Reklama

Misje u stóp Krzyża

Parafia pw. św. Rafała Kalinowskiego w Nowogardzie

2017-05-25 11:22

Ks. Robert Gołębiowski
Edycja szczecińsko-kamieńska 22/2017, str. 4

Ks. Robert Gołębiowski
Modlitwa przed Krzyżem Wiary św. Ottona

Na trasie „Misji u stóp Krzyża” docieramy do miejsca niezwykle ważnego, do sanktuarium św. Rafała Kalinowskiego w Nowogardzie, gdzie bardzo często gromadzą się na modlitwie Sybiracy, Kresowiacy, Wołyniacy i kombatanci różnych frontów

Dekretem datowanym na 1 lipca 1992 r. abp Marian Przykucki podzielił Nowogard na dwie jednostki administracyjne. Nowa parafia objęła całą południową część miasta oraz dodatkowo wieś Sąpolnicę posiadającą kościół. W tym samym dniu, 1 lipca 1992 r., pierwszym i jedynym jak do tej pory proboszczem został ks. kan. Kazimierz Łukjaniuk, który z wielkim poświęceniem rozpoczął budowanie fundamentów życia duchowego oraz materialnego. Pięć lat później 1 lipca 1997 r. do parafii zostały przyłączone trzy kolejne miejscowości: Kulice, Jarchlino i Konarzewo. Integrowanie wspólnoty rozpoczęło się od wybudowania kaplicy, w której 20 listopada 1992 r. bp Jan Gałecki odprawił pierwszą Mszę św. Ukończoną kaplicę poświęcono 21 czerwca 1993 r. Budowę nowego kościoła rozpoczęto 12 maja 1998 r. Kamień węgielny, wyjęty z grobu św. Piotra w Rzymie i pobłogosławiony przez Ojca Świętego, wmurował abp Zygmunt Kamiński 30 marca 2000 r. Pierwszą Mszę św. w nowym kościele odprawił ks. proboszcz z okazji jubileuszu 25-lecia swego kapłaństwa 16 czerwca 2001 r.

Czas „Misji u stóp Krzyża” przypadł na początek maja oraz na okres wizytacji kanonicznej abp. Andrzeja Dzięgi w parafii. Uroczystego powitania dokonano na zewnątrz nowogardzkiej parafii, gdzie zebrało się ponad dwustu wiernych, wraz z ks. kan. K. Łukjaniukiem, wikariuszami ks. Krystianem Dylewskim, ks. Bartoszem Wachem i Siostrami Bożej Opatrzności. Po procesji, intronizacji relikwii oraz krzyża odprawiona została Eucharystia inaugurująca czas modlitwy i zadumy przy Chrystusowym Krzyżu. Ks. kan. Kazimierz z racji zbliżających się Misji Fatimskich pragnął, aby było to tydzień spotkania z Krzyżem Pańskim, który przyczynić się ma do osobistego otwarcia na prawdy zawarte w tajemnicy odkupienia, która w pełni dokonała się w Wielki Piątek, gdy Chrystus z miłości do każdego człowieka oddał swoje życie. Przewodnicząc tym pierwszym chwilom pobytu relikwii w Nowogardzie, dostrzegłem żywe otwarcie serc obecnych w świątyni parafian, którzy z wielką wiarą trwali w skupieniu i pokorze swego serca na modlitewnym zjednoczeniu z wiszącym na krzyżu Chrystusem. Dopełnieniem pierwszych chwil adoracji było błogosławieństwo udzielone Relikwiami Krzyża Świętego, a następnie nabożeństwo majowe, wieczorem zaś Apel Jasnogórski, który każdego dnia również jednoczył wiernych na wspólnej maryjnej modlitwie.

Reklama

Plan codziennego trwania przy relikwiach wkomponowywał się w rytm życia duchowego parafii. W ten sposób już od rana wierni mieli okazję trwać na adoracji przed relikwiami podczas porannej Eucharystii. Następnie do godz. 15, był czas na osobistą bardzo intymną modlitwę przed Chrystusem Ukrzyżowanym. W Godzinie Miłosierdzia wierni gromadzili się w świątyni, aby odmówić Koronkę do Bożego Miłosierdzia. Kolejnym punktem programu była centralna wieczorna Msza św., podczas której głoszone było słowo Boże nacechowane prawdą o krzyżu i naszej odpowiedzialności za jego godne niesienie w życiu codziennym i świadczenie o tym, że jesteśmy „ludźmi krzyża”. Ukoronowaniem Eucharystii było indywidualne błogosławieństwo oraz nabożeństwo majowe. Niezwykle ważna w przeżyciach była niedziela, kiedy to w parafii św. Rafała Kalinowskiego gościł abp Andrzej Dzięga w ramach odbywanej wizytacji kanonicznej całego dekanatu. Podczas kolejnych Mszy św. w wygłaszanym słowie Bożym czy to do starszych czy również dzieci oraz młodzieży nawiązywał do obecności Relikwii Krzyża Świetego, uwrażliwiając na jego zbawczą moc. W ciągu tygodnia swoje miejsce przy krzyżu znaleźli także uczniowie nowogardzkich szkół funkcjonujących na terenie parafii, a więc w poniedziałek ze Szkoły Podstawowej nr 3, we wtorek z SP nr 2, w środę młodzież szkół ponadgimnazjalnych, a w czwartek wspólnie adorowały dzieci i młodzież z Ośrodka Szkolno-Wychowawczego. Pod opieką katechetów, kapłanów i sióstr zakonnych odbywali katechezę o krzyżu, modlili się i uzyskiwali błogosławieństwo Relikwiami Krzyża Świętego. Relikwie dotarły w swej pielgrzymce również do dwóch kościołów filialnych, najpierw w środę do Kulic, a dzień później do Jarchlina. Program w tych dwóch świątyniach objął powitanie o godz. 17, a następnie Eucharystię z misyjnym kazaniem o krzyżu, błogosławieństwo relikwiami i nabożeństwo majowe. Do godz. 21 trwała indywidualna adoracja przed Chrystusem Ukrzyżowanym, która podobnie jak w Nowogardzie zwieńczona była śpiewem Apelu Jasnogórskiego. W ostatnim dniu trwania nowogardzkiej wspólnoty przy Relikwiach Krzyża Świętego w południe odprawiona została uroczysta Msza św., która w swojej warstwie modlitewnej zebrała wszystkie najważniejsze intencje minionego tygodnia i stanowiła dziękczynienie za dar spotkania z cząstką Krzyża Pańskiego. Zakończenie nawiedzenia i pożegnanie nastąpiło po Koronce do Bożego Miłosierdzia, kiedy to Relikwie i Krzyż Ottonowy udały się do Długołęki.

Tagi:
misje parafia

Niedziela Radiowa w Aleksandrowie

2019-04-16 18:56

Joanna Ferens
Edycja zamojsko-lubaczowska 16/2019, str. IV

Katolickie Radio Zamość w ramach Niedzieli Radiowej odwiedziło 7 kwietnia parafię pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Aleksandrowie

Joanna Ferens
Podczas wspólnej modlitwy transmitowanej na antenie radia

Parafia w Aleksandrowie powstała 17 lipca 1936 r. i została erygowana przez biskupa lubelskiego Mariana Fulmana. Pomysłodawcą wybudowania świątyni w Aleksandrowie był obecnie sługa Boży ks. Błażej Nowosad, który najpierw postanowił wybudować tam kaplicę dojazdową Górecka Kościelnego. Z racji tego, iż nie pomieściłaby ona wszystkich wiernych, postanowiono wybudować kościół, zaś ks. Nowosad został mianowany administratorem parafii. Świątynia otrzymała obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy z parafii w Górecku. Ostatecznie wybudowano i 30 września 1934 r. poświęcono kościół. Pierwszym proboszczem został ks. Stanisław Orzeł. Szczególnie ciężkim okresem w dziejach parafii była II wojna światowa, w czasie której zginęło ok. 300 tutejszych mieszkańców. Warto wspomnieć, iż pierwszą wizytację kanoniczną w tej parafii odbył późniejszy Prymas Tysiąclecia, kard. Stefan Wyszyński.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Co robił Chrystus w Wielką Sobotę?

2019-04-20 00:10

Agnieszka Bugała

Wielka Sobota ze św. Matką Teresą z Kalkuty:

pixabay

Apostołowie uciekli. Maryja przeszyta mieczem boleści trwała i rozważała wszystko w poranionym sercu. Przy grobie Jezusa postawiono straże. Było przeraźliwie cicho. Ale co się działo za wielkim kamieniem, który przysunięto do grobu? „Wielka Sobota jest dniem ukrycia Boga (...). «Dzisiaj na ziemi panuje wielka cisza, wielka cisza i samotność. Wielka cisza, bo Król śpi... Bóg umarł w ciele i zstąpił, by wstrząsnąć królestwem piekieł»”. (...) Wielka Sobota jest «ziemią niczyją», gdzieś między śmiercią a zmartwychwstaniem, ale na tę «ziemię niczyją» dotarł On, Jedyny, który ją przeszedł ze śladami męki poniesionej dla człowieka” – mówił papież Benedykt XVI w 2010 r.

Cisza i ciemność Wielkiej Soboty dotykają serc coraz większej rzeszy ludzi. Ich samotność jest często otchłanią, w której nie pali się żadne światło. Jesteśmy światem, który najpierw wepchnął Boga na krzyż, potem zamknął Go w grobie a teraz krzyczy, że Bóg nas opuścił i przestał się interesować losem człowieka. Jednak nawet w ciszy Wielkiej Soboty Bóg trudził się ratowaniem tych, za których oddał życie – zstąpił do piekieł i wstrząsnął królestwem. Ciemność i cisza Wielkiej Soboty dotykały też serc wielu świętych – Bóg ukrywał się przed nimi, mimo że kochali Go całym sercem. Jedną z nich była św. Matka Teresa z Kalkuty.

Na twarzy tej drobnej kobiety w białym sari zawsze rozkwitał uśmiech. Podobno nigdy się nie skarżyła. Pracowała od rana do nocy, chodziła do najgorszych nor biedaków i niosła tam światło. A jednak przez prawie pół wieku przeżywała niemal całkowitą ciemność i pustkę duchową! „Ojcze, od roku 49 albo 50 to straszliwe poczucie pustki. Ta niewypowiedziana ciemność, ta nieustanna tęsknota za Bogiem, która przyprawia mnie o ten ból w głębi serca. Ciemność jest taka, że naprawdę nic nie widzę – ani umysłem, ani rozumem. Miejsce Boga w mojej duszy jest puste. Nie ma we mnie Boga. Kiedy ból tęsknoty jest tak wielki – po prostu tęsknię i tęsknię za Bogiem. I wtedy jest tak, że czuję: On mnie nie chce, nie ma Go tu” – pisała w 1961 r. w liście do o. Josepha Neunera SJ. „Jeśli kiedykolwiek będę świętą – na pewno będę świętą od «ciemności». Będę ciągle nieobecna w Niebie – aby zapalić światło tym, którzy są w ciemności na ziemi” – mówiła.

Ciemność i cisza Wielkiej Soboty przerażają, ale musimy w nie wejść. Po drugiej stronie czeka Chrystus Zmartwychwstały…

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wielka Sobota w Jerozolimie

2019-04-20 17:41

vaticannews / Jerozolima (KAI)

W Jerozolimie radosne Alleluja zabrzmiało już o świcie. Główne uroczystości Wigilii Paschalnej odbyły się w godzinach porannych w Bazylice Bożego Grobu. Liturgii przewodniczył abp Fouad Twal, do 2016 r. łaciński patriarcha tego miasta.

Fotolia.com

Celebracja rozpoczęła się w pobliżu Golgoty poświęceniem ognia, po czym arcybiskup zapalił wielkanocny paschał od ognia wiecznej lampki płonącej w pustym grobie Zbawiciela. Radosny śpiew orędzia paschalnego wypełnił swym echem całą bazylikę. Liturgia Słowa przypominała wiernym historię zbawienia i zakończyła się Ewangelią o zmartwychwstaniu, którą według wielowiekowej tradycji uroczyście odśpiewał abp Pierbatista Pizzaballa stojąc u wejścia do kaplicy Bożego Grobu.

W homilii administrator apostolski Patriarchatu Łacińskiego Jerozolimy podkreślił, że „Wigilia Paschalna zwraca naszą uwagę na całą historię zbawienia. Rozważamy więc Boga, który nas kocha i stwarza nas w miłości. Boga, który wybiera, uwalnia i prowadzi przez pustynię. Następnie kontemplujemy Boga, który przemawia do nas przez proroków i nigdy nie przestaje oczekiwać naszego powrotu do Niego”. Liturgia Wigilii paschalnej to nie tylko pamiątka, kontynuował abp Pizzaballa, także dziś Bóg przemawia do nas, kocha nas, prowadzi i przebacza.

W godzinach popołudniowych wewnątrz bazyliki Bożego Grobu odbyła się procesja do 14 stacji, która jest medytacją tajemnicy misterium paschalnego. Procesja rozpoczyna się przy kolumnie biczowania, następnie zatrzymuje się na Golgocie i trzykrotnie okrążyła kaplicę Bożego Grobu. Rozważanie kończy się wspomnieniem ukazania się Zmartwychwstałego Jezusa Marii Magdalenie. W Jerozolimie liturgię Wigilii Paschalnej zakończy Godzina Czytań przy pustym Grobie Zmartwychwstałego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem