Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Opus Magnum. Kulowskie Wieczory z Muzyką

Wielkie dzieła, wielcy wykonawcy

2017-02-15 15:05


Edycja lubelska 8/2017, str. 4-5

Z archiwum T. Księskiej-Falger
Teresa Księska-Falger

URSZULA BUGLEWICZ: – Dzięki Pani inicjatywie, od 2013 r. w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II odbywają się koncerty w ramach cyklu „Opus Magnum. KULowskie wieczory z muzyką”. Co jest główną ideą tych spotkań?

TERESA KSIĘSKA-FALGER: – „Opus Magnum – KULowskie wieczory z muzyką” są propozycją, która stanowi swoiste dopełnienie tego wszystkiego, co ważne dla KUL, a więc wpisuje się zarówno w istotne wydarzenia – święto patronalne, inauguracja roku akademickiego, czy kolejna rocznica powstania uczelni – a także przywołują wyjątkowe osoby wpisane w historię tego miejsca, jak św. Jan Paweł II, założyciel KUL-u ks. Idzi Radziszewski, czy Aniela hrabina Potulicka, której fundacja wspiera uczelnię. Staramy się, by wszystko, co jest istotą tego miejsca, miało jeszcze dodatkowy walor – walor muzyczny. Wiadomo, muzyka nie tylko łagodzi obyczaje, ale przede wszystkim wzbogaca nas wszystkich duchowo; jest pięknem, prawdą i treścią o uniwersalnym przesłaniu. Mówimy zatem o czymś, co stało się faktem; o wydarzeniu, które się sprawdziło, i które jest potrzebne.

– Jak tworzony jest program koncertów? Czym inspiruje się Pani w doborze programu i artystów?

– „Opus Magnum – KULowskie wieczory z muzyką”, to wielkie dzieła i wielcy wykonawcy. Zawsze pamiętam, by obok dzieł twórców wszech czasów, w każdym koncercie pojawiała się muzyka polska, narodowa, w najpiękniejszym sensie tego pojęcia. Ta o wyjątkowej zawartości merytorycznej, duchowym pięknie, harmonii i melodyce, stąd utwory Chopina, Szymanowskiego, Pendereckiego, Lutosławskiego, Nowakowskiego i wielu innych. Artyści są dla mnie równie istotni, ponieważ wielkie dzieła wymagają wspaniałych wykonań. Jeśli tak, to zapraszam do tego projektu muzyków, którzy są laureatami wielu konkursów, legitymują się wyróżniającym dorobkiem artystycznym, w których sposobie dźwiękowej narracji odnajduję wszystko to, co mnie samą zachwyca. Oczywiście wierzę, że spełniając wszystkie te warunki, będę miała szansę dzielenia się muzycznym pięknem i odczuciem ze wszystkimi, którzy zechcą przyjść na koncert.

– Kogo usłyszymy w najbliższym sezonie, który rozpoczyna się już 26 lutego?

– W najbliższym sezonie będziemy mieć artystów, którzy naprawdę mówią do nas dźwiękami. Jako pierwszy – Tomasz Ritter, laureat wielu konkursów, zwycięzca Międzynarodowego Konkursu Młodych Pianistów „Arthur Rubinstein in memoriam” w Bydgoszczy, konkursów w San Sebastian, Enschede, Pradze, w Polsce – słowem utalentowany człowiek z Lublina. To jest jeszcze jeden powód, by cieszyć się razem, że mamy taki czas, gdy talent, pracowitość i wspólne dzieło, także rodziców, których dobrze znam, tak pięknie zaowocowało. W jego wykonaniu usłyszymy utwory Bacha, tego największego z kantorów luterańskich, a następnie Chopina, Brahmsa i Prokofiewa. Muzykę wszech czasów, ale i wykonanie, po którym sobie wiele obiecuję. W kwietniu będzie Kwartet Akademos w składzie: Anna Szabelka, Joanna Cogiel, Aleksandra Batog i Danuta Sobik-Ptok; w czerwcu – Piotr Tarcholik i Monika Tarcholik, znakomici muzycy zrodzeni w polskich akademiach, związani z Krakowem; w październiku – Piotr Banasik, jeden z najbardziej utalentowanych i utytułowanych młodych pianistów, wspaniały wychowanek prof. Andrzeja Jasińskiego z katowickiej Akademii Muzycznej. Na zakończenie sezonu, w grudniu, mistrzostwo w każdym calu: Nelson Goerner i kwartet polskich artystów (Jakub Jakowicz, Katarzyna Budnik-Gałązka, Marcin Zdunik i Krzysztof Firlus), którzy znaczą znacznie więcej niż można się spodziewać. Każdy z nich osobno i wszyscy razem stanowią przykład talentów wielkiej miary i umiejętności gry zespołowej, co jest sztuką wyjątkową.

– Tym razem artyści zagrają na wyjątkowym instrumencie…

– Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II podpisał umowę z Markiem Lamertem, dyrektorem Yamaha Music Europe GmbH Sp. z o.o. oddział w Polsce, na bezkosztowe wypożyczanie fortepianu koncertowego. Markowy instrument, jeden z trzech, który bywa udostępniany podczas Międzynarodowych Konkursów Pianistycznych im. Fryderyka Chopina w Warszawie, zostanie do nas przywieziony na każdy koncert, w każdym ze wskazanych terminów cyklu „Opus Magnum”. Warto przypomnieć, że na takim właśnie fortepianie w 2010 r. konkurs wygrała Julianna Awdiejewa! Bardzo mnie cieszy, że będziemy dysponować tej klasy instrumentem; to dar zarówno dla artystów, jak i dla publiczności. Akustyka auli im. Stefana kard. Wyszyńskiego, w której odbywają się koncerty, skrywa tajemnicę starych gmachów, w których wszystko brzmi harmonijnie. Niegdyś słyszałam opowieści, że w tej auli mogą odbywać się wyłącznie sesje naukowe. Jednak nie jest to prawda; tam doskonale brzmi cały ciąg alikwotowy, wszystko jest tym, czym być powinno: barwą, dynamiką, pięknem.

– Na takie koncerty nie trzeba kupować biletów…

– Ks. prof. Antoni Dębiński, rektor KUL, podjął decyzję, że nie biletujemy koncertów. Zarówno miasto Lublin, jak i KUL (dzięki środkom sponsorskim) poważnie dzielą między siebie koszty wydarzenia, słuchacze zatem mogą uczestniczyć w artystycznych wydarzeniach nie tylko dla prostej przyjemności, ale i z poczuciem faktu, że oto ofiarowuje się im nadzwyczajną możliwość obcowania ze sztuką najwyższej próby.

– Niektórzy boją się muzyki poważnej; sądzą, że jej odbiór jest zbyt wymagający. Zatem, czy są to koncerty dla każdego?

– Nie uznaję lęku przed sztuką. Wystarczy świadomość, że duchowe piękno szeroko rozumianej muzyki klasycznej jest tą wartością, bez której trudno wyobrazić sobie życie. Tak to odbieram ja, wykształcony muzyk i człowiek, który stale kocha to, co robi. Więc po pierwsze, trzeba zapomnieć o lęku. Po wtóre, nie powinno być żadnych zahamowań, bo jeśli coś jest pięknem, jest też autentyczną drogą dla każdego z nas; wystarczy przyjść, siąść wygodnie i otworzyć się na propozycje, które płyną z estrady. To wszystko. Po jednym koncercie, drugim, piątym nagle poczujemy, że to naprawdę jest dla nas i o nas. Że w swej istocie muzyka stanowi wyraz naszego człowieczeństwa. Nigdy nie jest tak, że jakiś autor robi sobie układanki dźwiękowe, beztrosko zapisuje stosy papieru... To jest zawsze i wciąż potrzeba wyrażania przeżyć, przemyśleń i doświadczeń. A kompozytor to człowiek, więc pisze nie tylko o sobie, ale i o ludziach, dzieląc się językiem uniwersalnym, mową dźwięków, ze wszystkimi, którzy chcą stać się częścią tego zjawiska, a więc słuchać.

– Każdy koncert poprzedza Pani wprowadzeniem. Czy zwraca Pani uwagę publiczności na program, na wykonawców, czy też dzieli się osobistymi przeżyciami?

– Staram się łączyć wszystkie te elementy. Mówiąc krótko, moje zawodowe doświadczenie jest doświadczeniem osoby, która ukończyła studia instrumentalne z rozszerzoną teorią, całe życie grała, uczyła innych, pisała o muzyce, organizowała wydarzenia artystyczne. Tak się też szczęśliwie dzieje, że muzyka ciągle mnie fascynuje i nie czuję zmęczenia żadną z form mojej działalności. Jestem pianistką, więc „dotykam” wszystkich utworów, które później wybrzmiewają na estradzie. Dużo słucham, przegrywam wiele partytur, czytam o nich... Chciałabym, żeby ludzie mieli świadomość, że dzielę się z nimi czymś, co jest moim głębokim przeżyciem i wiarą w wartość tego, co za chwilę zostanie wykonane. Staram się też pokazać, że muzyka jest dla nas, dla wszystkich. W związku z tym, faktycznie, moje wypowiedzi przed koncertami nie mają charakteru akademickiej dysertacji, ale są od początku do końca zwyczajne i proste. Mówię jak osoba, która kocha. I tyle.

– Skąd w Pani tyle miłości do muzyki?

– Muzykę wyniosłam z domu. Moja mama była miłośniczką muzyki i zawsze zachęcała mnie do jej słuchania. Niegdyś mieliśmy stare, poniemieckie radio. Pamiętam rok 1960 i Konkurs Chopinowski w Warszawie, który wygrał fenomenalny Włoch Maurizio Pollini. Każdego wieczoru, podczas przesłuchań, siedziałam z mamą przy radiu i słuchałyśmy transmisji z Sali Koncertowej Filharmonii Narodowej w Warszawie. Byłam prawie dzieckiem, ale doskonale pamiętam zachwyt swój i mamy. Pamiętam też, już po konkursie, że sama, tak od siebie, często śpiewam zasłyszane wówczas melodie, fragmenty mazurków, ballad. Moja mama szybko zorientowała się, że we mnie „coś jest”; coś, co wymaga rozwoju i opieki profesjonalisty. Tak zaczęły się moje lekcje fortepianu. Dziś fascynację sztuką dźwięku dzieli ze mną moja córka Dominika, skrzypaczka i profesor jednego z muzycznych uniwersytetów w Wiedniu. Dla niej muzyka też jest treścią życia.

Rektor KUL zaprasza w niedzielę, 26 lutego, na koncert z cyklu „Opus Magnum – KULowskie wieczory z muzyką”. Z okazji 95. rocznicy śmierci ks. Idziego Radziszewskiego, założyciela i pierwszego rektora KUL, z nadzwyczajnym recitalem fortepianowym wystąpi Tomasz Ritter. W programie utwory Johanna Sebastiana Bacha, Fryderyka Chopina, Johannesa Brahmsa i Sergieja Prokofiewa. Słowo o muzyce: Teresa Księska-Falger. Koncert rozpocznie się o godz. 18 w auli im. Stefana kard. Wyszyńskiego (KUL, al. Racławickie). Wstęp wolny

* * *

Teresa Księska-Falger
Absolwentka Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Krakowie w klasie fortepianu prof. Tadeusza Żmudzińskiego, laureatka wielu konkursów i nagród; jako pianistka występowała w salach koncertowych w Polsce i na świecie; autorka licznych felietonów i recenzji muzycznych, niegdyś zawodowo związana z Wydziałem Artystycznym UMCS, Ogólnokształcącą Szkołą Muzyczną I i II stopnia im. K. Lipińskiego w Lublinie oraz Filharmonią im. H. Wieniawskiego w Lublinie; inicjatorka licznych festiwali i wydarzeń muzycznych, od 2010 do 2016 r. prezes Towarzystwa Muzycznego im. Henryka Wieniawskiego w Lublinie.

Tagi:
muzyka

Rozważania każdy układa sam

2018-02-22 10:40

Z Adamem Prucnalem rozmawia Małgorzata Cichoń
Edycja małopolska 8/2018, str. VII

Po raz piąty będzie można wziąć udział w Muzycznej Drodze Krzyżowej. O wyjątkowym nabożeństwie – organizowanym 11 marca o godz. 20 w kościele pw. Chrystusa Odkupiciela Człowieka (Redemptor Hominis) w Krakowie (ul. Stelmachów 137) – opowiada „Niedzieli” muzyk Adam Prucnal

Paweł Zechenter
Adam Prucnal

Małgorzata Cichoń: – Dlaczego jeden z „Brathanków” zaangażował się w to wydarzenie?

Adam Prucnal: – Jako człowiek związany od zawsze z muzyką, w naturalny sposób dołączyłem do inicjatywy wymyślonej przez tutejszą parafiankę, dr Kingę Mastalerz, śpiewającą w chórze w Krakowie-Mogile. Od 7 lat należę do parafii Chrystusa Odkupiciela Człowieka, gdzie przeprowadziłem się z serca krakowskiego Salwatora. Także tu staram się aktywnie, wraz z rodziną, uczestniczyć w życiu parafii.

– A wcześniej?

– W mojej rodzinnej Dębicy, najpierw w parafii św. Jadwigi brałem udział w służbie liturgicznej. Od najmłodszych lat angażowałem się muzycznie przy oprawie Apeli Jasnogórskich, prowadziłem zespół „Rewerenda”. A potem, w powstałej parafii Miłosierdzia Bożego udzielałem się także podczas Mszy św. za Ojczyznę i przy nabożeństwach patriotycznych. Tu byłem jednym z pomysłodawców i realizatorów przez pierwsze lata odbywającego się do dziś festiwalu „Polonia Semper Fidelis”. Potem w Tarnowie, u Księży Filipinów, założyłem i prowadziłem przez wiele lat z sukcesami zespół – orkiestrę „Gaudium”. To był koniec lat 80. ubiegłego wieku, kiedy była jeszcze spora inwigilacja, także w Kościele. Przypłaciłem swoją aktywność, zainteresowania i obecność w tym nurcie sporymi kłopotami. Po wielu, wielu latach, na występie w krakowskim Muzeum Armii Krajowej dowiedziałem się od jednego z pracowników IPN, że miałem swojego „TW”. I wtedy sporo niewytłumaczalnych dla mnie do tej pory zdarzeń okazało się nieprzypadkowymi...

– Jak z perspektywy czasu patrzy Pan na te trudności?

– Dziś traktuję tamte – oraz kolejne wynikające z nich zdarzenia – jako swoiste krzyże, które pojawiły się na mojej drodze, ale mnie nie przygniotły. Niepowodzenia, porażki, przegrane są po prostu wpisane w nasze życie. Ważne jest, by nie zapominać o Bożej Opatrzności i nie skupiać się tylko na przytłaczających nas problemach. Zdecydowanie polecam takie myślenie, a wtedy jakiekolwiek utrudnienia działać zaczną wręcz stymulująco. Każdy z nas może naśladować Jezusa w ich przezwyciężaniu. W sytuacjach wydających się bez wyjścia, szczerze polecam modlitwę o. Dolindo Ruotolo: „Jezu, Ty się tym zajmij”.

– Podczas Muzycznej Drogi Krzyżowej teksty rozważań kolejnych stacji zastępują utwory wykonywane na żywo przez solistów, zespoły i chóry...

– Zastępują albo właściwie powinno się powiedzieć: wypełniają muzyką. Podczas nabożeństwa podawane są tylko numery i nazwy stacji. Rozważania każdy z uczestników układa w swoim sercu, a muzyka powinna mu w tym pomóc. Pasja Chrystusa miała wielki wpływ na dziedzictwo muzyki i powstanie niezliczonych i wybitnych dzieł. Nie wszystkie prezentowane w czasie nabożeństwa utwory odnoszą się, programowo, bezpośrednio do Pasji. Ich wspólnym mianownikiem jest jednak to, że potrafią tak oddziaływać, by każdy mógł w sobie wzbudzić refleksję, wzruszenie...

– Czy są kompozycje specjalnie przygotowane na to krakowskie nabożeństwo?

– Co roku przygotowuję opracowanie jednej z pieśni wielkopostnych lub utwór związany z muzyką Jerozolimy sprzed dwóch tysięcy lat. Wykonujemy je rodzinnie: ja wraz z moją żoną Iwonką oraz dziećmi Ingą i Przemkiem, grając na skrzypcach. W tym roku chcę, by towarzyszył nam też kolega grający na duduku – instrumencie dętym, którego dźwięki Jezus zapewne słyszał, gdy modlił się w Ogrójcu. Duduk był powszechny wśród ówczesnych pasterzy z Bliskiego Wschodu.

– Usłyszymy wiele dzieł muzyki klasycznej, ale też dźwięki z Podhala...

– Tak, będą z nami zaprzyjaźnieni ze mną wspaniali górale: Hania Chowaniec-Rybka – pierwsza wokalistka zespołu „Brathanki”, Andrzej Jarząbek Fiś, Paweł Trebunia-Tutka i Robert Czech. Wykonają rdzenną, folkową muzykę, ale powiązaną z tematyką pasyjną.

– Czym kierujecie się, wybierając poszczególne utwory?

– Najważniejszy jest ich przekaz – ma nie zakłócić odbioru nabożeństwa i sprzyjać kontemplacji. Część repertuaru proponuje Stanisław Kowalczyk, który prowadzi chór i orkiestrę w Krakowie-Mogile. Część sugerują soliści i wykonawcy. Wiele osób z parafii bierze aktywny udział w wydarzeniu, a są to m.in. śpiewaczki na stałe współpracujące z Operą Krakowską. Konsultujemy swoje wybory, aby zachować różnorodność, także gatunkową. Każdy ćwiczy w swoim zakresie, a przed nabożeństwem mamy próbę akustyczną w kościele.

– Wykonawców słyszymy, ale ich nie widzimy...

– ...bo znajdują się na chórze. Zarówno oni, jak i wierni patrzą na ołtarz główny, gdzie góruje figura Chrystusa wpisana w przestrzenny krzyż. Kontemplujemy wydarzenia Drogi Krzyżowej. To nie jest koncert. To jest nabożeństwo. Procesja liturgiczna udaje się do poszczególnych stacji. To, co najważniejsze, jest na pierwszym planie... Muzyka ma pomóc, przenieść myśli tam, gdzie trzeba.

– Przygotowujący nabożeństwo pasyjne muzycy przeżywają to, co prezentują, czy raczej skupiają się na estetyce?

– Wiem, że to wydarzenie jest bardzo wzruszające także dla wykonawców. Nie prezentują bowiem utworów dla ich oceny czy poklasku. Czują się odpowiedzialni, by pomóc innym w rozważaniu poszczególnych stacji. Na co dzień w naszym zawodzie niezbędne są twarde kompetencje, czyli wszystko to, co składa się na bycie profesjonalnym wykonawcą. Warsztat okupiony jest ciężką pracą i niewiele ma wspólnego z metafizyką. Przygotowanie muzyczne, m.in. takiej Drogi Krzyżowej, jest pozbawione elementów, które przychodzą dopiero w czasie wykonania. Dla mnie bardzo istotne jest to, że wszyscy artyści deklarują, iż to nabożeństwo jest dla nich bardzo dużym przeżyciem. Dziękują, że mogli wziąć w nim udział, choć niektórzy przygotowywali się do niego jak do jakiegoś zwykłego wykonania...

– Wydarzenie wpisuje się więc w nową ewangelizację?

– W naszej parafii to ludzie wymyślają, organizują różne przedsięwzięcia. Jest ich sporo. Ks. proboszcz Kazimierz Kijas oczywiście wyraża opinię, pomaga, ale mówi: „Dobra, tylko proszę się tym zająć”. Inicjatywa nie jest gaszona, a wręcz przeciwnie – podsycana. I to daje przestrzeń do wspólnego ewangelizowania. Także obecność wśród nas w parafii ks. Bogusława Mielca jest dla mnie osobiście wielkim intelektualnym i duchowym wsparciem. To, oraz inne podejmowane i realizowane przez parafian działania, jest zapewne malutkim wkładem w nową ewangelizację.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Przeżyć depresję

2018-02-14 10:25

Ewa Wesołowska, psycholog
Niedziela Ogólnopolska 7/2018, str. 52-53

Dotyka coraz częściej. Nas albo naszych bliskich. Zabiera energię, radość, utrudnia życie. 23 lutego obchodzimy Dzień Walki z Depresją. Jak ją przeżyć? Co robić, gdy zauważymy jej symptomy u naszych bliskich?

Björn Braun 200%/fotolia.com

Żyjemy w czasach, w których najnowsze technologie stwarzają wiele możliwości komunikowania się ludzi ze sobą, praktycznie w każdym czasie i miejscu. Jednocześnie w tłumie ludzi człowiek staje się coraz bardziej samotny – zagubiony w relacjach z innymi, zagubiony w świecie uczuć i w samym sobie. Powszechny – również dla dzieci i młodzieży – przekaz, że w życiu liczą się osiągnięcia, efektywność, skuteczność, dążenie do perfekcji, wydaje się tylko pogłębiać izolację człowieka. W połączeniu z innymi licznymi zmianami społecznymi stwarza to znacznie większe nie tylko ryzyko pojawienia się różnorakich zaburzeń psychicznych, ale także znacznie większą trudność radzenia sobie z nimi, kiedy już się pojawią.

Statystyki

Ryzyko zachorowania na depresję w ciągu całego życia waha się w granicach: 10-25% dla kobiet i 5-12% dla mężczyzn. W świetle tych statystyk problem staje się bardzo bliski nam wszystkim. Najprawdopodobniej wokół nas jest ktoś, kto cierpi, cierpiał albo będzie cierpiał na depresję. Może także się okazać, na różnych etapach życia, że problem będzie dotyczył także i nas. Kiedy myślimy „depresja”, możemy mieć bardzo różne wyobrażenia na ten temat. Głębokie cierpienie człowieka nie zawsze jest widoczne „na pierwszy rzut oka”. Częściej nawet nie jest. Stąd tak często, kiedy ktoś popełnia samobójstwo, słyszymy zaskoczenie bliskich i otoczenia. Okazuje się, że nikt się tego nie spodziewał, nikt nic nie wiedział. Dlatego łatwo nie zauważyć tych, którzy cierpią nawet blisko nas. Cierpią często w samotności, izolując się stopniowo od swoich bliskich, przyjaciół. Wysoka pozycja społeczna, wykształcenie, uroda i wiele innych rzeczy nie chronią przed depresją. Na zewnątrz możemy widzieć człowieka osiągającego liczne sukcesy, a wewnątrz siebie żyje on w wielkim bólu i samotności.

Smutek

Zatrzymując się przy depresji, warto odróżnić to, co jest prawidłową i naturalnie pojawiającą się reakcją emocjonalną, od tego, co będziemy rozpatrywać już jako zaburzenie depresyjne. W życiu często przeżywamy smutek, a także złość, lęk, żal. Przeżywanie tych emocji to bardzo istotna część naszej codzienności. Np.: koleżanka miała do nas zadzwonić, ale nie zadzwoniła. Odczuwamy smutek i złość. Te emocje mówią nam o naszych głębokich, bardzo ważnych potrzebach: potrzebie miłości, bliskości, akceptacji. Czasami potrzeby te mogą nie być przez nas do końca uświadomione. Czasami się ich wstydzimy, spychamy na margines naszego życia tak, by ich nie przeżywać, nie odczuwać. Odbieramy je jako coś zagrażającego dla nas samych. Tymczasem nasze uczucia mają nam coś bardzo istotnego o nas samych do powiedzenia. Smutek jest naturalną reakcją na wszelką doświadczaną przez nas utratę: rzeczy, własnej wartości, stratę bliskiego człowieka, i domaga się, aby go przeżyć, zatrzymać się przy nim przez jakiś czas.

Depresja

O depresji zaczynamy mówić wtedy, kiedy reakcja obniżonego nastroju przedłuża się, trwa powyżej dwóch tygodni i właściwie zaczyna być już stanem, który towarzyszy nam przez większą część dnia. W depresji prócz przeżywanego smutku lub pustki istotne są także inne symptomy. Może to być utrata dotychczasowych zainteresowań i zdolności do odczuwania przyjemności. To, co do tej pory sprawiało radość, teraz zaczyna być obojętne albo budzi niechęć. Takiej osobie można zaproponować wyjście do kina, wycieczkę rowerową, spotkanie z przyjaciółmi, chociaż można spotkać się z obojętnością albo niechęcią, mimo że jeszcze niedawno sama inicjowała podobne wydarzenia. Czasami nawet w najbliższym otoczeniu trudno o zrozumienie takiej postawy. Można to przecież odczytać jako przejaw niechęci do osoby, która proponuje wspólne spędzenie czasu. Jest to jednak jeden z objawów choroby. Towarzyszy temu również brak energii, nieadekwatne ciągłe zmęczenie często wzmocnione trudnościami ze snem bądź odwrotnie – nadmierną sennością. Osoby cierpiące na depresję często coraz bardziej zamykają się w sobie, uciekają w coraz większą samotność i izolację. Pogrążają się w coraz bardziej krytycznym spojrzeniu na samych siebie. Charakterystyczny dla tych osób jest nie tylko negatywny obraz samego siebie, ale także świata i przyszłości. Często podejmujemy próby przekonania takiej osoby, że przecież jest inaczej, ale na pewnym etapie choroby jest to niemożliwe. Co więc możemy zrobić i jak pomóc?

Pomoc

Jedna z przyczyn depresji wiąże się z doświadczeniem w przeszłości straty, często źle przeżytej, zapomnianej. Strata ta najczęściej dotyczy bliskich osób. Może wiązać się z czyjąś nieobecnością w pewnym okresie życia, śmiercią kogoś bliskiego, rozwodem rodziców, wyjazdem jednego z nich, a także z ich fizyczną bądź emocjonalną niedostępnością. Nie mamy wpływu na historię bolesnych przeżyć tej osoby, ale to, co możemy zrobić teraz, to po prostu z nią BYĆ we wszystkim, co przeżywa. To bardzo cenne, kiedy stworzymy bezpieczną przestrzeń do tego, by mogły zostać wyrażone uczucia nie w samotności, ale wobec drugiej osoby.

Bezpieczna przestrzeń oznacza najczęściej empatyczną obecność i gotowość słuchania. Słuchanie może też być milczeniem, czasami obydwu stron, bo w milczeniu w sposób niewerbalny człowiek też wyraża siebie. Bycie przy osobie cierpiącej na depresję nie jest łatwe, ponieważ bardzo szybko może pojawić się w nas poczucie bezradności i przytłoczenia intensywnością przeżywanych przez nią, a także przez nas samych emocji. To właśnie m.in. dlatego, aby uniknąć w sobie trudnych uczuć, tak skłonni jesteśmy do porad w stylu: „weź się w garść”, „zobaczysz, wszystko będzie dobrze” itd. Trzeba bardzo uważać, aby unikać tego typu stwierdzeń. Takie „dobre rady” mogą jedynie pogłębić ból i jeszcze bardziej oddalić osobę cierpiącą od innych ludzi. Kiedy pojawia się poczucie bezradności, może to być sygnał, aby szukać pomocy u specjalisty: psychologa, psychoterapeuty, a czasami u lekarza psychiatry. W wielu sytuacjach pomoc specjalisty jest wręcz niezbędna. Trzeba być na to szczególnie wrażliwym, kiedy pojawiają się stwierdzenia dotyczące śmierci czy niechęci do życia.

Dlaczego?

Pojawiające się w nas uczucia, szczególnie te bolesne, domagają się, aby w odpowiednim momencie zatrzymać się na nich, przeżyć je i pójść dalej. Depresja jest bolesnym doświadczeniem, w którym często dochodzą do głosu nieprzeżyte wcześniejsze doświadczenia emocjonalne. Ich natężenie i intensywność sprawia, że nie da się po prostu „pójść dalej”. Trzeba się zatrzymać na dłużej, przeżyć, przepracować je, często korzystając z pomocy kompetentnej osoby. Wobec cierpienia pojawia się wiele pytań „dlaczego?„. Depresję trudno zrozumieć, poddać racjonalnemu wytłumaczeniu, ale skoro się pojawia, to znaczy, że nasze uczucia i przeżycia domagają się, aby się nimi zająć, w pewnym sensie aby zaopiekować się tym w nas, co kiedyś najprawdopodobniej zostało porzucone.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Trwa kongregacja Ruchu Światło - Życie

2018-02-24 14:56

o. Stanisław Tomoń

Pod hasłem „Młodzi w Kościele” na Jasnej Górze trwa 43. Kongregacja Odpowiedzialnych Ruchu „Światło-Życie”. Tegoroczne spotkanie trwa w dniach 23-26 lutego z udziałem ponad tysiąca osób. Kongregacja, odbywająca się na Jasnej Górze, jest czasem poświęconym na przygotowanie do kolejnego roku pracy formacyjnej, która rozpocznie się latem.

Niedziela TV

W tym roku w czasie Kongregacji rozważane jest pytanie o przyszłość ruchu, który postrzegany był głównie jako wspólnota młodzieżowa, a dziś gromadzi głównie dorosłych i małżonków z Domowego Kościoła. Papież Franciszek podkreśla, że młodzi są nadzieją Kościoła, stąd ruch stanął przed wyzwaniem, jak w swoim charyzmacie odnaleźć siły, które pozwolą mu na nowo przyciągnąć dzieci i młodzież do grup oazowych.

Zobacz zdjęcia: Oaza melduje się

„Ta coroczna Kongregacja Ruchu Światło-Życie, w tym roku już 43., związana jest z prezentacją nowego tematu na najbliższy rok formacyjny. W tym roku właśnie tym tematem będą słowa: ‘Młodzi w Kościele’ – one nawiązują do hasła tegorocznego Synodu Biskupów w Rzymie: ‘Młodzież, wiara i rozeznanie powołania’ – mówi ks. Marek Sędek, moderator generalny Ruchu Światło-Życie – Po to się gromadzimy, żeby odpowiadać sobie na to pytanie – jak zachęcać młodych ludzi do bycia w Kościele. Ewangelia jest zawsze atrakcyjna dla ludzi młodych, ona pociąga ludzi młodych, daje przestrzeń, pewną perspektywę, nadzieję. Problemem natomiast jest znalezienie odpowiedniego języka komunikacji z młodymi, bo zmieniają się czasy , zmienia się sposób przekazu pewnych treści, i trzeba znaleźć adekwatne do tych czasów słowa, środki, aby Ewangelię głosić młodym”.

Tradycyjnie do sanktuarium przybyli moderatorzy i animatorzy z Polski i zagranicy - Niemiec, Ukrainy, Słowacji, Czech i Białorusi. Po raz pierwszy jako delegat ds. Ruchu Światło-Życie z ramienia Episkopatu, w Kongregacji bierze udział bp Krzysztof Włodarczyk, biskup pomocniczy diec. koszalińsko-kołobrzeskiej. Jak podkreśla biskup-delegat, inspiracja do tegorocznej Kongregacji jest podwójna: „Pierwsza to jest przygotowywany Synod Biskupów, który będzie poświęcony młodym ludziom – ‘Młodzież, wiara i rozeznanie powołania” (15. Zgromadzenie Zwyczajnego Synodu Biskupów, zwołanego przez papieża Franciszka, odbędzie się w październiku 2018 r. w Rzymie – przyp. BPJG). To jest jakby wyjście naprzeciw. Natomiast druga inspiracja, to patrzymy, jakie są w tej chwili proporcje członków Ruchu Ś-Ż – okazuje się, że jest po 50%. Kiedyś mówił się, że Ruch Ś-Ż to ruch dzieci i młodzieży, dzisiaj te proporcje wyrównały się, to znaczy 50% to są dzieci i młodzież, a 50% to już Ruch dojrzały, czyli rodzinna gałąź - Domowy Kościół. Dobrze, że on się rozwija, że ci ludzie, którzy są ukształtowani w tej formacji dziecięcej, młodzieżowej, kontynuują swoją obecność w Ruchu, i czerpią z charyzmatu właśnie w tej gałęzi rodzinnej, natomiast nie przybywa tak szybko dzieci i młodzieży. I trzeba sobie postawić pytanie, skąd to się bierze. Sam Synod Biskupów to też jest sygnał, że to nie jest problem nasz – krajowy, polski, ale jest to też ogólnoświatowy problem obecności młodego pokolenia w Kościele. Jest ich mniej, rzeczywiście. Nawet, jeśli przyjmują sakrament bierzmowania, to widzimy tę dziwną tendencję do zerwania później ze wspólnotą Kościoła. Ale nie można tylko ubolewać, tylko wiedzieć problem, ale trzeba szukać rozwiązania, szukać antidotum”.

Jak mówi Jolanta Szpilarewicz, odpowiedzialna główna Instytutu Niepokalanej Matki Kościoła, aby zaprosić młodych do uczestnictwa w życiu Kościoła, „potrzebne są wydarzenia – i te ewangelizacyjne, głoszenie Słowa Bożego, zaproszenie młodych. Tutaj te środowiska mają szansę zapraszać młodych. Ważne jest też oddziaływanie w szkole – młodzi do młodych najprędzej docierają, więc i formowanie młodych, aby oni mieli odwagę, śmiałość, by znali konkretne sposoby, jak wychodzić do swoich rówieśników i zapraszać ich na tę drogę. To zawsze pozostaje jako droga uniwersalna. Oczywiście są też środki bardziej nowoczesne – Internet otwiera bardzo duże przestrzenie, by zapraszać młodych”.

W programie dorocznego spotkania przewidziane są m.in. wykłady, spotkania modlitewne, świadectwa, a także błogosławieństwo nowo przyjętych członków. Sobotniej Mszy św. o godz. 14.15 w bazylice jasnogórskiej przewodniczyć będzie bp Marek Solarczyk, biskup pomocniczy diec. warszawsko-praskiej, a w niedzielę i poniedziałek w Kaplicy Matki Bożej Eucharystie celebrować będzie bp Krzysztof Włodarczyk, delegat KEP ds. Ruchu Światło-Życie.

Podczas spotkania na Jasnej Górze po raz pierwszy zostanie zaprezentowana piosenka Marty i Darka Madejskich pt. „Młode serca”, która wygrała w konkursie na piosenkę roku formacyjnego 2018/2019 Ruchu Światło-Życie. „U nas jest zwyczajem, że na każdy rok pracy formacyjnej, niezależnie od stałego programu formacyjnego, wybieramy znak roku, piosenkę roku. W tym roku piosenkę skomponowali nasi ludzie z Ruchu Ś-Ż , na podstawie Ewangelii św. Marka i homilii Ojca Świętego Franciszka. Piosenka nosi tytuł ‘Młode Serca’” – informuje ks. Marek Sędek.

Na pytanie, jakich owoców spodziewa się po tegorocznej Kongregacji, moderator generalny ks. Marek Sędek odpowiada: „Taka Kongregacja to przede wszystkim nabranie ‘nowego ducha’. Nasze spotkanie to nie tylko rozważanie, nie tylko referaty, ale i modlitwa, podtrzymywanie więzi. Zjeżdżamy się tu z całej Polski, ale nie tylko – bo są też z zagranicy, z Niemiec, Ukrainy, Słowacji, Czech, Białorusi, mamy też listy jedności z Filipin i Chin. Więc jest to dla nas takie spotkanie jedności. A czego się spodziewam? Przede wszystkim odnowienia nowej gorliwości. Chcemy przekazywać tradycję Kościoła, ale przekazywanie tradycji to nie znaczy przekazywanie popiołu, tylko to znaczy rozpalanie ognia, który ciągle z Kościele płonie i ma płonąć”.

„Ruch Światło-Życie przede wszystkim jest propozycją, aby kroczyć z Chrystusem przez życie, żeby w Nim odnajdywać fundamenty dla budowania, tak jak to Jan Paweł II mówił, projektu na swoje życie. I właśnie temu chce służyć Ruch Światło-Życie. Chcemy różnymi nowymi inicjatywami, pomysłami towarzyszyć młodym w ich podejmowaniu decyzji życiowych, i towarzyszyć im przede wszystkim ze słowami Chrystusa” – podkreśla moderator generalny.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem