Reklama

Stowarzyszenie Przyjaciół Ludzkiego Życia - 1%

Pomóc rozpoznać powołanie

2017-04-19 14:17

Al. Marcin Kornaga
Edycja zamojsko-lubaczowska 17/2017, str. 4-5

Fotolia.com

O posłudze w Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej i o roli Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w formacji przyszłych kapłanów z ks. prof. dr. hab. Sławomirem Nowosadem, obecnie dziekanem Wydziału Teologii KUL rozmawia al. Marcin Kornaga

AL. MARCIN KORNAGA: – Od 1992 r., czyli od powstania seminarium, do 1997 r. pracował Ksiądz w tej instytucji – najpierw jako prefekt, a potem jako wicerektor. Jakie uczucia towarzyszą Księdzu Profesorowi przy wspominaniu lat pracy w roli wychowawcy seminaryjnego?

KS. SŁAWOMIR NOWOSAD: – Nieco żartobliwie mówiąc, mam uczucia mieszane. Ale może to wcale nie jest żart. Minęło już kilkanaście lat, odkąd opuściłem nasze seminarium, może nawet 20... Ta niejednoznaczność wspomnień co do lat pracy wychowawczej wynika z bardzo pozytywnej oceny naszej współpracy w gronie wychowawców właśnie ustanowionego wtedy seminarium. To był niewątpliwie przywilej, że z woli naszego ówczesnego Pasterza – bp. Jana Śrutwy – otrzymaliśmy szczególny kredyt zaufania, by nadać kształt swoistej przecież instytucji wychowawczej u początku jej istnienia. Nie jest żadnym odkryciem stwierdzenie, że od atmosfery i rzeczywistej jakości relacji między wychowawcami zależy jakość i owocność posługi wychowawczej wobec powierzonych sobie młodych ludzi. Nasz zespół wychowawczy był świetnie rozumiejącą się grupą ludzi, którzy (odważę się powiedzieć) ze szczerym oddaniem Bożej i kościelnej sprawie podjęli się zleconego im zadania. Po latach myślę więc, że – począwszy od rektora poprzez ojców duchownych, prefekta i skończywszy na dyrektorze ekonomicznym – robiliśmy, co było możliwe, by pomóc naszym ówczesnym klerykom dobrze rozpoznać i właściwie odpowiedzieć na powołanie do służby kapłańskiej w Kościele. Z drugiej strony jednak, powracając myślą do tamtego okresu i mając za sobą doświadczenia kolejnych lat pracy dydaktycznej i wychowawczej na KUL-u, wydaje mi się, że dzisiaj inaczej stawiałbym akcenty i wymagania, przynajmniej co do niektórych zagadnień. Nie sądzę, by to były radykalnie inne akcenty, ale w pewnym stopniu na pewno. Takie niejednoznaczne odczucie nie jest oczywiście niczym wyjątkowym, gdy szczerze i krytycznie patrzy się w ogóle na swoje życie; czy to w kapłaństwie, czy w innej służbie, jak rodzina, zaangażowanie zawodowe czy społeczne. Dziwne byłoby raczej to, gdybyśmy swoją przeszłość oceniali jako bezbłędną, wypełnioną decyzjami zawsze słusznymi i właściwymi.
Jeśli dobrze sięgam pamięcią do tamtych lat, jako szczególnie ważną w pracy wychowawczej zawsze widziałem potrzebę dojrzewania do osobistej odpowiedzialności za podejmowane decyzje; tym bardziej w seminarium, gdzie chodzi o decyzję całożyciowej i nieodwołalnej odpowiedzi na głos powołania. Chodzi tu o odpowiedzialność pojmowaną integralnie – wobec Pana Boga i przełożonych w Kościele. Ostatecznie funkcja przełożonych i wychowawców w seminarium, jako wspólnocie przecież już dorosłych ludzi, jest służebna. Rozeznanie i podjęcie decyzji (takiej czy innej) jest zadaniem zainteresowanego, czyli wychowanka – alumna. Rola rektora i jego współpracowników jest tu nieodzowna, ale w istocie drugoplanowa. Moralna pewność przekonania rektora co do dopuszczenia (bądź nie) danego kandydata, którą przedstawia biskupowi, w swojej istocie musi się zasadzać na rzeczywistej pewności samego powołanego. Tak, dojrzewanie do odpowiedzialnej, osobistej decyzji o przyjęciu święceń – to powinna być zasadnicza treść tego, co nazywamy formacją seminaryjną. Sądzę także, że temu dorastaniu w odpowiedzialności zawsze winna towarzyszyć autentyczność. Oznacza to, że żyję tak, a nie inaczej; robię coś albo czegoś nie robię nie ze względu na wychowawców, którzy mnie obserwują i oceniają (co jest w seminarium wyjątkową pokusą!), ale ze względu na to, że prawda zobowiązuje. I w życiu kapłańskim, i w ogóle w życiu trzeba się wystrzegać postępowania na pokaz, bo to zawsze fałsz. Koniecznym elementem dojrzałości jest więc autentyczność jako postępowanie w prawdzie przed Bogiem – bo On jeden widzi i zna serce.

– Jednym z ważnych wymiarów formacji kleryków jest przygotowanie intelektualne, a więc 6-letnie studia filozoficzno-teologiczne, zakończone obroną pracy magisterskiej. W jaki sposób wpływają one na właściwe ukształtowanie dojrzałych księży?

– W swojej mądrości Kościół zawsze doceniał ten element formacji w seminarium duchownym, który nazywamy formacją intelektualną. Jak sądzę, szczególnie wyraźnie wybrzmiało to w pontyfikacie św. Jana Pawła II. Jeśli przygotowanie i dojrzewanie do święceń ma być owocne i trwałe, musi mieć integralny charakter. Dlatego obok dojrzałości w dobrze rozumianym człowieczeństwie (co obejmuje także wymiar duchowy osobistej pobożności, jak również towarzyszącą jej formację pastoralną) konieczny jest wymiar intelektualny, skoro w oczywisty sposób odpowiada rozumności osoby ludzkiej. Stąd formacja związana ze studiami filozoficzno-teologicznymi jest czymś koniecznym, jak zresztą rozumiemy konieczność edukacji szkolnej na różnych etapach w życiu każdego człowieka, nie tylko alumnów seminarium duchownego. W ich przypadku jawi się ona jako tym bardziej nieodzowna, skoro dotyczy sprawy Bożej szeroko pojętej – prawdy o Bogu, człowieku, świecie, wieczności itd. W końcu to właśnie jest przedmiotem kapłańskiej posługi słowa, wpisującej się w Chrystusowe wezwanie do głoszenia tego słowa wszelkiemu stworzeniu. Trudno bez należytego zrozumienia prawdy Bożej wyobrazić sobie autentyczne i owocne pełnienie kapłańskiego zadania.
Jednocześnie wydaje mi się, że błędem byłoby pojmowanie formacji intelektualnej na sposób funkcjonalny – kleryk ma się nauczyć, co i jak ma przepowiadać, gdy stanie na ambonie, w konfesjonale czy na katechezie. W końcu prawda Boża ma charakter osobowy – poprzez studia poznajemy nie jakieś prawdy, dogmaty, normy życia, ale poznajemy najpierw żywego i obecnego Boga. I kleryk w seminarium jako student, i ksiądz w swojej kapłańskiej codzienności muszą więc pamiętać, że nade wszystko służą Komuś, a nie czemuś czy jakiejś sprawie, idei, posłudze (choćby była bardzo święta). W formacji teologicznej musi więc chodzić nie tylko o zrozumienie i przyswojenie sobie określonego materiału (co jest konieczne), ale zwłaszcza o zbudowanie relacji wiary i miłości do Boga jako Ojca, objawionego i obecnego pośród nas w Jego Jedynym Synu, jedynym Odkupicielu człowieka – jak mawiał Jan Paweł II.

– Jak oceniłby Ksiądz Profesor rolę Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w procesie formacji alumnów naszego seminarium?

– Nieraz spotykałem się z pytaniem o KUL, zwłaszcza w czasach prorektorskich, gdy miałem okazję być w różnych środowiskach, nie tylko akademickich, w kraju i za granicą. Wyczuwałem, że to pytanie zwykle zawierało w sobie oczekiwanie na odsłonięcie czegoś więcej o naszym wieloletnim profesorze Karolu Wojtyle. Pamiętam np. spotkanie z karmelitankami z klasztoru La Encarnación w Avili, gdzie kilkadziesiąt lat spędziła św. Teresa Wielka, a przez kilka lat kapelanem był św. Jan od Krzyża. W tym klasztorze swoją pierwszą Mszę św. w Hiszpanii odprawił Papież Jan Paweł II w 1982 r., gdy przyjechał tam z okazji 400. rocznicy śmierci św. Teresy. Tamtejsze karmelitanki zachowują o Papieżu Polaku szczególną pamięć i pewnie stąd było ich oczekiwanie, by coś więcej powiedział im o nim „profesor z KUL-u”.
Wspominam to, bo Katolicki Uniwersytet Lubelski to nade wszystko ludzie, którzy tworzyli i tworzą jego akademicką wspólnotę. Obok Jana Pawła II to przecież także sługa Boży kard. Stefan Wyszyński czy – jak można sądzić – bliski już chwały ołtarzy rektor ks. Wincenty Granat. Przy całym bogactwie intelektualnym, obfitości zbiorów bibliotecznych, wielu znakomitych profesorach, na których wykłady mogą uczęszczać nasi klerycy, KUL jawi się jako uprzywilejowane miejsce na mapie nie tylko naszej Ojczyzny, ale zwłaszcza Kościoła. Jeżeli KUL jako uczelnia katolicka jest „z serca Kościoła” (tak to nazywa Konstytucja apostolska Jana Pawła II „Ex corde Ecclesiae” z 1990 r.), wszyscy jego studenci, także alumni seminarium, mają niezwyczajną szansę, by uczyć się Kościoła jako swojej ojczyzny poprzez studia na naszym uniwersytecie. To oznacza, że mogą dojrzewać w wierze i uczyć się świętości. Kapłaństwo bowiem o tyle stanie się rzeczywistym udziałem powołanych, o ile będzie dla nich drogą do świętości – czyli przeżywaną po Bożemu drogą do nieba.

Tagi:
wywiad seminarium

Kandydaci do kapłaństwa odzwierciedlają nasze społeczeństwo

2018-04-20 17:57

Rozmawiał Dawid Gospodarek / Warszawa (KAI)

Kandydaci do kapłaństwa w sensie psychologicznym i socjologicznym odzwierciedlają nasze społeczeństwo i Kościół w Polsce - mówi KAI ks. Wojciech Wójtowicz, przewodniczący Konferencji Rektorów Wyższych Seminariów Duchownych. W wywiadzie mówi m.in. o spadku powołań, profilu kandydatów do kapłaństwa oraz o formacji seminaryjnej. 22 kwietnia, w Niedzielę Dobrego Pasterza, obchodzony będzie Światowy Dzień Modlitw o Powołania.

B.M. Sztajner/Niedziela

Dawid Gospodarek (KAI): Mówi się często o kryzysie powołań. Czy rzeczywiście da się dostrzec niepokojący spadek?

Ks. Wojciech Wójtowicz: Nie używałbym tu słowa „kryzys”, ale właśnie „spadek”. Porównajmy na przykład pielgrzymki seminariów na Jasną Górę. W 1999 roku była pierwsza taka pielgrzymka i uczestniczyło w niej dokładnie dwa razy tyle alumnów, co podczas tegorocznej, która odbyła się w minionym tygodniu. Wtedy w seminariach było prawie 7 tysięcy kleryków, dzisiaj nieco ponad 3 tysiące.

- Dlaczego więc nie mówić o „kryzysie”?

- – Słowo „kryzys” wydaje mi się niezbyt adekwatne, dlatego że poza pewnymi oczywistymi problemami wewnątrzkościelnymi, problemami z religijnością młodzieży, mamy do czynienia również z czynnikiem socjologicznym – ostatnich latach demografia załamała się bardzo mocno. Spadek i doświadczenie braku w niektórych diecezjach czy wspólnotach zakonnych są dość mocno odczuwalne. Przyczyny są jednak wieloaspektowe. W perspektywie ogólnopolskiej „kryzys” wydaje się zbyt dużą kategorią.

- Jacy mężczyźni pukają dziś do seminaryjnych furt?

- – Mężczyźni tacy, jakie jest dzisiejsze społeczeństwo, dzisiejszy świat. Czyli bardzo różni – z nadziejami i pragnieniami takimi, jakie występują w świecie i Kościele. Motywowani ewangelicznie, ale też z bagażem trudności, trosk i problemów charakterystycznych dla współczesnego świata. W sensie psychologicznym i socjologicznym odzwierciedlają oni nasze społeczeństwo i Kościół w Polsce.

- Można wskazać na jakieś cechy wspólne?

- – Gdyby poszukać wspólnego mianownika, można zauważyć, że duża część z kandydatów do kapłaństwa odbywała formację w różnych wspólnotach kościelnych. W większości polskich diecezji to wspólnoty, ruchy czy stowarzyszenia apostolskie są miejscami, w których rodzą się nowe powołania kapłańskie.

- Czy dzisiejsi kandydaci różnią się czymś od tych z poprzednich pokoleń?

- – Osobiście uważam, że są to mężczyźni być może nawet piękniejsi w sferze motywacji niż dawniej. Dzisiaj kandydaci zdają sobie sprawę, że idą do świata, który jest bardzo często wrogo nastawiony do Ewangelii, kontestacyjny. Mimo świadomości, że misja kapłańska, apostolska, którą wybierają, nie jest łatwa - oni przychodzą.

- Wspomniał Ksiądz o trudnościach, z którymi przychodzą kandydaci. Może Ksiądz podać jakieś przykłady?

- – One są często wyniesione po prostu z życia rodzinnego. Znamy kondycję polskiej rodziny, która jest często bardzo poraniona. Jeśli klerycy wychowywali się w rodzinach niepełnych, w rodzinach targanych różnymi trudnymi życiowymi doświadczeniami, niosą to w sobie – w postaci trudnej do określenia własnej tożsamości osobowościowej, w postaci lęków, napięć. W końcu noszą też te wszystkie symptomy typowe dla współczesnego młodego pokolenia, takie jak oddziaływanie mediów, bardzo duża i bardzo aktywna obecność w przestrzeni świata wirtualnego – czasem młodzi potrafią być bardziej w świecie wirtualnym niż realnym.

- Jak naprzeciw tym problemom wychodzą formatorzy seminaryjni?

- – Jeśli chodzi o tego typu kwestie, mamy do czynienia z całą paletą formacyjną. Trzeba pamiętać, że seminarium zawsze oferuje na początku drogi formację ludzką, bo dużo problemów, z którymi młodzi przychodzą, dotyczy właśnie tej ludzkiej sfery. Dlatego oprócz kierownictwa duchownego i pracy z ojcem duchownym, w wielu seminariach, jeśli jest taka potrzeba, zapewniona jest możliwość pracy psychologicznej. Ale coraz częściej seminaria otwierają się na różnego rodzaju formy warsztatowe.

- A jak to jest w seminarium, któremu Ksiądz szefuje?

- – U nas dobrze przyjęły się właśnie takie warsztaty. Na roku propedeutycznym są warsztaty rozwoju osobowościowego, komunikacji interpersonalnej, także warsztaty relacji z kobietami czy budowania własnej tożsamości męskiej. Paleta takich propozycji rozwoju psychopedagogicznego jest naprawdę bardzo duża, w różnych formach występuje także w wielu innych polskich seminariach.
***
Ks. dr Wojciech Wójtowicz – rektor Wyższego Seminarium Duchownego diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej i przewodniczący Konferencji Rektorów Wyższych Seminariów Duchownych.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Gdańsk: uroczyste obchody 10. rocznicy ingresu abp. Sławoja Leszka Głódzia

2018-04-22 17:00

dg / Gdańsk (KAI)

W Gdańsku uroczyście obchodzono 10. rocznicę ingresu abp. Sławoja Leszka Głódzia do oliwskiej archikatedry pw. Trójcy Świętej. Mszy św. koncelebrowanej przez kilkudziesięciu kapłanów przewodniczył bp Wiesław Mering. List gratulacyjny przesłał metropolicie gdańskiemu prezydent Andrzej Duda.

Jarosław Roland Kruk / Wikipedia

Msze koncelebrowało kilkudziesięciu księży, obecni byli przedstawiciele świata polityki, posłowie i senatorowie, prezydenci miast, samorządowcy, przedstawiciele wojska, służb publicznych, mediów, nauki i kultury. Obecni byli także przedstawiciele innych Kościołów chrześcijańskich oraz społeczności muzułmańskiej.

Uroczystej procesji wejścia towarzyszyło wykonanie przez Capella Gedanensis Hymnu Koronacyjnego Handla, następnie odśpiewano hymn narodowy. Pieśniom towarzyszył akompaniament Orkiestry Reprezentacyjnej Marynarki Wojennej.

Na początku Mszy odczytano list z życzeniami i gratulacjami od prezydenta RP. „Z niezmienną konsekwencją i odwagą stawał Ksiądz Arcybiskup w obronie najważniejszych praw” – napisał Andrzej Duda zwracając się do metropolity gdańskiego. Rozpoczynając wspólną modlitwę bp Wiesław Mering powiedział: „To niezwykły dzień w historii Kościoła gdańskiego. Zaczynamy Mszę świętą, którą chcemy wyrazić nasze uznanie, miłość, szacunek, wzbudzić dobre uczucia, dobra pamięć, a zwłaszcza uczucie wdzięczności za 10 lat posługi księdza arcybiskupa”. – Msza z natury jest dziękczynieniem, dlatego nie dziękujemy sami, tylko razem tylko z Jezusem Chrystusem – dodał biskup.

W homilii biskup włocławski mówił o znaczeniu oliwskiej katedry. „Trudno nie czuć wzruszenia w takiej chwili, mając świadomość najpierw dostojeństwa historii. Do tego kościoła nie da się wejść bez wzruszenia, bez podziwu dla jego piękna. Przecież to matka wszystkich innych świątyń, kościołów, jakie znajdują się na terenie archidiecezji gdańskiej. A przede wszystkim to ona, ta bazylika katedralna, jest siedzibą pasterza tego Kościoła. Każde miejsce tej wspaniałej pocysterskiej świątyni zachwyca intelekt, serce, zmysły" - mówił bp Mering.

Kaznodzieja wyraził wdzięczność abp. Głódziowi za troskę o Kościół gdański i w całej w Polsce. "Motyw wdzięczności zawsze dowodzi czułego i uważnego serca, odnosi się do troski księdza arcybiskupa za Kościół, za wiernych, dlatego ona musi być w sercach nas wszystkich obecna. - wskazał bp Mering. – Rola, jaką ksiądz arcybiskup pełni w Kościele gdańskim, pewnie zostanie dopiero w pełni przez historię dopełniona. Rzadko chwalą człowieka wszyscy, bez wyjątku, za te same działania. O wiele łatwiej wypominać wady niż zauważyć zalety. Może właśnie w naszym ludzkim myśleniu i wyrachowaniu ukrywamy własne błędy i wady, krytykując innych" – mówił kaznodzieja.

Ordynariusz włocławski przywoływał główne wymiary posługi abp. Głódzia. Podkreślił, że nie ma ważniejszych wydarzeń w życiu diecezji, Kościoła i kraju, w których zabrakłoby gdańskiego metropolity. Wskazał na zainteresowanie jubilata Solidarnością, promocję Żołnierzy Wyklętych i polskiej historii. „Św. Tomasz z Akwinu w XIII w. uczył swoich czytelników i słuchaczy: jesteśmy tym, co pamiętamy. Pamięć wykoślawiona, niepełna, przekazuje nam taką samą niepełną, zniekształconą historię” - dodał.

Bp Mering stwierdził, że "zwłaszcza w tym roku, kiedy obchodzimy 100-lecie odzyskania niepodległości wśród jazgotu i nienawiści, który przenika nasze życie polityczno-społeczne", ważne jest odniesienie do fundamentu życia polityczno-społecznego, jakim jest nauka Jezusa Chrystusa. Biskup dodał, iż "ten dzisiejszy jazgot dowodzi, że miniony system nie umarł wszystek, że zadomowił się nieźle" oraz, że przed takim zagrożeniem przestrzegał Polaków ks. Józef Tischner.

"Zadomowił się ten miniony system w naszych sercach, naszym myśleniu, a zwłaszcza w naszej moralności" - wskazał kaznodzieja. Podkreślając troskę metropolity gdańskiego o dobro wspólne wskazał, że podobne myślenie cechowało wielkich Polaków, z Janem Pawłem II i kard. Wyszyńskiego z jego przekazem: miłuję ojczyznę bardziej niż własne serce. "Spróbujmy pomyśleć o głębi tego przekazu i zdania. Także bł. ks. Jerzego Popiełuszki, który ostatecznie właśnie dla wolności oddał swoje tak bardzo młode życie. Jezus przypomniał nam dzisiaj: dobry pasterz oddał życie za swoje owce. I rzeczywiście cena może być wysoka" – kontynuował kaznodzieja.

Bp Mering powiedział, że człowiek opowiadający się dziś po stronie prawdy, bez kompromisów, bez kluczenia i szukania zwolenników, musi być gotowy do zapłacenia takiej ceny. „Żaden papież XX i XXI wieku nie był wolny od agresji i szyderstwa. Nie były one obce i naszemu jubilatowi, ale to ważny znak tego, że idzie ksiądz arcybiskup drogą wskazaną przez Mistrza: Kto chce iść za mną, niech weźmie swój krzyż” - podkreślił hierarcha.

– Cierpienie dla Kościoła jest znakiem, gotowością walki dla Chrystusa, jedynego Zbawiciela. Gotowością tej walki, którą uwidacznia Ksiądz arcybiskup w swoim zawołaniu biskupim. To jest właśnie wyraz gotowości podjęcia trudu, cierpienia. Dlatego Bóg posyła nas ludzi jako pasterzy" – mówił bp Mering.

Odnosząc się do przymusowego wcielenia kleryka Głódzia do PRL-owskiego wojska, bp. Mering pytał: „Czy mógł podejrzewać, że po latach będzie generałem i odtworzy po dziesięcioleciach struktury wojskowego duszpasterstwa?”. Zaznaczył, że przełożeni docenili jego postawę i wysłali go na studia prawnicze na Katolicki Uniwersytet Lubelski, w tamtych latach uczelnię wyjątkowej klasy. "Niedawno w książce Abrahama Heschela o prorokach Starego Testamentu znalazłem wyjaśnienie, że tym, co proroków napełniało odrazą, nie był brak właściwego prawa, lecz brak prawości, która jest w naszych sercach. To była udręka proroków Starego Testamentu. Sędziowie wydają wyroki, ale ich sądy pozbawione są prawości, pisał Heschel. Otóż taki jest sens studiów prawniczych: prawość wprowadzać w życie społeczne. I tej zasadzie pozostał ksiądz arcybiskup. Wierny przez całe życie" – zaznaczył biskup włocławski.

Kaznodzieja przytoczył fakty z życia jubilata – studia w Rzymie, praca w Watykanie, następnie powrót do Polski i podjęcie posługi jako biskup polowy Wojska Polskiego, kolejne tytuły i urzędy. "O początku twojej pasterskiej drogi zabiegasz o Polskę wolną, piękną i świętą. Dzisiaj chcemy ci za to podziękować" – zaznaczył kaznodzieja.

Wezwania modlitwy wiernych odczytano także w językach syryjskim i kaszubskim.

Przed błogosławieństwem przedstawiciele różnych stanów Archidiecezji Gdańskiej złożyli abp Głódziowi okolicznościowe życzenia, po których wszyscy zebrani odśpiewali jubilatowi „Plurimos annos”.

Na koniec abp Sławoj Głódź wygłosił słowa podziękowania wszystkim zgromadzonym oraz przedstawicielom duchowieństwa, politykom, prezydentom miast, samorządowcom, przedstawicielom świata nauki, kultury i mediów.

***

Abp Sławoj Leszek Głódź urodził się 13 sierpnia 1945 roku w Bobrówce. W 1964 roku wstąpił do seminarium duchownego w Białymstoku, święcenia kapłańskie przyjął sześć lat później. Studiował na Wydziale Prawa Kanonicznego w paryskim Instytucie Katolickim, kontynuował studia prawnicze na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Doktoryzował się w Rzymie w zakresie wschodniego prawa kanonicznego.

W 1980 r. pracował przy synodzie biskupów, od 1981 r. pracował w Watykanie, kierując sekcją Kościoła obrządku bizantyjsko-ukraińskiego oraz sekcją Kościoła na Białorusi obrządku bizantyjsko-ruteńskiego w Kongregacji Kościołów Wschodnich. Po przywróceniu 21 stycznia 1991 r. ordynariatu polowego w Polsce, ks. prałat Głódź został mianowany przez Jana Pawła II biskupem polowym Wojska Polskiego.

Święcenia biskupie przyjął 23 lutego 1991 roku na Jasnej Górze z rąk trzech kardynałów: ówczesnego Prymasa Polski Józefa Glempa, metropolity wrocławskiego Henryka Gulbinowicza i metropolity krakowskiego Franciszka Macharskiego. 24 lutego 1991 r. odbył z ceremoniałem wojskowym ingres do katedry polowej. Diecezją polową kierował w latach 1991-2004, w latach 2005-2008 był ordynariuszem diecezji warszawsko-praskiej.

17 kwietnia 2008 r. papież Benedykt XVI mianował bp. Sławoja Leszka Głódzia - Arcybiskupem Metropolitą Gdańskim. Swoją nową posługę objął podczas ingresu do Bazyliki Archikatedralnej w Gdańsku Oliwie 26 kwietnia 2008 r.

Hasłem jego biskupiej posługi są słowa: Milito pro Christo (Walczę dla Chrystusa).

CZYTAJ DALEJ

Reklama

XXIX Światowe Igrzyska Młodzieży Salezjańskiej

2018-04-23 17:55

Od 28 kwietnia do 3 maja 2018 roku odbędą się w Krakowie XXIX Światowe Igrzyska Młodzieży Salezjańskiej.


Weźmie w nich udział ok. 3 tys. młodych ludzi z całego świata, zrzeszonych w organizacjach sportowych, prowadzonych przez salezjanów –zgromadzenie zakonne skoncentrowane na pracy wychowawczej z dziećmi i młodzieżą.

Do stolicy Małopolski przyjadą młodzi z różnych kontynentów, by wspólnie ze swoimi rówieśnikami z Polski stanąć do sportowej rywalizacji w duchu salezjańskich wartości, których patronem jest św. Jan Bosko.

Z okazji Igrzysk Kraków przyjmie gości m. in. z Europy(w tym po raz pierwszy dużą reprezentację naszych wschodnich sąsiadów), z Republiki Środkowej Afryki czy Tanzanii. Nie zabraknie również silnej reprezentacji Brazylii, a także Syryjczyków z Aleppo, dla których pobyt w Polsce będzie miał szczególny, terapeutyczny wymiar. Na pięciu obiektach sportowych Krakowa młodzi podejmą współzawodnictwo w czterech dyscyplinach: w siatkówce, w koszykówce, w piłce nożnej oraz w tenisie stołowym.

Światowe Igrzyska Młodzieży Salezjańskiej to wydarzenie realizowane od wielu lat w przekonaniu, że promocja sportu jest także instrumentem do tworzenia lepszego świata, opartego na humanizmie i personalizmie, w którym respektowane są pokój, przyjaźń, prawda, dobro, sprawiedliwość, wolność, miłość, godność osoby, solidarność i zasada fair play. Na całym świecie salezjanie prowadzą edukację w duchu takich właśnie wartości, ucząc młodzież, jak przekładać je na codzienną praktykę.

To wielkie święto ma również swój wymiar religijny. Spotkają się podczas niego młodzi ludzie, którzy na całym świecie starają się żyć w oparciu o zasady ewangeliczne i wskazania księdza Bosko. Stanowią oni wspólnotę złożoną z wielu ras, kultur i społeczeństw. Igrzyska mają zatem także głęboki walor integracyjny, sprzyjają nawiązywaniu przyjaźni i relacji międzyludzkich. Te elementy składają się na wychowawczy charakter igrzysk: kształtowanie młodych ludzi w duchu istotnych norm społecznych i w poszanowaniu dla odmienności w świecie bez granic.

XXIX Światowe Igrzyska Młodzieży Salezjańskiej to także wyjątkowa możliwość promocji Krakowa i Polski. Po Światowych Dniach Młodzieży jest to kolejne spotkanie młodych ludzi z całego świata, którzy będą mogli poznać naszą tradycję i kulturę. W programie Igrzysk przewidziano możliwość zwiedzania miasta z przewodnikiem w języku narodowym uczestników. Młodzież będzie mogła zwiedzić także muzeum Auschwitz-Birkenau czy kopalnię soli w Wieliczce.

Gorące zaproszenie do udziału w Igrzyskach jest także adresowane do krakowian, mieszkańców Małopolski oraz turystów. Będą oni mogli wziąć udział w tym salezjańskim święcie jako kibice oraz jako uczestnicy imprez towarzyszących, m. in. uroczystości otwarcia Igrzysk w auli Auditorium Maximum, koncertów, , czy spektakularnego finału przy ulicy Tynieckiej 39, gdzie znajduje się m. in. Park Edukacji Globalnej – Wioski Świata, prowadzony przez Salezjański Wolontariat Misyjny „Młodzi Światu”.

Program artystyczny wydarzenia będzie wyjątkowo bogaty, również ze względu na fakt, że XXIX Igrzyska po raz pierwszy w swojej historii odbędą się wspólnie z Savionaliami – dorocznym świętem młodzieży salezjańskiej, organizowanym przez Inspektorię Krakowską salezjanów.

Głównym organizatorem XXIX Światowych Igrzysk Młodzieży Salezjańskiej jest Stowarzyszenie Lokalne Salezjańskiej Organizacji Sportowej Rzeczypospolitej Polskiej.

Honorowy patronat Prezesa Rady Ministrów Mateusza Morawieckiego.

Partnerzy Igrzysk Ministerstwo Sportu i Turystyki, Miasto Kraków, Województwo Małopolskie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem