Reklama

Zaufać ludzkiej mądrości

2016-11-17 10:13

Katarzyna Krawcewicz
Edycja zielonogórsko-gorzowska 47/2016, str. 6-7

Piotr Jaskólski
Ks. kan. dr Dariusz Mazurkiewicz, rektor Zielonogórsko-Gorzowskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Paradyżu

Z ks. kan. dr. Dariuszem Mazurkiewiczem rozmawia Katarzyna Krawcewicz

KATARZYNA KRAWCEWICZ: – Czy będąc klerykiem, chciał Ksiądz coś zmienić w seminarium? Teraz ma Ksiądz okazję to zrealizować...

KS. KAN. DR DARIUSZ MAZURKIEWICZ: – Przeszkadzało mi pewnego rodzaju „zamknięcie” seminarium – ale tego chyba nie da się do końca zmienić, bo nasze seminarium jest na wiosce (jeśli chodzi o seminaria diecezjalne, to jesteśmy chyba jedynym, które nie jest w mieście). Pamiętam, że w czasach kleryckich brakowało mi dostępu do kultury. Każdy wyjazd do kina czy teatru był wydarzeniem. Dlatego teraz staram się, żeby klerycy korzystali z niej – kiedy tylko wychodzą z taką propozycją, to pozwalam. Wręcz ich do tego zachęcam.

– To „zamknięcie” objawia się też w inny sposób. Przeciętny student po zajęciach może pójść na imprezę albo gdzieś sobie dorabia itp. Klerycy tak nie mają. Czy to nie jest trochę tak, że po sześciu latach nie do końca rozumieją świat, do którego są posyłani?

– Na pewno nie jest im łatwo. Ale nie można powiedzieć, że zupełnie odcinamy ich od świata, bo przecież są praktyki, np. w hospicjach, na oazach, pielgrzymkach, różnego rodzaju rekolekcjach i oczywiście w parafiach. Poza seminarium klerycy przebywają przez trzy miesiące wakacji, a także przy okazji ferii czy świąt – wtedy mają kontakt z rodziną, ze znajomymi.

– Do świata pójdą, ale ze świata najpierw przyszli. Nie przeszkadza im takie odizolowanie?

– Na początku to może być prawdziwe zderzenie. Zwłaszcza dla tych, którzy już trochę „pobyli w świecie”. Bo teraz jest taka tendencja, że do seminarium zgłaszają się ludzie, którzy już coś studiowali albo gdzieś pracowali. Takich świeżo po maturze jest coraz mniej. To „zamknięcie” przeszkadza, szczególnie na początku, ale później klerycy sami mówią, że było im potrzebne, bo dzięki temu zdobyli umiejętność wyciszenia się, oderwania od świata. Młodzi ludzie są teraz przyzwyczajeni do nieustannego korzystania z telefonu, zaglądania na Facebooka czy w ogóle korzystania z internetu. I nagle muszą z tego zrezygnować (na pierwszych dwóch latach korzystanie z telefonu jest limitowane). Ale to pomaga, uczy lepiej korzystać z czasu. Okazuje się, że można mieć czas i na modlitwę, i na naukę. I łatwiej wtedy uporządkować różne sprawy, również te trudne, z którymi tu przyszli.

– Niektórych kleryków znam jeszcze z czasów przedseminaryjnych. I zdarza się, że podczas inauguracji wręcz ich nie poznaję – są tacy grzeczni, ułożeni. Co się z nimi stało?

– Czasami boję się, że kleryk może przyjmować pewną pozę. Nie zna jeszcze środowiska, więc patrzy na starszych kolegów i stara się zachowywać w taki sposób, jak jemu się wydaje, że trzeba. I na początku rzeczywiście może zakładać taką maskę sztuczności. Ale po to właśnie jest formacja – żeby zedrzeć z człowieka maskę. Dopiero kiedy człowiek sam zobaczy, jaki jest naprawdę, może zacząć się jego rozwój.

– Już od jakiegoś czasu podkreśla się głośno to, że pójście do seminarium niekoniecznie musi się skończyć święceniami. Że seminarium to czas na rozeznanie powołania.

– To prawda. Rzeczywiście można tu odkryć, do czego Pan Bóg naprawdę człowieka powołuje. Jednak nie byłoby dobrze, gdyby przychodzili tu ludzie, którzy nie wiedzą, czy chcą zostać księdzem. Taki ktoś nie stawia sobie jasnego celu. I potem są osoby, które latami tylko rozeznają – jedno seminarium, drugie, może seminarium zakonne, odchodzą, wracają i całe życie w końcu schodzi im na rozeznawaniu. I nigdy nie osiągają celu. To objaw niedojrzałości, nieumiejętność podjęcia decyzji. Czasami komuś takiemu musimy pomóc i jasno powiedzieć: teraz musisz odejść i poukładać sobie różne sprawy. A wrócić możesz zawsze.

– Czyli nie zamyka się drogi powrotnej?

– Zamykamy drogę powrotu tylko w przypadku wad osobowości, które uniemożliwiają bycie księdzem, albo w sytuacji wielkiej niedojrzałości.

– Mówiliśmy już o tym, że coraz więcej kandydatów do seminarium ma za sobą studia albo pracę. To dobrze czy źle?

– Dobrze. Decyzja o wstąpieniu do seminarium w wieku 19-20 lat często wynika z idealizmu. Młody człowiek ma bardzo pozytywny obraz duchownych i sam też chciałby tak to realizować. Po przyjściu do seminarium ta idealistyczna wizja zderza się z rzeczywistością i może to prowadzić do odejścia.
Kiedy ktoś ma doświadczenie studiów lub pracy, jego decyzja jest bardziej świadoma.

– To może lepiej, żeby wszyscy przychodzili trochę później?

– Nie zawsze. Są ludzie po maturze, którzy już bardzo dobrze nadają się do formacji.

– A czy nie jest trochę tak, że kiedyś rodziny były bardzo dumne z tego, że syn „idzie na księdza” i chłopcom podpowiadano taką drogę. Teraz jest już inaczej i może dlatego coraz mniej ludzi idzie do seminarium zaraz po maturze?

– Tak może być. Czasami rodzice są wręcz niezadowoleni z decyzji o seminarium. Kiedyś zresztą było tak, że klerykami zostawali najczęściej chłopcy z tzw. dobrych domów, katolickich rodzin. Teraz to już nie jest regułą. Przychodzą ludzie z różnych rodzin i z najróżniejszymi problemami.

– No właśnie. Często mamy pretensje, że księża nie są lepsi. A zapominamy, że każdy dźwiga przecież swój życiowy bagaż.

– Oczywiście. Każdy ma swoje doświadczenia, nierzadko trudne. I to nie tylko musi dotyczyć ludzi z rodzin dysfunkcyjnych. Przez kilka lat pracowałem w sądzie kościelnym i widziałem, że za fasadą „dobrej rodziny” mogą kryć się prawdziwe dramaty. Z tym bagażem ludzie do nas przychodzą. Dlatego czasami, zwłaszcza na pierwszym i drugim roku formacji, proponuje się komuś podjęcie terapii. To bardzo ważne, bo podstawą jest formacja ludzka. Jeśli kleryk nie będzie dojrzałym człowiekiem, to nie będzie dojrzałym chrześcijaninem i w konsekwencji zostanie tragicznym księdzem. Swoje braki zacznie uzewnętrzniać w relacji do parafian, a to nie skończy się dobrze, bo ludzie zaczną odchodzić – niektórzy będą jeździć do innego kościoła, ale będą i tacy, którzy całkiem się zniechęcą (szczególnie, jeśli ich wiara jest słaba).

– Studia seminaryjne różnią się od innych m.in. tym, że klerycy mają swoich wychowawców. Jak ma wyglądać wychowywanie dorosłych ludzi?

– Jestem zwolennikiem takiej koncepcji wychowawczej, żeby zaufać ludzkiej mądrości i wolności. Żeby nie pilnować człowieka na każdym kroku, bo wtedy najwyżej wejdzie w rolę dobrego kleryka, ale to nie będzie prawdziwe. I o żadnym rozwoju nie będzie mowy. Taki człowiek pójdzie na parafię i będzie przez cały czas oczekiwał, że ktoś go poprowadzi. Uważam, że wychowanie powinno się odbywać poprzez wskazywanie zasad i egzekwowanie ich, ale w wolności – żeby kleryk sam czuł się odpowiedzialny za swoją formację. Żeby sam siebie formował. Żeby sam doszedł do przekonania, że chce być dobrym człowiekiem, a nie robił coś tylko dlatego, że się od niego wymaga.

– Rektorem jest Ksiądz dopiero kilka miesięcy, ale na pewno ma Ksiądz jakąś wizję seminarium.

– Moim marzeniem jest, aby stąd wychodzili normalni, ludzcy księża. Myślę, że moją rolą jest stworzenie tu takiej atmosfery formacyjnej, żeby klerycy czuli się otoczeni troską, ale też żeby znali obowiązujące zasady. Chciałbym, by mieli takie warunki do rozwoju, które najpierw pomogą im być dobrymi ludźmi, dobrymi chrześcijanami, a w konsekwencji – dobrymi księżmi.

Tagi:
wywiad seminarium rektor

Domowy Kościół drogą do Pana Boga

2018-02-14 11:10

Ks. Adam Stachowicz
Edycja sandomierska 7/2018, str. VI

Ks. Adam Stachowicz
Wiesława i Mirosław Bąkowie

Ks. Adam Stachowicz: – Na co dzień posługujecie w Ruchu Światło-Życie, a konkretnie w jego rodzinnej gałęzi. Macie od 36 lat doświadczenie wspólnego życia małżeńskiego, ale też ciągłej formacji osobistej i małżeńsko-rodzinnej. Jednocześnie działacie, pomagając szczególnie młodym małżonkom i rodzicom oraz przygotowującym się do zawarcia sakramentalnego związku małżeńskiego. Możecie więc dużo powiedzieć o rodzinie…

Wiesława i Mirosław Bąkowie: – Tak to prawda. Chociaż ciągle jesteśmy w drodze. Ciągle się uczymy poznawania woli Boga względem nas oraz poznajemy siebie nawzajem. Bardzo ważne jest jednak dla nas doświadczenie prawdy, że fundamentem rodziny jest małżeństwo. Tu się wszystko zaczyna, w tej maleńkiej „wspólnocie miłości i życia”.
Z perspektywy czasu wiemy, jak bardzo musieliśmy się napracować, czasem walczyć, aby nie zniszczyć w naszej relacji daru sakramentu małżeństwa. Ogromną pomocą była i jest dla nas formacja Domowego Kościoła. Poprzez codzienną modlitwę małżeńską, rozważanie słowa Bożego, dialog małżeński czy rekolekcje nieustannie odkrywamy piękno życia małżeńskiego.
Dzisiaj możemy powiedzieć z radością, że łączy nas miłość do Boga oraz względem siebie. Przeżywamy naszą relację jako wyjątkową i szczęśliwą. Nie możemy nie mówić o tym szczególnym prezencie otrzymanym od Pana Boga, dlatego pragniemy pomagać innym małżeństwom w zbliżeniu się do Boga, a przez to w budowaniu jedności małżeńskiej. Bo to właśnie na niej buduje się szczęśliwą rodzinę.
W Piśmie świętym Bóg mówi: „Opuści człowiek ojca i matkę, a połączy się z żoną swoją, i będą dwoje jednym ciałem” (Ef 5,31) oraz „Bądźcie płodni i rozmnażajcie się” (Rdz 1,28). Owoc miłości małżeńskiej we współpracy z łaską Boga Stworzyciela sprawia, że staje się rodzina. Miłość małżonków, mamy i taty, buduje szczęście domu rodzinnego. Pamiętamy pewne zajęcia socjoterapeutyczne z dziećmi. Na zadane pytanie: „Kiedy są najbardziej szczęśliwe?”, m.in. padła odpowiedź: „Kiedy mama i tata się całują, kiedy są blisko siebie. Wtedy wiem, że nic mi się złego nie może stać”. Jesteśmy przekonani, że tę prawdę o ważności relacji w małżeństwie trzeba przekazywać szczególnie młodym małżonkom oraz przygotowującym się do małżeństwa.

– Czyli determinacja do dzielenia się doświadczeniem wspólnej relacji w małżeństwie oraz bliskością Boga pochodzi z waszej z Nim osobistej relacji?


– Tak. Po pierwsze – jak powiedzieliśmy – spłata długu Bogu, który nas hojnie obdarował swoją miłością. Po drugie – wiemy, jak bardzo każdy człowiek pragnie szczęścia, jak każde małżeństwo pragnie szczęścia. Wiemy też, jak na pytanie o drogę do szczęścia świat, a w nim krzykliwe zło, podsuwa odpowiedzi nieprawdziwe i zwodnicze. Dlatego pragniemy mówić o tym, jakim szczęściem jest pięknie przeżyte małżeństwo i rodzina. Od 36 lat patrzymy i czujemy całym sercem, jak zmieniają się małżonkowie, którzy włączają się do wspólnoty Domowego Kościoła. Przychodzą ci, którzy mają się dobrze, aby wzmocnić relacje, posłuchać doświadczeń innych małżonków. Przychodzą do wspólnoty też ci, którzy cierpią, którzy ocierają się o salę sądową z rozpoczętym procesem rozwodowym. I widać, jak łaska wspólnej modlitwy wielu małżeństw, jak świadectwo tych, którzy mają wiele do powiedzenia o budowaniu jedności małżeńskiej kruszy w nich mury niechęci, jak zaczynają budować od nowa.
Mamy też od roku doświadczenie Dekanalnych Dni Skupienia dla małżonków, których inicjatorem jest ks. Tomasz Cuber, diecezjalny duszpasterz rodzin. Na taką małżeńską randkę przychodzą małżonkowie z różnym stażem małżeńskim. Tu małżonkowie mają czas dla siebie poprzez wspólną wymianę doświadczeń przy herbatce, tu jest czas na posłuchanie dobrych rad na szczęśliwe małżeństwo i czas na modlitwę z indywidualnym błogosławieństwem małżonków.

– Można więc śmiało powiedzieć, że wasze doświadczenie poparte jest częstą praktyką pracy z małżeństwami? Jak np. takie Dni Skupienia, jak to nazywacie: „randki małżeńskie”, przekładają się na wzajemne relacje biorących w nich udział?

– Słyszymy po takich spotkaniach wiele wspaniałych świadectw. Przywołam chociażby takie: „Jesteśmy 40 lat w sakramentalnym związku małżeńskim, ale taka randka przydarzyła nam się pierwszy raz. Wróciliśmy do domu bardzo umocnieni. Nasza relacja nabrała delikatnej, a jednocześnie takiej radosnej świeżości. Długo jeszcze wieczorem rozmawialiśmy o tym, co za nami i o tym, co przed nami. Nasze dialogowanie zakończyliśmy modlitwą za męża i za żonę. Postanowiliśmy takie modlitwy zdobyć dla naszych dzieci trwających z związkach małżeńskich” (Danusia i Krzysiek); „Jesteśmy szczęśliwi, że mogliśmy być na takim spotkaniu. Budowało nas dosłownie wszystko. Każde słowo było na wagę złota. Świadectwa małżonków wzmocniły nas. Nasze zatroskanie o to, że w tak wielu sprawach sobie nie radzimy postanowiliśmy oddać Jezusowi. Już jesteśmy mocniejsi o te konkretne recepty na szczęśliwe życie małżeńskie. Nosiłam w sobie ranę po stracie dziecka, a teraz jestem przekonana, że Bóg tak chciał i – co więcej – ono jest szczęśliwe na wieki” (Kasia i Piotrek).

– Czemu w ostatnich latach tak dużo słyszymy o rodzinie? Państwo jako instytucja chce pomagać, szczególnie finansowo. Samorządy pokazują, że sprawa rodzin nie jest im obojętna. W Kościele od dawna intensywnie pokazuje się rodzinę jako podstawową wartość, wskazując nauczanie św. Jana Pawła II, który przekonywał: „rodzina Bogiem silna staje się siłą człowieka i całego narodu”…


– W adhortacji apostolskiej „Familiaris Consortio” św. Jan Paweł II pokazywał m.in. to, że rodzina jest drogą Kościoła i drogą narodu. Trwa więc walka o najwyższą stawkę. To jest być, albo nie być. Sługa Boży kard. Stefan Wyszyński, tworząc Jasnogórskie Śluby Narodu, mówił niejednokrotnie, by nie pozwolono, aby zniszczono rodzinę, bo zginie naród.
Bogu dzięki i Maryi Królowej Polski za to, że w obliczu diabelskiego ataku na małżeństwo i rodzinę poprzez lansowaną deprawację, mocno przenikającą z Zachodu, budzimy się do walki o tę Bożą instytucję. To dobrze, że na wszelkie sposoby stawiamy zaporę złu, aby obronić małżeństwo jako związek mężczyzny i kobiety, aby ochronić każde życie ludzkie od poczęcia do naturalnej śmierci. Bardzo mocno jesteśmy przekonani, że potrzeba integralnego działania na rzecz małżeństwa i rodziny.
Tu wspomnijmy słowa św. Teresy z Kalkuty, która do zebranych przedstawicieli instytucji państwowych i kościelnych mówiła: „Wy, kapłani, możecie czynić to, czego nie mogą uczynić władze państwowe. Urzędnicy, wy możecie uczynić to, czego nie uczynią kapłani. Razem możemy ratować rodzinę i świat. Nie czekajmy na jutro. Bierzmy się do pracy dzisiaj”. Okazją ku temu jest rozpoczynający się Powiatowy Rok Rodziny pod mocnym hasłem: „Rodzina. Nasza troska, nasz skarb”.

– Jesteśmy po inauguracji Roku Rodziny w powiecie ostrowieckim. Wy tu żyjecie. Czym dla was jest ten czas?

– Ta inicjatywa jest dla nas bardzo ważna. Z nadzieją patrzymy na ten rok. Wszyscy wiemy, jak bardzo rodzina potrzebuje dzisiaj wsparcia. Wsparcia potrzebują małżonkowie, rodzice, dzieci i młodzież. Myślimy i tego pragniemy, aby troska o rodzinę była wpisana w permanentne działanie kościoła i wszelkich instytucji państwowych. Padło wiele słów pięknych i zobowiązujących, a jednocześnie pełnych nadziei. Zabrakło czasu i możliwości posłuchania małżonków i rodziców, jakie mamy oczekiwania wobec takiej inicjatywy. Pozwoliliśmy sobie poprosić Pana Starostę o rozmowę wiążącą w tej kwestii. Propozycję przyjął.

– O czym chcielibyście rozmawiać z przedstawicielami lokalnych władz? – W posynodalnej adhortacji apostolskiej Ojca Świętego Franciszka „Amoris laetitia”, gdzie czytamy: „Dobro rodziny ma kluczowe znaczenie dla świata i Kościoła. Świadectwo temu dają małżeństwa, które przetrwały próbę czasu i są świadkami Bożej miłości. Otwiera to drzwi pozytywnego, gościnnego duszpasterstwa, które umożliwia rozprzestrzenianie się dobra według zamysłu Bożego”.

Mamy takie doświadczenie próby czasu i o tym pragniemy rozmawiać. Będziemy mówić o tym, że mamy, że znamy receptę na szczęśliwe życie małżeńskie i rodzinne. Na szczęśliwy dom zbudowany na skale, której nic i nikt nie pokona. Ufamy bowiem, że o to chodzi w tym Powiatowym Roku Rodziny. Pragniemy rozmawiać o tym, że zanim zaczniemy wychowywać dzieci, to pierwej trzeba wychowywać rodziców, myśląc o tym, że wychowywać to znaczy wydobywać dobro i na tych zasobach budować codzienność rodzinną. Tworzą się w nas oczekiwania.

– Jakie to oczekiwania? Co praktycznego mógłby wnieść taki „czas dla rodzin”?


– Wszystkie przedstawione propozycje są bardzo słuszne. Bogu dzięki, że będzie takie duże wsparcie dla rodzin dotkniętych różnymi dysfunkcjami. My myślimy o profilaktyce, która jest jak zawsze bardzo korzystna. W zamyśle mamy m.in. zorganizowanie takiego miejsca w mieście, gdzie małżonkowie będą mogli się spotkać na sesjach, kursach, aby zaczerpnąć wiedzy i wymienić doświadczenia nt.: „Jak pogłębiać więź małżeńską i rodzinną”. Miejsca na taką małżeńską randkę pod okiem profesjonalnie przygotowanych specjalistów.
Dobre byłoby wspólne organizowanie pikników rodzinnych z promocją pięknego życia małżeńskiego i rodzinnego poprzez prezentowanie talentów rodzinnych. Bardzo zależy nam na tym, aby był to również czas promowania zdrowej rodziny zbudowanej na „trwałym fundamencie Bożej miłości”.
Słowa pouczają, czyny pociągają. Jesteśmy przekonani, że Jezus, który połączył nas sakramentalnym węzłem małżeńskim, chce, abyśmy wszyscy stali się znakiem i narzędziem Jego miłości przez konkretne inicjatywy i czyny.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

23 lutego br. Dniem Modlitwy i Postu w Intencji Pokoju

2018-02-19 16:34

bp Jerzy Mazur / Warszawa (KAI)

Ojciec Święty Franciszek ogłosił piątek 23 lutego Dniem Modlitwy i Postu w Intencji Pokoju. Papież zwrócił się o modlitwę szczególnie za Demokratyczną Republikę Konga oraz Sudan; kraje od lat nękane konfliktami zbrojnymi i wojną – informuje bp Jerzy Mazur SVD, przewodniczący Komisji Episkopatu Polski ds. Misji. Apeluje o modlitwę i post w tej intencji.

Vic_Padilla

A oto tekst apelu bp. Jerzego Mazura:

Siostry i Bracia, Umiłowani w Chrystusie Panu,

Ojciec Święty Franciszek ogłosił piątek 23 lutego br. Dniem Modlitwy i Postu w Intencji Pokoju. Papież zwrócił się o modlitwę szczególnie za Demokratyczną Republikę Konga oraz Sudan; kraje od lat nękane konfliktami zbrojnymi i wojną. Trwa w nich bratobójcza walka o wpływy polityczne, społeczne i gospodarcze. Są to kraje dotknięte korupcją, wyzyskiem najsłabszych grup społecznych oraz przestępczością. Trwa w nich walka między grupami wpływów o podział zysków z eksploatacji bogactw naturalnych. Miejscowa ludność żyje w poczuciu zagrożenia, niestabilności społecznej oraz niesprawiedliwości.

W Demokratycznej Republice Konga posługuje 41 misjonarzy z Polski. W Sudanie, w którym od czasu do czasu wybuchają również prześladowania chrześcijan, pracuje 8 misjonarzy. Większość z nich posługuje na terytoriach objętych konfliktami zbrojnymi. Misjonarze z Polski wspierają duchowo i materialnie ofiary walk, przynależące do najsłabszych i najuboższych grup społecznych.

Odpowiedzmy szczodrze na apel Ojca Świętego naszą modlitwą i postem. Upraszajmy w ten sposób pokój dla całego świata, a zwłaszcza dla ludzi udręczonych niepewnością losu, wyzutych z nadziei na poprawę losu i pokój. Okażmy się solidarni z tymi, którzy cierpią uwikłani w działania wojenne. Niech nasza modlitwa i post staną się jałmużną wielkopostną dla tych, którzy potrzebują pomocy. Zachęcam również do tego, by – jak prosi papież – zastanowić się nad tym, co możemy zrobić dla utwierdzenia pokoju w naszych rodzinach, społeczeństwie i Kościele? Co możemy uczynić dla zakorzenienia się pokoju w naszych sercach i wokół nas?

Wszystkim, którzy odpowiedzą na apel Ojca Świętego Franciszka z serca błogosławię + W Imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

Bp Jerzy Mazur SVD, przewodniczący Komisji Episkopatu Polski ds. Misji

Warszawa, 19 II 2018 r.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Kard. Marx: Nigdy nie wypowiadałem się na temat "błogosławienia" związków homoseksualnych

2018-02-20 12:36

ts (KAI) / Ingolstadt

Kard. Reinhard Marx, zaprzeczył, jakoby opowiedział się za "błogosławieństwem" dla par homoseksualnych. „Nigdy publicznie nie mówiłem na ten temat” - oświadczył przewodniczący episkopatu Niemiec przed rozpoczęciem wczoraj w Ingolstadt wiosennego zebrania plenarnego Konferencji Biskupów tego kraju.

Grzegorz Gałązka

Metropolita Monachium i Fryzyngi tłumaczył, że „chodziło o towarzyszenie homoseksualistom, którzy chcą pozostać chrześcijanami i którzy poszukują pociechy i wsparcia w życiu”. Do zajęcia się tym tematem została upoważniona komisja biskupów do zadań duszpasterskich.

Informując o tym, niemiecka agencja katolicka KNA przypomniała, że w wywiadzie dla niemieckiej rozgłośni Bayerische Rundfunk w lutym br. kard. Marx mówił o tym, że nowe warunki życia i nowe przekonania stanowią nowe wyzwania również dla Kościoła. Księża muszą z całą powagą podchodzić do każdego człowieka z osobna i roztoczyć nad nim opiekę duchową. „Należy więc zachęcać również do tego, aby księża i duszpasterze dawali pociechę ludziom w konkretnych sytuacjach życiowych” - powiedział wówczas kard. Marx.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem