Reklama

Arche Hotel

Dotknąć Tajemnicy

2017-03-23 09:49

Maria Fortuna-Sudor
Edycja małopolska 13/2017, str. 7-8

Maria Fortuna-Sudor
W Myślenicach zobaczyłam wartościowy, motywujący do refleksji spektakl, który polecam na czas trwającego Wielkiego Postu

– Na każdym spektaklu sala jest wypełniona – mówi z dumą kustosz sanktuarium Matki Bożej Myślenickiej, ks. Stanisław Makowski, po tegorocznej premierze Misterium Męki Pańskiej pt. „Ja Was posyłam”. I dodaje: – Myślę, że są to takie dodatkowe rekolekcje wielkopostne. A ze sceny płynie przesłanie...

Na premierę spektaklu, wystawionego przez działającą przy parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny Myślenicką Grupę Teatralną Misterium, jadę w sobotni wieczór, 11 marca. Na miejscu, w domu parafialnym, obserwuję jeszcze przed rozpoczęciem wielkie zainteresowanie. Widzowie już na pół godziny przed występem zaczęli się ustawiać przy wejściu na widownię.

Historia

– Premiera rządzi się swoimi prawami – zwrócił się do zgromadzonych przedstawiciel Grupy Teatralnej. I podkreślił: – Przede wszystkim ze względu na to, że jesteście na niej wy – nasi bliscy, nasi przyjaciele… A nawiązując do przedstawienia, zaznaczył: – Misterium Męki Pańskiej to próba pokazania wydarzeń sprzed prawie 2 tys. lat. Wydawać by się mogło, że to jakieś prehistoryczne wydarzenie, które będziemy wspominać. Jednak gdy przystaniemy na moment, to być może uda nam się ujrzeć, że misterium dokonuje się każdego dnia. Czyż dzisiaj nie słyszymy o prześladowanych chrześcijanach na świecie? Czy nie dostrzegamy zdrajców, wątpiących? A czy nam samym nigdy nie zdarzyło się być w tłumie wyśmiewców bądź umyć ręce?

Misteria wpisują się w czas Wielkiego Postu już od średniowiecza. A jednak zawsze interesuje nas, jak temat zostanie zrealizowany. W Myślenicach zobaczyłam spektakl, w którym artyści postanowili zejść ze sceny. I także z tej perspektywy pokazywać historię Męki Pańskiej. Jakby chcieli podkreślić, że my wszyscy jesteśmy w tym wydarzeniu zanurzeni. Jakby chcieli zadać nam pytania: Kim jesteś w tej historii? Która z ról jest ci najbliższa? Poznajemy więc Apostołów, wśród których warto wyróżnić odtwórcę roli Piotra. Jak to zwykle bywa, widzowie z uwagą śledzą także zachowanie Judasza. Przy okazji tych bohaterów warto podkreślić świetnie wyeksponowane i zagrane alegoryczne postaci – Dobro i Zło.

Reklama

Siła teatru

Wsłuchując się w dysputy faryzeuszy, śledzimy kolejne etapy przygotowujące finał. Zamieszanie wywoływane przez opłacanych prowokatorów drażni, a płacz, wręcz szloch Matki Bożej sprawia, że widzowie wstrzymują oddech. Wszyscy z uwagą śledzą postać Jezusa. Wsłuchują się w Jego słowa, chociaż dobrze je znają. Ale to jest właśnie siła teatru, siła przedstawienia.

Grający Jezusa Piotr Dobosz przyznaje: – Próbowałem podejść do tej roli na wiele sposobów. Ale reżyser powiedział mi, abym wziął pod uwagę Słowo Boże. I rzeczywiście tak uczyniłem. Przygotowanie do wykreowania roli Jezusa to był czas modlitwy, medytacja i rozważanie. Piotr Dobosz dodaje, że najtrudniej było mu zagrać sceny w Ogrodzie Oliwnym: – Sam reżyser mówił, że nie można powiedzieć komuś, jak ma grać. Musiałem więc wejść w te przeżycia i zagrać to.

Myślenickie misteria nie kończą się śmiercią i pogrzebem Jezusa, chociaż i te wydarzenia obserwujemy na scenie. Twórcy pokazują także strach Apostołów, a potem nadzieję i radość płynące z faktu zmartwychwstania Mistrza. Odnosząc się do tegorocznej, piątej już inscenizacji Męki Pańskiej, ks. Sławomir Kowalski, założyciel Myślenickiej Grupy Teatralnej Misterium mówił po premierze: – Dla mnie tegoroczna inscenizacja jest nabożeństwem, za co bardzo wam dziękuję!

Czas modlitwy

Grupa ze sceny dziękowała swemu twórcy. Ks. Sławomir Kowalski przyznał, że duży wpływ na odkrycie roli teatru i inscenizacji w kościele miał w jego kapłańskim życiu właśnie aktor i reżyser Piotr Piecha – jego kunszt, profesjonalizm, umiejętność docierania do każdego i gromadzenia wokół siebie aktorów. Odnosząc się do przedstawienia, ks. Sławomir wyznaje: – Misterium to jest czas modlitwy. Zakładając kolejne grupy teatralne, myślę przede wszystkim o współprzeżywaniu, o snuciu refleksji, o możliwości odnajdywania siebie. Przygotowanie i wystawianie spektakli to jest spotykanie się z Ewangelią, pochylanie się nad jej ponadczasowym przekazem. Kapłan równocześnie nawiązuje do spektaklu i podkreśla: – Myślę, że widzowie zgodzą się ze mną, iż te chwile ciszy, których gdzieś się boimy w codzienności życia, czy nawet w kościele, a tym bardziej boimy się ich w teatrze czy na scenie, one były bardzo wymowne i dla mnie to właśnie jest misterium.

Słów uznania dla zaangażowanych w powstanie spektaklu nie krył reżyser, któremu myśleniccy twórcy także dziękowali ze sceny. Zwracając się do nich, Piotr Piecha powiedział: – Dziękuję bardzo za to, że mogliśmy razem dotknąć tajemnicy, czyli modlitwy. Dziękuję za serce, za dobroć waszą, za cudowne środowisko, za tych wszystkich ludzi, dzięki którym tu jestem! Zaś w rozmowie z „Niedzielą” przyznał: – To są niezwykle wrażliwi, utalentowani ludzie, którzy zawodowo zajmują się czym innym, ale bardzo profesjonalnie podchodzą do zadań związanych z wystawianiem kolejnych spektakli. Ci, którzy śledzą losy grupy od początku, widzą, w jaki sposób pracują i jak się rozwijają. Dowodem jest także przyjęcie nowych członków grupy. To przyciąga, gdy się widzi, jak profesjonalnie pracują, jak dużo od siebie wymagają.

Ubogacenie

A jaką rolę w parafii pełni Grupa Teatralna? – dopytuję ks. Stanisława Makowskiego, który bez chwili zastanowienia odpowiada: – Taka grupa jest ogromnym ubogaceniem tego, co się dzieje w naszej wspólnocie w ciągu całego roku. Ksiądz Proboszcz zwraca uwagę na fakt, że Wielki Post to okres przeżywania rekolekcji, nabożeństw Drogi Krzyżowej i „Gorzkich żali”. I zaznacza: – Spektakl przybliżający Mękę Pańską wpisuje się w czas refleksji, medytacji nad życiem i śmiercią. Zwłaszcza, gdy dotyczy to spraw wiary i tego, co pragniemy zgłębić. Grupa Misterium dostarcza nam co roku swoje spojrzenie na te tematy poprzez sztukę profesjonalnie wyreżyserowaną i pięknie zagraną. To pomaga w przeżywaniu Wielkiego Postu i myślę, że jest bardzo pozytywnie odbierane w tutejszej lokalnej społeczności.

Ks. Stanisław Makowski podkreśla: – Na spektakle do Myślenic przyjeżdżają grupy nieraz z bardzo odległych miejscowości, bo wiedzą, że tu zobaczą wartościowy spektakl. Dodaje: – Zapraszam zainteresowanych w imieniu grupy i swoim! I ja stwierdzam, że naprawdę warto. I odsyłam zainteresowanych na stronę internetową parafii (sanktuarium.myslenice.pl), gdzie znajdują się informacje o planowanych przedstawieniach.

Tagi:
spektakl

"Czy zobaczę Cię jutro"?

2018-11-14 09:41

Już po raz osiemnasty klerycy Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Warszawsko-Praskiej zapraszają na sztukę seminaryjną. W stulecie odzyskania przez Polskę Niepodległości wystawiony zostanie spektakl pt.: „Czy zobaczę cię jutro?” opowiadający o życiu w okupowanej Warszawie.

Czy zobaczę cię jutro?

Jedną z najlepszych metod walki w okupowanej Polsce był śpiew i piosenka. Okupant walczył nawet i z taką formą oporu. Powszechnie znana, oparta na ludowych melodiach piosenka potrafiła ośmieszyć wroga, podnieść na duchu i w tych trudnych czasach natchnąć ludzi optymizmem. Spektakl „Czy zobaczę cię jutro” oparty jest na motywach pierwszego powojennego pełnometrażowego filmu „Zakazane piosenki”. Sztuka opowiada o życiu ludzi w okupowanej Warszawie podczas II wojny światowej. Codzienność ukazana jest w znanych piosenkach takich jak „Serce w plecaku”, „Siekiera motyka” czy „Teraz jest wojna”.

Seminaryjna tradycja

„Czy zobaczę cię jutro” jest już osiemnastą sztuką wystawianą w Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Warszawsko-Praskiej. Spektakle wystawiane przez kleryków III roku na stałe wpisały się w kalendarz wydarzeń naszej Diecezji.

Przedstawienie będzie wystawiane w gmachu Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Warszawsko-Praskiej przy ulicy Mehoffera 2 w Warszawie w następujących terminach:

1 grudnia (sobota) o godz. 15.00 i 18.30

2 grudnia (niedziela) o godz. 15.00 i 18.30

4 grudnia (wtorek) o godz. 18.30

8 grudnia (sobota) o godz. 19.00 – PREMIERA

9 grudnia (niedziela) o godz. 15.00 i 18.30

11 grudnia (wtorek) o godz. 18.30

13 grudnia (czwartek) o godz. 18.30 rocznica wprowadzenia stanu wojennego

15 grudnia (sobota) o godz. 11.00, 15.00 i 18.30

16 grudnia (niedziela) o godz. 15.00 i 18.30

18 grudnia (wtorek) o godz. 18.30.

Grupy powyżej 10 osób proszone są o wcześniejszą rezerwację terminu: telefon: 668-815-931 lub e-mail: info@sztuka2018.pl.

Więcej informacji o spektaklu na stronach: www.sztuka2018.pl lub na profilu www.facebook.com/wsddwp.

Więcej informacji prasowych:

info@sztuka2018.pl

www.sztuka2018.pl

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Akcja dom

Św. Walenty - patron zakochanych i chorych na padaczkę

Ks. Paweł Staniszewski
Edycja łowicka 7/2005

seyed mostafa zamani / Foter.com / CC BY

Początek lutego. Gdzie nie spojrzeć, tam króluje kolor czerwony - kolor miłości, kolor walentynek. Na sklepowych półkach, wystawach, a nawet na prowizorycznych straganach pojawia się „nowy produkt” - miłość. Opakowana w pluszowe misie, mrugające serduszka, zakochane mysie parki i tysiące innych zmyślnych cudeniek, mających tylko jedno zadanie - powiedzieć: „kocham Cię”. A wszystko z powodu jednego dnia - Dnia Zakochanych czyli walentynek.
Walentynki to dla Polaków zupełnie nowe święto. Popularność zdobyło sobie przede wszystkim w ciągu ostatnich 10 lat i to do tego stopnia, że dzisiaj wielu ludzi, niezależnie od wieku, czeka na ten dzień, by serdeczniej niż na co dzień wyrazić uczucia do najbliższej osoby. Istnieje zwyczaj rozsyłania specjalnych kartek, tzw. walentynek - zwykle anonimowych, których motywem przewodnim są amorki, serca, kwiaty, czułe wyznania miłości. Powszechnym stało się także, iż tego dnia zakochani wręczają sobie kwiaty i upominki, które mają potwierdzać ich wzajemne uczucie. Tradycja ta zwraca uwagę na wartość i wymiar uczuć, na niezaprzeczalną konieczność ich istnienia, na to, że są niezbędne, że są łaską i stanowią nieodłączny element ludzkiego bytu. Umiejętność ich nazwania, to, że odczuwamy je względem drugiej osoby lub stajemy się obiektem cudzych uczuć i dysponujemy możliwością ich odwzajemniania, czynią nas ludźmi. Nie można tego problemu traktować jednostronnie, jednowymiarowo i poddawać zaciekłej krytyce - co niektórzy czynią, ignorując pozytywne aspekty całości.
Walentynki niewątpliwie skłaniają do uwalniania dobrych emocji, zachęcają do okazywania uczuć, ośmielają i ułatwiają takie inicjatywy. Motywują do tego, by nie kryć się z tym, co czujemy do drugiej osoby, by nie zatajać tego, że ktoś jest nam bliski, ponieważ staje się to źródłem radości i siły, zarówno dla samego autora, jak i adresata takiej deklaracji. Korzystając z tych sprzyjających refleksjom okoliczności, należy zdać sobie sprawę, że ukrywanie własnych uczuć, tłumienie ich w sobie, znacznie zubaża nasze życie i wzajemne kontakty.

Skąd ten zwyczaj?

Pochodzenia zwyczajów związanych z walentynkami należy poszukiwać w luperkaliach - rzymskim święcie płodności, które w związku z ekspansją Cesarstwa Rzymskiego pojawiło się również na Wyspach Brytyjskich. Stąd w przyszłości walentynki rozprzestrzeniły się na cały świat. W czasach, gdy zastępowano święta pogańskie chrześcijańskimi, uznano, że św. Walenty, który zginął 14 lutego, w (przeddzień luperkaliów) może godnie objąć pieczę nad świętem budzącej się wiosny, kiedy przyroda pomału otrząsa się z zimowego snu, zwierzęta zaczynają łączyć się w pary, a ludzie chętniej szukają swoich drugich połówek. Na zachodzie Europy święty patronuje zakochanym co najmniej od XV wieku.



Co wiemy o św. Walentym?

Św. Walenty, patron Dnia Zakochanych, to postać dość zagadkowa. Był biskupem Terni pod Rzymem. Za czasów cesarza Klaudiusza II Gota (ok. 269 r.) poniósł śmierć męczeńską.
Legenda mówi, że św. Walenty zajął się popieraniem zakochanych jeszcze za swego życia, kiedy wystąpił przeciwko edyktowi cesarza, zakazującemu zawierania małżeństw. Cesarz Klaudiusz II Gocki z rozczarowaniem zauważył, że żonaci mężczyźni chętniej zostają w domach, zamiast ochoczo uczestniczyć w wojnach i dzielnie walczyć za Rzym. Św. Walenty zignorował ów zakaz i w tajemnicy udzielał ślubów młodym, zakochanym parom. Niestety, sekret się wydał, a Święty został pojmany, wtrącony do więzienia, a następnie stracony.
Według drugiej wersji okoliczności śmierci św. Walentego były zgoła inne: jako człowiek świątobliwy Biskup Terni w III wieku został obdarzony przez Boga niezwykłą mocą uzdrawiania. Wieść o tym dotarła do rzymskiego filozofa Kratona, którego syn był ciężko chory na padaczkę i czekało go życie pełne cierpienia. Św. Walenty zgodził się pomóc rodzinie Kratona pod warunkiem, że ten się nawróci. I rzeczywiście, przekonany cudem dokonanym przez Świętego, Filozof ochrzcił się, a wraz z nim jego bliscy i uczniowie. Niechętnie jednak przyjął to senat rzymski - uznano św. Walentego za osobę niebezpieczną dla państwa, aresztowano go i skazano na śmierć.
Kult Świętego rozwijał się dość szybko. W miejscu, w którym Męczennik został pochowany, już w IV wieku papież Juliusz I kazał wznieść bazylikę. Ponieważ padaczka, a także wszelkiego rodzaju choroby nerwowe, były wówczas w Europie bardzo częste, Święty znalazł licznych czcicieli na całym kontynencie. Do Polski jego sława dotarła dopiero w XV wieku. Ma tu św. Walenty wiele kościołów poświęconych jego imieniu, wiele ołtarzy i wizerunków. Ciekawe, że do niedawna żadne z tych miejsc nie cieszyło się specjalnym zainteresowaniem zakochanych. Sytuacja zmieniła się od chwili, gdy postać Świętego zaczęto łączyć z tym stanem serca.
Tak czy inaczej, historyczne przekazy dotyczące osoby św. Walentego w Dniu Zakochanych stają się rzeczą zupełnie niezauważalną, albo przynajmniej drugorzędną. Mało kto dziś pamięta, że św. Walenty, zanim zaczął patronować uczuciom, zanim stał się wzorcem dla wszystkich zakochanych i podkochujących się, był patronem chorych na epilepsję (padaczkę). Ci, którzy nie pamiętają już co to miłość, lubią złośliwie przyrównywać ją do stanu podobnego tej chorobie.
To tłumaczy, dlaczego właśnie św. Walenty jest patronem wszystkich zakochanych.
Św. Walenty patronuje nie tylko chorym na epilepsję, ale i na choroby nerwowe. Jest opiekunem chorych psychicznie, ludzi ogarniętych mrokiem umysłu. Ikonografia przedstawia tego męczennika najczęściej w stroju kapłańskim, w momencie uzdrawiania chorego.
Święty, dziś nieco zapomniany, miał w dawnej Polsce wiele świątyń, obrazów i cieszył się wielkim kultem. Obecnie w liturgii Kościoła 14 lutego na pierwszym miejscu wymienia się św. Cyryla i Metodego, słowiańskich patronów Europy, a dopiero w dalszej kolejności św. Walentego. Dawniej do kościołów, gdzie znajdował się ołtarz z wizerunkiem tego Świętego, 14 lutego matki przynosiły chore dzieci, aby za jego wstawiennictwem uprosić Boga o zdrowie dla dziecka. Najczęściej przynoszono dzieci chore na padaczkę lub przestraszone. Kapłan odprawiał w intencji osoby chorej Mszę św., następnie odczytywał fragment Ewangelii o uzdrowieniu przez Jezusa i kładąc Księgę Świętą na głowę chorego, udzielał błogosławieństwa. Po tych modlitwach wielu chorych, szczególnie dzieci, miało powracać szybko do zdrowia. Może warto w dniu 14 lutego przywrócić ten piękny zwyczaj pamiętając, iż św. Walenty to także patron chorych.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Stowarzyszenie „Razem możemy więcej” kończy 10 lat

2019-02-17 21:09

Zofia Białas

Pomysł zawiązania stowarzyszenia w parafii św. Barbary w Wieluniu zrodził się w maju 2008 roku podczas festynu zorganizowanego przez Zarząd Osiedla nr 4 i Radę Parafialną. Inspiracją stały się: udana impreza pod hasłem „Silni miłością rodziny – spełniamy dziecięce marzenia” i często powtarzające się słowa „razem możemy więcej”.

Zofia Białas

Pomocą i doświadczeniem posłużyło nam Stowarzyszenie im. Bogdana Jańskiego na Rzecz Budowy Kościoła p.w. Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa w Sosnowcu – Kazimierzu, z którym nawiązaliśmy łączność i współpracę dzięki ks. Jarosławowi Boralowi - proboszczowi parafii św. Barbary. Stowarzyszenie „Razem możemy więcej” im. Matki Teresy Janiny Kierocińskiej zostało zarejestrowane 25 lutego 2009 roku. Dziś, kończy 10 lat. Dopisek im. Matki Teresy Kierocińskiej wyróżnia Stowarzyszenie od innych, działających pod taką samą nazwą, i przypomina Janinę Kierocińską, nasza rodaczkę, Czcigodną Sługę Bożą, kandydatkę na ołtarze.

Cele Stowarzyszenia to:

1. Prowadzenie działalności integrującej stowarzyszenie z mieszkańcami Wielunia poprzez aktywność kulturalną, rekreacyjną I towarzyską.

2. Organizowanie wszelkich działań ukierunkowanych na budowę, oddanie do użytku, wyposażenie kościoła, ewentualnie remonty oraz utrzymanie wraz z budynkami towarzyszącymi umiejscowionymi na terenie rzymsko - katolickiej parafii, pod wezwaniem św. Barbary w Wieluniu przy ulicy Joanny Żubr 37.

3. Upowszechnianie wiedzy na temat dziejów Wielunia I ziemi wieluńskiej.

4. Szerzenie kultu patrona - Matki Teresy Kierocińskiej.

5. Wspieranie rodzin I osób znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej w ramach działalności charytatywnej.

W ciągu dziesięciu lat Stowarzyszenie organizowało ferie zimowe dla dzieci, spotkania ze św. Mikołajem, rodzinne festyny wiosenne i jesienne, wspierało i wspiera budowę kościoła, dba o stojący na terenie parafii św. Barbary krzyż Kierocińskich, postawiony przez Antoniego Kierocińskiego w 1910 roku, każdego 12 dnia miesiąca modli się o beatyfikację swojej Patronki. Dziełem Stowarzyszenia są: biblioteka parafialna, dwie książeczki – cegiełki na budowę kościoła (Kościół św. Barbary w Wieluniu, Świadek miłości Boga i człowieka – 500 lat kościoła św. Barbary), pocztówka Kościół św. Barbary w Wieluniu, kronika parafialna za lata 2008 – 2018, artykuły poświęcone Patronce zamieszczone w prasie lokalnej oraz „Niedzieli Częstochowskiej” i E. Niedzieli, ostatnio na portalu „Kocham Wieluń”, organizacja jubileuszu 130 - lecia urodzin Janiny Kierocińskiej wspólnie z Radą Parafialną i Muzeum Ziemi Wieluńskiej, czego efektem jest publikacja „Wieluń miastem wzrastania” – pokłosie sesji naukowej w Muzeum Ziemi Wieluńskiej, okolicznościowy medal upamiętniający 130. rocznicę urodzin Janiny Kierocińskiej i 500 lat kościoła św. Barbary. Stowarzyszenie włączyło się (na miarę swoich możliwości) w organizację Muzeum Matki Teresy Kierocińskiej w Sosnowcu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem