Reklama

Biały Kruk 1

Z muzycznej szuflady

Zakazany owoc nie smakuje

2016-12-14 10:18


Niedziela Ogólnopolska 51/2016, str. 50-51

Archiwum Wspólnoty Miriam
Krzysztof Antkowiak

W 1988 r. w Opolu wykonał piosenkę „Zakazany owoc” i stał się sławny, po czym zniknął nie tylko ze sceny. Z jego życia zniknął też Bóg i sens życia. Za to pojawiły się uzależnienia i życiowa pustka. Krzysztof Antkowiak był gościem katechezy audiowizualnej w Domu Diecezjalnym Tabor w Rzeszowie, gdzie podzielił się doświadczeniem Boga, który stanął na jego drodze, i proce-sem nawracania. Były opowieści o muzyce i koncert

IWONA KOSZTYŁA: – Nagroda publiczności w Opolu za piosenkę „Zakazany owoc”, koncerty, popularność. Co najbardziej Pan wspomina?

KRZYSZTOF ANTKOWIAK: – Najwspanialsze było spotykanie ludzi, których nie brakowało zarówno podczas koncertów, jak i w codzienności. Mili, życzliwi, otwarci. Poznałem ich naprawdę sporo i dziś mogę powiedzieć, że to właśnie oni byli najważniejsi w tym, co wtedy robiłem.

– Bóg też był?

– Na pewno. Starałem się modlić, chodziłem do kościoła, nie do końca rozumiałem, o co tak naprawdę chodzi w wierze i jej wyznawaniu, ale w Kościele czułem się dobrze. Wiedziałem, że Bóg mnie kocha i opiekuje się mną.

– W pewnym momencie na tej drodze Boga jednak zabrakło?

– Zboczyłem z tej drogi, to prawda. Trafiłem na księdza, który mnie zranił, nie zrozumiał. Poczułem się odtrącony, zagubiony. Doświadczenie było tym bardziej bolesne, że miało związek ze spowiedzią. Dziś myślę, że to właśnie wtedy szatan zaczął się mną mocniej interesować. Zbuntowałem się. Przestałem się modlić, obraziłem na Kościół. Po latach różnych doświadczeń wiem, że Bóg czekał, aż się do Niego zwrócę.

– Jak długo trwało to wracanie do Boga?

– To niemal 20 lat różnych doświadczeń. Na pewnym etapie mojego życia miałem problemy z nałogami, myślałem o samobójstwie. Dziś mogę powiedzieć, że nałogi niosą totalne zniewolenie, ranią nie tylko nas samych, ale przede wszystkim ludzi, z którymi żyjemy, najbliższe nam osoby. Nieważne, jaki to rodzaj zniewolenia: narkotyki, alkohol, gry komputerowe, hazard czy coś innego, one niszczą fizyczność człowieka, ale przede wszystkim ducha, serce. Naprawdę dużo złego się działo, ale po latach odnalazłem Boga na nowo. Przede wszystkim dzięki modlitwie, która zmienia moje życie.

– Moment, chwila czy raczej proces nawrócenia?

– Zdecydowanie cały proces, który rozpoczął się od udziału we Mszy św. o uzdrowienie, na którą zresztą nie miałem ochoty iść, bo w tym samym czasie był ważny mecz, jednak po namowach – poszedłem. Tam Bóg rzucił ziarno, które zaczęło kiełkować. Podczas modlitwy prosiłem Boga, by zabrał moje nałogi, i zostałem wysłuchany. Niemal z dnia na dzień wszystko się zmieniło i to nie ja się zmieniłem, zmieniło się moje serce. Nie zwariowałem, jak zapewne myśli wielu ludzi, słysząc takie wyznanie. Sam jeszcze niedawno tak myślałem, więc ich rozumiem. Nie wstydzę się o tym mówić i nie ukrywam, że to Bóg mnie zmienił.

– Czym jest dla Pana wiara?

– Wiara to relacja, próba zawierzenia i zaufania do końca. Każdy z nas chciałby sobie zostawić kawałek czegoś, nad czym ma kontrolę, a to nie o to chodzi. Codziennie trzeba nad tym pracować, staram się tak właśnie żyć. Modlić się, dziękować, uwielbiać, prosić. Nie jest to łatwe, bo jesteśmy tylko ludźmi, ale Bóg o tym wie i codziennie wyciąga do nas swoją dłoń. Dzięki Niemu dzieją się w moim życiu cuda, jestem szczęśliwy.

– Bywa trudno?

– Walka duchowa toczy się codziennie. Wiadomo, że sierściuch – jak nazywam szatana – próbuje i zawsze będzie próbował przeciągnąć człowieka na swoją stronę. Im bardziej zbliżamy się do Boga, tym bardziej on atakuje. Jedynym sposobem jest modlitwa i ja to robię. Wystarczy zaprzestać i problem może wrócić, a tego nie chcę.

– Dawanie świadectwa, także podczas takich spotkań jak w Rzeszowie, to zadanie na dziś?

– Zdarzają mi się takie spotkania, choć nie są one za częste. O swoim nawróceniu powiedziałem podczas jednego z telewizyjnych programów, bo mimo negatywnego nastawienia pewnych mediów do Kościoła czy wiary trzeba o tym mówić. Skoro coś od Boga dostałem, mam się tym dzielić, nawet jeśli zostanę wyśmiany. Być może przez świadectwo, czego doświadczyłem, pomogę komuś, kto ma podobne problemy. Być może na sali będzie ktoś, do kogo trafi choć jedno zdanie.

– Czy wiara przekłada się na twórczość i działalność muzyczną?

– W bezpośredni sposób raczej nie. Zawsze miałem potrzebę dawania siebie innym przez dźwięki i to się nie zmieniło, natomiast moje życie się zmieniło i to oczywiście wpływa na to, co robię. Nie zacząłem nagrywać utworów z tzw. nurtu muzyki chrześcijańskiej, czego pewnie wielu by się spodziewało, choć Duch Święty wybrał mnie sobie jako narzędzie do nagrania Koronki do Miłosierdzia Bożego, zresztą mojej ulubionej modlitwy, czy nagrania piosenki z Magdą Anioł, która mówi o zawierzeniu Bogu. Jednak moja twórczość cały czas pozostaje w nurtach, które lubiłem i nadal lubię. Czasami opowiadam o pięknych rzeczach, czasami o trudnych, jak w życiu. Takie klimaty pojawią się m.in. na mojej najnowszej płycie, nad którą pracuję. Muzycznie się nie zmieniłem, choć zawsze w dźwiękach słyszę Boga.

Tagi:
wywiad rozmowa

Przez muzykę do serca

2018-07-17 13:10

Marta Wiatrzyk-Iwaniec
Edycja zielonogórsko-gorzowska 29/2018, str. IV

Z Przemkiem Szczotko rozmawia Marta Wiatrzyk-Iwaniec

Archiwum Przemka Szczotko
Przemek Szczotko

Na początku był Jedyny. Powołał on do życia Istoty Święte, którym podawał do wyśpiewania tematy muzyczne. Ainurowie zaś śpiewali dla Niego i On radował się tą muzyką. A reszta współbraci słuchała. W miarę jednak, jak się wsłuchiwali, zaczynali rozumieć coraz głębiej, a głosy ich zespalały się w coraz doskonalszej harmonii. Wówczas Jedyny rzekł: „Chcę, abyście z tego tematu, który wam objawiłem, rozwinęli harmonijną Wielką Muzykę, a ponieważ natchnąłem was Niezniszczalnym Płomieniem, możecie, jeśli chcecie, wzbogacić temat własnymi myślami i pomysłami. A ja będę słuchał i radował się, że za waszą sprawą wielkie piękno wcieli się w pieśń” – oto fragment powieści J.R.R. Tolkiena „Silmarillion”, który stara się na sposób literacki wyjaśnić praprzyczynę muzykowania. Może i więcej nawet – ukazuje prawdę o tym, że każdy z nas ma do wyśpiewania własną historię, lecz trzeba pokierować swoim powołaniem tak, by odszukać te nuty i zagrać je zgodnie z Bożym marzeniem o nas. O sensie swojego poszukiwania poprzez śpiewanie opowiada Przemek Szczotko.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Matka Boża Szkaplerzna

xzr
Edycja szczecińsko-kamieńska 31/2002

Arkadiusz Bednarczyk

16 lipca przypada w liturgii Kościoła wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel. Dzień ten nazywany jest często dniem Matki Bożej Szkaplerznej, gdyż bezpośrednio wiąże się z nabożeństwem szkaplerza.

Historia szkaplerza karmelitańskiego sięga XII w. Duchowi synowie proroka Eliasza prowadzili życie modlitwy na Górze Karmel w Palestynie. Nazywali się Braćmi Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel. Z powodu prześladowań przenieśli się do Europy. Kościół uznał ich regułę życia i dał prawny początek Zakonowi Karmelitów, który promieniował przykładem świętości w nowym dla siebie środowisku, ale nie uniknął też określonych trudności. Wtedy odznaczający się świętością generał zakonu, angielski karmelita św. Szymon Stock, zmobilizował swoich braci i zawierzając się Maryi, prosił Ją o pomoc. Jak podają kroniki, gdy modlił się słowami antyfony Flos Carmeli ( Kwiecie Karmelu) w nocy z 15 na 16 lipca 1251 r. ukazała mu się Maryja w otoczeniu aniołów i wskazując na szkaplerz, powiedziała: "Przyjmij, najmilszy synu, Szkaplerz twego zakonu jako znak mego braterstwa, przywilej dla ciebie i wszystkich karmelitów. Kto w nim umrze, nie zazna ognia piekielnego. Oto znak zbawienia, ratunek w niebezpieczeństwach, przymierze pokoju i wiecznego zobowiązania". Nabożeństwo szkaplerzne, praktykowane początkowo tylko we wspólnotach karmelitańskich, bardzo szybko rozpowszechniło się wśród ludzi świeckich i duchowieństwa.

Do nabożeństwa szkaplerznego przywiązane są przywileje uznane przez Kościół jako objawione przez Maryję:

- noszącym szkaplerz Maryja zapewniła opiekę w trudach i niebezpieczeństwach życia zarówno względem duszy, jak i ciała;

- w znaku szkaplerza Maryja obiecała szczęśliwą śmierć i zachowanie od wiecznego potępienia;

- każdy, kto nosi szkaplerz, jest złączony z Zakonem Karmelitańskim i ma udział w jego duchowych dobrach za życia i po śmierci (objęty jest intencjami Mszy św., komunii św., umartwień, postów, modlitw itp.).

Z końcem XV w. do powyższych łask dołączono tzw. przywilej sobotni oparty na objawieniu, jakie miał mieć papież Jan XXII. Maryja obiecała przez niego, że każdy noszący szkaplerz i zachowujący czystość według swego stanu zostanie uwolniony z czyśćca w pierwszą sobotę po śmierci.

Każdy, kto chciałby przyjąć i nosić szatę Maryi, niech czuje się zaproszony na comiesięczne skupienie Bractwa Szkaplerza w Sanktuarium Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Szczecinie ( os. Słoneczne). Każdego 16. dnia miesiąca wspólnotowa adoracja od godz. 17.00, Różaniec i o godz. 18.00 Msza św., podczas której jest możliwość przyjęcia szkaplerza św. 16 lipca, z okazji wspomnienia Matki Bożej Szkaplerznej, miało miejsce wspólne dziękczynienie noszących szkaplerz, składane Maryi w Jej sanktuarium za nieustanną opiekę nad nami.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Włochy: proces beatyfikacyjny matki, która oddała życie, aby ratować dziecko

2018-07-18 16:21

vaticannews / Rzym (KAI)

W Rzymie rozpoczął się proces beatyfikacyjny 28-letniej matki, która oddała życie, by ratować swe nienarodzone dziecko. U Chiary Corbello Petrillo zdiagnozowano raka, gdy była w ciąży. Aby móc urodzić upragnione dziecko, zrezygnowała z chemioterapii. Zmarła 13 czerwca 2012 r.

ACKI/pixabay.com

„Świecka kobieta i matka rodziny, żona i mama o ogromnej wierze w Boga” – czytamy w dokumencie ogłaszającym rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego sługi Bożej Chiary Corbello Petrillo. Podkreśla się w nim, że „jej ofiara jest latarnią światła nadziei, świadectwem ogromnej wiary w Boga, który jest dawcą życia, a także przykładem miłości większej od lęku i od śmierci”. Dokument podkreśla, że w ciągu minionych lat znacznie umocniła się fama świętości tej bohaterskiej matki. Już w czasie ceremonii pogrzebowej wikariusz papieski dla diecezji rzymskiej, kard. Agostino Vallini, nazwał ją „drugą Joanną Berettą Mollą”.

Chiara Corbello Petrillo bardzo pragnęła zostać matką. Przed zachorowaniem na raka urodziła już dwoje dzieci – Marię i Dawida, oboje jednak zmarli zaraz po porodzie na skutek wrodzonych upośledzeń. Gdy po raz trzeci zaszła w ciążę lekarze powiedzieli jej, że ma szanse urodzić zdrowe dziecko. Tym razem jednak to ona zachorowała na złośliwego raka jamy ustnej.

Aby jej synek mógł przyjść zdrowy na świat, konieczne było poświęcenie matki. W czasie ciąży Chiara zrezygnowała całkowicie z terapii ratującej jej życie. Postępy choroby nowotworowej spowodowały, że straciła oko. Po narodzinach syna przeszła chemioterapię i naświetlania, było już jednak za późno. Przed śmiercią napisała list do swego synka: „Idę do nieba, aby zaopiekować się Marią i Dawidem, ty zostajesz tutaj z tatusiem. Będę się za ciebie modlić”. Jej mąż podkreśla, że nigdy nie miała wątpliwości co do tego, że podjęła słuszną decyzję.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem