Reklama

Wdzięczność, która jest zobowiązaniem

2017-03-17 14:25

Wacław Depo, Arcybiskup Metropolita Częstochowski
Edycja częstochowska 12/2017, str. 1, 4

Bożena Sztajner/Niedziela

List pasterski Arcybiskupa Metropolity Częstochowskiego na trzecią niedzielę Wielkiego Postu

Bracia i Siostry w Chrystusie, Jedynym Odkupicielu człowieka!

Nasze wielkopostne spotkania z Bogiem objawionym w Jezusie Chrystusie rozpoczęliśmy od znamiennego znaku posypania głowy poświęconym popiołem, który przypomniał nam naszą kruchość i przemijalność. Chociaż zasmuca nas nieunikniona konieczność śmierci, wierzymy, że życie człowieka się nie kończy, ale się zmienia i znajdujemy pociechę w obietnicy przyszłej nieśmiertelności. Rozpoczęta w Środę Popielcową droga – jak zaznaczył Ojciec Święty Franciszek – sprzyja pogłębieniu życia wiary przez: post, modlitwę i jałmużnę oraz prowadzi nas do bezpiecznego celu, jakim jest zwycięstwo Chrystusa nad śmiercią. Na tegorocznej wielkopostnej drodze, bogatej jak zawsze w nabożeństwa pasyjne, rekolekcje czy dni skupienia, chcemy zatrzymać się na jeszcze jednej wyjątkowej stacji. Dnia 25 marca tego roku będziemy obchodzić 25. rocznicę powołania do życia przez św. Jana Pawła II Metropolii Częstochowskiej. U podstaw właściwego przeżycia tego srebrnego jubileuszu, jak i całego Wielkiego Postu, jest pilne słuchanie i rozważanie słowa Bożego.

Zobacz także: Zaproszenie na dziękczynną Mszę św. z okazji 25-lecia archidiecezji częstochowskiej

Ze źródeł biblijnych

Teksty biblijne trzeciej niedzieli Wielkiego Postu przynoszą nam niezwykłą katechezę o wierze. W czasie naszej wędrówki przez życie doświadczamy nieraz ciężarów ludzkiej egzystencji, samotności, grzeszności, a nawet utraty nadziei i sensu. Bywa aż tak, że jak Żydzi na pustyni zadajemy sobie pytanie: „Czy też Pan jest rzeczywiście wśród nas, czy nie?” (Wj 17, 7). Na co dzień jesteśmy świadkami nie tylko podobnych dramatycznych pytań, ale świadomych prowokacji i „oskarżeń” wobec Boga za zło dziejące się w świecie. Czy jednak jakiekolwiek nasze doświadczenie, nawet to najbardziej bolesne, jest wystarczającym powodem, by zwątpić w Boga, który „okazuje nam swoją miłość właśnie przez to, że Chrystus umarł za nas, gdy byliśmy jeszcze grzesznikami” (Rz 5, 8).

W Wielkim Poście, rozważając mękę Chrystusa i Jego śmierć na krzyżu, przypominamy sobie, że Bóg dał nam nie tylko najwyższy dowód miłości, ale jest godzien absolutnego zaufania i chce doprowadzić nas do całej prawdy. Prawdziwi bowiem czciciele Boga Ojca – jak uczy nas dzisiaj Jezus – oddają Mu cześć w Duchu i prawdzie (por. J 4, 24-25). Otwórzmy się zatem na działanie Ducha Świętego, przez którego miłość Boża rozlana jest w naszych sercach. Nie bójmy się również prawdy o naszej grzeszności, ale za przykładem kobiety z Samarii idźmy na spotkanie z Jezusem – Zbawicielem świata. Przez niezachwianą wiarę w Niego dostępujemy nie tylko usprawiedliwienia i przebaczenia grzechów, ale zachowujemy pokój w sercach i chlubimy się nadzieją chwały Bożej (por. Rz 5, 2).

Reklama

Wdzięczność za Kościół

Katecheza o wierze to również nauka o Kościele, który w istocie pozostaje niezmienny, a zarazem podlega rozwojowi w swej historycznej postaci. Zgłębiając naturę Kościoła, odkrywamy, że w Kościele za jego widzialną i ludzką stroną kryje się rzeczywistość Boska. Odnajdujemy ją przede wszystkim w sakramentach świętych, które są widzialnymi i skutecznymi znakami niewidzialnej łaski. W sakramencie chrztu św. nie tylko dostępujemy odpuszczenia grzechu pierworodnego, ale przez dar Ducha Świętego wchodzimy w osobową wspólnotę z Bogiem, która jest pogłębiana przez kolejne sakramenty, a szczególnie przez Eucharystię. Osobowa więź człowieka z Bogiem tworzy w Kościele również wspólnotę między ludźmi. Ukształtowana w ten sposób przez Ducha Świętego komunia Kościoła jest ze swej natury wspólnotą misyjną.

W roku duszpasterskim przeżywanym pod hasłem „Idźcie i głoście” przypominamy sobie, że Kościół, wierny nakazowi otrzymanemu od Chrystusa, ma głosić Ewangelię na całej ziemi (Dz 1, 8). Posiada więc cechę powszechności, z której wynika jego misyjność. Celem działalności misyjnej jest nie tylko przepowiadanie Ewangelii, ale i zakładanie Kościoła wśród ludów, gdzie Kościół nie zapuścił jeszcze korzeni. Dopiero bowiem Kościół partykularny, czyli m.in. diecezja, z posługą biskupią i odpowiednimi strukturami umożliwia pełniejszy dostęp do potrzebnych środków zbawczych dla tych, którzy uwierzyli słowom Ewangelii.

Wyznajemy zatem wiarę w jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół, który od przeszło 1000 lat jest obecny na polskiej ziemi i który od 28 października 1925 r. uobecnia się również w Kościele częstochowskim. Dziękujemy również Bogu za reorganizację struktur Kościoła w Polsce przeprowadzoną przez św. Jana Pawła II bullą „Totus Tuus Poloniae Populus” z dnia 25 marca 1992 r. Główną zasadą reorganizacji przeprowadzonej przez Papieża Polaka było zbliżenie biskupów do wiernych, a tym samym zmniejszenie powierzchni terytorialnej dotychczasowych archidiecezji i diecezji. Św. Jan Paweł II utworzył 14 nowych diecezji, a dotychczasowych 8 diecezji podniósł do rangi archidiecezji, tworząc nowe metropolie. Również diecezja częstochowska została podniesiona do rangi archidiecezji, a czwarty biskup częstochowski dr Stanisław Nowak stał się pierwszym Arcybiskupem Metropolitą Częstochowskim. Do Metropolii Częstochowskiej weszły nowo utworzone diecezje: radomska i sosnowiecka. Pierwszymi biskupami tych diecezji zostali odpowiednio: dla diecezji radomskiej bp Edward Materski, a dla diecezji sosnowieckiej bp Adam Śmigielski.

W trosce o przyszłość

Troska i odpowiedzialność biskupa i każdego wierzącego za Kościół każe nam także patrzeć w przyszłość. Dziś, 25 lat od utworzenia archidiecezji częstochowskiej, cieszymy się licznymi zgromadzeniami zakonnymi, liczbą prawie 700 księży oraz siecią licznych parafii, kościołów i kaplic. Z niepokojem jednak patrzymy na spadającą liczbę kleryków naszego seminarium i pytamy, czy w przyszłości nie braknie nam szafarzy sakramentów świętych? Wierzymy jednocześnie słowom Pana Jezusa, który mówi: „Proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo” (Łk 10, 2).

Z serca zapraszam więc księży, siostry zakonne i wiernych świeckich do Bazyliki Archikatedralnej Świętej Rodziny w Częstochowie na dziękczynną Mszę św. za naszą archidiecezję w dniu 25 marca o godz. 18. Jednocześnie serdecznie proszę o modlitwę o powołania. Wspaniałym przygotowaniem do uroczystości jubileuszowej, a równocześnie okazją do modlitwy w intencji powołań, będzie papieska inicjatywa „24 godziny dla Pana”. Polega ona na całodobowej adoracji Najświętszego Sakramentu z możliwością przystąpienia do sakramentu pokuty i pojednania.

W naszej archidiecezji inicjatywa ta odbędzie się w następujących kościołach: w regionie częstochowskim – w kościele pw. NMP Zwycięskiej w Częstochowie; w regionie radomszczańskim – w kościele pw. św. Marii Magdaleny w Radomsku; w regionie wieluńskim – w kościele kolegiackim pw. NawiedzeniaNMP w Wieluniu, w regionie zawierciańskim – w kościele pw. NMP Królowej Polski w Zawierciu. Nabożeństwo w tych kościołach rozpocznie się Mszą św. w piątek 24 marca o godz. 18, a po niej nastąpi adoracja Najświętszego Sakramentu z możliwością spowiedzi bez przerwy aż do godz. 18 następnego dnia.

Troska o przyszłość Kościoła, a także Narodu to troska o życie od poczęcia aż do naturalnej śmierci. Nie sposób nie zauważyć, że srebrny jubileusz archidiecezji zbiega się z obchodzonym w Kościele w uroczystość Zwiastowania Pańskiego Dniem Świętości Życia. Jego celem jest budzenie wrażliwości na sens i wartość ludzkiego życia i modlitwa o jego ochronę. W tym dniu wiele osób składa przyrzeczenia Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego. To osobista modlitwa o ocalenie życia jednego nienarodzonego dziecka zagrożonego aborcją. Modlitwa trwa przez 9 miesięcy.

Dziękuję wiernym naszej archidiecezji, którzy dają świadectwo wiary poprzez zaangażowanie na różnych polach apostolstwa; księżom – za posługę wielkopostną, a zakonom za ich liczne dzieła miłosierdzia. Na czas duchowego przygotowania do Świąt Zmartwychwstania Pańskiego udzielam Wszystkim pasterskiego błogosławieństwa: W Imię Ojca, i Syna i Ducha Świętego. Amen!

Częstochowa, 9 marca 2017 r.

Tagi:
list abp Depo Wacław

10.000 euro dla Syrii

2018-06-23 08:22

Marian Florek

W dniu 22 czerwca 2018 r. w auli Tygodnika Katolickiego „Niedziela” odbyła się konferencja prasowa poświęcona działaniom pomocowym Caritas Polska na rzecz Syrii, gdzie od wielu lat trwa wojna.

Marian Florek
Zobacz zdjęcia: 10.000 euro dla Syrii

W spotkaniu zorganizowanym wspólnie przez Caritas Polska, Caritas archidiecezji częstochowskiej i tygodnik katolicki „Niedziela”, obok arcybiskupa Tobji wzięli udział również: ks. Marek Dec, zastępca dyrektora Caritas Polska, ks. Marek Bator, dyrektor Caritas archidiecezji częstochowskiej, Sylwia Cieślar Hazboun, pracownik Caritas Polska raz przedstawiciele Hope Center w Aleppo: Safir Salim i Freddy Youssef.

Wspaniałym finałem obecności syryjskich gości było przekazanie na Jasnej Górze od Caritas Archidiecezji Częstochowskiej przez abp. Wacława Depo czeku na kwotę 10.000 euro.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Prymas Polski: owoce wysiłku bp. Jordana musiały dojrzewać przez lata

2018-06-22 20:38

ms / Poznań (KAI)

Działalności biskupa Jordana towarzyszył bardzo poważny wysiłek ewangelizacyjny i zmaganie o wiarę. Wiemy, że owoce tego pierwszego biskupiego wysiłku musiały przez lata dojrzewać i nie od razu, i nie we wszystkim ukazały swoją prawdziwą żywotność – mówił w Poznaniu abp Wojciech Polak. Prymas Polski przewodniczył inauguracji centralnych uroczystości jubileuszu pierwszego biskupstwa w Polsce.

Radomil/pl.wikipedia.org
Bp Jordan – pierwszy biskup Polski. Epitafium w poznańskiej katedrze

Mszę św. w poznańskiej bazylice farnej poprzedziła procesja z obrazem Matki Bożej w Cudy Wielmożnej, koronowanym 50 lat temu. Abp Polak przypomniał wypowiedziane wówczas przez prymasa Stefana Wyszyńskiego słowa, że „nie było nic bardziej stosownego, jak rozpocząć uroczystość tysiąclecia od koronacji obrazu Matki Bożej”.

„Jeśli bowiem przybycie pierwszego biskupa wiązało się niewątpliwie z rozpoczęciem dzieła ewangelizacji tych piastowskich ziem, to – jak przypomniał nam kiedyś na Jasnej Górze św. Jan Paweł II – wraz z Chrystusem przybyła do Ojczyzny naszej od razu Matka Jego. Przybyła i była obecna wraz ze swym Synem, jak mówią nam o tym liczne świadectwa pierwszych wieków chrześcijaństwa w Polsce, a w szczególności pieśń Bogurodzica” – podkreślił prymas Polski.

Abp Polak przypomniał skromną postać franciszkańskiego kwestarza, brata Tomasza Dybowskiego, który ze skromnym obrazem Matki Bożej wędrował po mieście zniszczonym szwedzkimi najazdami, aby zdobyć jałmużnę dla licznych biedaków.

„Idzie ulicami tego miasta prosząc o wsparcie dla potrzebujących pomocy. Idzie ulicami ówczesnego Poznania, by – jak wskazywał Prymas Tysiąclecia – zespalać i jednoczyć ludzi. Idzie tutejszymi ulicami niosąc pokrzepienie i radość” – mówił prymas Polski.

Nawiązując do chrystianizacji narodu polskiego metropolita gnieźnieński zauważył, że w zakorzenieniu się wiary pomogła męczeńska krew świętego Wojciecha oraz świadectwo wiary i gorliwości w jej głoszeniu pierwszych polskich braci męczenników.

„Ewangelia sprawia, że zostają rozerwane i pękają w nas ludzkie ograniczenia i ludzkie względy. Dokonuje się w sercu przemiana i nawrócenie. Stajemy się w pełni ludzcy, gdy jej mocą przekraczamy nasze ludzkie ograniczenia, gdy pozwalamy Bogu poprowadzić się poza nas samych, aby dotrzeć do naszej prawdziwiej istoty” – mówił abp Polak.

„W ciągu tych dwóch tysięcy lat chrześcijaństwa niezliczone ludy otrzymały łaskę wiary, doprowadziły do jej rozkwitu w życiu codziennym i przekazały ją zgodnie ze swoimi własnymi wzorcami kulturowymi” – zauważył prymas Polski.

W poznańskiej farze przez całą noc z 22 na 23 czerwca trwa czuwanie przed wizerunkiem Matki Bożej w Cudy Wielmożnej. W sobotę obraz zostanie przeniesiony w procesji na plac katedralny, gdzie o godz. 17 w obecności Legata Papieskiego, kard. Dominika Duki, odbędzie się jubileuszowa Eucharystia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Paragwaj: beatyfikacja s. Marii Felicji

2018-06-23 18:52

kg, vaticannews (KAI) / Asuncíon

Dzisiaj w stolicy Paragwaju – Asunción prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych kard. Angelo Amato ogłosił błogosławioną miejscową karmelitankę Marię Felicję od Jezusa Sakramentalnego Guggiari Echeverríę, zwaną „Chiquitunga”. Ta zmarła w 1959 w wieku zaledwie 34 lat zakonnica zasłynęła jako niezmiennie radosna głosicielka i świadek miłości do Jezusa w Najświętszym Sakramencie, a przy tym ogromnie wrażliwa na problemy chorych, cierpiących i potrzebujących. Bł. Maria Felicja jest pierwszą beatyfikowaną kobietą paragwajską.

karmel.pl

"Jej delikatny uśmiech odsłaniał, duszę dotkniętą Bożą łaską". Tak o nowej błogosławionej mówi kard. Amato. "Pragnęła ofiarować swoje życie dla Pana, nawet do męczeńskiego przelania swojej krwi. W okresie ówczesnych poważnych zawirowań społeczno-politycznych, jakimi była choćby wojna domowa z 1947 r. powtarzała, że gotowa jest umrzeć za wiarę. Ta miłość do Boga sprawiała, że była przepełniona braterską miłością, uczynnością, zrozumieniem, przebaczeniem – mówił kard. Amato.

Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych przypomniał, że zarówno w Akcji Katolickiej, jak i w klasztorze była zawsze gotowa do współpracy, pomocy, pojednania. "Była miłosierna i hojna wobec zmarginalizowanych, starszych, biednych i chorych. Niektórzy świadkowie porównują ją do Matki Teresy z Kalkuty. Ta młoda i przyjazna błogosławiona zaprasza dzisiaj swoje siostry, aby były, podobnie jak ona, dumne ze swojego powołania i radosne w codziennym ofiarowywaniu się Panu. Następnie zachęca nas wszystkich, abyśmy przeżywali nasze chrześcijaństwo ze spokojem, pod znakiem miłości Boga i miłości bliźniego. Jak dla niej, tak i dla nas niech żywa obecność Jezusa będzie lampą, która oświetla nasze kroki. Dobroć i świętość chrześcijan czyni społeczeństwo bardziej szlachetnym, braterskim, bogatszym w człowieczeństwo” - powiedział kard. Amato.

Maria Felicja (María Felicia) Guggiari Echeverría urodziła się 12 stycznia 1925 w mieście Villarrica del Espíritu Santo na południu Paragwaju jako pierwsze z siedmiorga dzieci miejscowej rodziny. Od najmłodszych lat odznaczała się pogodnym usposobieniem, stale się uśmiechała, wyróżniając się jednocześnie głęboką i gorącą wiarą. Ojciec wcześnie zaczął ją nazywać „Chiquitunga” (Maleńka) i to pieszczotliwe określenie przylgnęło do niej na całe życie. Od lutego 1950 cała rodzina mieszkała w stolicy kraju – Asunción.

W wieku 16 lat wstąpiła, mimo sprzeciwu rodziców, do Akcji Katolickiej i złożyła ślub dozgonnego dziewictwa. Codziennie chodziła na Mszę św. i przystępowała do komunii, zaczęła też zajmować się apostolstwem wśród swych rówieśników, jak również chorych, osób starszych i potrzebujących. Właśnie w miejscowej strukturze Akcji Katolickiej poznała po paru latach jej szefa, studenta medycyny Ángela Sauá Llanesa. Bardzo do siebie pasowali, także w wymiarze duchowym i w pewnym momencie zapytała w modlitwie Boga, czy chce, aby założyła rodzinę. Rozważała przy tym taką możliwość, że gdyby go poślubiła, byłoby to małżeństwo takie jak rodziców św. Teresy od Dzieciątka Jezus, którzy po jej urodzeniu ślubowali czystość i nie współżyli ze sobą.

Sprawa rozwiązała się mniej więcej w rok później, gdy Sauá oznajmił jej, że poczuł w sobie powołanie kapłańskie i – mimo sprzeciwu ojca, który był muzułmaninem – postanowił zostać księdzem. Aby uniknąć kłótni w rodzinie, młody człowiek wyjechał w kwietniu 1952 do Madrytu i tam wstąpił do seminarium duchownego. Maria Felicja łatwo pogodziła się z tą decyzją, widząc w tym znak Boży, że ma wrócić do własnych planów podjęcia życia zakonnego. W obliczu silnych oporów swej rodziny wobec tych zamiarów dużo modliła się o wytrwanie w powołaniu i nadal służyła młodym i zmarginalizowanym, zachowując pogodę ducha, „zarażając” otoczenie swą radością.

Wstąpienie do klasztoru odradzali jej zresztą nie tylko najbliżsi, ale też wielu księży, którzy nie chcieli tracić młodej osoby tak bardzo zaangażowanej w działalność charytatywną i katechetyczną. W końcu jednak 14 sierpnia 1955, jako 30-letnie kobieta przywdziała habit karmelitański w klasztorze w Asunción a w rok później złożyła pierwsze śluby czasowe, przyjmując imię zakonne Maria Felicja od Jezusa Sakramentalnego (lub Jezusa w Najświętszym Sakramencie).

Do tego czasu po wyjeździe niedoszłego narzeczonego do Europy napisała do niego co najmniej 48 listów, które się zachowały i są świadectwem jej głębokiego życia wewnętrznego. Z chwilą rozpoczęcia przez „Chiquitungę” życia zakonnego korespondencja ta ustała, bo – jak wyznała młoda karmelitanka – zanurzyła się na zawsze w „życie ukryte z Chrystusem dla Boga”. „Do widzenia w wieczności” – brzmiały jej ostatnie zapisane słowa. W klasztorze nie straciła swej pierwotnej radości, przeciwnie: promieniowała nią na inne siostry, wyróżniając się przy tym gorliwością apostolską i oddaniem dla innych.

Nieco ponad 4 lata później, w styczniu 1959 Maria Felicja od Jezusa ciężko zachorowała na zakaźne zapalenie wątroby i musiała udać się do sanatorium. Było już jednak za późno i po kilku miesiącach cierpień, zmarła w Niedzielę Wielkanocną 28 marca 1959. Przed śmiercią poprosiła przeoryszę, aby przeczytała jej poemat św. Teresy z Avili „Umieram, bo umrzeć nie mogę”. Wokół jej łóżka zgromadziła się cała rodzina, a sama chora, nie tracąc pogody ducha i uśmiechając się, pożegnała się z otoczeniem słowami: „Tatusiu kochany, jakże jestem szczęśliwa! Jak wielka jest religia katolicka! Kocham Cię, Jezu! Jakże słodko jest spotkać Maryję Pannę! Jestem szczęśliwa!”. Miała wówczas 34 lata.

Jej proces beatyfikacyjny rozpoczął się 13 grudnia 1997, 27 marca 2010 Benedykt XVI ogłosił ją czcigodną służebnicą Bożą a w marcu br. Franciszek zatwierdził dekret uznający cud dokonany za jej wstawiennictwem.

Maria Felicja od Jezusa Sakramentalnego jest pierwszą beatyfikowaną kobietą paragwajską.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem