Reklama

Brama do pierwszej księgi bożego objawienia

2017-02-15 15:05

Rozmawia ks. Adam Stachowicz
Edycja sandomierska 8/2017, str. 6-7

Ks. Adam Stachowicz

Z ks. Adamem Lechwarem, dyrektorem ośrodka „Brama Bieszczad”, o radościach i trudnościach w prowadzeniu tego typu placówki, rozmawia ks. Adam Stachowicz

KS. ADAM STACHOWICZ: – Macie pierwszy okrągły jubileusz. Dziesięć lat – wydaje się to mało, ale tak naprawdę to wystarczający czas, aby nie tylko zdobyć doświadczenie, ale też wykształcić pewien profil działalności. Co jest głównym celem pracy w ośrodku? Komu on ma służyć? Co tu macie do zaoferowania?

KS. ADAM LECHWAR: – Kiedy dziesięć lat temu rodziła się myśl o posiadaniu w Bieszczadach stałej bazy, a nie tylko przejściowej – takiej wypożyczanej na wakacje, wówczas wiele wyzwań i problemów związanych z realizacją tego projektu było trudnych do przewidzenia. To fakt! Jesteśmy w Ruchu Światło-Życie naszej diecezji bogatsi o wiele doświadczeń. Często w medialnych przekazach i innych rozmowach – powiedzielibyśmy „stolikowych” – słyszy się o pieniądzach Kościoła, które trzeba opodatkować, o powinnościach, jakie Kościół ma wobec ubogich, o Kościele seniorów i nieobecnej w nim młodzieży itp., itd. W szerokiej opcji tych wątków dokonywały się nasze działania. Była to odpowiedź na narzekania, że młodzieżą nikt się nie zajmuje, że proponuje się jej jakąś mizerię, z której ona na pewno nie zechce skorzystać ze względu na podłe warunki materialne na rekolekcjach oazowych, nieciekawe miejsca, albo jakiś górnolotny, nieprzystający do życia program wychowawczy. Zawsze znajdą się ludzie, którzy rozumieją problem i szczerze poradzą czy też wprost pomogą. Proszę zauważyć, że po 1989 r. pojawiły się nowe okoliczności życia ludzi wiary w naszej ojczyźnie. Powstały też nowe zapotrzebowania i możliwości. Polacy wyjeżdżający za granicę widzieli wyposażenie parafii i różnych domów rekolekcyjnych, gdzie pomieszkiwali dzięki zawartym wcześniej znajomościom. Tym właśnie profilem, w którym miała się zrealizować działalność naszego ośrodka, była szeroko pojęta ewangelizacja. Taki cel nakreślił przed Ruchem Światło-Życie jego założyciel – sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki. Taki cel przyświeca Fundacji „Światło-Życie” – wychować człowieka, człowieka wolnego od jakiejkolwiek patologii, wychować człowieka „w duchu humanitaryzmu i głębokiego poszanowania osoby ludzkiej w każdej fazie jej istnienia, zwłaszcza poprzez podtrzymywanie tradycji narodowej, pielęgnowanie polskości oraz rozwoju świadomości narodowej, obywatelskiej i kulturowej...” (statut Fundacji). Nie jest tajemnicą, że w naszej, polskiej rzeczywistości podglebiem działań zawartych w statucie Fundacji jest wiara i wynikająca z niej moralność, która zamyka się w przykazaniu miłości Boga i bliźniego. I tu już wydaje się zrozumiałe, komu ma służyć ośrodek. Nie jest on zamknięty jedynie w sferze działań ściśle kultycznych i religijnych. Jednak dojrzałość religijna jest jednym z elementów dojrzałości ludzkiej, dlatego nasz ośrodek jak najbardziej służy do przeprowadzania różnego typu rekolekcji. Są to typowe połączone z wypoczynkiem rekolekcje oazowe dla dzieci, młodzieży i rodzin, ale także rekolekcje dla gimnazjalistów przed bierzmowaniem, dla maturzystów czy grup studenckich. W czasie rekolekcji tego typu wykorzystuje się nie tylko Biblię, ale też pierwszą księgę Bożego objawienia, jaką jest przyroda: jej piękno i potęgę, a to łatwo zauważyć w Bieszczadach. Wykorzystuje się także materialne dzieła kultury, bo takimi są świątynie rzymsko- czy grekokatolickie, a także żydowskie domy modlitwy. Zwiedzając je z grupą rekolekcyjną czy wycieczkową, trudno nie zwrócić uwagi, że ich istnienie, pełne pasji piękno dedykowane jest Panu Bogu. Korzystają z naszej bazy także różne grupy parafialne jak orkiestry, chóry, świeckie wspólnoty i stowarzyszenia, które przyjeżdżają, by razem pobyć, zintegrować się czy podzielić się wiedzą np. z zakresu zdrowia jak amazonki, diabetycy i inni. Często wówczas proszą o Mszę św., o rozmowę, o uczestniczenie np. w ich trzeźwościowym mityngu.

– Jest Ksiądz pomysłodawcą, ale jednocześnie prowadzącym prace remontowe i obecnie kierownikiem ośrodka. Jakie trudności, ale również miłe chwile przez te lata były udziałem Księdza posługi?

– Wydaje mi się, że trudno by przypisywać mojej osobie pomysł na tworzenie tego ośrodka. Rodził się on w oazowym środowisku naszej diecezji w wielu dyskusjach, sugestiach, podpowiedziach, które pochodziły tak od biskupa, jak również od moderatorów, ale też od animatorów Ruchu oraz rodziców dzieci i młodzieży wypoczywających na Oazach. Oczywiście to konkretne miejsce zostało wskazane przez ludzi, którzy wcześniej przed 1992 r., czyli przed reorganizacją diecezji polskich, przyjeżdżali tu w ramach swojej przemyskiej diecezji. Prace formalne związane z nabyciem tego domu, pisaniem projektu czy jego remontem były mi zlecone z racji posługi moderatora diecezjalnego. Gdy w 2010 r. zostałem zwolniony z tej funkcji i objąłem probostwo w Nagorzycach, pozostało w mojej gestii prowadzenia Sandomierskiego Ośrodka Fundacji „Światło-Życie”. Z formalnego punktu widzenia była to instytucja, która wspierała prace Ruchu. Był to zatem element mojego oazowego zaangażowania mimo probostwa w ogólnodiecezjalne sprawy Ruchu. Najwspanialsze chwile w doświadczeniu tych dziesięć lat tworzenia Oazowego Domu Rekolekcyjnego w Olchowej to te, kiedy wychowankowie Oazy przyjeżdżali, by dołożyć swoją cegiełkę do tego dzieła. Często chodziło o posługę animatora grupy, ale nie mniej często o to, by nasz dom posprzątać, oczyścić otoczenie, wykarczować samosiejkę z parku, wygrabić wieloletnią ściółkę. Wielu animatorów, którzy podjęli pracę, przekazywało swoje oszczędności. Robili to często w sposób systematyczny, przekazując co miesiąc ze swojego konta np. 10 zł na cele remontu w Olchowej. To było bardzo ważne, bo czułem dzięki temu, że to nie jest moje widzimisię – jak niektórzy mówili, ale że to wspólne dzieło Ruchu Światło-Życie naszej diecezji.

– Kto korzysta z ośrodka w Olchowej? A może kilka słów, kto mógłby jeszcze przyjrzeć się Waszej ofercie?

– Połowa grup, które korzystają z ośrodka, pochodzi z naszej sandomierskiej diecezji i te zawsze przy rezerwacji mają pierwszeństwo. Mogą również korzystać z promocyjnych cen, które oferujemy. Są to zwykle grupy rekolekcyjne organizowane przez Ruch Światło-Życie, ale także różne grupy parafialne, jak służba liturgiczna ołtarza, KSM, schole czy nawet kapłani. Inną część korzystających stanowią grupy pielgrzymkowe, wycieczkowe, zielone czy białe szkoły, uczniowie przyjeżdżający na integrację w ramach nowej klasy. Mamy także grupy osób starszych, np. z klubów seniora, stowarzyszeń emerytów i rencistów oraz innych wspólnot świeckich. Ciekawe były spotkania kół gospodyń wiejskich, które tu przyjechały z programem rękodzielniczym, jak również grup taneczno-choreograficznych. Bardzo często przyjeżdżają do nas na wypoczynek rodziny. Są to zwykle weekendowe lub wakacyjne przyjazdy. Do najmilszych dla mnie należą przyjazdy młodzieży, która kiedyś wychowywała się w Ruchu Światło-Życie, a dzisiaj ci młodzi mają założone rodziny, podjęli rozmaitą działalność i wracają do miejsca swojej wakacyjnej formacji.

– Można korzystać z Waszej oferty i można też pomóc młodym przybywającym do ośrodka, przekazując 1 proc. podatku. Jak to zrobić? Jak też można się z Wami skontaktować?

– W dobie Internetu i telefonii komórkowej kontakt jest bardzo prosty. Działa, dzięki pracy oazowych wolontariuszy, strona internetowa naszego domu: www.motbramabieszczad.kylos.pl, tu też znajdziemy inne dane kontaktowe, np. numer na komórkę: 698-626-985 lub 730-150-340 i łatwe przejście do fanpage’a na Facebooku. Na naszych stronach jest również numer, którym posługujemy się przy odliczeniach 1 proc. podatku na wsparcie działalności Fundacji „Światło-Życie” – KRS 0000071891 z dopiskiem w rubryce cel szczegółowy: DLA OŚRODKA W SANDOMIERZU. Serdecznie dziękujemy wszystkim, którzy do tej pory wspierali nas swoim odliczeniem podatkowym i prosimy o dalszą życzliwość, także tych, którzy do tej pory nie wiedzieli, że można to dzieło wesprzeć.

Tagi:
jubileusz

Stąd bliżej do Nieba

2019-02-13 23:01

Anna Skopińska

Maria Niedziela

Ksiądz wraz ze swoim poprzednikiem - ks. Antonim Głową sprawowali Eucharystię w 60. rocznicę pracy sióstr na Stokach. W mieszkaniu, w przedwojennym bloku, w małej kaplicy, która zwłaszcza dla osób chorych i starszych stała się miejscem, gdzie powierzają swoje troski, problemy i radości Dobremu Pasterzowi. Bo świeccy, jak przypominała przełożona generalna s. Gracjana Zborała, to trzeci zakon pasterski, a łódzki dom to niejako pamiątka po założycielce bł. Marii Karłowskiej, bo choć w nim fizycznie nie była, to placówka ta związana jest ściśle z podjętym przez nią kilkadziesiąt lat wcześniej apostolatem - posługą pielęgniarską kobietom chorym wenerycznie w łódzkim miejskim szpitalu im. Marii Magdaleny przy ul. Tramwajowej 13. Od 1 sierpnia 1927 roku założycielka zakonu przez kilka lat przebywała w Łodzi. Tu jej praca była szczególnie potrzebna. Maria Karłowska nie żałowała trudu i czasu dla kobiet, które utraciły swą godność. Założyła nie tylko szpital dla kobiet chorych wenerycznie, ale też ośrodek w Romanowie (1932 r.).

Szpital i służba kobietom

Na łódzki jubileusz w minioną sobotę przybyły m.in. siostry, które przeszły przez kapliczkę na Stokach. To ponad 30 zakonnic. Swoje spotkanie rozpoczęły historią zgromadzenia na ziemi łódzkiej i niełatwych ścieżek, jakimi musiały kroczyć. To przede wszystkim wspomniany szpital, do którego 1 sierpnia 1927 roku przybyło 10 sióstr – w tym 7 pielęgniarek. Weszły w wyjątkowo trudne warunki. Jak wiemy z historii: „Zaczęły swą pracę od koniecznych remontów i zewnętrznych porządków. Zorganizowały szpital na wzór lecznicy w Toruniu: z kaplicą, salami szpitalnymi, jadalnią i pracownią. Najwięcej trudu włożyły w przygotowanie ogrodu. Dotychczas szpital miał tylko obszerne, ale zagracone podwórko, właściwie bagnisty nieużytek. Zorganizowały tam ogród kwiatowo-warzywno-owocowy z inspektami. Nad oczyszczonym stawem przerzuciły mostek. Pacjentki, których liczba dochodziła do 150, zdobyte powoli miłością i taktem sióstr, uspokoiły się i coraz chętniej angażowały się w prace razem z siostrami. Obok zajęć w ogrodzie, podjęły szycie bielizny szpitalnej, co uzupełniało skąpy budżet szpitala. Z biegiem czasu udało się wprowadzić katechizację pacjentek i przygotowanie do sakramentów świętych. Równocześnie działał dom wychowawczy dla dziewcząt lekkich obyczajów w Radogoszczu, przy ul. Kościuszki 15, w wydzierżawionej na ten cel willi z ogrodem. Bp Wincenty Tymieniecki, a także władze miejskie, gorąco poparli ten projekt. Jednak na skutek narastających trudności finansowych, zakład w 1932 r. został przeniesiony do Romanowa pod Łodzią”.

Ukrywanie kapłanów

W czasie okupacji dom przestał istnieć. Mieszkające tam siostry przeszły tułaczkę przez więzienie na Radogoszczu, skąd z innymi zakonnicami zostały wywiezione. Uniknęły tego jedynie siostry pracujące w szpitalu św. Marii Magdaleny, które - staraniem dyrekcji placówki - zwolniono. Jak czytamy w historii zgromadzenia: W latach wojny szpital był pod zarządem lekarzy i obsługi niemieckiej, jednak siostry – zawierzając Opatrzności Bożej - ukrywały kapłanów, między innymi ojców jezuitów. Nazwisk ojców Jezuitów nie znamy, ale wiadomym jest, że we wspólnocie sióstr na Tramwajowej ukrywał się ks. proboszcz Czesław Ochnicki z Łasku, przebrany w habit pasterki, pod imieniem s. Stanisławy. Po powrocie do swej parafii, z wdzięczności za ocalenie mu życia przez pasterki, w 1947 r. przysłał do zgromadzenia kandydatkę (niedawno zmarłą S. Ezechielę Krawczyk), której sam o tym opowiedział.

Zamurowane drzwi

Siostry ze szpitala udzielały pomocy współsiostrom uwięzionym w obozie w Bojanowie i rozproszonym w rodzinach po zwolnieniu z tego obozu, jako starsze, niedołężne i chore. Wspomagały też materialnie biedne rodziny, służyły bezinteresowną pomocą chorym poza szpitalem, chociaż oficjalnie było to zakazane”. Stąd słowa z jubileuszowej homilii – niezwykłe to było powołanie. Powołanie i odzyskiwanie człowieka, który się zachwiał. Powołanie okupione cierpieniem w Radogoszczu, zamurowaną kaplicą w szpitalu – mówił ks. Izydorczyk. Bo po wojnie, w 1954 roku, gdy od 1949 roku, siostry już nie mogły pracować w szpitalu, ale nadal mieszkały na jego terenie, zamurowano drzwi do szpitalnej kaplicy, by z oddziału nikt nie mógł do niej wchodzić. Dopiero po trzech latach mur wyburzono a siostrom ponownie (na krótko) pozwolono pracować z chorymi. Szpital św. Marii Magdaleny przeniesiono też na Stoki. Siostry poszły za nim i tak w lutym 1969 roku osiadły na ul. Skalnej 7.

skalna i Stoki

Tu zajęły się przede wszystkim pracą w parafii i katechizacją. Obecnie wspólnota liczy dwie siostry. Ale to nadal ważne miejsce dla Łodzi, dla mieszkańców, dla tych, którzy poszukują wsparcia, pomocy, opieki duchowej a nawet rozmowy czy po prostu uśmiechu. Tu to wszystko odnajdują. Pośród przedwojennych wojskowych bloków, na najwyżej położonym osiedlu miasta. Może stąd bliżej do nieba? A może ciągle aktualne są słowa bł. Marii Karłowskiej: Nie ma co się lękać, aby Łódź zginąć miała, /.../ jeżeli w Łodzi Zbawiciel będzie z nami, a my czuwać będziemy u Jego stóp”. Tak, jak czuwają od dziesiątek lat pasterki.

Na jubileuszu sióstr obecne też były siostry antonianki, bo jak podkreślali kapłani – oba te zgromadzenia żyją w Łodzi w ogromnej symbiozie. I oba służą drugiemu człowiekowi.


CZYTAJ DALEJ

Reklama

Norwegia łamie prawa człowieka

2019-02-19 11:11

Artur Stelmasiak

Decyzja norweskich władz o wydaleniu z Oslo konsula RP dr. Sławomira Kowalskiego wywołała wiele głosów krytyki zarówno w Polsce, jak i w Skandynawii. - W ciągu 2 tygodni pod nasza petycją #MuremZaKonsulem podpisało się ponad 30 tys. osób i dziś przynieśliśmy jo ambasady Królestwa Norwegii - mówiły mec. Jerzy Kwaśniewski, prezes Instytutu Ordo Iuris.

Artur Stelmasiak

Uznanie za persona non grata polskiego konsula, który ratował polskie dzieci, by mogły się wychowywać w swoich rodzinach, spotkało się z oburzeniem ze strony tamtejszej Polonii. Dlatego jej przedstawiciele zorganizowali manifestację przed Ambasadą Królestwa Norwegii w Warszawie. - Nie zgadzamy się z praktyką władz Norwegii, która odwołuje polskich dyplomatów tylko dlatego, że zgodnie z obowiązującym norweskim i międzynarodowym prawem bronią praw polskich rodzin i polskich dzieci. To nie jest pierwszy taki przypadek i obawiamy się, że kolejnego konsula, który przyjedzie do Oslo także może spotkać ten sam los - mówił przed ambasadą Artur Kubik, przewodniczący związku zawodowego w Norwegii "Solidaritet Norge".

Konsul dr Sławomir Kowalski jest znany z pomocy wielu polskim rodzinom przed opresyjnymi działaniami ze strony urzędu Barnevernet. W 2016 r. otrzymał od polskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych tytuł „Konsula Roku”. MSZ wskazywało, że nagroda jest „ukłonem wobec wszystkich, którzy walczą o polskie dzieci i godność polskiej rodziny za granicą". - Pan konsul przez 5 lat wzorowo służył polskim rodzinom w Norwegii i dlatego został wydalony na podstawie całkowicie fałszywych zarzutów i pomówień. Ujawniony przez instytut Ordo Iursi filmu pokazuje, że to norwescy urzędnicy Barnevernet oraz policjanci złamali prawo dyplomatyczne określone w Konwencji Wiedeńskiej - podkreślił mec. Jerzy Kwaśniewski. - Z dowodów wynika jednoznacznie, że konsul reprezentujący Rzeczpospolitą Polskę chciał tylko dostać się do polskiego dziecka. I niestety nie pozwolono mu na to, a policja usunęła go z naruszeniem jego nietykalności. To są jednoznaczne dowody na złamanie Konwencji Wiedeńskiej. I dziś w imieniu 30 tys. sygnatariuszy chcemy stanowczo zaprotestować zarówno przeciwko takiemu traktowaniu polskich obywateli, jak i przedstawicieli dyplomatycznych Rzeczpospolitej Polski.

W ambasadzie zostało złożone pismo, w którym Instytut Ordo Iuris i Związek Zawodowy „Solidarność” w Norwegii domagają się wprowadzenia zmian proceduralnych korzystnych dla polskich rodzin w tym kraju. - To są rekomendacje, które nie tylko są wytworem naszej pracy i analiz, ale także powtórzeniem międzynarodowej krytyki i rekomendacji Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy oraz Trybunały Praw Człowieka w Strasburgu ws. prawa człowieka w Norwegii - tłumaczył Kwaśniewski.

Podczas pikiety przed ambasadą obecna była także przewodnicząca parlamentarnego Zespołu "Dobro dziecka jako cel najwyższy" poseł Barbara Chrobak. - Jako polityk i poseł liczę na to, że to jest ostatni taki skandaliczny przypadek, gdy przedstawiciel dyplomatyczny RP zostaje wydalony. Dla nas jest ważna współpraca z Norwegią, ale nie może być to współpraca na zasadzie jednostronnej - mówiła Barbara Chrobak, poseł klubu Kukiz'15. - Jestem zadowolona z odpowiedniej i stanowczej odpowiedzi polskich władz, ale także faktu, że pani Silje Garmo jest dziś z nami. Rzeczpospolita Polska udzieliła jej azylu przed władzami Norwegii, które nie przestrzegają podstawowych praw człowieka.

Protest przed siedzibą ambasady Królestwa Norwegii w Warszawie został zorganizowany przez norweską Polonię. W Ambasadzie złożone zostało pismo, którego autorzy domagają się wprowadzenia w Norwegii „gwarancji proceduralnych, korzystnych dla rodziców oraz ich dzieci”.

Oczekują oni:

1. Zapewnienia udziału tłumacza na każdym etapie postępowania w celu zniwelowania bariery językowej uniemożliwiającej rodzicom i dziecku pełne uczestnictwo w postępowaniu;

2. Informowania władz konsularnych RP o każdym przypadku ingerencji Barnevernet w funkcjonowanie rodzin polskich obywateli przybywających na terytorium RP;

3. Zagwarantowania prawa do bezpośredniego kontaktu polskich obywateli z konsulem RP;

4. Poddania niezwłocznej kontroli niezawisłych sądów decyzji o ograniczeniu lub pozbawieniu pieczy nad dzieckiem lub praw rodzicielskich. Decyzja o odebraniu dziecka winna zostać uzasadniona i doręczona rodzicom, a dziecku wyjaśniona w sposób dla niego zrozumiały;

5. Przekazania odebranych dzieci do rodzin zastępczych w Polsce i pod jurysdykcję sądu RP, zgodnie zKonwencją Haską z 19 października 1996 r. o jurysdykcji, prawie właściwym, uznawaniu, wykonywaniu i współpracy w zakresie odpowiedzialności rodzicielskiej oraz środków ochrony dzieci;

6. Poszanowania prawa dziecka do nierozrywania jego więzi z rodzicami. Zagwarantowania dziecku prawa do regularnego utrzymywania osobistych relacji i bezpośredniego kontaktu z matką, ojcem, rodzeństwem, dziadkami nawet w przypadku pozbawienia rodziców praw rodzicielskich;

7. Utworzenia systemu wsparcia dla rodzin którym odebrano dzieci. Objęcie ich opieką prawną i psychologiczną;

8. Nierozdzielania rodzeństwa w przypadku odebrania rodzicom więcej niż jednego dziecka; zapewnienia, aby dziecko odebrane rodzicom trafiło w pierwszej kolejności do dalszych krewnych;

9. Zapewnienia, aby decyzja o powierzeniu pieczy nad dzieckiem osobom trzecim była poddawana okresowej weryfikacji, w celu dokonania oceny, czy właściwy dla dziecka nie byłby powrót pod opiekę rodziców – uwzględniać przy tym należy najlepszy interes dziecka oraz jego opinię;

10. Zapewnienia, aby poddanie dziecka opiece osób trzecich nastąpiło z uwzględnieniem jego tożsamości religijnej, etnicznej oraz kulturowej oraz z poszanowaniem więzi istniejącej między rodzeństwem;

11. Ustanowienia stałych organów nadzoru i zapewnienia kontroli parlamentarnej instytucjom opieki społecznej;

12. Powołania wspólnej, norwesko-polskiej, międzyrządowej komisji bieżąco monitorującej wprowadzanie punktów wskazanych powyżej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Nowy rektor krakowskiego seminarium

2019-02-20 14:20

archidiecezja krakowska

Decyzją Metropolity Krakowskiego arcybiskupa Marka Jędraszewskiego, po biskupie Januszu Mastalskim, obowiązki rektora Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie od 1 marca br. obejmie ks. Andrzej Tarasiuk, dotychczasowy ojciec duchowny Seminarium.

cwr-skawina.pl
Ks. Andrzej Tarasiuk był gościem warsztatów psychoedukacyjnych dla kobiet, organizowanych przez Urząd Miasta i Gminy w Skawinie oraz Centrum Wspierania Rodziny w Skawinie
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem