Reklama

Pomóc rozpoznać powołanie

2017-04-19 14:17

Al. Marcin Kornaga
Edycja zamojsko-lubaczowska 17/2017, str. 4-5

Fotolia.com

O posłudze w Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej i o roli Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w formacji przyszłych kapłanów z ks. prof. dr. hab. Sławomirem Nowosadem, obecnie dziekanem Wydziału Teologii KUL rozmawia al. Marcin Kornaga

AL. MARCIN KORNAGA: – Od 1992 r., czyli od powstania seminarium, do 1997 r. pracował Ksiądz w tej instytucji – najpierw jako prefekt, a potem jako wicerektor. Jakie uczucia towarzyszą Księdzu Profesorowi przy wspominaniu lat pracy w roli wychowawcy seminaryjnego?

KS. SŁAWOMIR NOWOSAD: – Nieco żartobliwie mówiąc, mam uczucia mieszane. Ale może to wcale nie jest żart. Minęło już kilkanaście lat, odkąd opuściłem nasze seminarium, może nawet 20... Ta niejednoznaczność wspomnień co do lat pracy wychowawczej wynika z bardzo pozytywnej oceny naszej współpracy w gronie wychowawców właśnie ustanowionego wtedy seminarium. To był niewątpliwie przywilej, że z woli naszego ówczesnego Pasterza – bp. Jana Śrutwy – otrzymaliśmy szczególny kredyt zaufania, by nadać kształt swoistej przecież instytucji wychowawczej u początku jej istnienia. Nie jest żadnym odkryciem stwierdzenie, że od atmosfery i rzeczywistej jakości relacji między wychowawcami zależy jakość i owocność posługi wychowawczej wobec powierzonych sobie młodych ludzi. Nasz zespół wychowawczy był świetnie rozumiejącą się grupą ludzi, którzy (odważę się powiedzieć) ze szczerym oddaniem Bożej i kościelnej sprawie podjęli się zleconego im zadania. Po latach myślę więc, że – począwszy od rektora poprzez ojców duchownych, prefekta i skończywszy na dyrektorze ekonomicznym – robiliśmy, co było możliwe, by pomóc naszym ówczesnym klerykom dobrze rozpoznać i właściwie odpowiedzieć na powołanie do służby kapłańskiej w Kościele. Z drugiej strony jednak, powracając myślą do tamtego okresu i mając za sobą doświadczenia kolejnych lat pracy dydaktycznej i wychowawczej na KUL-u, wydaje mi się, że dzisiaj inaczej stawiałbym akcenty i wymagania, przynajmniej co do niektórych zagadnień. Nie sądzę, by to były radykalnie inne akcenty, ale w pewnym stopniu na pewno. Takie niejednoznaczne odczucie nie jest oczywiście niczym wyjątkowym, gdy szczerze i krytycznie patrzy się w ogóle na swoje życie; czy to w kapłaństwie, czy w innej służbie, jak rodzina, zaangażowanie zawodowe czy społeczne. Dziwne byłoby raczej to, gdybyśmy swoją przeszłość oceniali jako bezbłędną, wypełnioną decyzjami zawsze słusznymi i właściwymi.
Jeśli dobrze sięgam pamięcią do tamtych lat, jako szczególnie ważną w pracy wychowawczej zawsze widziałem potrzebę dojrzewania do osobistej odpowiedzialności za podejmowane decyzje; tym bardziej w seminarium, gdzie chodzi o decyzję całożyciowej i nieodwołalnej odpowiedzi na głos powołania. Chodzi tu o odpowiedzialność pojmowaną integralnie – wobec Pana Boga i przełożonych w Kościele. Ostatecznie funkcja przełożonych i wychowawców w seminarium, jako wspólnocie przecież już dorosłych ludzi, jest służebna. Rozeznanie i podjęcie decyzji (takiej czy innej) jest zadaniem zainteresowanego, czyli wychowanka – alumna. Rola rektora i jego współpracowników jest tu nieodzowna, ale w istocie drugoplanowa. Moralna pewność przekonania rektora co do dopuszczenia (bądź nie) danego kandydata, którą przedstawia biskupowi, w swojej istocie musi się zasadzać na rzeczywistej pewności samego powołanego. Tak, dojrzewanie do odpowiedzialnej, osobistej decyzji o przyjęciu święceń – to powinna być zasadnicza treść tego, co nazywamy formacją seminaryjną. Sądzę także, że temu dorastaniu w odpowiedzialności zawsze winna towarzyszyć autentyczność. Oznacza to, że żyję tak, a nie inaczej; robię coś albo czegoś nie robię nie ze względu na wychowawców, którzy mnie obserwują i oceniają (co jest w seminarium wyjątkową pokusą!), ale ze względu na to, że prawda zobowiązuje. I w życiu kapłańskim, i w ogóle w życiu trzeba się wystrzegać postępowania na pokaz, bo to zawsze fałsz. Koniecznym elementem dojrzałości jest więc autentyczność jako postępowanie w prawdzie przed Bogiem – bo On jeden widzi i zna serce.

– Jednym z ważnych wymiarów formacji kleryków jest przygotowanie intelektualne, a więc 6-letnie studia filozoficzno-teologiczne, zakończone obroną pracy magisterskiej. W jaki sposób wpływają one na właściwe ukształtowanie dojrzałych księży?

– W swojej mądrości Kościół zawsze doceniał ten element formacji w seminarium duchownym, który nazywamy formacją intelektualną. Jak sądzę, szczególnie wyraźnie wybrzmiało to w pontyfikacie św. Jana Pawła II. Jeśli przygotowanie i dojrzewanie do święceń ma być owocne i trwałe, musi mieć integralny charakter. Dlatego obok dojrzałości w dobrze rozumianym człowieczeństwie (co obejmuje także wymiar duchowy osobistej pobożności, jak również towarzyszącą jej formację pastoralną) konieczny jest wymiar intelektualny, skoro w oczywisty sposób odpowiada rozumności osoby ludzkiej. Stąd formacja związana ze studiami filozoficzno-teologicznymi jest czymś koniecznym, jak zresztą rozumiemy konieczność edukacji szkolnej na różnych etapach w życiu każdego człowieka, nie tylko alumnów seminarium duchownego. W ich przypadku jawi się ona jako tym bardziej nieodzowna, skoro dotyczy sprawy Bożej szeroko pojętej – prawdy o Bogu, człowieku, świecie, wieczności itd. W końcu to właśnie jest przedmiotem kapłańskiej posługi słowa, wpisującej się w Chrystusowe wezwanie do głoszenia tego słowa wszelkiemu stworzeniu. Trudno bez należytego zrozumienia prawdy Bożej wyobrazić sobie autentyczne i owocne pełnienie kapłańskiego zadania.
Jednocześnie wydaje mi się, że błędem byłoby pojmowanie formacji intelektualnej na sposób funkcjonalny – kleryk ma się nauczyć, co i jak ma przepowiadać, gdy stanie na ambonie, w konfesjonale czy na katechezie. W końcu prawda Boża ma charakter osobowy – poprzez studia poznajemy nie jakieś prawdy, dogmaty, normy życia, ale poznajemy najpierw żywego i obecnego Boga. I kleryk w seminarium jako student, i ksiądz w swojej kapłańskiej codzienności muszą więc pamiętać, że nade wszystko służą Komuś, a nie czemuś czy jakiejś sprawie, idei, posłudze (choćby była bardzo święta). W formacji teologicznej musi więc chodzić nie tylko o zrozumienie i przyswojenie sobie określonego materiału (co jest konieczne), ale zwłaszcza o zbudowanie relacji wiary i miłości do Boga jako Ojca, objawionego i obecnego pośród nas w Jego Jedynym Synu, jedynym Odkupicielu człowieka – jak mawiał Jan Paweł II.

– Jak oceniłby Ksiądz Profesor rolę Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w procesie formacji alumnów naszego seminarium?

– Nieraz spotykałem się z pytaniem o KUL, zwłaszcza w czasach prorektorskich, gdy miałem okazję być w różnych środowiskach, nie tylko akademickich, w kraju i za granicą. Wyczuwałem, że to pytanie zwykle zawierało w sobie oczekiwanie na odsłonięcie czegoś więcej o naszym wieloletnim profesorze Karolu Wojtyle. Pamiętam np. spotkanie z karmelitankami z klasztoru La Encarnación w Avili, gdzie kilkadziesiąt lat spędziła św. Teresa Wielka, a przez kilka lat kapelanem był św. Jan od Krzyża. W tym klasztorze swoją pierwszą Mszę św. w Hiszpanii odprawił Papież Jan Paweł II w 1982 r., gdy przyjechał tam z okazji 400. rocznicy śmierci św. Teresy. Tamtejsze karmelitanki zachowują o Papieżu Polaku szczególną pamięć i pewnie stąd było ich oczekiwanie, by coś więcej powiedział im o nim „profesor z KUL-u”.
Wspominam to, bo Katolicki Uniwersytet Lubelski to nade wszystko ludzie, którzy tworzyli i tworzą jego akademicką wspólnotę. Obok Jana Pawła II to przecież także sługa Boży kard. Stefan Wyszyński czy – jak można sądzić – bliski już chwały ołtarzy rektor ks. Wincenty Granat. Przy całym bogactwie intelektualnym, obfitości zbiorów bibliotecznych, wielu znakomitych profesorach, na których wykłady mogą uczęszczać nasi klerycy, KUL jawi się jako uprzywilejowane miejsce na mapie nie tylko naszej Ojczyzny, ale zwłaszcza Kościoła. Jeżeli KUL jako uczelnia katolicka jest „z serca Kościoła” (tak to nazywa Konstytucja apostolska Jana Pawła II „Ex corde Ecclesiae” z 1990 r.), wszyscy jego studenci, także alumni seminarium, mają niezwyczajną szansę, by uczyć się Kościoła jako swojej ojczyzny poprzez studia na naszym uniwersytecie. To oznacza, że mogą dojrzewać w wierze i uczyć się świętości. Kapłaństwo bowiem o tyle stanie się rzeczywistym udziałem powołanych, o ile będzie dla nich drogą do świętości – czyli przeżywaną po Bożemu drogą do nieba.

Tagi:
wywiad seminarium

Seminarium w Bagnie musi mieć nowy dach

2018-07-26 12:21

Agnieszka Bugała

W związku z przyznanym dofinansowaniem Wyższe Seminarium Duchowne Salwatorianów w Bagnie odwiedził Wojewoda Dolnośląski Paweł Hreniak. W spotkaniu i zwiedzaniu Seminarium uczestniczyli również poseł Jacek Świat i prezes fundacji „Ludzka sprawa” Anna Morawiecka.

Arch. UW

Warto wiedzieć - krótka historia zamku w Bagnie

Wioska Bagno powstała w latach 1250 - 1301. Pierwotna nazwa osady to Heinrichesdorf, czyli „wieś Henryka”. W tym czasie we Wrocławiu panowali: Henryk III (+1266), potem jego syn Henryk IV Probus (+1290), a w księstwie głogowskim Henryk III, zwany Głogowczykiem (+1309). Któryś z nich mógł być założycielem wsi. Na przestrzeni wieków nazwa wioski ulegała pewnym modyfikacjom. W najstarszym dokumencie pochodzącym z 1301 roku znajdujemy nazwę Bagino, co oznaczało tutejsze tereny leśne. Pierwszym właścicielem Bagna był Poppo von Haugwitz, który w 1337 r. przyłączył wieś do swoich posiadłości. Kolejnymi właścicielami byli: rodzina Lamberg, rodzina Schreibersdorfów, Rudolf von Seidlitz – starosta powiatu średzkiego, rotmistrz Gustaw Eugeniusz Ferdynand von Posadowsky, Zofia Wilhelmina von Schenck, Ludwik Fryderyk Wilhelm von Schlabrendorf – pełniący wówczas urząd podkomorzego królewskiego i kanonika katedry w Halberstadt, baronówna Rzeszy Karolina Filipina von Schonaich, Gustaw Kiessler, Fryderyk von Verson, Edward Bussing – senator i kupiec z Breny. Ostatnim właścicielem wioski był Georg Kissling, który kupił tą posiadłość w 1905 roku. Był on właścicielem firmy „Conrad Kissling”, która zajmowała się wyszynkiem i handlem piwa we Wrocławiu. Georg Kissling chciał uzyskać tytuł szlachecki z rąk cesarza Wilhelma II. Dlatego musiał wejść w posiadanie dóbr rycerskich. W tym celu wykupił pobliskie miejscowości Brzezno i Osolin Mały. Cesarz Wilhelm II miał przyjechać i nadać mu tytuł szlachecki, do takiej wizyty nigdy jednak nie doszło. Georg Kissling ze względów zdrowotnych przekazał majątek swojemu najstarszemu synowi Conradowi. On jednak nie chciał kontynuować dzieła ojca i sprzedał majątek bankowi ziemskiemu, od którego w 1930 r. kupili go Księża Salwatorianie Prowincji Niemieckiej. Podczas II wojny światowej zakonnicy musieli opuścić klasztor i zamieszkać w domu na skraju parku. W zamku władze cywilne umieściły obóz, który przez rok zajmowali wysiedleńcy z Besarabii pochodzenia niemieckiego, później zamieszkali w nim volksdoutshe z Jugosławii, następnie miejsce to do końca wojny zajmowali volksdoutshe pochodzenia polskiego spod Łodzi. Przed końcem II wojny światowej salwatorianie prowincji niemieckiej opuścili Bagno, a na miejscu pozostał tylko brat Feliks Sierny, z prowincji polskiej. Dzięki niemu, mimo działań wojennych, budynki i ich wyposażenie nie zostały zniszczone przez sowietów. W 1946 r. przybyli tu salwatorianie prowincji polskiej i założyli w tym miejscu nowicjat. Od 1953 r. istnieje tu Wyższe Seminarium Duchowne Księży Salwatorianów.

Można zwiedzić klasztor park - w dni świąteczne o pełnych godzinach, od 13.00 do 17.00. W innych dniach zwiedzają tylko grupy zorganizowane, po uprzednim uzgodnieniu z przełożonym.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

KSM: bronimy życia poczętego

2018-08-14 07:09

Agata Kowalska, KSM Częstochowa

Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Archidiecezji Częstochowskiej wzięło udział w 9. Rajdzie dla Życia.

Agata Kowalska

Młodzież wraz z księdzem Asystentem Andrzejem Witkiem, przejechała aż 120 km na rowerze (trasa Częstochowa - Chęciny) w intencji życia poczętego. Sama inicjatywa to sztafeta, polegająca na przekazywaniu pałeczki kolejnej diecezji, która wyruszy w trasę. Rajd dla Życia swój początek miał w Zabawie, skąd wywodzi się patronka Stowarzyszenia - bł. Karolina Kózkówna, a zakończy 18 sierpnia w Rostkowie, czyli miejscowości kolejnego patrona KSM-u, św. Stanisława Kostki.

Jednocześnie była to także okazja do otoczenia modlitwą Synodu, który będzie miał miejsce 3 października br. w Watykanie. Każdego dnia, od 3 kwietnia 2018 r., aż do 3 października, grupa młodzieżowa bądź wspólnota modli się za Synod Biskupów dotyczący wiary, młodzieży i rozeznania powołania. 13 sierpnia przypadł 133. dzień tejże modlitwy, który należał właśnie do uczestników Rajdu z naszego archidiecezjalnego KSM-u!

Więcej o Rajdzie: https://www.facebook.com/events/845347732338919/

Więcej o Sztafecie Młodych "Młodzież za Synod":

https://www.facebook.com/events/1722432897846730/

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

„Z Maryją wolni” - na Jasną Górę dotarło ok. 6 tys. warszawskich pielgrzymów

2018-08-14 17:32

it / Jasna Góra (KAI)

Z wielkim wołaniem za Polskę, wierna złożonym w 1711 r. ślubom, na Jasną Górę dotarła 307. Warszawska Pielgrzymka Piesza. „Z Maryją wolni” wołało ok. 6 tys. pątników. W drodze odmawiali Litanię Narodu Polskiego i Akt Oddania w Macierzyńską Niewolę Miłości za wolność Kościoła. Wpisywali się do Księgi Niepodległości przekazanej przez prezydenta RP Andrzeja Dudę.

Fenomen pielgrzymki warszawskiej polega na jej ciągłości, wierni wypełniali śluby nawet w czasie rozbiorów, wojen i komunizmu. - Kompania nazywana jest „matką” pielgrzymek - przypomina o. Marek Tomczyk.

Kierownik wyjaśnia, że to z tej pielgrzymki wyrastają inne, które pielgrzymują na Jasną Górę. - Warszawska pielgrzymka oczywiście nie jest najstarsza, ale jedną z najstarszych. To właśnie tutaj wielu przewodników uczyło się pewnego stylu pielgrzymowania, zapożyczało pewne metody duszpasterskie. Kiedyś nie było aż tyle pielgrzymek, dlatego byli u nas przedstawiciele różnych miast i diecezji - przypomniał paulin. Z dumą podkreślił, że pielgrzymka warszawska w sposób „nieprzerwany, ciągły i trwały wpisuje się w krajobraz naszej Ojczyzny i w ten sposób zachowana jest piękna tradycja ojców”. - Nie ma takiej siły, by nas ktoś zatrzymał w drodze, bo jest zew w ludzkim wnętrzu i w naszych sercach - podkreśla o. Tomczyk.

Kierownik zauważył, że tegoroczna pielgrzymka wpisała się w świętowanie jubileuszu stulecia odzyskania niepodległości, który przeżywany był w wymiarze duchowym. - Przede wszystkim próbowaliśmy odkrywać i odczytywać znaczenie Matki Bożej i Jasnej Góry w czasie zaborów i przypominać sobie wydarzenia z 1918 r. - powiedział kierownik. - Chcemy naszą cząstkę pielgrzymowania czyli modlitwę, ofiarę, pokutę, cierpienie, zawierzenie, ofiarować w intencji naszej Ojczyzny. Ufamy, że Pan Bóg przyjmie naszą ofiarę – dodał.

Na pątniczym szlaku obecna była w tym roku Księga Niepodległości, którą specjalnie pielgrzymom warszawskim przekazał prezydent RP Andrzej Duda. Wierni wpisywali do niej swoje życzenia i modlitwy za Polskę i jak zauważa kierownik, „były one bardzo wzruszające”.

W pielgrzymce przyszło ok. 6 tys. osób. Paulini zauważają tendencję wzrostową, co jest dla nich radością. Warszawską kompanię tworzyły 23 grupy, podzielone na trzy kolumny: grupy zasadnicze, dziesiąte i piętnaste.

Do odprawiających rekolekcje w drodze dołączyli ci, którzy nie mogli wyruszyć fizycznie, ale zobowiązali się do codziennej łączności z pielgrzymami, udziału we Mszy św. i podejmowania dodatkowych wyrzeczeń. Prawie 300 osobową grupę duchową stanowili słuchacze Radia Jasna Góra, którzy przekroczą progi Jasnej Góry wraz z „15 purpurową”, niosącą ich intencje.

Duchowi pielgrzymi, zamiast tzw. wpisowego, przynosili środki czystości, które zostaną przekazane biednym rodzinom, podopiecznym Jasnogórskiego Punktu Charytatywnego.

Wielu podkreśla, że pielgrzymowanie duchowe bywa trudniejsze od tego fizycznego, ale jego owoce są nie do przecenienia. - Czuję się szczęśliwa, że mogę z nimi duchowo pielgrzymować, to kosztuje, ale ma wielki sens - powiedziała p. Maria z Kochłowic, która kolejny raz wybrała się duchowo na pielgrzymkę.

Niektórzy, jak Joanna z Częstochowy, starają się zaznać chociaż trochę pielgrzymiego trudu: "Jak rusza pielgrzymka warszawska, to my zbieramy się w małej grupce i rozpoczynamy naszą drogę z miejsca zamieszkania na Jasną Górę, codziennie rano pielgrzymujemy kilka kilometrów, by modlić się w intencji tych, którzy wyruszyli z Warszawy. Odmawiamy po drodze modlitwy, różaniec, koronkę i inne a w Kaplicy Matki Bożej uczestniczymy we Mszy."

Intencje duchowych pielgrzymów przekazywane są przez przewodnika grupy zaraz na początku drogi, a więc w Warszawie. Ci, którzy napisali na kartkach swój adres, nieraz dostają specjalne pozdrowienia z trasy pielgrzymki z podpisem osoby, która niesie ich intencje. Czasami pielgrzymi „odszukują się” w Częstochowie i razem wkraczają na Jasną Górę. Większość intencji jest jednak anonimowa. Dominują w nich prośby o wyrwanie z nałogu, nawrócenie dzieci, jedność w rodzinie, o cudowne uzdrowienie z ciężkiej choroby.

W tym roku do grupy duchowej przy Radiu Jasna Góra zgłosiło się ok. 300 osób. To głównie starsi i chorzy, ale nie brakuje też tych, którzy muszą w tym czasie pracować.

Wszystkim duchowym pielgrzymom, także tym, którzy dzień i noc trwali na modlitwie przed Najświętszym Sakramentem, za wsparcie podziękował kierownik. - Jesteśmy wam bardzo wdzięczni, to dla nas wielkie umocnienie, odwdzięczamy się modlitwą u Pani Jasnogórskiej i podczas drogi - powiedział o. Tomczyk.

Warszawska Pielgrzymka Piesza nazywana także paulińską, początkami sięga XVIII w. i jest najstarszą wyruszającą ze stolicy. W 1711 r. Bractwo Pana Jezusa Pięciorańskiego przy paulińskim kościele św. Ducha w Warszawie poprowadziło pielgrzymkę na Jasną Górę w imieniu miasta, prosząc o ocalenie przed szalejącą epidemią. Do dziś w częstochowskim Sanktuarium przechowywana jest srebrna tablica - wotum mieszkańców Warszawy, złożone z prośbą o oddalenie zarazy. Bractwo organizowało i odbywało pielgrzymki aż do połowy XX wieku, nawet w czasach zaborów. W 1792 r. wojska zaborcze na odcinku trasy z Woli Mokrzeskiej do Krasic wymordowali wszystkich uczestników pielgrzymki. Pątnicy do dziś w trakcie wędrówki zatrzymują się przy ich zbiorowej mogile. W 1963 r. władze nie zgodziły się na wyruszenie warszawskich grup, motywując swoją decyzję epidemią ospy, na niektórych obszarach Polski. Mimo to do Częstochowy wyruszyła "nielegalna pielgrzymka", którą na Jasnej Górze przywitał Prymas Polski kard. Stefan Wyszyński.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem