Reklama

Bałbała – duchowa mama

2017-03-16 08:02

Ks. Adam Stachowicz
Edycja sandomierska 12/2017, str. 6-7

Ks. Adam Stachowicz
Barbara Burek

– Dzieci nazywają mnie Basią, siostrą, duchową mamą, przyjaciółką, aniołem lub Bałbałą – z Barbarą Burek, misjonarką w Kazachstanie, rozmawia ks. Adam Stachowicz

KS. ADAM STACHOWICZ: – Jesteś od pół roku na posłudze misyjnej w Kazachstanie. Pisaliśmy już na łamach „Niedzieli Sandomierskiej” o Twoim przygotowaniu, posłaniu i wyjeździe na misję. Jest też duża grupa osób, która towarzyszy Ci poprzez modlitwę. Na czym polega Twoja posługa?

BARBARA BUREK: – Na co dzień pracuję w domach, w których przebywają dzieci w wieku od 5 do 13 lat. Domy te, podobne do internatów, prowadzone są przez parafię Niepokalanego Poczęcia NMP w Kapczagaju. Dzieci znalazły się u nas dlatego, że ich rodzice z różnych względów nie są zdolni do ich wychowywania. Do moich obowiązków należy praca, wychowywanie i towarzyszenie dzieciom, tak jak uczył św. Jan Bosco – patron Salezjańskiego Wolontariatu Misyjnego. Każdego dnia odprowadzam i przyprowadzam je ze szkoły, pomagam im w odrabianiu zadań domowych, uczę języka angielskiego i matematyki, a także pomagam w prowadzeniu ochronki dla dzieci, którą opiekują się siostry służebniczki wielkopolskie. Jednym z moich ulubionych zajęć na misji jest przebywanie i rozmowy z dziećmi. Często same przychodzą do mnie ze swoimi problemami, zwierzają się ze swoich trudności w domu. Ich historie są bardzo trudne i bolesne. Często zastanawiam się, skąd one czerpią tyle sił, by żyć i cieszyć się życiem. Uczą mnie przy tym bardzo pokory i cieszenia się małymi rzeczami. Czasami przychodzą tylko po to, żeby posiedzieć mi na kolanach lub by się przytulić. Moje dzieci potrzebują bardzo dowartościowania, wiary w siebie, w to, że sobie poradzą, że mają wartość, że mogą osiągnąć w życiu sukces. Dodatkowo dużą radością dla mnie jest to, że mogę pomagać w tutejszym kościele, śpiewając pieśni i grając na gitarze.

– Jak możesz nam opisać w kilku zdaniach Twój pobyt?

– Praca misyjna w Kapczagaju daje mi całe mnóstwo radości. Moje kazachstańskie dzieci są po prostu moją pasą. Bardzo lubię z nimi przebywać: udawać pająka, księżniczkę, tańczyć, kiedy dorośli nie widzą, i śpiewać przy zmywaniu naczyń. Dzieci nazywają mnie Basią, siostrą, duchową mamą, przyjaciółką, aniołem lub Bałbałą (zwłaszcza te, które nie wymawiają głoski „r”). Praca na misji bywa ciężka i pojawiają się kryzysy. Ciężko jest zwłaszcza w swobodnym posługiwaniu się językiem rosyjskim. Coraz częściej dzieci przychodzą do mnie ze swoimi problemami, zwierzają się ze swoich trudnych sytuacji w domu rodzinnym. W takich chwilach jestem bezradna. Wtedy wyciągam swoje dłonie i mocno przytulam dzieci, uśmiecham się, biorę pod rękę – mogę je tylko kochać. Często też śpiewam dzieciom – to łagodzi i uspokaja. No i jest jedna mowa (moja ulubiona), która jest niezastąpiona i rozumiana we wszystkich krajach świata. To... uśmiech i dobry humor. Kruszy wszelkie lody, buduje relacje, naprawia. Ja w Kazachstanie nie czynię wielkich rzeczy: nie zarządzam żadną placówką, nie leczę chorych, nie opatruję krwawiących ran. Robię bardzo proste rzeczy, ale staram się je robić z wielką miłością. Pobyt tutaj pozwala mi lepiej poznać siebie, co jest niezwykle cennym doświadczeniem. Przez to mogę doceniać i dziękować za wszystko Bogu, ale także jeszcze bardziej pracować nad sobą. Poza tym poznaję wspaniałych i inspirujących ludzi, nowe miejsca, kulturę i tradycje Kazachstanu. Podczas mojego pobytu mam też okazję od czasu do czasu wyskoczyć w góry, które tak kocham.

– Co najbardziej Cię zaskoczyło? Tak pozytywnie, a może też i od tej trudnej strony Twojego pobytu?

– Kazachstan to kraj sprzeczności i skrajności. Wśród bogactw kultury, zasobów naturalnych, piękna krajobrazu, tradycji, jest wiele przejawów biedy i ubóstwa. Niektórzy ludzie żyją z dnia na dzień, pozbawieni podstawowych praw człowieka, brak jest perspektyw godziwej pracy. Jednak najbardziej przykrą dla mnie sprawą jest doświadczenie i obserwacja, jak niszczące i straszne konsekwencje niesie ze sobą alkoholizm. Nie tylko wśród mężczyzn, ale także kobiet i dzieci. Każdego dnia na nowo mnie coś zaskakuje albo zachwyca. Zaskoczyło mnie, że dzieci mimo swojej trudnej sytuacji, zranień, jakich doświadczyli od rodziców, nadal bardzo ich kochają i mimo wszystko tęsknią za nimi.

– Dlaczego możemy mówić o posłudze misyjnej w Kazachstanie w dalekiej Azji? Przecież to nie Afryka, a z tym kontynentem kojarzą nam się misje?

– Misja jest tam, gdzie są ludzie i konkretny człowiek. Potrzeba nas wszędzie tam, gdzie nie słyszano jeszcze o Bożej miłości i miłosierdziu. Misjonarze są potrzebni również tam, gdzie zapomina się, jaką wartością jest drugi człowiek, gdzie niszczona jest jego godność. Tak bywa też i w Kazachstanie. Dzieci, które pojawiają się w naszych domach, niewiele mają wspólnego z Kościołem. W ich domach nie mówi się o Bogu. Natomiast lubią słuchać, gdy mówię im o sobie i o moim doświadczeniu z żywym Jezusem Chrystusem. Czasami dopytują mnie o szczegóły, zadają dociekliwe pytania. Jedna z dziewczynek – Arina, powiedziała mi pewnego dnia, że gdy siedzi obok mnie i przytula się, to tak jakby przytulała Jezusa. To było dla mnie bardzo ważne doświadczenie, m.in. przez to, że wyjazd do Kazachstanu na misję nie był spełnieniem moich marzeń. Zawsze uważałam, że w Afryce jest największa potrzeba misji. Okazuje się jednak, że jest inaczej.

– Jak wygląda religijność w Kazachstanie? Na ile jest podobna, a na ile różni się od naszej w Polsce?

– Religią dominującą w Kazachstanie jest islam, a katolicy stanowią niewielką grupę. Są to w większości osoby starsze, które trafiły tutaj w wyniku zesłań w czasie II wojny światowej oraz po niej. Młodzi ludzie pojawiający się w Kościele katolickim to osoby poszukujące odpowiedzi na pytania współczesnego świata o sens życia. Dużą rolę odgrywają misjonarze, zarówno księża, jak i siostry zakonne. Poprzez swoją pracę i zaangażowanie na rzecz miejscowej ludności starają się budować i kształtować religijność w Kazachstanie. W zależności od tego, z jakiego kraju pochodzi dany misjonarz, to wprowadza on zwyczaje i tradycje zaczerpnięte ze swojej ojczyzny. W Kazachstanie dużą liczbę misjonarzy stanowią misjonarze z Polski. Ich wzorem jest niedawno beatyfikowany ks. Władysław Bukowiński. Spotkałam się z wieloma tradycjami podobnymi do tradycji polskich, takimi jak śpiewanie kolęd, wizyta duszpasterska, nabożeństwa do Matki Bożej Nieustającej Pomocy, Zaduszki. Przeżywaliśmy Środę Popielcową, a obecnie trwa Wielki Post połączony z nabożeństwami Drogi Krzyżowej i Gorzkimi Żalami w języku rosyjskim. W parafii, do której należę, misjonarzem jest Polak – ks. Artur Zaraś. Poprzez swoje duże oddanie pracy duszpasterskiej angażuje parafian do modlitwy i wspólnych dzieł dobra. Utworzył parafialne Caritas, prowadzi katechezy dla dzieci, małżeństw, wieczory uwielbienia, w każdy czwartek jest całodniowa adoracja Najświętszego Sakramentu. Poza tym angażuje parafian w oprawę liturgiczną podczas Mszy św. Dzięki temu widzę wyraźnie, że Kościół w Kazachstanie jest Kościołem młodym, w którym mimo że było wiele bólu, który wiele wycierpiał, to z całą pewnością nie można o nim powiedzieć, że jest Kościołem smutnym. Mówi się również, że Kazachstan to ziemia męczenników.
Zaskoczeniem dla mnie było, to gdy będąc na Mszy św. w parafii dojazdowej w Nurze, gdzie większość parafian to Polacy, podczas zmiany tajemnic różańcowych, panie z Koła Żywego Różańca wymieniały się tajemnicami, każda z nich trzymała zapaloną świecę. Inaczej też przeżywałam wieczór wigilijny – nie był tak bogaty w tradycje, jak u nas w Polsce. W Kazachstanie ludzie nie świętują spotkań ze św. Mikołajem – w zwyczajach Kazachów pojawia się Dziadek Mróz i Śnieżynka.
Korzystając z okazji, chcę bardzo podziękować wszystkim, którzy się za mnie modlą. To, co się ze mną dzieje, jak bardzo Pan Bóg we mnie samej działa i przemienia, jak się nawracam, jak mnie oczyszcza, uczy, jak bardzo błogosławi mnie darami i łaskami... to tylko On sam wie i Jemu chwała! Ja niczym nie zasłużyłam sobie na te Boże dary, nie zapracowałam, nie należy mi się to... Wymaga to ode mnie jeszcze większej pracy, miłości i wytrwałości. Dziękuję za Wasze wstawiennictwo, za każde westchnienie do Pana Boga za mnie. To niesamowite, że nawet nie znam niektórych z Was po imieniu, może o niektórych nie wiem, że istnieją... Z serca dziękuję. Dziękuję ogromnie m.in. Ani Sroce za rozkręcenie całego mechanizmu modlitewnego. Ja codziennie kilkakrotnie za Was wszystkich się modlę, w Waszych intencjach również. Chciałabym kiedyś spotkać się z każdym z Was i osobiście mu podziękować, podać rękę i mocno przytulić. Ofiaruję za Was moje misyjne cierpienia, posty i modlitwy. Niech Pan Bóg błogosławi każdemu z Was! Chwała Panu za wszystko! Aaa... i koniecznie się uśmiechajcie! Uśmiech może tyle zmienić.

Tagi:
wywiad

Czy jesteście powołani do niepłodności?

2018-05-22 12:23


Edycja wrocławska 17/2018, str. IV-V


Małgorzata Trawka: – Oktawa Wielkanocna w tym roku była dla Was szczególnym momentem, w Waszej rodzinie pojawiło się nowe życie.

Bernadetta: – W Oktawie Wielkanocnej zadzwoniła do nas pani z ośrodka adopcyjnego i zapytała, czy jesteśmy gotowi na odrobinę szaleństwa, ponieważ jest dziecko, które urodziło się z końcem marca, w Wielkim Tygodniu. I pytanie, czy bylibyśmy zainteresowani, by je poznać, jego akta, historię, spotkać się z nim i dowiedzieć czegoś więcej. Powiedzieliśmy: tak, chcemy się spotkać. To jest noworodek, nie jest wolny prawnie. To jest dziecko, które zostało w szpitalu po urodzeniu. Matka biologiczna złożyła pismo, że chce dziecko oddać do adopcji. Po sześciu tygodniach tę decyzję musi potwierdzić w sądzie. To jest troszeczkę niespodzianka, nie wiemy, jak się skończy, ale jesteśmy poddani woli Bożej. Liczymy na to, że będziemy mogli dziecko adoptować, ale jeżeli Pan Bóg zaplanował inaczej, to po prostu przez te sześć tygodni damy mu tyle miłości, ile możemy.

Krzysztof: – Cała procedura przy noworodkach jest szybka. Na decyzję mieliśmy jeden dzień, następnego byliśmy go zobaczyć, a kilka dni później był już z nami.

– W którym momencie pozwalacie sobie na stwierdzenie: „To jest nasze dziecko”?

K: – Zdecydowanie już w tej chwili. Tym bardziej, że czekaliśmy na naszego maluszka rok i cztery miesiące. To jest nasze wymodlone dzieciątko.

B: – Z naszą starszą córką było tak, że potrzebowałam trzech tygodni, by oswoić się z myślą, że jestem mamą, że mam córkę. Potrzebowałam czasu, żeby tę więź nawiązać. Wydaje mi się, że tym razem idzie dużo szybciej.

– Kiedy poczuliście się powołani do zorganizowania i poprowadzenia rekolekcji dotykających problemu niepłodności?

K: – Należymy do ruchu Equipes Notre-Dame. Wiosną 2017 r. byliśmy na rekolekcjach naszej wspólnoty małżeńskiej o komunikacji w małżeństwie współprowadzonych przez ks. Gabriela Pisarka, sercanina, który na co dzień pracuje w Kluczborku. Podczas jednego z posiłków zaczęliśmy rozmawiać z księdzem o naszej historii i może trochę zbyt śmiało zapytałem, czy na rekolekcjach albo warsztatach dla małżeństw prowadzonych przez sercanów poruszany jest temat trudności z zajściem w ciążę, niepłodności itp. I ks. Gabriel powiedział, że nie ma takich tematów, i zachęcił: to zróbmy coś.

– Czy te rekolekcje są adresowane do małżonków, którzy wprawdzie mają już swoje dziecko, ale jednocześnie doświadczają trudności w poczęciu następnego?

K: – Rekolekcje są dla małżeństw sakramentalnych, to jest jedyny podstawowy warunek. Mogą to być małżeństwa, które mają dzieci i dalej nie mogą naturalnie począć. Adresujemy je do małżeństw, które są na każdym etapie zmagania się z trudnościami z poczęciem, czy to jest pół roku starania się, czy kilka lat, czy to jest już któryś rok leczenia niepłodności, czy któryś rok oczekiwania na adopcję, czy któryś rok, gdy ona jest zdrowa, on jest zdrowy, a dalej mimo wszystko nie ma potomstwa.

– A jak Wy odbieraliście sytuację, że nie możecie mieć dzieci?

B: – Przeszliśmy drogę, która może nie jest idealna, ale typowa. Zaczęło się od decyzji, że staramy się o dziecko i skoro wszystkim innym naokoło wychodzi to dosyć szybko, to z nami będzie tak samo, bo dlaczego by nie? Staramy się jeden miesiąc, drugi, trzeci i kolejny, ciągle nic. I w pewnym momencie pojawiały się pytania, wątpliwości i myśl, że może należałoby się przebadać. Ja się badałam i Krzysiu też, no i wyniki nie były dobre. Zaczął się okres leczenia, ale nie przynosiło ono oczekiwanych skutków. Była medycyna niekonwencjonalna, testy owulacyjne, dużo modlitwy, pas św. Dominika, różne sposoby... W pewnym momencie pojawił się bunt, foch na Pana Boga: Panie Boże, my jesteśmy Tobie wierni już długie lata, jesteśmy wobec Ciebie fair, a Ty z nami postępujesz niesprawiedliwie. Obiecałeś: „Bądźcie płodni, rozmnażajcie się”, a u nas tego nie widać. I był okres głębokiego dołu i załamania, i patrzenia z zazdrością na inne pary, które spodziewają się dziecka, albo prowadzą wózek. I były myśli naprawdę nieżyczliwe w stosunku do tych osób, bo też czuliśmy, że zasługujemy na dzieci.

K: – W Piśmie Świętym jest napisane: „Jeśli dwaj z was na ziemi zgodnie o coś prosić będą, to wszystkiego użyczy im mój Ojciec, który jest w niebie” (Mt 18,19). To zdanie nas buntowało. To była masakra.

B: – Jak jedno z nas było w dole, to drugie ciągnęło ku górze i odwrotnie, tak na wymianę, a w pewnym momencie oboje byliśmy w dołku. Jednej niedzieli modliliśmy się w kościele po Mszy św. i wtedy łzy leciały strumieniami. Wychodzimy z kościoła, patrzymy, stoi przed wejściem Kuba, nasz znajomy, i mówi, że właśnie powstaje ekipa Notre-Dame, może byśmy chcieli przyjść na takie niezobowiązujące spotkanie, by się więcej dowiedzieć. Myślałam wtedy, po co nam to, przecież przeżywamy dół i mamy inne problemy. Ale okazało się, że jak już poszliśmy, to był to początek wspaniałej przygody z Panem Bogiem. Wsparcie, jakie zaczęliśmy dostawać w naszej ekipie, bardzo nam pomogło. Niedługo potem okazało się, że jest miejsce na wcześniejszy kurs adopcyjny i sprawy potoczyły się szybko.

– Słyszymy czasami o rekolekcjach dla bezpłodnych małżeństw, w których dominująca wydaje się być modlitwa o uzdrowienie. Temat tych rekolekcji może sugerować, że akcent jest położony na akceptacji niemożliwości bycia biologicznymi rodzicami.

B: – Akcent stawiamy na działanie. Widzimy wokół siebie wiele par, które, mówiąc kolokwialnie, bardzo się guzdrają, gubią, tkwią w marazmie, trzymając się kurczowo jednego rozwiązania, np. jednego lekarza, i to nie przynosi efektów. Są nieszczęśliwi, stoją w miejscu. My chcemy, żeby z tego miejsca ruszyli. Chcemy ich zaprosić do zaufania Panu Bogu, żeby działa się Jego wola w czasie, jaki On chce, i w sposób, w jaki On chce.

K: – Doświadczyliśmy tego, że łatwo jest popaść w stagnację i czekać na cud. Nasz przykład: zaczynamy się starać, mijają kolejne miesiące i nie wiemy, co zrobić. Później, gdy chcemy się zbadać, kobieta wie, gdzie pójść, bo badanie ginekologiczne jest dosyć naturalnym sposobem. Ale mężczyzna? Żeby zbadać swoje nasienie? Jeszcze w sposób zgodny z moralnością katolicką? To jest trudne i nie wiadomo, gdzie pójść, kogo zapytać. To jest pierwszy krok, trzeba odwagi, żeby zacząć rozmawiać. Gdy dostaje się wyniki poniżej normy, to jest kolejny cios, gdy słyszę, że najlepiej jest pójść na in vitro lub spróbować inseminacji, do których nasza wiara i Kościół mają jednoznaczne stanowisko: nie. Idziemy z wynikami do jednego ginekologa, drugiego, większość nie wie, jak do tego podejść. Specjalistów naprotechnologii nawet we Wrocławiu jest bardzo mało, a leczących mężczyzn prawie wcale. I dalej trwa się w dole, nostalgii. Te rekolekcje są również po to, żeby pokazać konkretne miejsca, w których można otrzymać pomoc. Nie jesteśmy ekspertami, ale chcemy podzielić się naszym doświadczeniem.

B: – Nie chcemy robić reklamy adopcji. Chcemy pokazać drogi wyjścia, na które Pan Bóg otwiera serce.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jak powstała Litania Loretańska?

Justyna Wołoszka
Edycja szczecińsko-kamieńska 18/2007

Miesiąc maj, poświęcony jest w szczególny sposób Matce Bożej. Jest to miesiąc nabożeństw, podczas których rozbrzmiewa w kościołach, przy kapliczkach czy figurach przydrożnych Litania do Najświętszej Maryi Panny, nazywana popularnie Litanią Loretańską.

BOŻENA SZTAJNER

Miesiąc maj, poświęcony jest w szczególny sposób Matce Bożej. Jest to miesiąc nabożeństw, podczas których rozbrzmiewa w kościołach, przy kapliczkach czy figurach przydrożnych Litania do Najświętszej Maryi Panny, nazywana popularnie Litanią Loretańską.
Termin „litania” (gr. lite, łac. litanea = prośba, błaganie) oznacza dosłownie modlitwę błagalną. Od innych modlitw błagalnych różni się specyficznym układem. Złożona jest z szeregu wezwań-inwokacji, po których następuje stała odpowiedź, np.: „Módl się za nami” - w litaniach do Matki Bożej i świętych, a jeśli zwracamy się do Chrystusa lub innych Osób Boskich - „Zmiłuj się nad nami” lub „Wysłuchaj nas, Panie”.
„Wśród form modlitwy do Najświętszej Dziewicy zalecanych przez Kościół znajdują się litanie. Polegają one na dość długiej serii wezwań do Maryi, następujących po sobie w jednakowym rytmie i stwarzających jakby modlitewny strumień uwielbień i błagań. Wezwania bowiem, przeważnie bardzo krótkie, składają się z dwu części: pierwsza jest wychwalaniem (Panno łaskawa), druga - błaganiem („Módl się za nami”) („Dyrektorium o pobożności ludowej i liturgii”).

Przeczytaj także: Nowe wezwanie w Litanii Loretańskiej

Geneza Litanii Loretańskiej jest trudna do ustalenia. Najprawdopodobniej w swej charakterystycznej formie i podstawowym zarysie pojawiła się w manuskrypcie paryskim z końca XII wieku Można również wykazać, że niektóre wezwania skierowane do Maryi znajdowały się w Litanii do Wszystkich Świętych, z biegiem czasu dodawane nowe tytuły maryjne stawały się coraz liczniejsze i stopniowo utworzyły nową grupę, która oderwała się od początkowego pnia. Litania zwana jest „Loretańską” od miasteczka Loreto, położonym w prowincji Ancona, we Włoszech, gdzie znajduje się słynne sanktuarium maryjne. Wierzono, że w XIII wieku został przeniesiony przez aniołów do Loreto Domek Nazaretański, w którym przyszła na świat Matka Boża. Faktem jest, że litania była szczególnie propagowana i odmawiana przez pielgrzymów w tym sanktuarium maryjnym. Przybrała tam ostateczną formę i zaczęła promieniować na cały Kościół. Z roku 1531 pochodzi świadectwo używania jej w tym sanktuarium. Po raz pierwszy ukazała się drukiem w 1572 r. we Florencji i zawierała 43 wezwania. Do końca XVI wieku jeszcze co najmniej 20 razy, co świadczy o jej wielkim rozpowszechnianiu.
W dokumentach papieskich pojawiła się o niej wzmianka w 1581 r. w bulli „Redituri” papieża Sykstusa V, który udzielił za jej odmawianie 200 dniowego odpustu i zachęcał wiernych do jej odmawiania. Kolejne odpusty przypisali do niej Pius VII oraz Pius XI w 1932 r. Natomiast papież Benedykt XIV urzędowo ją zatwierdził i zezwolił stosować w publicznym kulcie Kościoła.
Wezwania Litanii Loretańskiej podlegały zmianom (dzisiejsza wersja litanii zawiera 52 wezwania). Usuwano lub wzbogacano ją nowymi wezwaniami w zależności od potrzeb i okoliczności. I tak w ciągu wieków oficjalnie dodano następujące inwokacje: „Wspomożenie wiernych” przypisywana Piusowi V w związku ze zwycięstwem nad Turkami pod Lepanto (1571); „Królowo bez zmazy pierworodnej poczęta” - Piusowi IX, dzień przed ogłoszeniem dogmatu o Niepokalanym Poczęciu NMP (1854); Leon XIII wprowadził wezwanie „Królowo Różańca świętego” (1883) oraz „Matko dobrej rady” (1903). W 1908 r. Kościół w Polsce uzyskał zgodę na włączenie tytułu „Królowo Korony Polskiej” (przekształcone po drugiej wojnie światowej w „Królowo Polski”). „Królowo pokoju” włączył Benedykt XV (1917), a papież Pius XII - „Królowo wniebowzięta” (1950) w związku z ogłoszeniem dogmatu o Wniebowzięciu NMP; „Matko Kościoła” (tytuł nadany przez Pawła VI w czasie Soboru Watykańskiego II) Jan Paweł II przyznał prawo Konferencji Episkopatów do włączenia go do litanii (1980); Janowi Pawłowi II zawdzięczamy też wezwanie „Królowo Rodziny” (1995). Oprócz zezwoleń na powszechne wprowadzenie inwokacji, wydano wiele zezwoleń ograniczonych do poszczególnych diecezji lub zgromadzeń zakonnych. I tak np. franciszkanie uzyskali pozwolenie na umieszczenie (na ostatnim miejscu) własnego wezwania „Królowo zakonu serafickiego” (1910), a karmelici stosują od 1689 wezwanie „Królowo szkaplerza świętego”.
Co do pobożnej praktyki odmawiania lub śpiewania Litanii warto przytoczyć fragment „Dyrektorium o pobożności ludowej i liturgii”. Czytamy tam: „W wyniku rozporządzenia papieża Leona XIII o kończeniu odmawiania różańca w październiku śpiewem Litanii Loretańskiej liczni wierni byli przeświadczeni, że litania jest tylko rodzajem dodatku do różańca. W rzeczywistości jednak jest ona czymś niezależnym. Litanie bowiem mogą stanowić samodzielny element hołdu składanego Maryi, być śpiewem procesyjnym, stanowić część nabożeństwa Słowa Bożego lub innych aktów liturgicznych”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Komisja Maryjna o roli mediów w szerzeniu kultu Matki Bożej

2018-05-22 16:51

mir / Jasna Góra (KAI)

Na Jasnej Górze obradowała dziś Komisja Maryjna Konferencji Episkopatu Polski. Wśród omawianych zagadnień znalazły się m.in. przygotowania do synodu biskupów o młodzieży i związane z tym wyzwania oraz rola mediów w kształtowaniu kultu Matki Bożej.

Artur Dąbrowski

Obrady prowadził przewodniczący komisji metropolita częstochowski abp Wacław Depo. Obecny był także bp Łukasz Buzun z Kalisza. Biskup pomocniczy kaliski podkreślił znaczenie odpowiedzialności za przekaz medialny. Na media jako szansę w docieraniu z przekazem ewangelizacyjnym zwłaszcza do młodego pokolenia zwrócił uwagę o. prof. Grzegorz Bartosik z UKSW. – Trzeba – zaznaczył mariolog – by i Kościół znalazł się w tym nurcie rewolucji technologicznej.

Zdaniem ks. Michała Drożdża, dyrektora Instytutu Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Papieskiego w Krakowie, media są elementem integralnym całości duszpasterstwa. – Dziś kult maryjny bez mediów nie byłby taki, jaki mamy. Transmisje z Jasnej Góry, radiowe czy telewizyjne, a także z innych sanktuariów przyciągają najwięcej odbiorców.

- Dzisiaj nie można planować duszpasterstwa, planować ewangelizacji poprzez ducha Maryjnego, jeżeli nie uwzględnimy wykorzystania wielorakich mediów – podkreślił wykładowca Uniwersytetu Papieskiego.

Ks. Drożdż zwrócił też uwagę, że w środkach społecznego przekazu tkwi ogromny potencjał, który można wykorzystać dla dobra człowieka. Ten potencjał trzeba tez uwzględniać w kształtowaniu kultu Maryjnego i jest to znak czasu – zauważył medioznawca.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem