Reklama

Kalendarze 2019

Ćwierć wieku wyśpiewują chwałę Panu Bogu

2017-05-18 10:54

Kamil Krasowski
Edycja zielonogórsko-gorzowska 21/2017, str. 4-5

Archiwum parafii pw. Miłosierdzia Bożego
Uczestnicy otrzymują dyplomy i pamiątkowe statuetki

Od 25 lat w parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Głogowie w myśl słów św. Augustyna: „Kto śpiewa, dwa razy się modli” z powodzeniem jest organizowany Festiwal Piosenki Religijnej z okazji Dnia Matki. Tegoroczny jest o tyle szczególny, bo jubileuszowy

O powstaniu festiwalu, jego początkach i towarzyszącej mu idei, a także o tym, jak festiwal wygląda obecnie, opowiada pomysłodawca i inicjator ks. kan. Janusz Idzik, twórca i proboszcz ośrodka duszpasterskiego na Osiedlu Piastów Śląskich w Głogowie.

Z Lubina do Głogowa

Jeszcze jako proboszcz w Starym Kurowie ks. Janusz Idzik dowiedział się o organizowanych w Lubiniu festiwalach piosenki religijnej, gdzie po raz pierwszy wysłał swoją scholę. Młodzież otrzymała tam wyróżnienie i wróciła pod ogromnym wrażeniem. Ks. kan. Idzik został przeniesiony do Głogowa, gdzie podjął się organizacji parafii i budowy kościoła. – Z czasem na osiedlu zaczęły powstawać i rozwijać się szkoły – podstawowa i średnia, przybywało dzieci i młodzieży, dlatego zaproponowałem utworzenie scholi. Inicjatywa szybko przerodziła się w czyn i wkrótce zaczęliśmy jeździć na festiwale piosenki religijnej do Lubina – wspomina ks. kan. Idzik. – Któregoś roku nasza schola zajęła tam nawet pierwsze miejsce, zwyciężając wówczas z inną słynną głogowską grupą z kościoła pw. Bożego Ciała – dodaje. Festiwale w Lubiniu gromadziły tak wiele zespołów, że zafascynowany nimi ks. Janusz postanowił 25 lat temu zorganizować podobny w Głogowie. – Pierwszy festiwal odbył się w murach powstającego wówczas kościoła. Mury były wyciągnięte do połowy, oczywiście bez dachu, dlatego uczestnicy, głównie z Głogowa, występowali pod gołym niebem – wspomina z sentymentem inicjator. – W następnych latach zaczęliśmy zapraszać uczestników nie tylko z naszego miasta, ale także z okolic. Ku naszemu zaskoczeniu wkrótce na nasz festiwal zaczęli się zgłaszać chętni z Bydgoszczy, Gubina, Szczecina, Podlasia, Warszawy, Wrocławia czy Zielonej Góry, także tych zespołów w pewnym momencie występowało u nas również bardzo dużo, a rekordową liczbą było ponad 600 uczestników. Przez wiele lat mieliśmy bardzo dużo zgłoszeń, jednak z czasem ich liczba zaczęła spadać, ponieważ podobne festiwale zaczęły być organizowane np. w Polkowicach i w innych miejscowościach, a zespoły – zwłaszcza te przyjeżdżające z daleka – zaczęły występować w swoich regionach. Jednak mimo wszystko myśmy trwali, trwamy do dzisiaj i mam nadzieję, że będziemy trwali, a w tym roku festiwal organizujemy już 25. raz – opowiada ks. kan. Idzik.

Reklama

Głosić Miłosierdzie Boże

Organizatorzy nie chcąc, aby festiwal w Głogowie kolidował z tym organizowanym w Lubinie, postanowili, że będzie on organizowany w maju i że będzie przy tym doskonałą okazją, by uczcić w tym czasie wszystkie matki, a zwłaszcza Tę, która jest w niebie, czyli Maryję. – Matkom ziemskim i Matce Niebieskiej ten festiwal był i jest poświęcony – mówi inicjator. W organizację głogowskiego festiwalu zaangażowani są m.in. księża wikariusze, katechetki, parafialna Caritas oraz członkinie Żywego Różańca. Istnieje grupa parafian, która pamięta o festiwalu i gdy zbliża się maj, to razem z księdzem proboszczem przystępuje do jego organizowania. Festiwal stał się już pewną tradycją, nabrał już pewnej rutyny i swojego stałego przebiegu. – Wcześniej cechowało go trochę więcej spontaniczności i takiej otwartości jeden na drugiego wśród uczestników. Chcieliśmy w ten sposób scalać parafie, a jednocześnie pomóc w nawiązywaniu relacji między występującymi scholami. Obecnie wśród solistów i zespołów, które przyjeżdżają na festiwal, da się mimo wszystko zauważyć pewien pośpiech, jednak od strony treści utworów i towarzyszących im przeżyć religijnych wciąż jest jednak to samo, co charakteryzowało festiwal u jego początków – tłumaczy ks. kan. Idzik. W ramach festiwalu uczestnicy, tj. schole, zespoły czy soliści, przedstawiają trzy utwory, w tym jeden poświęcony Miłosierdziu Bożemu, drugi skupiający się na tematyce maryjnej, a trzeci dowolny o tematyce religijnej. Czas występu nie może przekraczać 15 minut. Ideą festiwalu, jak podkreśla ks. kan. Idzik, jest rozszerzać i głosić nieskończone miłosierdzie Pana Boga.

Ludzie, nauczcie się śpiewać

Jak wygląda typowy dzień festiwalowy? Festiwal otwiera przede wszystkim Msza św. w intencji wszystkich uczestników i organizatorów. Cały czas działa biuro recepcji, w którym przyjeżdżające podmioty zgłaszają liczbę osób. W dniu festiwalu prężnie działa Parafialny Zespół Caritas, który zapewnia wszystkim przybyłym gościom ciepły poczęstunek. Po Mszy św. odbywają się przesłuchania, w przerwie obraduje jury, które ustala wyniki konkursu, często towarzyszy temu występ specjalnego zespołu, np. przyparafialnego, instrumentalnego, albo zaproszonego artysty. Po przerwie, w czasie koncertu laureatów, następuje natomiast ogłoszenie wszystkich wyników, wręczenie dyplomów, nagród rzeczowych, upominków i okolicznościowych statuetek. W tym szczególnym jubileuszowym roku festiwal został zaplanowany w dniach od 18 do 20 maja (kilka dni po zamknięciu numeru) i został połączony z warsztatami, by pod kierownictwem znanego muzyka, aranżera i dyrygenta Zespołu Muzyki Sakralnej Lumen Zbigniewa Małkowicza z Poznania uczestnicy mogli sprostać wezwaniu św. Augustyna, który mówił: „Ludzie, nauczcie się śpiewać, bo aniołowie w niebie nie będą wiedzieli, co z Wami zrobić” oraz – jak mówi pomysłodawca – powrócić do idei, integrować, łączyć i propagować pieśń religijną wśród dzieci i młodzieży. – Tak jak życie chrześcijanina powinno być takim wychwalaniem Pana Boga, tak również chcemy przez ten Festiwal Piosenki Religijnej razem wyśpiewywać chwałę Panu Bogu – kończy ks. kan. Janusz Idzik.

Tagi:
festiwal Dzień Matki

XIII Festiwal Polonijny "Losy Polaków 2018”

2018-09-25 13:32

Przegląd profesjonalnych i amatorskich dzieł multimedialnych z zakresu: filmu, telewizji, radia, Internetu, którego tematem przewodnim w latach 2016 - 2022 roku jest Stulecie Odzyskania Niepodległości.

Zgłoszenia na XIII Festiwal Polonijny „Losy Polaków” przyjmowane są do 30 września 2018 r. www.warszawa.mazowsze.pl

Celem Festiwalu jest promocja polskiej historii, kultury, tradycji wśród odbiorców krajowych, a także wśród środowisk polonijnych w świecie, ich związków z Macierzą, losów Polaków mieszkających za granicą. Celami Festiwalu są również:

- nawiązanie lub zacieśnienie kontaktów Polaków mieszkających za granicą z Polską,

- wyszukiwanie i wspieranie wśród Polonii talentów z różnych dziedzin sztuki ,

- promocja laureatów Festiwalu w Polsce i zagranicą,

- wyszukiwanie wśród Polonii osób, które odniosły sukces w dziedzinie kultury, nauki, biznesu i ich promocja w kraju i zagranicą,

- wzmocnienie patriotyzmu, zwłaszcza wśród dzieci i młodzieży, poprzez multimedialne prezentację wzorów i autorytetów,

W 2018 roku Festiwal będzie realizowany w Warszawie, na Mazowszu i zagranicą w ścisłej współpracy z organizacjami polonijnymi, w tym z mediami polonijnymi na całym świecie, obejmując kraje UE o dużej imigracji w ostatnich latach, wschodnich sąsiadów Polski i państwa zamieszkania licznej Polonii – USA, Kanada, Australia.

PROGRAM NA LATA 2016 – 2022 ( w ramach Programu „Niepodległa”)

W związku z rocznicami wielkich w historii Polski wydarzeń w latach 2016 – 2022 wiodącym tematem Festiwalu

jest 100-lecie Odzyskania przez Polskę Niepodległości i przewidziane są Nagrody Specjalne w tej kategorii.

Festiwal został włączony do Programu „Niepodległa” Obchodów 100-lecia odzyskania przez Polskę Niepodległości

https://niepodlegla.gov.pl/wydarzenia/festiwal-polonijny-losy-polakow-2018/

Ponadto każdego roku wyznaczane są dodatkowe ważne tematy:

2016 – 1050-lecie Chrztu Polski,

2017 – dwusetna rocznica śmierci Tadeusza Kościuszki, 150-rocznica urodzin marszałka Józefa Piłsudskiego

oraz rocznice związane z generałem Józefem Hallerem,

2018 – obchody Setnej Rocznicy Odzyskania Niepodległości,

2019 – osiemdziesiąta rocznica wybuchu II Wojny Światowej oraz siedemdziesiąta piąta rocznica Powstania Warszawskiego,

2020 – setna rocznica Bitwy Warszawskiej oraz czterdziesta rocznica powstania „Solidarności”.

2021 - rola Polski i Polaków we współczesnym świecie.

2022 – zakończenie obchodów 100-lecia Odzyskania przez Polskę Niepodległości

PLANOWANE DZIAŁANIA

- pokazy krajowe nadesłanych prac we współpracy z samorządami lokalnymi, domy kultury, szkoły, parafie

- pokazy zagraniczne nagrodzonych prac z udziałem twórców– USA, Kanada, Australia, Białoruś, Litwa, Ukraina

- Dyskusja i konkursy: wpływ Polaków na losy świata, jakie filmy powinny promować Polskę

- Program edukacyjny: Historia Polski i poezja – od Piasta do współczesności –A. Siedlecki

- Realizację z TV Polonia cyklu „Losy Polaków” - filmów i nagrań prezentujących sylwetki zasłużonych Polaków

- Tworzenie Leksykonu Multimedialnego Polonii i wsparcie Wielkiej Encyklopedii Dziedzictwa Polonii Świata

- Wsparcie Muzeum Multimedialne Pszczelarstwa w Urlach –międzynarodowe konferencje, warsztaty

HISTORIA FESTIWALU POLONIJNEGO “LOSY POLAKOW“

Historia Festiwalu Polonijnego “Losy Polaków” rozpoczęła się w roku 2004 w Warszawie.

Pierwsze Polonijne Przeglądy Multimedialne (Audiowizualne) zostały zorganizowane w latach 2004-2005 w ramach Międzynarodowego Katolickiego Festiwalu Filmów i Multimediów Niepokalanów organizowanego w Warszawie

przez Katolickie Stowarzyszenie Filmowe KSF przy wsparciu Fundacji Polska – Europa - Polonia.

Inicjatorem i dyrektorem przeglądów i festiwali do dnia dzisiejszego jest wieloletni dyrektor Festiwalu Niepokalanów i prezes KSF - red. Zygmunt Gutowski, dziennikarz radia i telewizji, działacz „Solidarności”, internowany w latach 1981-82 w Białołęce i Jaworzu. Dzięki jego zaproszeniu w festiwalach uczestniczyli filmowcy i dziennikarze radia i telewizji, a także Studia Video Gdańsk i Studia Solidarność. Już od roku 1987 zgłaszali oni filmy realizowane również poza cenzurą np. o Katyniu, Monte Cassino, Wołyniu, Wykusie, o bohaterach Armii Krajowej, żołnierzach Wyklętych i Ruchu Solidarność. W roku 2005 Nagrodę Główną dla filmu z Australii ufundował śp. Lech Kaczyński jako Prezydent m.st. Warszawy. Festiwal trzykrotnie zmieniał swoją nazwę i miejsce. Pierwszy w latach 2004-2005 nosił nazwę Polonijny Przegląd Audiowizualny, W latach 2006 - 2015 festiwal pod nazwą Polonijny Festiwal Multimedialny „Polskie Ojczyzny” organizowany był w Częstochowie przez Fundację Polska - Europa – Polonia we współpracy z Akademią Polonijną w Częstochowie. Patronat Osobisty nad Festiwalem do roku 2010 sprawował śp. Ryszard Kaczorowski –prezydent RP na Uchodźstwie, a także jego małżonka – Karolina Kaczorowska.

OSOBISTY PATRONAT HONOROWY XIII Festiwalu Polonijnego „Losy Polaków 2018”

dr Stanisław Karczewski - Marszałek Senatu Rzeczypospolitej Polskiej

PATRONAT HONOROWY XIII Festiwalu Polonijnego „Losy Polaków 2018”

Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego

KOMITET HONOROWY XIII Polonijnego Festiwalu „Losy Polaków 2018” (stan na dzień 25 września 2018r)

Anna Maria Anders – senator, sekretarz stanu, pełnomocnik Rządu d/s Dialogu MiędzynarodowegoMichał Dworczyk – minister, szef Kancelarii Premiera RPJan Kasprzyk – przewodniczący Komitetu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanychbp Wiesław Lechowicz – delegat Konferencji Episkopatu Polski ds. Duszpasterstwa Emigracji PolskiejDominik Tarczyński – poseł na Sejm RPJan Maria Jackowski – senator RP, Jan Żaryn – senator RP, Jadwiga Wiśniewska – poseł do Europarlamentu prof. Jan Szarek - prezes Instytutu Pamięci Narodowej ks. infułat Stanisław Świerczyński (W. Brytania) – naczelny kapelan ZHP poza granicami PolskiJerzy Czartoryski – prezes Stowarzyszenie Jedność Narodu – Kanada Jan Cytowski (Kanada) – były przewodniczący Rady Polonii ŚwiataJacek Kurski – prezes Telewizji Polskiej SA Andrzej Jaworski – b. poseł na Sejm RPKrzysztof Skowroński – prezes Stowarzyszenia Dziennikarzy PolskichPiotr Łukasz Andrzejewski – adwokat, b. senator RPWiesław Jan Wysocki - profesor Uniwersytetu Kardynała Wyszyńskiegoks. Infułat Ireneusz Skubiś – honorowy red. naczelny Tygodnika „Niedziela”

WSPÓŁORGANIZATORZY FESTIWALU

Fundacja POLSKA – EUROPA – POLONIA – organizator główny,

Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich – prezes Krzysztof Skowroński

Katolickie Stowarzyszenie Dziennikarzy – prezes Anna Dąbrowska

Stowarzyszenie Polska Jedność Narodowa Ottawa (Kanada) - prezes Jerzy Czartoryski

Polonia-Tube (Kanada) - red. Violetta Kardynal

Stowarzyszenie San Diego–Mazowsze (USA) - prezes prof. Janusz Supernak

Polski Salon Artystyczny San Diego (USA) – dyrektor Jerzy Barankiewicz

Kościuszko Heritage Inc, Sydney (Australia) - prezes Ernestyna Skurjat-Kozek

Ottoway Theatre , Polska Parafia , Adelajda (Australia) – ks. Marian Szablewski

Signis Białoruś , Festiwal Magnificat – prezes Jurij Goruliow

KOMITET ORGANIZACYJNY Festiwalu „Losy Polaków 2018”:

Zygmunt Gutowski - prezes Fundacji PEP, dyrektor programowy Festiwalu tel. +48 602126206

Ryszard Łączyński - dyrektor Festiwalu tel. +48 502496182

Magdalena Kozerska - dyrektor organizacyjny Festiwalu +48 502496181

Paweł Woldan – reżyser filmowy i telewizyjny, przewodniczący Jury Festiwalu

===================================================================================

Fundacja Polska-Europa-Polonia, ul. Witolińska 6/44; 04-185 Warszawa, POLSKA

internet: www.warszawa.mazowsze.pl, e-mail: pep@fundacjapep.pl ; pep@warszawa.mazowsze.pl

Konto: Bank Pekao S.A. nr. 46 1240 1053 1111 0010 0567 7112

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Ks. Józef Augustyn SJ: tylko mocą Ducha możemy stawić czoła dramatycznej sytuacji, w jakiej znalazł się Kościół

2018-09-22 09:59

ks. Józef Augustyn SJ, maj / Warszawa (KAI)

- Odważne, pełne pokory i skruchy stawianie czoła w Kościele przestępstwom seksualnym księży na szkodę małoletnich to nie tylko problem wiarygodności, ale wręcz jego istnienia w danej społeczności – pisze ks. Józef Augustyn SJ. Odnosząc się do kryzysu, w jakim znajduje się Kościół na skutek ujawniania się kolejnych faktów wykorzystania seksualnego nieletnich przez osoby duchowne, podkreśla, że wiernym należy się słowo wyjaśnienia a duszpasterze nie mogą przyjmować postawy dyplomatycznego milczenia.„Gdy w duchu wiary, w każdym dziecku skrzywdzonym przez księdza, dostrzeżemy poniżone, znieważone i upokorzone Oblicze Chrystusa, zrezygnujemy z pomniejszania i tuszowania problemu” – podkreśla.

http://jaugustyn.jezuici.pl/

Publikujemy tekst ks. prof. Józefa Augustyna SJ

Józef Augustyn SJ

Kiedy cierpi Lud Boży...

22 września 2018

Sytuacja, w jakiej znalazł się Kościół w ostatnim czasie na skutek ujawniania się kolejnych faktów dotyczących wykorzystania seksualnego nieletnich przez osoby duchowne, jest bardzo napięta, bolesna, krytyczna. Oliwy do ognia dodał abp Viganò, który publicznie zaatakował Papieża Franciszka oskarżając go o tuszowanie skandalicznych zachowań kard. McCarricka, wzywając Ojca świętego do ustąpienia. Fakt bez precedensu. Zapiera dech. Wielu komentatorów stwierdza, że działania wymierzone w Papieża były starannie przemyślane i zaplanowane, a termin ogłoszenia był wybrany tak, by zmusić Franciszka do zabrania głosu w sprawie.

Kard. Gerhard Müller mówi, że „trudne chwile, które przeżywa dzisiaj Kościół, spontanicznie przywodzą na myśl XVI-wieczną schizmę Kościoła oraz sekularyzację życia duchowego w przededniu rewolucji francuskiej”. Po oskarżeniach abpa Viganò, list Ojca świętego z 20 sierpnia br. skierowany do całego Kościoła w sprawie seksualnych nadużyć dzieci i młodzieży przez duchownych został w mediach zmarginalizowany. Dla nas nie traci on jednak swojej mocy i staje się zasadniczym punktem odniesienia w podejmowaniu problemu nadużyć osób duchownych wobec dzieci i młodzieży.

1. W tej napiętej sytuacji media świeckie publikują liczne komentarze na temat problemów pedofilii w Kościele, stawiają hipotezy, snują domysły, podgrzewając sytuację, świadome faktu, że problem ten dotyka tak wierzących, jak i osoby dystansujące się wobec wiary. Media katolickie piszą na ten temat raczej mało, ostrożnie, ogólnikowo, czasami nawet obronnie, unikając konfrontacji. Nie wiemy, co w tej sytuacji myśleć i co mówić. Ujawnia się tutaj cała nasza bezradność i niemożność jasnego, zdecydowanego działania. Nabrzmiałego problemu wykorzystania seksualnego nieletnich przez duchownych nie da się dzisiaj w żaden sposób ominąć, przemilczeć. Musimy się z nim bezpośrednio zmierzyć.

2. Dzisiaj wielu pyta wprost: jaki jest rozmiar problemu w polskim Kościele. Na ten temat wiemy bardzo mało. Ostatnio jeden z biskupów podał, jaka jest liczba przypadków wykorzystania seksualnego nieletnich przez jego księży. Boimy się liczb. Ale ów lęk jest przeciwko nam. Konieczne są nam wiarygodne informacje o skali zjawiska, jakie są dostępne w Kościele w Polsce w tej chwili. Pomoże nam to zlokalizować problem, by móc stawiać mu czoła. Zdania wypowiadane niekiedy przez księży: „Ja się z tym problemem nigdy nie spotkałem”, by zdystansować się do tematu, brzmią niewiarygodnie. Wiernym trzeba jasno powiedzieć, że mamy problem i chcemy rozwiązywać go z całą stanowczością i zdecydowaniem. Nie podając liczb narażamy się na oskarżenia, że chcemy coś ukrywać, maskować. Wierni czytając raporty na temat wykorzystywania seksualnego małoletnich przez księży z Australii, ze Stanów, Niemiec czy Irlandii, w których padają wysokie cyfry, mogą mechanicznie przenosić je na polski teren. To niebezpieczne, ponieważ zniekształca prawdę o naszym polskim problemie.

3. Wielu wiernym wali się dzisiaj obraz duszpasterzy, którym mogą zaufać i powierzyć swoje dzieci. Wielu też z nich czuje się zagubionych; nie wiedzą, co powiedzieć swoim dzieciom, uczniom na katechezie, którzy o to wprost pytają. Wierni chcieliby usłyszeć z ust swoich pasterzy słowo komentarza, wyjaśnienia, umocnienia na duchu, zachęty, wsparcia duchowego i ludzkiego. Jesteśmy im to winni. W tej sytuacji nie mamy prawa przyjmować postawy dyplomatycznego przemilczania, wycofanego wyczekiwania, zostawiając wiernych w ich bólu, niepewności, zagubieniu. Mamy ich umacniać w wierze. Nam duszpasterzom konieczna jest świadomość, że obecny stan, w jakim znalazł się Kościół, to dla wiernych jak ich pasterzy wielka próba wiary i stan ciężkiego kuszenia. Wszelkie pomysły, jak komentować temat, jak go rozwiązywać winny być badane, rozeznawane, od jakiego ducha pochodzą; od ducha dobrego czy też ducha złego. Odniesienie się do tej bolesnej sprawy dla wszystkich, duchownych i świeckich, to kwestia wiarygodności naszego świadectwa.

4. Nie budzi zaufania wiernych, kiedy pasterze wypowiadają się chętnie komentując sytuację Kościoła, gdy ten przeżywa dni zwycięstwa i chwały, a milczą, gdy bywa poniżony i upokorzony z powodu własnych błędów, zaniechań czy wręcz nieprawości. Gdy wierni, szczególnie młodzi, przestają ufać swoim duszpasterzom, odsuwają się nie tylko od Kościoła, ale także od wiary: porzucają praktyki religijne, zaniedbują modlitwę, przestają korzystać z sakramentów świętych. Jeżeli nie podejmujemy wysiłku, aby podtrzymać ich zaufanie do nas duszpasterzy - pasterzy, ich zachowanie i wybory obciążają także nasze sumienia. Pan powierzył ich przecież naszej pieczy. Musimy rozumieć, że młodym bardzo trudno jest pogodzić się z faktem, że ci którzy mieli pomagać dzieciom we wzrastaniu w wierze, miłości i czystości serca, stali się dla nich agresorami; odarli je z poczucia bezpieczeństwa, zaufania do świata dorosłych oraz dziecięcej niewinności. Dzieci, ludzie młodzi po traumie wykorzystania seksualnego czują się – nawet po wielu latach – upokorzeni, winni i zbrudzeni. Ból i poczucie zdrady jest tym większe, gdy sprawcą jest osoba duchowna, którą dziecko spontanicznie kojarzy z Bogiem. Nasze unikanie zabrania głosu w sprawie przestępstw seksualnych księży na szkodę małoletnich budzi u wielu podejrzenie, że stajemy po stronie sprawców przeciwko ofiarom i ich rodzinom.

5. Musimy świadomie zrezygnować z postawy obronnej oraz z drażliwego reagowania, gdy temat wykorzystania seksualnego jest wywoływany kolejny raz w mediach. Nie służy prawdzie ani oczyszczeniu podkreślanie, że fakty wykorzystywania małoletnich przez księży, to zaledwie nikły procent, podczas gdy większość faktów ma miejsce w rodzinach oraz w jednym czy drugim środowisku, w których żyją i wychowują się dzieci. I choć jest to prawdą, to jednak nie może być usprawiedliwieniem ani relatywizacją nawet dla jednego przestępczego zachowania. Za deklaracjami, które padały wiele razy: „zero tolerancji dla pedofilii w Kościele”, muszą pójść konkretne czyny, fakty. Słowom przeprosin, jakie wygłaszamy po raz kolejny, muszą towarzyszyć czyny aktywnego zaangażowania na rzecz ofiar i ich rodzin, oraz prewencji. Kościół winien otwarcie i publicznie zapewniać ofiary wykorzystania seksualnego przez duchownych, że będą wysłuchane z zaufaniem i współczuciem, z życzliwością i uwagą, gdy zgłoszą się ze swoją krzywdą, oraz że otrzymają pomoc, wsparcie i zadośćuczynienie stosownie do zaistniałej sytuacji.

6. Zgłaszanie się osób pokrzywdzonych przez duchownych i ujawnienie sprawców Kościołowi i organom ścigania, jest istotne dla przezwyciężenia zaistniałego kryzysu, ponieważ tylko w ten sposób można przerwać ów przestępczy proceder. Milczenie ofiar, maskowanie krzywdy dzieci tak przez kapłańskie środowisko, jak i przez przełożonych, stanowi dla sprawców zachętę do kontynuowania czy też rozwijania niegodziwych czynów. Zgłaszanie się ofiar molestowania seksualnego przez księży nie powinno być traktowane jako ciężar, ale wręcz jako dar. To dzięki ich świadectwu, które wymaga od nich nieraz heroicznej postawy, Kościół może skutecznie walczyć z przestępstwem wykorzystywania seksualnego małoletnich w szeregach kapłańskich.

7. Przełożeni winni otwarcie wezwać księży, kleryków, osoby konsekrowane oraz osoby świeckie pracujące z dziećmi w przestrzeni kościelnej, które mają na swoim sumieniu owe niegodziwe czyny, by zgłaszały się do swoich bezpośrednich przełożonych celem rozeznania zaistniałej sytuacji oraz podjęcia stosownych kroków kanonicznych i prawnych. Życie wielokrotnie pokazało, że faktów wykorzystania seksualnego dzieci przez duchownych na dłuższą metę nie da się ukryć. Im później się one ujawniają, tym cięższe bywają konsekwencje. Każde oskarżenie księdza o wykorzystywanie seksualne małoletnich, nawet po dziesięcioleciach, uderza boleśnie w cały Kościół z ogromną siłą rażenia. Wobec przywoływania przez media sprawdzonych faktów tuszowania przestępstw księży i zakonników przez ich przełożonych w różnych krajach, byłoby rzeczą ważną, by otwarcie upewniać wiernych, że działamy przejrzyście i nie chronimy księży i osób konsekrowanych, które krzywdzą dzieci i młodzież poprzez przestępcze zachowania.

8. Konieczne są szczere spotkania wyższych przełożonych: biskupów i prowincjałów ze ich księżmi - zakonnikami, za których ponoszą odpowiedzialność, celem podjęcia wspólne refleksji, jaki sposób dawać dzisiaj wiarygodne świadectwo prawdziwej skruchy, prawości serca, współczucia wobec ofiar i ich rodzin oraz zaangażowanej troski o bezpieczeństwo dzieci i młodzieży. Spotkania te winny zaczynać się szczerą modlitwą wynagradzającą, prośbą o skruchę serca oraz o odwagę i światło Ducha Świętego. Tylko mocą Ducha możemy stawić czoła dramatycznej sytuacji, w jakiej znalazł się Kościół. Konieczne są także szkolenia, by poznać postawę i strategię sprawców, skutki wykorzystania oraz zasady profilaktyki.

9. Tylko mocą Ducha możemy stawić czoła dramatycznej sytuacji, w jakiej znalazł się Kościół. Wbrew wszystkiemu mamy być nadal wiarygodnymi świadkami Jezusa i Jego Ewangelii. Zbyt wielu z nas, księży i zakonników, wciąż jeszcze pomniejsza czy wręcz lekceważy problem, uważając, że podnoszenie go przez media, to wyraz ataku na Kościół i próba zniszczenia go. Nie widzą potrzeby przyznania się do winy, wyrażenia skruchy czy też zajęcia się ofiarami. Nieraz wręcz oskarżają ofiary, że szkodzą Kościołowi.

10. Odważne, pełne pokory i skruchy stawianie czoła w Kościele przestępstwom seksualnym księży na szkodę małoletnich to nie tylko problem wiarygodności, ale wręcz jego istnienia w danej społeczności, bo te przestępcze czyny niektórych duchownych przyćmiewają blask Ewangelii, bardziej niż prześladowania (Benedykt XVI). Doświadczenia wielu krajów pokazują, że wierni masowo odchodzą od Kościoła tam, gdzie księża i ich przełożeni tolerują, ukrywają, pomniejszają lub lekceważą problem. Z takimi „zastępcami Chrystusa” nie chcą mieć nic wspólnego. I choć z pewnością nie jest to jedyny powód, to jednak zgorszenie zachowaniem księży bywa nieraz tą ostatnią kroplą, która dopełnia kielich goryczy. Zaangażowane i odważne działania Kościoła w obronie dzieci i młodzieży służy nie tylko jego ewangelizacyjnej misji, ale stają się także przykładem dla współczesnego świata, w którym dzieci nagminnie stają się ofiarami przemocy, także seksualnej. Bez szczerych działań naprawczych trudno będzie społeczeństwu uznać, że problem w Kościele jest lustrzanym odbiciem problemu społecznego.

11. List Papieża Franciszka o wykorzystywaniu seksualnym dzieci i młodzieży przez osoby duchowne stanowi dla nas bezcenną inspirację, w jaki sposób angażować wszystkich wiernych do stawienia czoła zaistniałemu kryzysowi w Kościele. Usilna modlitwa i post to początek i fundament wszystkich naszych działań w tym względzie. Podejmowane inicjatywy społeczne i kościelne: wszelkie spotkania, konferencje, szkolenia prewencyjne, a nade wszystko praca z ofiarami nadużyć wykorzystania seksualnego i z ich rodzinami, winny brać swój początek w modlitwie. Tylko Duch Święty może nam podpowiedzieć, co mówić, jak komentować wydarzenia, jak się zachować wobec niesłusznych oskarżeń czy też prowokacyjnych zachowań. Bez modlitwy i postu nie zniesiemy presji społecznej, niepokoju wiernych, pytań ludzi młodych, którzy konfrontują nas zadając trudne pytania, by sprawdzić naszą wiarygodność i szczerość.

12. Gdy „Kościół hierarchiczny, Matka nasza” (św. Ignacy Loyola) głęboko dzisiaj cierpi z powodu nadużyć seksualnych, władzy i sumienia niektórych kapłanów i osób konsekrowanych i ich przełożonych, winniśmy – jako jego dzieci - otoczyć go i wspomagać naszą szczerą modlitwą, gorącą miłością, postem i jałmużną udzielaną ubogim, oraz prawdziwym synowskim przywiązaniem. W XVI wieku, gdy Kościół był rozrywany przez herezje, apostazje, gorszące życie duchownych oraz wewnętrzne spory, św. Ignacy Loyola pisał w „Ćwiczeniach duchownych”: „Odłożywszy na bok wszelki sąd własny powinniśmy trzymać umysł nasz gotowy i skory do posłuszeństwa we wszystkim prawdziwej Oblubienicy Chrystusa, Pana naszego, a jest nią nasza święta Matka – Kościół hierarchiczny”. Wobec bezpośredniego ataku na Papieża, który przewodzi całemu Kościołowi, wspierajmy go naszą synowską i braterską miłością i modlitwą. Święty Ignacy w książeczce „Ćwiczeń” w kontekście rachunku sumienia i żalu za grzechy, podpowiada nam trzy pytania: „Co uczyniłem dla Chrystusa? Co czynię dla Chrystusa? Co chciałbym uczynić dla Chrystusa?” Radykalne, pełne wyrzeczenia, miłości i poświęcenia, szukanie Chrystusa: poznawanie Go, miłowanie całym serce i całą duszą, codzienny wysiłek naśladowania Go – oto jedyna skuteczna droga odnowy Kościoła, prawdziwej Oblubienicy Chrystusa, Pana naszego. Tylko na tej drodze możemy zrozumieć głębię krzywdy wyrządzonej dzieciom i ich rodzinom przez niegodziwych ludzi Kościoła. Gdy w duchu wiary, w każdym dziecku skrzywdzonym przez księdza, dostrzeżemy poniżone, znieważone i upokorzone Oblicze Chrystusa, zrezygnujemy z pomniejszania i tuszowania problemu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

XIII Festiwal Polonijny "Losy Polaków 2018”

2018-09-25 13:32

Przegląd profesjonalnych i amatorskich dzieł multimedialnych z zakresu: filmu, telewizji, radia, Internetu, którego tematem przewodnim w latach 2016 - 2022 roku jest Stulecie Odzyskania Niepodległości.

Zgłoszenia na XIII Festiwal Polonijny „Losy Polaków” przyjmowane są do 30 września 2018 r. www.warszawa.mazowsze.pl

Celem Festiwalu jest promocja polskiej historii, kultury, tradycji wśród odbiorców krajowych, a także wśród środowisk polonijnych w świecie, ich związków z Macierzą, losów Polaków mieszkających za granicą. Celami Festiwalu są również:

- nawiązanie lub zacieśnienie kontaktów Polaków mieszkających za granicą z Polską,

- wyszukiwanie i wspieranie wśród Polonii talentów z różnych dziedzin sztuki ,

- promocja laureatów Festiwalu w Polsce i zagranicą,

- wyszukiwanie wśród Polonii osób, które odniosły sukces w dziedzinie kultury, nauki, biznesu i ich promocja w kraju i zagranicą,

- wzmocnienie patriotyzmu, zwłaszcza wśród dzieci i młodzieży, poprzez multimedialne prezentację wzorów i autorytetów,

W 2018 roku Festiwal będzie realizowany w Warszawie, na Mazowszu i zagranicą w ścisłej współpracy z organizacjami polonijnymi, w tym z mediami polonijnymi na całym świecie, obejmując kraje UE o dużej imigracji w ostatnich latach, wschodnich sąsiadów Polski i państwa zamieszkania licznej Polonii – USA, Kanada, Australia.

PROGRAM NA LATA 2016 – 2022 ( w ramach Programu „Niepodległa”)

W związku z rocznicami wielkich w historii Polski wydarzeń w latach 2016 – 2022 wiodącym tematem Festiwalu

jest 100-lecie Odzyskania przez Polskę Niepodległości i przewidziane są Nagrody Specjalne w tej kategorii.

Festiwal został włączony do Programu „Niepodległa” Obchodów 100-lecia odzyskania przez Polskę Niepodległości

https://niepodlegla.gov.pl/wydarzenia/festiwal-polonijny-losy-polakow-2018/

Ponadto każdego roku wyznaczane są dodatkowe ważne tematy:

2016 – 1050-lecie Chrztu Polski,

2017 – dwusetna rocznica śmierci Tadeusza Kościuszki, 150-rocznica urodzin marszałka Józefa Piłsudskiego

oraz rocznice związane z generałem Józefem Hallerem,

2018 – obchody Setnej Rocznicy Odzyskania Niepodległości,

2019 – osiemdziesiąta rocznica wybuchu II Wojny Światowej oraz siedemdziesiąta piąta rocznica Powstania Warszawskiego,

2020 – setna rocznica Bitwy Warszawskiej oraz czterdziesta rocznica powstania „Solidarności”.

2021 - rola Polski i Polaków we współczesnym świecie.

2022 – zakończenie obchodów 100-lecia Odzyskania przez Polskę Niepodległości

PLANOWANE DZIAŁANIA

- pokazy krajowe nadesłanych prac we współpracy z samorządami lokalnymi, domy kultury, szkoły, parafie

- pokazy zagraniczne nagrodzonych prac z udziałem twórców– USA, Kanada, Australia, Białoruś, Litwa, Ukraina

- Dyskusja i konkursy: wpływ Polaków na losy świata, jakie filmy powinny promować Polskę

- Program edukacyjny: Historia Polski i poezja – od Piasta do współczesności –A. Siedlecki

- Realizację z TV Polonia cyklu „Losy Polaków” - filmów i nagrań prezentujących sylwetki zasłużonych Polaków

- Tworzenie Leksykonu Multimedialnego Polonii i wsparcie Wielkiej Encyklopedii Dziedzictwa Polonii Świata

- Wsparcie Muzeum Multimedialne Pszczelarstwa w Urlach –międzynarodowe konferencje, warsztaty

HISTORIA FESTIWALU POLONIJNEGO “LOSY POLAKOW“

Historia Festiwalu Polonijnego “Losy Polaków” rozpoczęła się w roku 2004 w Warszawie.

Pierwsze Polonijne Przeglądy Multimedialne (Audiowizualne) zostały zorganizowane w latach 2004-2005 w ramach Międzynarodowego Katolickiego Festiwalu Filmów i Multimediów Niepokalanów organizowanego w Warszawie

przez Katolickie Stowarzyszenie Filmowe KSF przy wsparciu Fundacji Polska – Europa - Polonia.

Inicjatorem i dyrektorem przeglądów i festiwali do dnia dzisiejszego jest wieloletni dyrektor Festiwalu Niepokalanów i prezes KSF - red. Zygmunt Gutowski, dziennikarz radia i telewizji, działacz „Solidarności”, internowany w latach 1981-82 w Białołęce i Jaworzu. Dzięki jego zaproszeniu w festiwalach uczestniczyli filmowcy i dziennikarze radia i telewizji, a także Studia Video Gdańsk i Studia Solidarność. Już od roku 1987 zgłaszali oni filmy realizowane również poza cenzurą np. o Katyniu, Monte Cassino, Wołyniu, Wykusie, o bohaterach Armii Krajowej, żołnierzach Wyklętych i Ruchu Solidarność. W roku 2005 Nagrodę Główną dla filmu z Australii ufundował śp. Lech Kaczyński jako Prezydent m.st. Warszawy. Festiwal trzykrotnie zmieniał swoją nazwę i miejsce. Pierwszy w latach 2004-2005 nosił nazwę Polonijny Przegląd Audiowizualny, W latach 2006 - 2015 festiwal pod nazwą Polonijny Festiwal Multimedialny „Polskie Ojczyzny” organizowany był w Częstochowie przez Fundację Polska - Europa – Polonia we współpracy z Akademią Polonijną w Częstochowie. Patronat Osobisty nad Festiwalem do roku 2010 sprawował śp. Ryszard Kaczorowski –prezydent RP na Uchodźstwie, a także jego małżonka – Karolina Kaczorowska.

OSOBISTY PATRONAT HONOROWY XIII Festiwalu Polonijnego „Losy Polaków 2018”

dr Stanisław Karczewski - Marszałek Senatu Rzeczypospolitej Polskiej

PATRONAT HONOROWY XIII Festiwalu Polonijnego „Losy Polaków 2018”

Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego

KOMITET HONOROWY XIII Polonijnego Festiwalu „Losy Polaków 2018” (stan na dzień 25 września 2018r)

Anna Maria Anders – senator, sekretarz stanu, pełnomocnik Rządu d/s Dialogu MiędzynarodowegoMichał Dworczyk – minister, szef Kancelarii Premiera RPJan Kasprzyk – przewodniczący Komitetu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanychbp Wiesław Lechowicz – delegat Konferencji Episkopatu Polski ds. Duszpasterstwa Emigracji PolskiejDominik Tarczyński – poseł na Sejm RPJan Maria Jackowski – senator RP, Jan Żaryn – senator RP, Jadwiga Wiśniewska – poseł do Europarlamentu prof. Jan Szarek - prezes Instytutu Pamięci Narodowej ks. infułat Stanisław Świerczyński (W. Brytania) – naczelny kapelan ZHP poza granicami PolskiJerzy Czartoryski – prezes Stowarzyszenie Jedność Narodu – Kanada Jan Cytowski (Kanada) – były przewodniczący Rady Polonii ŚwiataJacek Kurski – prezes Telewizji Polskiej SA Andrzej Jaworski – b. poseł na Sejm RPKrzysztof Skowroński – prezes Stowarzyszenia Dziennikarzy PolskichPiotr Łukasz Andrzejewski – adwokat, b. senator RPWiesław Jan Wysocki - profesor Uniwersytetu Kardynała Wyszyńskiegoks. Infułat Ireneusz Skubiś – honorowy red. naczelny Tygodnika „Niedziela”

WSPÓŁORGANIZATORZY FESTIWALU

Fundacja POLSKA – EUROPA – POLONIA – organizator główny,

Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich – prezes Krzysztof Skowroński

Katolickie Stowarzyszenie Dziennikarzy – prezes Anna Dąbrowska

Stowarzyszenie Polska Jedność Narodowa Ottawa (Kanada) - prezes Jerzy Czartoryski

Polonia-Tube (Kanada) - red. Violetta Kardynal

Stowarzyszenie San Diego–Mazowsze (USA) - prezes prof. Janusz Supernak

Polski Salon Artystyczny San Diego (USA) – dyrektor Jerzy Barankiewicz

Kościuszko Heritage Inc, Sydney (Australia) - prezes Ernestyna Skurjat-Kozek

Ottoway Theatre , Polska Parafia , Adelajda (Australia) – ks. Marian Szablewski

Signis Białoruś , Festiwal Magnificat – prezes Jurij Goruliow

KOMITET ORGANIZACYJNY Festiwalu „Losy Polaków 2018”:

Zygmunt Gutowski - prezes Fundacji PEP, dyrektor programowy Festiwalu tel. +48 602126206

Ryszard Łączyński - dyrektor Festiwalu tel. +48 502496182

Magdalena Kozerska - dyrektor organizacyjny Festiwalu +48 502496181

Paweł Woldan – reżyser filmowy i telewizyjny, przewodniczący Jury Festiwalu

===================================================================================

Fundacja Polska-Europa-Polonia, ul. Witolińska 6/44; 04-185 Warszawa, POLSKA

internet: www.warszawa.mazowsze.pl, e-mail: pep@fundacjapep.pl ; pep@warszawa.mazowsze.pl

Konto: Bank Pekao S.A. nr. 46 1240 1053 1111 0010 0567 7112

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem