia itp. Klerycy tak nie mają. Czy to nie jest trochę tak, że po sześciu latach nie do końca rozumieją świat, do którego są posyłani?

– Na pewno nie jest im łatwo. Ale nie można powiedzieć, że zupełnie odcinamy ich od świata, bo przecież są praktyki, np. w hospicjach, na oazach, pielgrzymkach, różnego rodzaju rekolekcjach i oczywiście w parafiach. Poza seminarium klerycy przebywają przez trzy miesiące wakacji, a także przy okazji ferii czy świąt – wtedy mają kontakt z rodziną, ze znajomymi.

– Do świata pójdą, ale ze świata najpierw przyszli. Nie przeszkadza im takie odizolowanie?

– Na początku to może być prawdziwe zderzenie. Zwłaszcza dla tych, którzy już trochę „pobyli w świecie”. Bo teraz jest taka tendencja, że do seminarium zgłaszają się ludzie, którzy już coś studiowali albo gdzieś pracowali. Takich świeżo po maturze jest coraz mniej. To „zamknięcie” przeszkadza, szczególnie na początku, ale później klerycy sami mówią, że było im potrzebne, bo dzięki temu zdobyli umiejętność wyciszenia się, oderwania od świata. Młodzi ludzie są teraz przyzwyczajeni do nieustannego korzystania z telefonu, zaglądania na Facebooka czy w ogóle korzystania z internetu. I nagle muszą z tego zrezygnować (na pierwszych dwóch latach korzystanie z telefonu jest limitowane). Ale to pomaga, uczy lepiej korzystać z czasu. Okazuje się, że można mieć czas i na modlitwę, i na naukę. I łatwiej wtedy uporządkować różne sprawy, również te trudne, z którymi tu przyszli.

– Niektórych kleryków znam jeszcze z czasów przedseminaryjnych. I zdarza się, że podczas inauguracji wręcz ich nie poznaję – są tacy grzeczni, ułożeni. Co się z nimi stało?

– Czasami boję się, że kleryk może przyjmować pewną pozę. Nie zna jeszcze środowiska, więc patrzy na starszych kolegów i stara się zachowywać w taki sposób, jak jemu się wydaje, że trzeba. I na początku rzeczywiście może zakładać taką maskę sztuczności. Ale po to właśnie jest formacja – żeby zedrzeć z człowieka maskę. Dopiero kiedy człowiek sam zobaczy, jaki jest naprawdę, może zacząć się jego rozwój.

– Już od jakiegoś czasu podkreśla się głośno to, że pójście do seminarium niekoniecznie musi się skończyć święceniami. Że seminarium to czas na rozeznanie powołania.

– To prawda. Rzeczywiście można tu odkryć, do czego Pan Bóg naprawdę człowieka powołuje. Jednak nie byłoby dobrze, gdyby przychodzili tu ludzie, którzy nie wiedzą, czy chcą zostać księdzem. Taki ktoś nie stawia sobie jasnego celu. I potem są osoby, które latami tylko rozeznają – jedno seminarium, drugie, może seminarium zakonne, odchodzą, wracają i całe życie w końcu schodzi im na rozeznawaniu. I nigdy nie osiągają celu. To objaw niedojrzałości, nieumiejętność podjęcia decyzji. Czasami komuś takiemu musimy pomóc i jasno powiedzieć: teraz musisz odejść i poukładać sobie różne sprawy. A wrócić możesz zawsze.

– Czyli nie zamyka się drogi powrotnej?

– Zamykamy drogę powrotu tylko w przypadku wad osobowości, które uniemożliwiają bycie księdzem, albo w sytuacji wielkiej niedojrzałości.

– Mówiliśmy już o tym, że coraz więcej kandydatów do seminarium ma za sobą studia albo pracę. To dobrze czy źle?

– Dobrze. Decyzja o wstąpieniu do seminarium w wieku 19-20 lat często wynika z idealizmu. Młody człowiek ma bardzo pozytywny obraz duchownych i sam też chciałby tak to realizować. Po przyjściu do seminarium ta idealistyczna wizja zderza się z rzeczywistością i może to prowadzić do odejścia.
Kiedy ktoś ma doświadczenie studiów lub pracy, jego decyzja jest bardziej świadoma.

– To może lepiej, żeby wszyscy przychodzili trochę później?

– Nie zawsze. Są ludzie po maturze, którzy już bardzo dobrze nadają się do formacji.

– A czy nie jest trochę tak, że kiedyś rodziny były bardzo dumne z tego, że syn „idzie na księdza” i chłopcom podpowiadano taką drogę. Teraz jest już inaczej i może dlatego coraz mniej ludzi idzie do seminarium zaraz po maturze?

– Tak może być. Czasami rodzice są wręcz niezadowoleni z decyzji o seminarium. Kiedyś zresztą było tak, że klerykami zostawali najczęściej chłopcy z tzw. dobrych domów, katolickich rodzin. Teraz to już nie jest regułą. Przychodzą ludzie z różnych rodzin i z najróżniejszymi problemami.

– No właśnie. Często mamy pretensje, że księża nie są lepsi. A zapominamy, że każdy dźwiga przecież swój życiowy bagaż.

– Oczywiście. Każdy ma swoje doświadczenia, nierzadko trudne. I to nie tylko musi dotyczyć ludzi z rodzin dysfunkcyjnych. Przez kilka lat pracowałem w sądzie kościelnym i widziałem, że za fasadą „dobrej rodziny” mogą kryć się prawdziwe dramaty. Z tym bagażem ludzie do nas przychodzą. Dlatego czasami, zwłaszcza na pierwszym i drugim roku formacji, proponuje się komuś podjęcie terapii. To bardzo ważne, bo podstawą jest formacja ludzka. Jeśli kleryk nie będzie dojrzałym człowiekiem, to nie będzie dojrzałym chrześcijaninem i w konsekwencji zostanie tragicznym księdzem. Swoje braki zacznie uzewnętrzniać w relacji do parafian, a to nie skończy się dobrze, bo ludzie zaczną odchodzić – niektórzy będą jeździć do innego kościoła, ale będą i tacy, którzy całkiem się zniechęcą (szczególnie, jeśli ich wiara jest słaba).

– Studia seminaryjne różnią się od innych m.in. tym, że klerycy mają swoich wychowawców. Jak ma wyglądać wychowywanie dorosłych ludzi?

– Jestem zwolennikiem takiej koncepcji wychowawczej, żeby zaufać ludzkiej mądrości i wolności. Żeby nie pilnować człowieka na każdym kroku, bo wtedy najwyżej wejdzie w rolę dobrego kleryka, ale to nie będzie prawdziwe. I o żadnym rozwoju nie będzie mowy. Taki człowiek pójdzie na parafię i będzie przez cały czas oczekiwał, że ktoś go poprowadzi. Uważam, że wychowanie powinno się odbywać poprzez wskazywanie zasad i egzekwowanie ich, ale w wolności – żeby kleryk sam czuł się odpowiedzialny za swoją formację. Żeby sam siebie formował. Żeby sam doszedł do przekonania, że chce być dobrym człowiekiem, a nie robił coś tylko dlatego, że się od niego wymaga.

– Rektorem jest Ksiądz dopiero kilka miesięcy, ale na pewno ma Ksiądz jakąś wizję seminarium.

– Moim marzeniem jest, aby stąd wychodzili normalni, ludzcy księża. Myślę, że moją rolą jest stworzenie tu takiej atmosfery formacyjnej, żeby klerycy czuli się otoczeni troską, ale też żeby znali obowiązujące zasady. Chciałbym, by mieli takie warunki do rozwoju, które najpierw pomogą im być dobrymi ludźmi, dobrymi chrześcijanami, a w konsekwencji – dobrymi księżmi.

Tagi:
wywiad seminarium rektor

Kapłan, pallotyn, socjolog

2018-09-19 10:33

Rozmawia Andrzej Tarwid
Edycja warszawska 38/2018, str. IV

Z ks. dr. Wojciechem Sadłoniem, dyrektorem Instytutu Statystyki Kościoła Katolickiego w Warszawie, rozmawia Andrzej Tarwid

Artur Stelmasiak
Prof. Witold Zdaniewicz (1928-2017

Andrzej Tarwid: – 25 września Instytutowi Statystyki Kościoła Katolickiego (ISKK) zostanie nadane im. ks. prof. Witolda Zdaniewicza. Jaką rolę w powstaniu i rozwoju ISKK odegrał zmarły rok temu Kapłan?

Ks. Dr. Wojciech Sadłoń: – Rola ks. prof. Zdaniewicza jest kluczowa i wyjątkowa w historii Instytutu. Jest on bowiem nie tylko inspiratorem jego powstania, ale i jego twórcą. Był też pierwszym dyrektorem Instytutu. Można więc powiedzieć, że to dzięki wiedzy i zaangażowaniu ks. Zdaniewicza udało się stworzyć instytucję, która wykorzystuje warsztat naukowy m.in. na potrzeby Kościoła.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Franciszek w narodowym sanktuarium Łotwy

2018-09-24 16:52

tom, kg, st (KAI) / Agłona

Na Maryję stojącą u boku cierpiących, wzywającą do akceptacji drugiego człowieka, przebaczenia i budowania braterstwa wskazał Franciszek podczas Eucharystii w narodowym sanktuarium łotewskim w Agłonie. Papież nawiązał do motta łotewskiego etapu swej 25. zagranicznej podróży apostolskiej „Okaż się nam Matką!”. W Mszy św. wzięło udział kilkadziesiąt tysięcy osób nie tylko z Łotwy, ale też z Białorusi, Litwy, Polski i innych krajów.

Vatican Media

W homilii Franciszek zauważył, że św. Jan Ewangelista ukazuje nam Maryję podczas wesela w Kanie Galilejskiej oraz u stóp krzyża, kiedy Pan Jezus daje ją uczniowi umiłowanemu za matkę.

Mówiąc o obecności Maryi u stóp krzyża, Ojciec Święty zaznaczył, że stoi ona mocno u boku tych, którzy cierpią, u boku tych, od których ucieka cały świat, także tych, którzy są sądzeni, potępieni przez wszystkich, deportowani. „Są nie tylko uciskani lub wykorzystywani, ale są wprost «poza systemem», na marginesie społeczeństwa. Wraz z nimi jest także Matka, przybita razem do tego krzyża niezrozumienia i cierpienia” – stwierdził papież.

Franciszek zachęcił, aby ci, którzy borykają się z cierpieniem, odczuli, że jesteśmy z nimi, po ich stronie, w sposób zdecydowany. „Także i my jesteśmy powołani, aby «dotknąć» cierpienia innych. Idźmy na spotkanie naszych rodaków, aby ich pocieszyć i towarzyszyć im. Nie bójmy się doświadczenia mocy czułości i angażowania się oraz komplikowania sobie życia dla innych” – zaapelował Ojciec Święty.

Papież podkreślił konieczność miłosnej akceptacji drugiej osoby. Przyznał, że w naszych realiach politycznych historia konfliktu między narodami jest wciąż boleśnie świeża. „Maryja okazuje się jako kobieta otwarta na przebaczenie, odsunięcie na bok urazów i nieufności” – wskazał Franciszek. Dodał, że relacje, które nas uzdrawiają i czynią wolnymi, to te, które otwierają nas na spotkanie i na braterstwo z innymi, bo odkrywają w drugim samego Boga.

Ojciec Święty przypomniał postać Sługi Bożego, biskupa Boļeslavsa Sloskānsa, spoczywającego w bazylice w Agłonie, apelującego, aby w sercach jego najbliższych zagościły zemsta lub rozpacz, bo inaczej groziłby nam fanatyzm. „W czasach, gdy zdaje się powracać mentalność, zachęcająca do nieufności wobec innych, próbująca pokazywać przez różne statystyki, że byłoby nam lepiej, że mielibyśmy więcej dobrobytu, większe byłoby bezpieczeństwo, gdybyśmy byli sami, Maryja i uczniowie tych ziem zachęcają nas do gościnności, by na nowo postawić na brata, na powszechne braterstwo” – powiedział papież.

Franciszek zauważył, że gdy różnimy się od siebie, harmonia zawsze kosztuje. „Kiedy z wiarą słuchamy nakazu przyjmowania i bycia przyjmowanym, możliwe jest budowanie jedności w różnorodności, ponieważ nie hamują nas ani dzielą różnice, ale jesteśmy w stanie spojrzeć dalej, aby zobaczyć innych w ich najgłębszej godności, jako dzieci tego samego Ojca” – wskazał. Ojciec Święty zaapelował o wzajemną akceptację, bez dyskryminacji oraz danie pierwszeństwa najuboższym.

Modlitwy wiernych odmówiono w pięciu językach: po angielsku modlono się za Ojca Świętego Franciszka i za wszystkich naszych biskupów, aby za wstawiennictwem Matki Bożej z Agłony znajdowali zawsze siłę i światło w głoszeniu Ewangelii oraz aby prowadzili Lud Boży drogami świętości; po łotewsku za ojczyznę, rządzących i wszystkich mieszkańców Łotwy, aby za wstawiennictwem Matki Bożej z Agłony umieli budować Łotwę jako państwo dobrobytu i sprawiedliwości materialnego i duchowego, po rosyjsku za wszystkich cierpiących, chorych, zepchniętych na margines i tych, którzy czują się osamotnieni, niech za wstawiennictwem Matki Bożej z Agłony nie utracą nigdy nadziei, spoglądając na Chrystusa, który jest prawdziwą i jedyną nadzieją; po polsku za młodzież, niech za wstawiennictwem Matki Bożej z Agłony przyjmie dar młodości, ofiarując go z hojnością na służbę Panu i Kościołowi, mając odwagę radykalnie żyć Ewangelią i po łatgalsku za naszych zmarłych braci i siostry i za tych, którzy oddali życie za ojczyznę, aby za wstawiennictwem Matki Bożej z Agłony mogli zostać przyjęci do Wiecznej Ojczyzny w Niebie.

Na zakończenie Mszy św. głos zabrał biskup rzeżycko-agłoński, a zarazem przewodniczący episkopatu łotewskiego Jānis Bulis. Podziękował Ojcu Świętemu, za jego wizytę, będącą niezwykle ważnym wydarzeniem dla tamtejszej wspólnoty wierzących. Podkreślił pluralizm etniczny i wyznaniowy narodu łotewskiego, który chociaż został pozbawiony wolności, pozostał wierny swej wierze chrześcijańskiej. „Był to dla nas wielki zaszczyt i wielka radość, że mogliśmy Cię przyjąć. Dziękuję za przybycie, za odwiedzanie wiernych, za zachęcanie nas do patrzenia w przyszłość z nadzieją i przybliżanie nas do Boga. Dziękujemy Panu i wszystkim, którzy włożyli swój cenny wkład w przeprowadzenie tej wizyty” – powiedział przewodniczący łotewskiego episkopatu.

Na miejscu celebry papieża przywitał biskup Agłony Bulis i dwoje dzieci w tradycyjnych strojach, które ofiarowały mu kwiaty. Przy ołtarzu stał cudami słynący obraz agłońskiej Matki Bożej. Wśród koncelebransów byli m. in.: 87-letni kard. Jānis Pujats, abp Zbigniew Stankiewicz, metropolita Rygi, biskup diecezji rzeżycko-agłońskiej Jānis Bulis i przewodniczący Konferencji Biskupów Łotwy oraz abp Tadeusz Wojda z Polski.

Papież ofiarował agłońskiemu sanktuarium złoty różaniec i kielich.

W Agłonie zakończył się łotewski etap papieskiej wizyty do krajów bałtyckich. Stamtąd Franciszek odleciał helikopterem do Wilna.

Agłona nazywana "łotewską Częstochową" jest duchowym sercem Łotwy. Wydarzeniem historycznym w dziejach łotewskiego Kościoła była wizyta Jana Pawła II w dniach 8-9 września 1993. Spotkał się on z mieszkańcami tego kraju podczas mszy św. w Rydze i Agłonie; podczas tej drugiej ukoronował znajdujący się tam cudowny obraz Matki Bożej.

Każdego roku na uroczystość Wniebowzięcia NMP 15 sierpnia przyjeżdża tam ok. 100 tys. pielgrzymów. Od czasu upadku komunizmu jest ona transmitowana przez publiczne media. Co roku uczestniczy w niej prezydent, premier i marszałek Sejmu, nawet gdy nie są katolikami.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Pamięć o Golgocie Wschodu w parafii Matki Bożej Zwycięskiej w Częstochowie

2018-09-25 07:27

Ewa Oset

Ewa Oset
Wieczór pamięci Golgoty Wschodu w kościele Matki Bożej Zwycięskiej w Częstochowie

Parafia Matki Bożej Zwycięskiej w Częstochowie szczególnie pielęgnuje pamięć o Golgocie Wschodu. Griazowiec, Katyń, Miednoje, Ostaszków, Starobielsk, Workuta, Kołyma, Kozielsk – to miejsca kaźni tysięcy polskich oficerów oraz miejsca przymusowej nieludzkiej pracy i życia Polaków wywiezionych w głąb Rosji, skąd wielu nie wróciło. Miejsca te wpisane są w główny ołtarz znajdujący się w kościele i są uwiecznieniem historii obrazu Matki Bożej Zwycięskiej, którego kopia również widnieje w ołtarzu, w otoczeniu świętych.

W Kozielsku, w obozowych warunkach, powstały dwa takie obrazy Matki Bożej - dłuta Michała Siemiradzkiego i Tadeusza Zielińskiego, którego wizerunek stał się pierwowzorem patronki kościoła przy ul. Słowackiego. Obraz, który został wyrzeźbiony przez artystę-jeńca na kawałku znalezionego drewna, prymitywnymi narzędziami, był od samego początku obiektem kultu i wsparciem duchowym podczas pobytu w obozie, a następnie na szlaku II Korpusu Armii Andersa.

Zobacz zdjęcia: Wieczór pamięci o Golgocie Wschodu

Historia obrazu Matki Bożej Zwycięskiej stała się kanwą pokazu multimedialnego „Matka Boża Kozielska. Golgota Wschodu”, który przygotował parafialny oddział Akcji Katolickiej i zaprezentował w kościele w Dzień Sybiraka, 23 września wieczorem. - Ten spektakl to nasz dar dla całej parafii w 100-lecie odzyskania przez Polskę niepodległości – powiedziała Anna Kwiatkowska, reżyser przedstawienia. - Chcieliśmy, aby wszyscy parafianie, spoglądając na ołtarz główny, znali jego symbolikę - dodała.

W południe natomiast z udziałem Związku Sybiraków, przedstawicieli szkół, wojska i władz miasta została odprawiona Msza św. w intencji poległych i żyjących zesłańców Sybiru. Eucharystii przewodniczył ks. prał. Zdzisław Wójcik, proboszcz parafii, a homilię wygłosił ks. Jakub Raczyński.

Ksiądz Proboszcz w rozmowie z „Niedzielą” powiedział, że podobne uroczystości organizowane przez Związek Sybiraków odbywają się w kwietniu i w czerwcu. Zaznaczył też, że cieszy się z coraz lepszej współpracy ze szkołami podstawowymi znajdującymi się na terenie parafii – nr 9 i nr 33. Dzięki dyrekcji dzieci z tych szkół przygotowane przedstawienia o tematyce patriotycznej mogą również zaprezentować wspólnocie parafialnej.

Ks. Wójcik w niedzielę 30 września przed Sumą o godz. 12 zostanie mianowany na wyższy stopień wojskowy oficerski. - W roku 100. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości będzie to dla moich parafian znak przeżyć patriotycznych, a dla mnie będzie to chwila osobistej satysfakcji za czasy, które złączyły mnie z wojskiem, ale zupełnie innym niż dzisiaj pod wieloma względami. Współcześnie rządzący Ojczyzną potrafili to docenić mówi ks. Zdzisław. - Przed dwoma laty w gronie wielu księży, kiedyś kleryków, zostałem nominację na pierwszy stopień oficerski – podporucznika WP, teraz następna nominacja zaznacza. - Moja przygoda z wojskiem zaczęła się wraz z Seminarium, w 1977 r. - wspomina. - Siedmiu kleryków z częstochowskiego Seminarium zostało wtedy powołanych do wojska wbrew przepisom ustalonym między Episkopatem a władzą. Tam przeżyliśmy dwa lata. Nie był to może Sybir, ale wesoło też nie było – podsumowuje krótko proboszcz parafii, w której pielęgnuje się pamięć historyczną i gdzie przed obrazem Matki Bożej Zwycięskiej dziś możemy dziękować Bogu za wolną Ojczyznę.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem