Reklama

Wolontariat jest jak rzeka

2017-04-19 14:17

Magdalena Chomać
Edycja podlaska 17/2017, str. 4-5

Archiwum SKC
Marta Stelmach, opiekunka Szkolnego Koła Caritas działającego w Zespole Szkół nr 1 w Sokołowie Podlaskim, z wolontariuszami

O wartości wolontariatu, sposobach zarażania działalnością społeczną młodych ludzi z Martą Stelmach, wolontariuszką, nauczycielką w Zespole Szkół nr 1 w Sokołowie Podlaskim, opiekunem Szkolnego Koła Caritas oraz wieloletnią współpracowniczką Caritas, rozmawia Magdalena Chomać

MAGDALENA CHOMAĆ: – Dlaczego wolontariat? Po co ten cały wysiłek w pracy z młodymi ludźmi, czemu ich do tego zapalać?

MARTA STELMACH: – Wolontariat dla wielu z nas nie jest zjawiskiem obcym, prawie każdy z nas coś zrobił dla innych, chociaż może nie nazywa tego wolontariatem, ale po prostu zwykłym działaniem wynikającym z bycia człowiekiem. Z pewnością każdy z nas wskaże człowieka, który coś pożytecznego robi dla innych ludzi czy środowiska. W szkole, gdzie pracuję, postanowiliśmy wspólnie z uczniami podjąć wyzwanie i robić coś dla innych.
W młodych ludziach drzemią niebywałe pokłady dobroci, chęci pomagania, dzielenia się. Trzeba tylko umiejętnie pozwolić im działać, gdyż jest w nich pełno fantastycznych pomysłów i energii. Potrafią poświęcać swój czas dla innych. Ci młodzi ludzie doskonale sprawdzają się w działaniu. Wystarczyła iskra, by rozpalić wielki ogień, i teraz mamy w szkole bardzo dużo wolontariuszy, którzy chętnie angażują się we wszelkie akcje. Okres nauki w szkole wydaje się najwłaściwszy do kreowania postaw altruistycznych. Młodych ludzi cechuje bowiem poczucie wspólnoty, są skłonni akceptować te same normy i zasady, wykazywać otwartość i ciekawość świata. Wolontariat to najlepsza lekcja edukacji społecznej i obywatelskiej.

– Co młodzieży daje bycie dla innych?

– Młody człowiek poszukuje swojego miejsca w życiu. Bycie dla innych jest jednocześnie sprawdzaniem siebie. Wolontariat to wyrzeczenia, to przekraczanie i pokonywanie granic oraz barier. Dla młodego człowieka to często walka ze swoimi słabościami. Uczniowie wiedzą, że wolontariat to nie tylko sposób na spędzanie wolnego czasu czy bycie użytecznym. To przede wszystkim wyjście naprzeciw drugiemu człowiekowi, wzięcie odpowiedzialności za niego, to także wspaniałe doświadczenie obdarowywania i bycia obdarowanym. Bo kto potrafi dzielić się z innymi tym, co ma, w zamian otrzymuje jeszcze więcej – i wcale nie chodzi tu o dobra materialne, bo właśnie dobra duchowe są najważniejsze.
Radość i satysfakcja z pomocy udzielanej innym, z poczucia, że jest się potrzebnym, wiążą się z podwyższeniem samooceny wolontariusza. Wolontariat może stać się dla młodego człowieka obszarem, w którym może on budować własną tożsamość – zarówno osobistą, jak i społeczną.
Nasza szkoła jest również szkołą kształcącą w różnych zawodach. Uczniowie mają świadomość, że poszukiwanie pracy płatnej jest dość trudne i skomplikowane. Praca w wolontariacie może zwiększyć szanse znalezienia zatrudnienia. Wolontariat jest bowiem okazją do zdobycia doświadczeń zawodowych. W ramach działań wolontariatu uczniowie uczestniczą w różnych kursach czy szkoleniach, zdobywając odpowiednie certyfikaty (np. animator czasu wolnego, opiekun osoby starszej, opiekun osoby niepełnosprawnej, kurs opiekuna wypoczynku letniego dla dzieci i młodzieży). Osoba z takim doświadczeniem staje się znacznie atrakcyjniejsza dla potencjalnego pracodawcy, umacniając go w przekonaniu o korzyściach płynących z zatrudnienia właśnie takiego kandydata. Nabyte przez wolontariusza umiejętności, doświadczenia, a także poznanie różnorodnych dziedzin życia zawodowego mogą znacząco wpłynąć na dalsze jego życie zawodowe. Każdy wolontariusz na świadectwie ukończenia szkoły otrzymuje wpis o pracy w wolontariacie, dzięki czemu może uzyskać dodatkowe punkty podczas rekrutacji do kolejnej szkoły czy na studia.

– Co w pracy wolontariackiej można nazwać sukcesem?

– Największym sukcesem dla wolontariusza jest uśmiech tego, któremu się pomaga, sprawianie radości potrzebującym. Sukcesem jest też pokonanie własnych słabości, a także praca nad sobą.

– Co Pani daje fakt, że w czasach licealnych i studenckich działała Pani jako wolontariuszka?

– Właściwie, kiedy sama jeszcze byłam dzieckiem, zaczęłam angażować się w wolontariat. Ze łzą w oku wspominam moje pierwsze wyjazdy na kolonie Caritas jako pomoc wychowawcy. Pamiętam, jak wspólnie z kolegami i osobami zaangażowanymi w parafialnym Caritas remontowaliśmy stary szpital w Sokołowie (obecny Dom Miłosierdzia), by przyjąć na kolonie dzieci i młodzież z terenów powodziowych. Był to 1997 r.
Od ponad 20 lat ciągle wolontariat jest obecny w moim życiu. Staram się swoimi działaniami zachęcać młodych ludzi do działania. Nic tak nie zachęca do działania jak własny przykład. Bardzo lubię i szanuję młodzież i zawsze jestem z nimi. Pomaganie sprawia mi wielką radość i nie potrafię zatrzymać tej radości tylko dla siebie. Chcę się nią dzielić, chcę przekazywać ją innym. Ja nie prowadzę w szkole akcji rekrutowania wolontariuszy. To młodzi ludzie, patrząc na działania kolegów, sami zgłaszają się do mnie, że chcą działać w wolontariacie.
Wolontariat jest jak rzeka: nie da się jej zatrzymać, ona wciąż dąży do morza. I tak jest ze mną. Nie potrafię przestać zarażać młodych ludzi byciem dla innych, a nie dla siebie.
Jestem dumna i odczuwam wielką radość, gdy widzę swoich wolontariuszy pracujących, spełniających się jako wspaniali pracownicy, jako osoby nadal angażujące się w działalność społeczną, pracujących jako opiekunowie na koloniach dla dzieci.

– Czy są jakieś plany na przyszłość?

– Planów jest bardzo dużo. Ponieważ jesteśmy grupą w działaniu – ciągle mamy jakieś nowe pomysły. Współpracujemy z różnymi organizacjami działającymi nie tylko na terenie miasta, ale też na terenie powiatu, diecezji, a nawet uczestniczymy w wielu działaniach o zasięgu ogólnopolskim.
Moim takim najbliższym marzeniem jest to, by zorganizować spotkanie dla młodych ludzi zaangażowanych w wolontariat, gdzie mieliby oni okazję i możliwość pochwalić się swoimi działaniami, wymienić doświadczeniami.

Tagi:
wywiad Caritas koło Caritas

Kandydaci do kapłaństwa odzwierciedlają nasze społeczeństwo

2018-04-20 17:57

Rozmawiał Dawid Gospodarek / Warszawa (KAI)

Kandydaci do kapłaństwa w sensie psychologicznym i socjologicznym odzwierciedlają nasze społeczeństwo i Kościół w Polsce - mówi KAI ks. Wojciech Wójtowicz, przewodniczący Konferencji Rektorów Wyższych Seminariów Duchownych. W wywiadzie mówi m.in. o spadku powołań, profilu kandydatów do kapłaństwa oraz o formacji seminaryjnej. 22 kwietnia, w Niedzielę Dobrego Pasterza, obchodzony będzie Światowy Dzień Modlitw o Powołania.

B.M. Sztajner/Niedziela

Dawid Gospodarek (KAI): Mówi się często o kryzysie powołań. Czy rzeczywiście da się dostrzec niepokojący spadek?

Ks. Wojciech Wójtowicz: Nie używałbym tu słowa „kryzys”, ale właśnie „spadek”. Porównajmy na przykład pielgrzymki seminariów na Jasną Górę. W 1999 roku była pierwsza taka pielgrzymka i uczestniczyło w niej dokładnie dwa razy tyle alumnów, co podczas tegorocznej, która odbyła się w minionym tygodniu. Wtedy w seminariach było prawie 7 tysięcy kleryków, dzisiaj nieco ponad 3 tysiące.

- Dlaczego więc nie mówić o „kryzysie”?

- – Słowo „kryzys” wydaje mi się niezbyt adekwatne, dlatego że poza pewnymi oczywistymi problemami wewnątrzkościelnymi, problemami z religijnością młodzieży, mamy do czynienia również z czynnikiem socjologicznym – ostatnich latach demografia załamała się bardzo mocno. Spadek i doświadczenie braku w niektórych diecezjach czy wspólnotach zakonnych są dość mocno odczuwalne. Przyczyny są jednak wieloaspektowe. W perspektywie ogólnopolskiej „kryzys” wydaje się zbyt dużą kategorią.

- Jacy mężczyźni pukają dziś do seminaryjnych furt?

- – Mężczyźni tacy, jakie jest dzisiejsze społeczeństwo, dzisiejszy świat. Czyli bardzo różni – z nadziejami i pragnieniami takimi, jakie występują w świecie i Kościele. Motywowani ewangelicznie, ale też z bagażem trudności, trosk i problemów charakterystycznych dla współczesnego świata. W sensie psychologicznym i socjologicznym odzwierciedlają oni nasze społeczeństwo i Kościół w Polsce.

- Można wskazać na jakieś cechy wspólne?

- – Gdyby poszukać wspólnego mianownika, można zauważyć, że duża część z kandydatów do kapłaństwa odbywała formację w różnych wspólnotach kościelnych. W większości polskich diecezji to wspólnoty, ruchy czy stowarzyszenia apostolskie są miejscami, w których rodzą się nowe powołania kapłańskie.

- Czy dzisiejsi kandydaci różnią się czymś od tych z poprzednich pokoleń?

- – Osobiście uważam, że są to mężczyźni być może nawet piękniejsi w sferze motywacji niż dawniej. Dzisiaj kandydaci zdają sobie sprawę, że idą do świata, który jest bardzo często wrogo nastawiony do Ewangelii, kontestacyjny. Mimo świadomości, że misja kapłańska, apostolska, którą wybierają, nie jest łatwa - oni przychodzą.

- Wspomniał Ksiądz o trudnościach, z którymi przychodzą kandydaci. Może Ksiądz podać jakieś przykłady?

- – One są często wyniesione po prostu z życia rodzinnego. Znamy kondycję polskiej rodziny, która jest często bardzo poraniona. Jeśli klerycy wychowywali się w rodzinach niepełnych, w rodzinach targanych różnymi trudnymi życiowymi doświadczeniami, niosą to w sobie – w postaci trudnej do określenia własnej tożsamości osobowościowej, w postaci lęków, napięć. W końcu noszą też te wszystkie symptomy typowe dla współczesnego młodego pokolenia, takie jak oddziaływanie mediów, bardzo duża i bardzo aktywna obecność w przestrzeni świata wirtualnego – czasem młodzi potrafią być bardziej w świecie wirtualnym niż realnym.

- Jak naprzeciw tym problemom wychodzą formatorzy seminaryjni?

- – Jeśli chodzi o tego typu kwestie, mamy do czynienia z całą paletą formacyjną. Trzeba pamiętać, że seminarium zawsze oferuje na początku drogi formację ludzką, bo dużo problemów, z którymi młodzi przychodzą, dotyczy właśnie tej ludzkiej sfery. Dlatego oprócz kierownictwa duchownego i pracy z ojcem duchownym, w wielu seminariach, jeśli jest taka potrzeba, zapewniona jest możliwość pracy psychologicznej. Ale coraz częściej seminaria otwierają się na różnego rodzaju formy warsztatowe.

- A jak to jest w seminarium, któremu Ksiądz szefuje?

- – U nas dobrze przyjęły się właśnie takie warsztaty. Na roku propedeutycznym są warsztaty rozwoju osobowościowego, komunikacji interpersonalnej, także warsztaty relacji z kobietami czy budowania własnej tożsamości męskiej. Paleta takich propozycji rozwoju psychopedagogicznego jest naprawdę bardzo duża, w różnych formach występuje także w wielu innych polskich seminariach.
***
Ks. dr Wojciech Wójtowicz – rektor Wyższego Seminarium Duchownego diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej i przewodniczący Konferencji Rektorów Wyższych Seminariów Duchownych.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Franciszek: rozwijajmy więź z Chrystusem Zmartwychwstałym

2018-04-22 14:47

st (KAI) / Watykan

Do rozwijania i pogłębiania więzi ze zmartwychwstałym Jezusem zachęcił Franciszek w rozważaniu przed odmawianą w okresie wielkanocnym modlitwą „Regina Coeli”.

Grzegorz Gałązka

Papież zauważył na wstępie, że liturgia czwartej niedzieli wielkanocnej pragnie nam pomóc w odkrywaniu naszej tożsamości jako uczniów Zmartwychwstałego Pana. Nawiązując do zawartych w pierwszym dzisiejszym czytaniu (Dz 4,8-12) słów św. Piotra, który wyjaśnia, że uzdrowienie chromego dokonało się mocą Jezusa, Franciszek zaznaczył, że w tym uzdrowionym człowieku jest każdy z nas, nasze wspólnoty. „Każdy może zostać wyleczony z wielu form duchowej choroby - ambicji, lenistwa, pychy - jeśli zgodzi się na ufne złożenie swego życia w rękach Zmartwychwstałego” – podkreślił Ojciec Święty.

Następnie papież wskazał, że Jezus uzdrawia poprzez swoje bycie pasterzem, który daje życie za nas, bo dla Niego nasze życie jest cenne. „To właśnie owo ofiarowanie swojego życia czyni Go dobrym Pasterzem w pełnym tego słowa znaczeniu, Tym, który leczy, Tym, który pozwala nam żyć życiem pięknym i owocnym” - stwierdził papież.

Ojciec Święty wskazał, że warunkiem, by nas uzdrowić i uczynić nasze życie radosnym i owocnym jest osobista relacja z Jezusem, będącą odzwierciedleniem relacji miłości między Nim a Ojcem. „Jesteśmy wezwani, aby poznać Jezusa. Oznacza to spotkanie z Nim, które wzbudzi pragnienie pójścia za Nim, porzucając postawy zamknięcia w sobie, aby wyruszyć na nowe drogi, wskazane przez samego Chrystusa i otwarte na szeroką perspektywę. Kiedy w naszych wspólnotach wystyga chęć przeżywania relacji z Jezusem, słuchania Jego głosu i wiernego naśladowania Go, to nieuchronnie przeważać będą inne sposoby myślenia i życia, niezgodne z Ewangelią” – przestrzegł Franciszek.

Na zakończenie papież powierzył Maryi wspomniane dzieło rozwijania coraz głębszej więzi z Jezusem a także budzenia nowych powołań, aby „wielu odpowiedziało z wielkodusznością i wytrwałością Panu, który wzywa do opuszczenia wszystkiego dla Jego królestwa”.


Oto słowa papieża w tłumaczeniu na język polski:

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

Liturgia tej czwartej niedzieli wielkanocnej nadal pragnie nam pomóc w odkrywaniu naszej tożsamości jako uczniów Zmartwychwstałego Pana. W Dziejach Apostolskich Piotr wyraźnie stwierdza, że dokonane przez niego uzdrowienie chromego, o którym mówi cała Jerozolima, miało miejsce w imię Jezusa, bo „nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni” (4,12). W tym uzdrowionym człowieku jest każdy z nas, nasze wspólnoty: każdy może zostać wyleczony z wielu form duchowej choroby - ambicji, lenistwa, pychy - jeśli zgodzi się na ufne złożenie swego życia w rękach Zmartwychwstałego. „W imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka - stwierdza Piotr - ten człowiek stanął przed wami zdrowy” (w. 10). Ale kim jest uzdrawiający Chrystus? Na czym polega bycie uzdrowionym przez Niego? Z czego nas leczy? I przez jakie postawy?

Odpowiedź na wszystkie te pytania znajdujemy w dzisiejszej Ewangelii, gdzie Jezus mówi: „Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz daje życie swoje za owce” (J 10,11). Ta samo prezentacja Jezusa nie może być sprowadzona do emocjonalnej sugestii, bez żadnego konkretnego skutku! Jezus uzdrawia poprzez swoje bycie pasterzem, który daje życie. Oddając za nas swe życie, Jezus mówi do każdego: „twoje życie jest dla mnie tak cenne, że aby je zbawić, daję całego siebie”. To właśnie owo ofiarowanie swojego życia czyni Go dobrym Pasterzem w pełnym tego słowa znaczeniu, Tym, który leczy, Tym, który pozwala nam żyć życiem pięknym i owocnym.

Druga część tego samego fragmentu Ewangelii mówi nam pod jakimi warunkami Jezus może nas uzdrowić i uczynić nasze życie radosnym i owocnym: „Ja jestem dobrym pasterzem i znam owce moje, a moje Mnie znają, podobnie jak Mnie zna Ojciec, a Ja znam Ojca” (ww. 14-15). Jezus nie mówi o wiedzy intelektualnej, ale o relacji osobistej, o szczególnym umiłowaniu, o wzajemnej czułości, będącej odzwierciedleniem tej samej bliskiej relacji miłości między Nim a Ojcem. Nie zamykać się w sobie, ale otworzyć się na Niego, aby On mnie poznał. Jest to postawa przez którą dokonuje się żywa i osobista relacja z Jezusem: dać się Jemu poznać. Troszczy się o każdego z nas, dogłębnie zna nasze serce: zna nasze strony mocne i nasze niedostatki, plany, które zrealizowaliśmy i niespełnione nadzieje. Ale akceptuje nas takimi, jakimi jesteśmy, nawet z naszymi grzechami, aby nas uzdrowić, aby je nam wybaczyć. Prowadzi nas z miłością, abyśmy mogli pokonywać nawet trudne ścieżki, nie gubiąc drogi. On nam towarzyszy.

A my ze swej strony jesteśmy wezwani, aby poznać Jezusa. Oznacza to spotkanie z Nim, które wzbudzi pragnienie pójścia za Nim, porzucając postawy zamknięcia w sobie, aby wyruszyć na nowe drogi, wskazane przez samego Chrystusa i otwarte na szeroką perspektywę. Kiedy w naszych wspólnotach wystyga chęć przeżywania relacji z Jezusem, słuchania Jego głosu i wiernego naśladowania Go, to nieuchronnie przeważać będą inne sposoby myślenia i życia, niezgodne z Ewangelią.

Niech Maryja, nasza Matka pomaga nam rozwijać coraz silniejszą więź z Jezusem otworzyć się na Jezusa, aby wszedł do naszego wnętrza, aby ta relacja była mocniejsza. On jest Zmartwychwstały. W ten sposób możemy Go naśladować w całym naszym życiu. Niech w tym Światowym Dniu Modlitw o Powołania Maryja wstawia się, aby wielu odpowiedziało z wielkodusznością i wytrwałością Panu, który wzywa do opuszczenia wszystkiego dla Jego królestwa.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Biblia w przestrzeni publicznej Wielunia

2018-04-23 11:59

Zofia Białas

W Niedzielę Dobrego Pasterza zakończył się Tydzień Biblijny. W Wieluniu jego zakończenie miało miejsce na odrestaurowanych fundamentach wieluńskiej fary. Na spotkanie z Biblią przybyli: ks. bp Andrzej Przybylski, kapłani wieluńscy, klerycy Wyższego Seminarium Duchownego w Częstochowie goszczący w Wieluniu, wierni ( wielu z własnymi egzemplarzami Pisma Świętego), Zespół ds. Nowej Ewangelizacji Regionu Wieluńskiego z ks. Sebastianem Wyrozumskim.

Zofia Białas
Zofia Białas

Po odczytaniu Ewangelii o Dobrym Pasterzu przez ks. bpa Andrzeja Przybylskiego i po udzielonym pasterskim błogosławieństwie, każdy, kto miał własne Pismo Święte, i ci, którzy otrzymali tekst przygotowany przez Zespół ds. Nowej Ewangelizacji rozpoczęli czytanie i reflektowanie wybranego fragmentu Pisma Świętego. Czytały pojedyncze osoby, czytały grupy . Zajęte były ławki, place pod drzewami, fundamenty fary. Wszystkich zjednoczyła Biblia.

Zofia Białas
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem