Reklama

Sacroexpo 2018

Dziękuję i wszystkim wam błogosławię

2017-03-16 08:02

Oprac. ks. Piotr Nowosielski
Edycja legnicka 12/2017, str. 1, 5

Ks. Piotr Nowowsielski
Bp Tadeusz Rybak

To jedne z ostatnich słów, jakie wypowiedział przed śmiercią pierwszy biskup legnicki Tadeusz Rybak. Wiadomość o jego śmierci dotarła do diecezjan we wtorek 7 marca 2017 r. Ksiądz Biskup zmarł nad ranem w domu, w którym spędził ostatnie lata życia, naznaczone krzyżem choroby i cierpienia

Ksiądz biskup dr Tadeusz Rybak był synem Bolesława i Heleny z domu Tylman. Urodził się 28 października 1929 r. w Milanówku k. Warszawy. Tam też ukończył szkołę podstawową i liceum ogólnokształcące. W 1948 r. otrzymał świadectwo dojrzałości i tegoż roku wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu. Święcenia kapłańskie otrzymał w archikatedrze wrocławskiej 2 sierpnia 1953 r., z rąk bp. Franciszka Sonika, sufragana kieleckiego.

Po święceniach pracował w duszpasterstwie pełniąc obowiązki wikariusza parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Bielawie (1953-54), parafii św. Stanisława i św. Doroty we Wrocławiu (1954-55) oraz w parafii św. Stanisława w Świdnicy (1955-56). W latach 1956-57 pracował w Instytucie Katechetycznym w Trzebnicy-Bętkowie. W 1957 r. rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, które ukończył w roku 1962, uzyskaniem tytułu doktora teologii.

W latach 1962-77 r. był wicerektorem Metropolitalnego Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu oraz wykładowcą teologii dogmatycznej i liturgiki. W tym samym czasie był członkiem Komisji Episkopatu Polski ds. Seminariów Duchownych oraz członkiem Rady Duszpasterskiej i Komisji Liturgicznej Archidiecezji Wrocławskiej. W 1969 r. został mianowany honorowym kapelanem Ojca Świętego.

Reklama

28 kwietnia 1977 r. został powołany przez Papieża Pawła VI do godności biskupa tytularnego Benepoty i ustanowiony biskupem pomocniczym metropolity wrocławskiego. Sakrę biskupią otrzymał w archikatedrze wrocławskiej 24 czerwca 1977 r. z rąk abp. Henryka Gulbinowicza. Współkonsekratorami byli biskupi: Wincenty Urban i Jerzy Modzelewski.

Od 1 lipca 1977 r. bp Tadeusz Rybak został ustanowiony wikariuszem generalnym Arcybiskupa Wrocławskiego. W 1978 r. został także członkiem Kapituły Metropolitalnej Wrocławskiej, a w 1982 r. jej prepozytem.

W latach 1983-94 bp Tadeusz Rybak był przewodniczącym Komisji Episkopatu Polski ds. Liturgii i Duszpasterstwa Liturgicznego. W tym czasie Komisja przygotowała do druku niemal wszystkie księgi liturgiczne, którymi posługujemy się w większości do tej pory.

Ojciec Święty Jan Paweł II powołał 25 marca 1992 r. bp. Tadeusza Rybaka na pierwszego biskupa diecezjalnego nowo utworzonej diecezji legnickiej. Ingres do katedry odbył się 24 maja 1992 r. Od tej pory bp Rybak wraz z współpracownikami podjął trud organizowania życia nowej diecezji.

2 czerwca 1997 r. na jego zaproszenie przybył do Legnicy z wizytą apostolską Jan Paweł II, który dokonał wtedy koronacji najstarszego obrazu maryjnego w Polsce – obrazu Matki Bożej Łaskawej z Krzeszowa. Staraniem Biskupa Legnickiego krzeszowski kościół, w którym odbiera cześć obraz Matki Bożej Łaskawej, został podniesiony przez Stolicę Apostolską do godności bazyliki mniejszej.

Był inicjatorem wielu wydarzeń duszpasterskich mających na celu ożywienie wiary wśród mieszkańców diecezji. Urząd biskupa legnickiego pełnił do 30 kwietnia 2005 r., kiedy to, po osiągnięciu kanonicznego wieku 75 lat życia, odszedł na emeryturę.

Jego dewizą posługiwania pasterskiego było zawołanie: „Per Christum – in Spiritu – ad Patrem” – czyli: Przez Chrystusa – w Duchu – do Ojca”.

Tagi:
bp Tadeusz Rybak

Rocznica śmierci Pierwszego Biskupa Legnickiego

2018-03-07 16:13

© ks. Piotr Nowosielski

W dniu 7 marca 2018 r., w legnickiej Katedrze, w południe, została odprawiona Msza św. w rocznicę śmierci pierwszego biskupa legnickiego Tadeusza Rybaka. Liturgii przewodniczył obecny Biskup legnicki Zbigniew Kiernikowski.

Ks. Piotr Nowosielski

W Mszy św. koncelebrowanej, uczestniczyli także biskupi: biskup pomocniczy Marek Mendyk, oraz biskupi seniorzy: bp Stefan Regmunt z diecezji Zielonogórsko-gorzowskiej oraz bp Stefan Cichy z diecezji legnickiej. Wśród księży koncelebransów obecni także byli m.in.: Kanclerz kurii, Rektor Wyższego Seminarium Duchownego z gronem przełożonych i profesorów, księża Proboszczowie, przedstawiciele Zgromadzeń Zakonnych i in.

Wśród uczestników modlitwy, byli obecni m.in.: członkowie rodziny, klerycy, siostry zakonne, wraz z Siostrami które służyły posługą Zmarłemu w czasie jego życia i choroby, bliscy współpracownicy świeccy, delegacje różnych parafii i grup społecznych.

Biskup legnicki, zachęcał wszystkich do dziękczynienia Panu Bogu za dar dla diecezji Pierwszego Biskupa, który był organizatorem życia diecezjalnego.

Ks. Piotr Nowosielski

- Dziękujemy Bogu za jego posługę i modlimy się o Boże miłosierdzie dla niego. Jesteśmy w zgromadzeniu tych, którzy o nim pamiętają, korzystali z jego posługi, nim się opiekowali, byli jego bliskimi, krewnymi, przyjaciółmi. Jesteśmy w tym, co się nazywa Communio sanctorum (z łac. społeczność, obcowanie świętych), dlatego że nasze życie rozpoczęte na chrzcie świętym, jest życiem ku wieczności, i dlatego czujemy tę wspólnotę, łączność, komunię – mówił ksiądz Biskup.

Przypomnijmy, że bp Tadeusz Rybak, urodził się 28 października 1929 roku w Milanówku koło Warszawy.

Świecenia prezbiteratu otrzymał 2 sierpnia 1953 roku z rąk biskupa Franciszka Sonika, sufragana kieleckiego.

Po święceniach pracował w duszpasterstwie pełniąc najpierw obowiązki wikariusza W latach 1956-1957 pracował w Instytucie Katolickim w Trzebnicy – Bętkowie.

W roku 1957 rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, które ukończył uzyskawszy tytuł doktora teologii w 1962 roku.

Od 1 września 1962 do 1977 roku był wicerektorem Metropolitalnego Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu, oraz wykładowcą teologii dogmatycznej i liturgiki. W tym samym czasie był członkiem Komisji Episkopatu do spraw Seminariów Duchownych oraz członkiem Rady Duszpasterskiej i Komisji Liturgicznej Archidiecezji Wrocławskiej.

W 1969 roku został mianowany kapelanem Ojca Świętego.

28 kwietnia 1977 roku został powołany przez Pawła VI biskupem tytularnym Benepoty i ustanowiony Biskupem Pomocniczym Arcybiskupa Henryka Gulbinowicza, Metropolity Wrocławskiego. Sakrę biskupią otrzymał 24 czerwca 1977 roku w Katedrze Wrocławskiej.

Od 1983 roku biskup Tadeusz Rybak był przewodniczącym Komisji Episkopatu Polski do spraw Liturgii i Duszpasterstwa Liturgicznego. W tym czasie komisja przygotowywała większość ksiąg liturgicznych, jakimi posługujemy się obecnie w Polsce.

25 marca 1992 roku Ojciec Święty Jan Paweł II ustanowił biskupa Tadeusza Rybaka Pierwszym Biskupem Diecezji Legnickiej. Uroczysty Ingres odbył się 24 maja 1992 roku.

Po osiągnięciu wieku emerytalnego, zakończył zarząd diecezją 30 kwietnia 2005 roku, tj. w dni ingresu swego następcy bpa Stefana Cichego.

Ziemską pielgrzymkę zakończył w dniu 7 marca 2017 r. Jego pogrzeb odbył się 11 marca, a trumna z Jego ciałem została złożona w krypcie katedry legnickiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Jak powstała Litania Loretańska?

Justyna Wołoszka
Edycja szczecińsko-kamieńska 18/2007

Miesiąc maj, poświęcony jest w szczególny sposób Matce Bożej. Jest to miesiąc nabożeństw, podczas których rozbrzmiewa w kościołach, przy kapliczkach czy figurach przydrożnych Litania do Najświętszej Maryi Panny, nazywana popularnie Litanią Loretańską.

BOŻENA SZTAJNER

Miesiąc maj, poświęcony jest w szczególny sposób Matce Bożej. Jest to miesiąc nabożeństw, podczas których rozbrzmiewa w kościołach, przy kapliczkach czy figurach przydrożnych Litania do Najświętszej Maryi Panny, nazywana popularnie Litanią Loretańską.
Termin „litania” (gr. lite, łac. litanea = prośba, błaganie) oznacza dosłownie modlitwę błagalną. Od innych modlitw błagalnych różni się specyficznym układem. Złożona jest z szeregu wezwań-inwokacji, po których następuje stała odpowiedź, np.: „Módl się za nami” - w litaniach do Matki Bożej i świętych, a jeśli zwracamy się do Chrystusa lub innych Osób Boskich - „Zmiłuj się nad nami” lub „Wysłuchaj nas, Panie”.
„Wśród form modlitwy do Najświętszej Dziewicy zalecanych przez Kościół znajdują się litanie. Polegają one na dość długiej serii wezwań do Maryi, następujących po sobie w jednakowym rytmie i stwarzających jakby modlitewny strumień uwielbień i błagań. Wezwania bowiem, przeważnie bardzo krótkie, składają się z dwu części: pierwsza jest wychwalaniem (Panno łaskawa), druga - błaganiem („Módl się za nami”) („Dyrektorium o pobożności ludowej i liturgii”).

Przeczytaj także: Nowe wezwanie w Litanii Loretańskiej

Geneza Litanii Loretańskiej jest trudna do ustalenia. Najprawdopodobniej w swej charakterystycznej formie i podstawowym zarysie pojawiła się w manuskrypcie paryskim z końca XII wieku Można również wykazać, że niektóre wezwania skierowane do Maryi znajdowały się w Litanii do Wszystkich Świętych, z biegiem czasu dodawane nowe tytuły maryjne stawały się coraz liczniejsze i stopniowo utworzyły nową grupę, która oderwała się od początkowego pnia. Litania zwana jest „Loretańską” od miasteczka Loreto, położonym w prowincji Ancona, we Włoszech, gdzie znajduje się słynne sanktuarium maryjne. Wierzono, że w XIII wieku został przeniesiony przez aniołów do Loreto Domek Nazaretański, w którym przyszła na świat Matka Boża. Faktem jest, że litania była szczególnie propagowana i odmawiana przez pielgrzymów w tym sanktuarium maryjnym. Przybrała tam ostateczną formę i zaczęła promieniować na cały Kościół. Z roku 1531 pochodzi świadectwo używania jej w tym sanktuarium. Po raz pierwszy ukazała się drukiem w 1572 r. we Florencji i zawierała 43 wezwania. Do końca XVI wieku jeszcze co najmniej 20 razy, co świadczy o jej wielkim rozpowszechnianiu.
W dokumentach papieskich pojawiła się o niej wzmianka w 1581 r. w bulli „Redituri” papieża Sykstusa V, który udzielił za jej odmawianie 200 dniowego odpustu i zachęcał wiernych do jej odmawiania. Kolejne odpusty przypisali do niej Pius VII oraz Pius XI w 1932 r. Natomiast papież Benedykt XIV urzędowo ją zatwierdził i zezwolił stosować w publicznym kulcie Kościoła.
Wezwania Litanii Loretańskiej podlegały zmianom (dzisiejsza wersja litanii zawiera 52 wezwania). Usuwano lub wzbogacano ją nowymi wezwaniami w zależności od potrzeb i okoliczności. I tak w ciągu wieków oficjalnie dodano następujące inwokacje: „Wspomożenie wiernych” przypisywana Piusowi V w związku ze zwycięstwem nad Turkami pod Lepanto (1571); „Królowo bez zmazy pierworodnej poczęta” - Piusowi IX, dzień przed ogłoszeniem dogmatu o Niepokalanym Poczęciu NMP (1854); Leon XIII wprowadził wezwanie „Królowo Różańca świętego” (1883) oraz „Matko dobrej rady” (1903). W 1908 r. Kościół w Polsce uzyskał zgodę na włączenie tytułu „Królowo Korony Polskiej” (przekształcone po drugiej wojnie światowej w „Królowo Polski”). „Królowo pokoju” włączył Benedykt XV (1917), a papież Pius XII - „Królowo wniebowzięta” (1950) w związku z ogłoszeniem dogmatu o Wniebowzięciu NMP; „Matko Kościoła” (tytuł nadany przez Pawła VI w czasie Soboru Watykańskiego II) Jan Paweł II przyznał prawo Konferencji Episkopatów do włączenia go do litanii (1980); Janowi Pawłowi II zawdzięczamy też wezwanie „Królowo Rodziny” (1995). Oprócz zezwoleń na powszechne wprowadzenie inwokacji, wydano wiele zezwoleń ograniczonych do poszczególnych diecezji lub zgromadzeń zakonnych. I tak np. franciszkanie uzyskali pozwolenie na umieszczenie (na ostatnim miejscu) własnego wezwania „Królowo zakonu serafickiego” (1910), a karmelici stosują od 1689 wezwanie „Królowo szkaplerza świętego”.
Co do pobożnej praktyki odmawiania lub śpiewania Litanii warto przytoczyć fragment „Dyrektorium o pobożności ludowej i liturgii”. Czytamy tam: „W wyniku rozporządzenia papieża Leona XIII o kończeniu odmawiania różańca w październiku śpiewem Litanii Loretańskiej liczni wierni byli przeświadczeni, że litania jest tylko rodzajem dodatku do różańca. W rzeczywistości jednak jest ona czymś niezależnym. Litanie bowiem mogą stanowić samodzielny element hołdu składanego Maryi, być śpiewem procesyjnym, stanowić część nabożeństwa Słowa Bożego lub innych aktów liturgicznych”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Państwo Nowakowie prezentują nowe książki

2018-05-22 19:52


Prof. Andrzej Nowak wraz z Małżonką dr Justyną Chłap-Nowakową oraz Leszek Sosnowski, Prezes Wydawnictwa Biały Kruk, mają zaszczyt zaprosić:

26 maja 2018 (sobota) o godz. 16.30 do Auli św. Jana Pawła II w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia przy ul. św. Faustyny 3 w Krakowie-Łagiewnikach na spotkanie rodzinno-patriotyczne i uroczystą prezentację dwóch książek:

"Opowieści Złotego Kota" - wiersze dr Justyny Chłap-Nowakowej z ilustracjami Aleksandry Przybylskiej

"Filary Niepodległości" - rozmowy prof. Andrzeja Nowaka

Zapraszamy z rodzinami, także z dziećmi lub wnukami! Wstęp wolny!

Spotkanie poprowadzi Leszek Długosz

Wiersze recytować będzie Halina Łabonarska

O twórczości poetyckiej nie tylko dla dzieci opowie z okazji Dnia Matki i Dnia Dziecka dr Justyna Chłap-Nowakowa

Z okazji obchodzonego w tym roku 100-lecia odzyskania niepodległości wykład wygłosi prof. Andrzej Nowak

O swojej pracy ilustratorskiej przy książce „Opowieści Złotego Kota” zda krótko sprawę Aleksandra Przybylska

Tradycyjnie uroczystość zakończy składanie autografów i dedykacji odautorskich. Jest to idealna okazja, by zaopatrzyć się w piękne prezenty, także na Dzień Matki i Dzień Dziecka, oraz porozmawiać z naszymi wybitnymi autorami!

Więcej informacji na stronie wydawnictwa: https://bialykruk.pl/

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem