Reklama

Pfizer - PoloCard

Święta wspominam bardzo radośnie

2016-12-21 09:59

Kamil Krasowski
Edycja zielonogórsko-gorzowska 52/2016, str. 6-7

Archiwum Aspektów
Bp Adam Dyczkowski

Z bp. Adamem Dyczkowskim rozmawia Kamil Krasowski

KAMIL KRASOWSKI: – Jak w domu rodzinnym Księdza Biskupa obchodzone były Wigilia i święta Bożego Narodzenia? Jak Ksiądz Biskup wspomina ten szczególny czas z okresu swojego dzieciństwa w rodzinnych Kętach nieopodal Wadowic?

BP ADAM DYCZKOWSKI: – Tamten czas wspominam bardzo radośnie. Miałem bardzo radosne dzieciństwo. Ojciec uczył w ogólniaku, był cenionym pedagogiem, którym wtedy nieźle się powodziło, także w domu nie było jakichś przesadnych luksusów, ale było dostatnio. Na Boże Narodzenie szczególną atrakcję stanowiły podarunki pod choinką. Dary te były rzeczywiście bardzo obfite – dużo słodkości, jakiś ciuszek – i sprawiały bardzo wiele przyjemności na Boże Narodzenie. Wcześniej we wspomnienie św. Mikołaja zawsze pod poduszką też czekał jakiś bardzo miły prezent. Ten szczęśliwy obraz świąt przetrwał do września 1939 r., kiedy ojciec ze swoją kompanią z Kęt poszli prosto na front. Dla mnie było to bardzo bolesne rozstanie. Miałem wtedy 6 lat i jeszcze nie za bardzo zdawałem sobie sprawę z powagi sytuacji. Ojciec nas uspokajał, mówił, że to kwestia kilku miesięcy i wszystko będzie w porządku. Jednak stało się inaczej. Nadeszła okupacja, a z nią bardzo ciężkie i bolesne czasy.

– Jak Ksiądz Biskup przeżywał święta w seminarium i w pierwszych latach kapłaństwa?

– W seminarium wrocławskim pod tym względem było dosyć trudno. Nie mogliśmy pojechać na święta do domu i spędzić tego szczególnego czasu w rodzinnej atmosferze z bliskimi. Jednak po świętach mieliśmy parę dni wolnego, które mogliśmy w jakiś sposób wykorzystać. Ówczesny ordynariusz archidiecezji wrocławskiej ks. Kazimierz Lagosz, który nie miał święceń biskupich, trzymał seminarium twardą ręką. Święta spędzaliśmy razem w seminarium. Po wspólnej Wigilii dokazywaliśmy, urządzaliśmy różne hece. Jednak ten smutek, że nie ze swoimi w domu, wciąż nam towarzyszył. To uczucie wzmagała praca fizyczna na majątku. Ponieważ Wrocław był jeszcze w dużej mierze zrujnowany, co kilka dni szliśmy na miasto je odgruzowywać. Cały czas towarzyszyła nam także świadomość, że władze likwidują seminaria zakonne i że wkrótce może przyjść kolei na nas. Jednak ciągle mieliśmy w głowach słowa księdza rektora, który podkreślał, że Pan Bóg jest mocniejszy. Pół roku przed końcem seminarium, w październiku 1956 r., przyszła tzw. odwilż m.in. w stosunkach władz komunistycznych z Kościołem, i stało się dla nas niemal jasne, że te studia skończymy i po święceniach pójdziemy na parafie. Rektor zaproponował mi studia w Rzymie, jednak władze były jeszcze na tyle zacięte, że odmówiono mi paszportu. Podjąłem zatem studia z filozofii przyrody na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Nasz wydział był nieliczny, to były trudne studia, właściwie tworzące się dopiero. Mieliśmy jednak bardzo fajną paczkę – świeckich i księży i bardzo sympatycznych wykładowców, także te studia na KUL bardzo wdzięcznie wspominam.

– Święta Bożego Narodzenia spędzał Ksiądz Biskup także jako duszpasterz akademicki...

– Tak. Po skończonych studiach na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim zostałem od razu powołany do duszpasterstwa akademickiego. Nie było łatwo, ponieważ jednocześnie byłem wikariuszem katedralnym i współpracowałem z młodzieżą katedralną, która liczyła ok. 700 osób. Natomiast duszpasterstwo akademickie, które udało mi się rozkręcić wspólnie z ks. Aleksandrem Zienkiewiczem, stanowiło w tym okresie ok. 30 ośrodków. Ks. Zienkiewicz prowadził grupy w samym Wrocławiu, z kolei ja jeździłem do innych ośrodków. We wszystkich tych grupach zawsze dzieliliśmy się opłatkiem, a młodzież przygotowywała odpowiedni program. Trzeba przyznać, że bardzo ładnie to robili. To były bardzo wesołe spotkania, bardzo serdeczne, tak że te więzi zawiązały się dosyć mocno i z wieloma z tamtych młodych ludzi utrzymuję kontakty do dziś. Do dzisiejszego dnia wielu do mnie pisze. Co roku na moje imieniny przyjeżdża pełny autokar, mimo że od tamtych czasów minęło już ponad 20 lat. Tamte opłatki, tamte święta Bożego Narodzenia obchodziliśmy szczególnie radośnie.

– Skończyły się czasy duszpasterstwa akademickiego. Przyszły nominacja i sakra biskupia. Jak wyglądają święta Bożego Narodzenia w życiu biskupa?

– Przede wszystkim bardzo pracowicie. Parafii w diecezji jest bardzo dużo, wszystkie zapraszają, chciałoby się wszystkim dogodzić, jednak jest to fizycznie niemożliwe. Kiedy takich opłatków jest kilka, to już wymaga sporego wysiłku. W tym czasie organizowane jest specjalne spotkanie opłatkowe dla wszystkich księży z biskupem. Sama wieczerza wigilijna odbywa się w rezydencji w gronie księży biskupów zawsze w miłej i przyjemnej atmosferze. Święta Bożego Narodzenia to z jednej strony pracowity, ale z drugiej strony bardzo radosny czas. Dawał bardzo wiele okazji do takiego bezpośredniego spotkania z ludźmi szczególnie sympatycznymi, ponieważ na taki opłatek parafialny czy diecezjalny przyjeżdżali ludzie trochę bardziej zaangażowani w Kościele. Na dwa tygodnie przed świętami przychodziła wyjeżdżająca na ferie młodzież, która koniecznie chciała złożyć życzenia. Odbywały się rekolekcje, trzeba było od rana do wieczoru spowiadać, a równocześnie przygotowywać liturgię, kazanie. Jednak szczególnie cieszył ten bliski kontakt z ludźmi świeckimi na spotkaniach opłatkowych, w czasie rekolekcji czy podczas składania życzeń. Mnie rodzice nadali imię Adam, dlatego byłem w szczególnej sytuacji, ponieważ kiedy w Kościele jest najwięcej pracy i obowiązków, to właśnie wtedy do mnie przychodzili goście. Niemniej jednak święta Bożego Narodzenia jako biskup wspominam bardzo radośnie.

– Czy pamięta Ksiądz Biskup jakąś bożonarodzeniową historię związaną z Ojcem Świętym Janem Pawłem II?

– W czasie mojego pobytu w Rzymie w okresie Bożego Narodzenia Tadziu Styczeń (ks. prof. Tadeusz Styczeń, był obecny przy śmierci Jana Pawła II – przyp. red.), który był uczniem i bliskim przyjacielem Jana Pawła II i którego Ojciec Święty bardzo lubił, spotkał Stasia Dziwisza i mówi do niego: „Słuchaj. Adam jest w Rzymie. Przyjdziemy do Ojca Świętego, pośpiewamy mu po góralsku i pokolędujemy”. Stasiu Dziwisz zaczął mówić, że w tej chwili Ojciec Święty ma bardzo dużo zajęć. Tadek się zdenerwował i mówi: „Ty byś tego Ojca Świętego najlepiej za szkło wstawił i nikogo do niego nie dopuścił” (śmiech). I na tym spotkanie się skończyło. Także na ten temat mogę tylko tyle powiedzieć.

Tagi:
wywiad

Znane blogerki modowe o tym, jak ważny jest ślub kościelny

2018-07-19 19:55

stacja7.pl

Znane blogerki modowe Biliźniaczki Laskowskie w rozmowie z portalem Stacja7.pl w prosty sposób wytłumaczyły, dlaczego ważny jest ślub kościelny. - Nigdy nie brałam pod uwagę takiej opcji, aby być z moim mężczyzną bez ślubu kościelnego – mówi Ania, która miesiąc temu zawarła związek małżeński, o czym informowała także na swoim blogu

Magdalena Pijewska

Bliźniaczki Laskowskie (ponad 37,5 tys. fanów na Instagramie) zajmują się promowaniem dobrych marek modowych, ale od dłuższego czasu zajmują się też promocją wartości chrześcijańskich w najlepszym tego słowa znaczeniu. W rozmowie ze Stacja7.pl dają najlepsze świadectwo wiary i wprost zaznaczają, że życie we dwoje musi mieć oparcie w sakramencie.

Ania podkreśliła znaczenie przysięgi małżeńskiej: - Przyrzekając przed ołtarzem miłość, wierność i uczciwość małżeńską nastawiamy się na to, iż w każdym momencie musimy razem stawiać czoła wyzwaniom, jakie na nas czekają w życiu. To przekonanie jest najpiękniejsze.

Druga z bliźniaczek, Ewa, która ma roczny staż małżeński, mówi, że moment wypowiadania słów przysięgi był jednym z najważniejszych w jej życiu: - Traktuje to bardzo poważnie, zdaje sobie sprawę z odpowiedzialności.

Blogerki w wywiadzie podkreślają także, jak ważny dla nich był udział w naukach przedmałżeńskich.

Ewa: – Dla wielu osób jest to kontrowersyjny temat. Często słyszy się głosy ze strony młodych ludzi, że nauki przedmałżeńskie nie są potrzebne. A to jest naprawdę bardzo, bardzo ważne, aby wynieść z nich jak najwięcej.

Bliźniaczki Laskowskie zachęcają też młodych ludzi, by dzień przed samym ślubem odłożyli już sprawy organizacyjne i zajęli się przygotowaniem duchowym do tego najważniejszego dnia w życiu.

Ania: – Warto skupić się na tym, że zaczynamy nowy etap w swoim życiu, który będziemy budować z naszą ukochaną osobą i zacząć od zaproszenia Boga do naszej relacji. Myślę, że to jest najważniejsze. Jeśli będziecie o tym myśleć, to wszystko inne powiedzie się pięknie. I nawet małe wpadki tego nie zmienią. W końcu zaczynamy coś pięknego.


Cała rozmowa jest do przeczytania na portalu Stacja7.pl

Portal zaprasza także do lektury wydania o sakramencie małżeństwa i sposobach na dobre przygotowanie do ślubu. A w nim między innymi 5 praktycznych rad ojca Leona Knabita, popularnego benedyktyna, i jedna najważniejsza.

WIĘCEJ
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

ONZ ostrzega przed wzrostem nowych infekcji wirusem HIV w 50 krajach

2018-07-19 13:42

ts / Paryż (KAI)

Liczba nowych infekcji wirusem HIV zmalała na przestrzeni lat 2010-2017 o 18 procent: z 2,2 do 1,8 mln zachorowań. Jednocześnie w około 50 krajach, zwłaszcza Azji Środkowej i Europie Wschodniej, wzrosła liczba nowych infekcji, donosi opublikowany 18 lipca w Paryżu raport Wspólnego Programu Narodów Zjednoczonych ds. AIDS (UNAIDS). Według tych danych w 2017 roku 36,9 mln osób na świecie było nosicielami HIV, z tego niemal dwie trzecie w Afryce na południe od Sahary. UNAIDS ostrzega przed spowalnianiem postępów w tłumieniu AIDS.

nito/fotolia.com

Przy tej okazji niemiecka Fundacja Ludność Świata (DSW) z Hanoweru przypomniała, że mimo odnoszonych sukcesów w zwalczaniu AIDS wirusem HIV nadal zaraża się każdego dnia pięć tysięcy ludzi. Szczególnie zagrożone są dziewczęta i młode kobiety. „Trzy spośród czterech nowych infekcji w Afryce na południe od Sahary dotykają dziewcząt w wieku 15-19 lat. Zarażają się, gdyż nie mają dostępu do uświadamiania oraz do środków antykoncepcyjnych”, skomentowała dyrektorka DSW, Renate Bähr i podkreśliła potrzebę wprowadzeni a nowych środków zapobiegawczych.

Spowolnienie epidemii można osiągnąć poprzez dodatkowe inwestycje w szeroką akcję uświadamiającą oraz możliwość dostępu do środków antykoncepcyjnych, zwłaszcza w krajach najbardziej dotkniętych tym problemem, uważa niemiecka fundacja. Zwraca jednocześnie uwagę na bardziej skuteczną ochronę dziewcząt i kobiet przed przemocą seksualną. To właśnie w tej dziedzinie nastąpił zastój.

Ponadto należy bardziej skutecznie chronić przed dyskryminacją nosicieli HIV. Zdarza się bardzo często, że młodzi ludzie zarażeni wirusem HIV są dyskryminowani przez personel służby zdrowia, przez nauczycieli, rodziców, a nawet przez opiekunów religijnych. To powstrzymuje wiele osób przed przeprowadzaniem testów na HIV oraz leczeniem, uważa niemiecka Fundacja Ludność Świata. Skutecznych środków zapobiegawczych i „szerokiej edukacji seksualnej” domaga się również dzieło pomocy dzieciom UNICEF.

AIDS (Acquired Immune Deficiency Syndrome, czyli nabyte osłabienie immunologiczne organizmu) powoduje całkowite załamanie systemu immunologicznego. Wywołuje go HIV - ludzki wirus niedoboru odporności. Prognozy UNICEF przestrzegają, że nowe infekcje wirusem HIV wzrosną rocznie z 250 tys. w 2015 do niemal 400 tys. w 2030 roku.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Pogotowieduchowe.pl

2018-07-19 20:20

Justyna Walicka | Archidiecezja Krakowska

Wezwanie. Pogotowie rusza, choć jest nieco dziwne: lekarze bez kitli, nie dają zastrzyków, nie przepisują recept i nie zabierają do szpitala, choć zdarza się, że kierują do specjalisty. Nawet sygnał tego pogotowia jest zupełnie inny. Telefoniczny.

Pexels/pixabay.com

W tym roku minęło sześć lat od narodzin inicjatywy, której założeniem było stworzenie takiej przestrzeni, gdzie potrzebujący ludzie będą mieli bezpośredni dostęp do kapłana dokładnie wtedy, kiedy tego potrzebują. Tak powstało pogotowie duchowe, które trwa, służy i wciąż się rozwija. Jego pomysłodawcą i inicjatorem jest kapucyn br. Benedykt Pączka.

Zielona żarówka

Na stronie pogotowieduchowe.pl znajduje się mapa Polski, na której zaznaczone są ikonki żarówek - jedne mają kolor czerwony, inne zielony. Te drugie informują, gdzie w tym momencie znajduje się kapłan, który czeka na telefon. Obok mapy widnieje także lista księży, przy których również znajdziemy ikonki żarówek informujące o ich gotowości. Warto jednak pamiętać, że może zdarzyć się sytuacja, w której mimo zielonej żarówki kapłan w danej chwili nie odbierze telefonu. Należy wtedy próbować ponownie za jakiś czas albo wybrać innego kapłana z listy.

18 h na dobę 7 dni w tygodniu

Obecnie w to dzieło zaangażowanych jest 17 kapłanów (zarówno diecezjalnych jak i zakonników) pracujących nie tylko w Polsce, ale i poza granicami kraju. Traktują swoje kapłaństwo jako misję i chcą być otwarci oraz dostępni dla ludzi w praktyce. Każdy z nich dyżuruje co najmniej jeden dzień w tygodniu (na stronie można dokładnie sprawdzić kto kiedy jest dostępny, a także przeczytać krótką informację na temat księdza, z którym w danym czasie można podjąć rozmowę). Kapłani dyżurują każdego dnia tygodnia od godz. 6.00 aż do północy. Od tego roku oprócz rozmowy telefonicznej istnieje także możliwość nawiązania kontaktu mailowego. Wystarczy wysłać wiadomość na adres kaplan@pogotowieduchowe.pl, w kilku słowach przedstawić się, tak by ksiądz wiedział, do kogo kieruje odpowiedź oraz zadać pytanie bądź nakreślić problem.

Chciałam być anonimowa

Jeśli natomiast nie masz potrzeby rozmowy, ale nosisz w sercu ważną dla Ciebie intencję, możesz poprosić o modlitwę. Wystarczy otworzyć zakładkę „Modlitwa" i wpisać intencję, a ta zostanie natychmiast przesłana do zgromadzenia, które w danym dniu podjęło się posługi modlitewnej.

Nie są to jedyne możliwości zaangażowania się w dzieło pogotowia duchowego. Zawsze przecież możesz „stanąć po drugiej stronie" i to ty swoją modlitwą lub postem wesprzeć tę inicjatywę - posługujących kapłanów oraz dzwoniące osoby. A o tym, że ludzie naprawdę dzwonią i otrzymują wsparcie oraz pomoc, świadczą m.in. ich świadectwa:

„Bardzo dziękuję za tę piękną inicjatywę. Rozmowa z kapłanem pomogła mi w trudnych chwilach po śmierci ważnej dla mnie osoby. Dzięki tej rozmowie odnalazłam ponownie właściwe ścieżki życia wewnętrznego, zyskałam też dobre rozeznanie tego, co się działo w moim sercu. Życzę kapłanom posługującym w Pogotowiu wszelkich łask i błogosławieństw. Pamiętam w modlitwie".

„Weszłam tutaj jakiś czas temu... Byłam w kryzysie... Pomyślałam, że zamiast zrobić coś głupiego zadzwonię na pogotowie duchowe. Wiedziałam, że wtedy dyżuru nie ma kapłan z mojego rejonu. Odpowiadało mi to, bo chciałam być anonimowa, nie chciałam by padła propozycja spotkania/rozmowy. Chciałam tylko porozmawiać, odwrócić złe myśli. Rozmowa, życzliwość i chęć pomocy tego kapłana z pogotowia pomogły mi.(...) Dziękuję bardzo za pogotowie. Wiem, że w sytuacji alarmowej mogę tu zadzwonić, spotkać się realnie w moim mieście. Nie muszę iść sama ze swoim ciężarem, bo Bóg posyła mi swoich kapłanów".

Pogotowieduchowe.pl - warto dobrze zapamiętać ten adres. Być może kiedyś ktoś z nas lub bliskich nam osób będzie potrzebował takiej pomocy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem