Reklama

Stowarzyszenie Przyjaciół Ludzkiego Życia - 1%

Ile warte są „polskie gwiazdy”

2017-05-31 10:04

Witold Gadowski, Dziennikarz
Niedziela Ogólnopolska 23/2017, str. 57


Polska Ludowa była ojczyzną piosenki, która programowo miała napełniać tubylców optymizmem i pogodnym stosunkiem do krwawej władzy. PRL był więc ojczyzną wielu festiwali, na których pracownicy frontu ideologicznego mozolnie lansowali kolejne socjalistyczne przeboje. Były więc: Festiwal Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu, Festiwal Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze, Festiwal Interwizji (z pomnikiem Chopina w logo), Międzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie i Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu. Były też festiwale resortowe: piosenki milicyjnej, piosenki harcerskiej, piosenki zrzeszeń budowlanych. Każda większa jednostka wojskowa miała swój zespół artystyczny. Pamiętam jak – bliska mi – Dziesiąta Pomorska Dywizja Desantowa (dla niepoznaki stacjonująca w Krakowie) pielęgnowała swój zespół wokalno-taneczny (fikały tam całkiem ładne żołnierki) o wiele mówiącej nazwie „Czasza”. Wiele lat później, gdy kończyłem swój pierwszy kurs spadochronowy, to właśnie emeryci z zespołu „Czasza” przygrywali nam na spadochronowym pikniku w Nowym Targu.

Piszę o tym nie z powodu nagle obudzonych sentymentów i starczych wspomnień, ale z powodu wstrętnego zapachu, który od dłuższego czasu unosi się nad festiwalem w Opolu. W III RP powoli obumierały kolejne festiwale. Nawet rosyjskie pieniądze i agenturalne interwencje nie były w stanie utrzymać przy życiu Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze. I na nic zdał się fakt, że to rodzinne miasto oficerskiego syna – pana Tomasza Lisa. Sczezł festiwal w Sopocie, pomimo prób odgrzewania go w postkomunistycznych komercyjnych telewizjach. Nikt też nie pisał już tak pięknych utworów, jak choćby „Hymn Służby Bezpieczeństwa”:

„Czy wiecie, dlaczego zwykle pogodna jest nasza twarz?
I chociaż żyjemy w bitwie, radosny jest żywot nasz.
Bo dobrze jest o to bić się, by żaden śmiertelny wróg
Nie sięgał po wasze życie, nie czyhał na żadnej z dróg.

Reklama

Walka trwa, do walki trzeba męstwa,
Walka trwa, więc razem z nami walcz.
Choćbyś nie był w Służbie Bezpieczeństwa, podaj dłoń, czujny bądź, walka trwa”.

Tak to brzmiało w pierwszej zwrotce. Tego typu teksty pisali znani twórcy, którzy stali się popularni dzięki utworom, które tryumfowały na festiwalu w Opolu.

Ten festiwal przetrwał jedynie dzięki telewizji publicznej. Z roku na rok stawał się jednak zjawiskiem coraz bardziej oderwanym od realnego życia muzycznego w kraju. Wieczne benefisy, ceremonie dla dinozaurów z okresu PRL-u, fetowanie po raz setny Maryli Rodowicz i jej zespołów – na tym skupiały się opolskie ceremonie.

Wielu słuchaczy od dawna skarżyło się na to, że w wiodących stacjach radiowych, na opolskim festiwalu i w sferze oficjalnego poklepywania się po plecach od ponad dwudziestu lat brylują ci sami autorzy, piosenkarze i zespoły, uzupełniani ewentualnie przez ich dzieci.

Z oficjalnej estrady od dawna wieje nudą i brakiem nowych idei. Nowa, świeża muzyka rozwijała się gdzie indziej. W społecznościowych serwisach, na YouTube dziś można posłuchać ciekawych młodych artystów. Muzyczna kultura popłynęła zupełnie innym nurtem.

To, co zostało zakorkowane przez takich wykonawców, jak Maryla Rodowicz czy Katarzyna Szczot (debiutowała jeszcze na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze), szerzej znana jako Kayah, płynęło zupełnie innym, świeżym nurtem.

Symptomatyczne dla mainstreamowych karier były wtórność i powielanie wzorców, które w innych krajach już dawno zostały wyeksploatowane. Przykładem jest tu fakt, że artystka Kayah szeroką popularność zdobyła, bezwstydnie powielając wyświechtane utwory Gorana Bregovicia. Nie dość, że dawni koledzy z zespołu Bijelo Dugme wytoczyli mu procesy o kradzież najbardziej znanych utworów, to jeszcze podobne płyty wcześniej zostały wydane (także z towarzyszeniem miejscowych artystów, takich jak Dalaras czy Sezen Aksu) w Grecji, Turcji, krajach bałkańskich, we Francji.

Zalatujący już intelektualną płycizną projekt Bregovicia wskrzesił w Polsce fenomen Katarzyny Szczot „Kayah”. Szansonistka niedawno rozpoczęła wykorzystywanie swoich wpływów do politycznej agitacji, angażując się w „czarne marsze”, KOD i śpiewając ku czci „Człowieka Roku Gazety Wyborczej” – Fransa Timmermansa.

Ta właśnie polityczna lilija rzuciła hasło, aby zbojkotować tegoroczny festiwal w Opolu, bo obecny prezes TVP „nie gwarantuje jego poziomu i stosuje polityczną cenzurę”. To w PRL-u, na Festiwalach Piosenki Radzieckiej, cenzury nie stosowali?! Dopiero Kurski ją wprowadził?

Nie żałuję festiwalu w Opolu z przyczyn, które już wyłuszczyłem, a jeśli ma się on stać gwoździem do końca karier niezniszczalnych estradowych zombie, to niech znika jak najszybciej. Szkoda, że Jacek Kurski nie wykorzystał okazji, aby uczynić Opole areną festiwalu prawdziwie nowej, świeżej i młodej polskiej piosenki. Szkoda, że nie zmienił radykalnie formuły tego skostniałego spędu. Być może zabrakło mu do tego odwagi, a może po prostu nikt nie był zainteresowany tym, aby polskiej publiczności zaprezentować zupełnie nową, pełną inwencji i energii scenę. To zresztą problem znacznie poważniejszy, pokazujący, jak dalece polską estradę opanowały kliki i towarzyskie układziki.

W kontekście festiwalu w Opolu warto zwrócić uwagę na fakt, że cała dobrze zorganizowana i przeprowadzona akcja bojkotu TVP została natychmiast wsparta przez prezydenta Opola, który łudzi się, że zabranie „Opola” z TVP i przeniesienie go do TVN przyniesie sukces... Sprawa byłaby niewarta uwagi, gdyby nie fakt, że ostatecznym pretekstem do ataku stało się niedopuszczenie do koncertu premier utworu „Pismo” zespołu Dr Misio – grupy aktora Arkadiusza Jakubika. Teledysk do tego utworu wyszydza zarówno księży katolickich, jak i Mszę św. oraz ideę spowiedzi. Gdyby podobny teledysk pan Jakubik przygotował w odniesieniu do islamu, natychmiast popadłby w poważne tarapaty, ale obrazoburczy autor doskonale wie, co mu wolno, a czego nie... Wierchuszka polskiej estrady wyraźnie więc powiedziała nam, co sądzi o katolikach i ich wrażliwości – ma ją głęboko w nosie. Obchodzą ją jedynie pieniądze, które ci katolicy – chcąc nie chcąc – płacą za ich publiczne występy, choćby właśnie na takich imprezach, jak opolski festiwal.

Skoro zatem tak to wygląda, to może lepiej, aby ten festiwal w tym roku się nie odbył. Tego typu „kultura” niech będzie uzależniona jedynie od wpłat jej zwolenników i wtedy nasze „gwiazdy” przekonają się, ile są naprawdę warte.

Tagi:
festiwal sztuka muzyka

Wielka Modlitwa Bez Granic

2018-04-22 08:37

Instytut Myśli Schumana organizator Wigilii Bez Granic i Wielkanocy Bez Granic zaprasza na Wielką Modlitwę Bez Granic w ramach Europejskiego Festiwalu Schumana 13 maja 2018 r. do Świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie. I

Archiwum COB

nformacja szczegółowa w ulotce do zaproszenia na stronie http://europejskifestiwalschumana.com/ .

Prof. Zbigniew Krysiak, prezes Instytutu Myśli Schumana

Ryszard Krzyżkowski, wiceprezes Instytutu Myśli Schumana

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Abp Paul Runangaza Ruzoka z Tanzanii dla „Niedzieli”

2018-04-21 18:18

Ks. Mariusz Frukacz

„Kontynent afrykański jest bardzo ważny dla Kościoła katolickiego” – powiedział w rozmowie z „Niedzielą” abp Paul Runangaza Ruzoka arcybiskup Tabory w Tanzanii, który przybył na Jasną Górę 20 kwietnia.

Marian Florek/TV Niedziela

Na pytanie czy i jak Afryka będzie przeżywać w przyszłym roku rocznicę 50 lat od pielgrzymki papieża Pawła VI do Ugandy (31 lipca – 2 sierpnia 1969 r.) abp Ruzoka podkreślił, że Afryka jest szczęśliwa z tego faktu, że już bł. Paweł VI pielgrzymował na ten kontynent w 1969 r. - Myślę, że zbliżający się jubileusz tego wydarzenia jest okazją dla Konferencji Biskupów Afryki do świętowania i celebrowania takiego jubileuszu. Papież bł. Paweł VI powiedział wówczas biskupom zgromadzonym w Kampali, że Afryka jest teraz dojrzała do tego, by otworzyła się i wydała kolejne owoce misyjne i służby – podkreślił abp Ruzoka.

Marian Florek/TV Niedziela

Arcybiskup z Tanzanii mówiąc o znaczeniu kontynentu afrykańskiego dla Kościoła katolickiego wspomniał również o ważnej osobie Kościoła afrykańskiego, jaką był kard. Laurean Rugambwa z Tanzanii, pierwszy kardynał Afrykańczyk podniesiony do tej godności przez papieża Jana XXIII.

Na pytanie jakie znaczenie dla Kościoła w Afryce mają dwie adhortacje apostolskie „Ecclesia in Africa” (14 września 1995) Jana Pawła II i „Africae munus” Benedykta XVI (19 listopada 2011 r.) hierarcha z Tanzanii zaznaczył, że „Synod dotyczący Afryki pokazał, że Kościół na naszym kontynencie jest żywotny”. - Zarówno najpierw św. Jan Paweł II a potem także Benedykt XVI przekazali nam bardzo ważne przesłanie, które wyraża wielką nadzieję, która tkwi w Kościele w Afryce – podkreślił abp Ruzoka.

W dniach 25-30 listopada 2015 r. na kontynent afrykański z podróżą apostolską udał się papież Franciszek. Wówczas Ojciec Święty zaapelował o pojednanie, przebaczenie i pokój. Wołał również o solidarność. - Pokój i solidarność to dzisiaj bardzo ważne przesłanie dla naszego kontynentu. Szczególnie teraz w bardzo trudnej sytuacji, w jakiej znalazły się relacje pomiędzy chrześcijanami i wyznawcami islamu. Musimy jednak zrobić wszystko, aby powrócić do jedności. Narody powinny pracować wspólnie, żyć pokojowo, tak aby móc spokojnie, w duchu pokoju głosić Ewangelię – podkreślił arcybiskup Tabory.

- Oczywiście są takie miejsca w Tanzanii, gdzie chrześcijanie i muzułmanie żyją w przyjaźni. Jednak tam, gdzie chrześcijanie są w mniejszości, to już nie jest tak spokojnie. Natomiast oczywiście liderzy religijni, zarówno ze strony chrześcijańskiej i muzułmańskiej starają się czynić wszystko dla pokoju. Dla Tanzanii pokój to wielki dar – dodał arcybiskup.

Na pytanie o wkład polskich sióstr w dzieło ewangelizacji w Tanzanii abp Ruzoka zaznaczył: „Jesteśmy bardzo szczęśliwi, że pracują w Tanzanii siostry z Polski. To jest bardzo ważna misja sióstr dla naszego Kościoła”.

Zapytany o duchowość maryjną arcybiskup z Tanzanii podkreślił, że „obecność Maryi w Tanzanii jest bardzo ważna”. - Kiedy Tanzania w 1961 r. odzyskiwała niepodległość nasz prezydent poprosił papieża Jana XXIII o modlitwę za Tanzanię i ofiarowanie naszego kraju Maryi – wspominał arcybiskup.

- Wizyta na Jasnej Górze jest dla mnie niezwykła. Wiele lat temu chciałem tutaj przybyć, ale nie miałem takiej możliwości. Dlatego jestem szczęśliwy, że mogłem tutaj przybyć. Również św. Jan Paweł II mianował mnie biskupem i udzielił mi sakry biskupiej 6 stycznia 1990 r. w bazylice św. Piotra w Rzymie – dzielił się z „Niedzielą” abp Ruzoka.

Wieczorem abp Paul Runangaza Ruzoka arcybiskup Tabory w Tanzanii wziął udział w modlitwie Apelu Jasnogórskiego. Na modlitwie obecny był również bp Renatus Leonard Nkwande biskup diecezjalny Bunda w Tanzanii i abp Wacław Depo metropolita częstochowski. Hierarchom z Tanzanii towarzyszyła m.in. s. Alicja Kaszczuk ze Zgromadzenia Sióstr Małych Misjonarek Miłosierdzia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kraków: zakończyły się 18. Dni Tischnerowskie

2018-04-22 10:36

led / Kraków (KAI)

O zagrożeniach wolności słowa, o wolności w sztuce i o roli słowa w polityce rozmawiali uczestnicy tegorocznej 18. edycji Dni Tischnerowskich, które przebiegały pod hasłem „Wolność i słowo”. Wydarzenie odbyło się w dniach 18 – 21 kwietnia w Krakowie. Zdaniem uczestników, wolność słowa wiąże się z prawem do wyrażania własnych myśli i prawem do życia w świecie niezafałszowanym, ponieważ tylko dysponując wolnym słowem, można rozmawiać o tym co łączy i dzieli.

tischner.pl
Jan Paweł II i ks. Józef Tischner w Castel Gandolfo

Dni Tischnerowskie zainaugurowała uroczysta Msza św. w intencji patrona wydarzenia. W nabożeństwie w Uniwersyteckiej Kolegiacie św. Anny uczestniczyła rodzina ks. prof. Tischnera, przyjaciele, pisarze, publicyści, naukowcy oraz przedstawiciele Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie i Uniwersytetu Jagiellońskiego. W trakcie Mszy św. ks. prof. dr hab. Jarosław Jagiełło, dziekan Wydziału Filozoficznego UPJPII i przyjaciel ks. Tischnera powiedział, że on wciąż żyje w słowie jakie pozostawił i w myśli o wolności.

W drugim dniu wydarzenia prof. Timothy Garton Ash, gość specjalny tegorocznych Dni Tischnerowskich wygłosił wykład pt. „Wolne słowo: dziesięć zasad dla połączonego świata”. Taki sam tytuł nosi wydana właśnie jego książka, od której organizatorzy zaczerpnęli motyw przewodni tegorocznego spotkania. Wybitny brytyjski historyk mówił o zagrożeniach wolności słowa w Polsce i na świecie.

W trakcie wystąpienia profesor wyznał, że miał zaszczyt dobrze znać ks. Józefa Tischnera, a „Etyka Solidarności” to książka, która gigantycznie na niego wpłynęła, wtedy gdy pracował nad własną książką o solidarności. - Wszyscy przecież pytamy co poszło nie tak? Wychodzi na to, że mieliśmy niedostateczną etykę solidarności, to dotyczy nie tylko Polski, ale też innych państw – powiedział.

Zdaniem prof. Timothy'ego Gartona Asha, państwo powinno dać wolność słowa, aby ludzie mogli wybrać swoją wolność mowy. - Tischner zawsze myślał o prawdzie i wypowiadał prawdę. Mówił o tym ze stanowczą uprzejmością. Nie unikał trudnych tematów. Robił to z gigantyczną, ludzką dozą ciepła i empatii. Był modelem odpowiedzi na pytanie: jak słowo wolnym ma być? - podkreślił prelegent.

Według niego, wolność słowa konieczna jest do tego, aby móc poszukiwać prawdy. Jak podkreślił, umiejętność wyrażania się jest niezbędna do tego, aby móc żyć w społeczeństwach wielości i to jego zdaniem stanowi klasyczny argument za wolnością słowa. - Na skutek masowych migracji i internetu stajemy się sąsiadami wszystkich. To nie globalna wioska, to globalne miasto, które fizycznie zamieszkujemy – wyjaśniał prof. Garton Ash, dodając, że internet daje szansę dla wolności słowa, gdyż ułatwia kontakt między ludźmi, ale przynosi też niebezpieczeństwo, którym jest nadzór i możliwość manipulacji.

Profesor podkreślał, że ludzi muszą być wolni i mieć zdolność do wyrażania siebie i swoich myśli. Jego zdaniem, najpowszechniejszą przeszkodą dla wolności słowa jest przemoc lub strach przed przemocą. W trakcie wystąpienia zwracał uwagę na zagrożenia, jakie – jego zdaniem – są w Polsce. Wśród nich wymienił ograniczenia umieszczone w prawie o zniesławieniu i prawo dotyczące pamięci historycznej. Zdaniem prof. Timothy'ego Gartona Asha, w Polsce istnieje mowa niebezpieczna, która często prowadzi do szkody psychologicznej. - Z wszystkich zagrożeń demokracji liberalnej w Polsce tym co jest najważniejsze są media. Nieocenzurowane media, którym możemy ufać, prezentują różne poglądy i są wiarygodne. Niestety wiemy co w Polsce się stało – mówił profesor, dodając, że jego zdaniem telewizja w Polsce jest upartyjniona. - O wolne słowo wciąż trzeba walczyć, ponieważ wciąż jest atakowane w wielu krajach – powiedział mówca.

W ramach wydarzenia odbyła się także debata poświęcona wolności słowa we współczesnym świecie. Uczestnicy zastanawiali się w jakiej relacji pozostaje wolność słowa w stosunku do innych wolności, czy jest „matką innych wolności”?

Zdaniem Henryka Woźniakowskiego, prezesa Wydawnictwa Znak, wolność słowa jest wolnością niezwykle fundamentalną, ale uznanie jej za taką, zależy od koncepcji człowieka i tego, jakie wyobrażenie o człowieku reprezentuje dana osoba. Według niego, tradycyjna wizja człowieka przyznaje każdemu człowiekowi jego niezmywalną godność. - To wolność fundamentalna, ponieważ pierwotną jest wolność myśli. Jeżeli wolność myśli jest tą wolnością fundamentalną i jeśli mamy myśl splątaną to jesteśmy zniewoleni – wyjaśniał Woźniakowski, dodając że myśl, która mgliście się rysuje w głowie, nabiera właściwego wyrazu w momencie gdy jest wyartykułowana. Odwołując się do ks. prof. Józefa Tischnera podkreślił, że wolność odbywa się zawsze na jakiejś scenie, czyli pomiędzy ludźmi.

- W gruncie rzeczy na tej scenie pierwszym sygnałem jest słowo. Wymiana słów na scenie ludzkiego dramatu jest spotkaniem wolności – wyjaśniał mówca. Z kolei pisarz i reporter Wojciech Jagielski mówił o tym, czy w innych kulturach i tradycjach wolność słowa zawsze jest postrzegana jako ta źródłowa. Jak wyjaśniał, niekiedy wolność jednostki ma mniejsze znaczenie niż wolność wspólnoty, ale jest czymś fundamentalnym. Mówiąc o swoich doświadczeniach z pobytu w Afryce i Afganistanie powiedział, że kiedyś wydawało mu się, że gdy zagrożone jest życie, wolność słowa musi ustąpić. -Teraz sądzę, że może stawała się mniej pilną, ale nie mniejszą – mówił Jagielski.

Podczas tegorocznych Dni, uczestnicy spotkań rozmawiali także na temat wolności słowa w sztuce, o tym, czy poprawność polityczna jest koniecznym ograniczeniem wolności, czy jej zaprzeczeniem, a także na temat roli słowa w polityce.

Nowością tegorocznej edycji było Otwarte Forum Filozoficzne „OFF Tischner”. Stanowiło ono zaproszenie dla wszystkich, którzy chcieli kontynuować dyskusję o tym, co usłyszeli w czasie spotkań. W wydarzeniu uczestniczyli filozofowie związani z krakowskim Instytutem Myśli Józefa Tischnera. Zdaniem Wojciecha Bonowicza, publicysty i biografa ks. Tischnera „wolność słowa” należy do tych sformułowań, które często przyjmowane są bezrefleksyjnie. Jego zdaniem, jednak relacje między wolnością a słowem wcale nie są takie proste. - Słowa mogą zmieniać znaczenia, ustanawiać nową rzeczywistość, wywyższać lub poniżać, krzywdzić lub naprawiać krzywdę – a to wszystko sprawia, że obok gromkiego „tak” dla wolności słowa zawsze pojawia się jakieś „ale” - podkreślał publicysta.

- Niewiele daje wolność mówienia, jeśli słowo wypowiadane nie jest wolne. Jeśli jest spętane egocentryzmem, kłamstwem, podstępem, może nawet nienawiścią lub pogardą dla innych – dla tych, na przykład, którzy różnią się narodowością, religią albo poglądami. Niewielki będzie pożytek z mówienia i pisania, jeśli słowo będzie używane nie po to, aby szukać prawdy, wyrażać prawdę i dzielić się nią, ale tylko po to, by zwyciężać w dyskusji i obronić swoje – może właśnie błędne – stanowisko – mówił, cytując słowa św. Jana Pawła II. Według Bonowicza, jesteśmy obecnie w nowej sytuacji kulturowej: gwałtownego poszerzenia możliwości komunikacyjnych. - Pojedyncze słowo, zdanie, czy pogląd, wydaje się mieć większą niż kiedykolwiek moc rażenia, a z drugiej strony – zdaje się ginąć w masie łatwo namnażanych i rozpowszechnianych słów – tłumaczył.

Tradycyjnie podczas Dni Tischnerowskich wręczona została Nagroda Znaku i Hestii im. ks. Józefa Tischnera. Nagroda przyznawana jest w trzech kategoriach wybitnym intelektualistom, publicystom i działaczom społecznym. Promuje w Polsce styl myślenia i postawy łączące intelektualną rzetelność, odwagę i wrażliwość na drugiego człowieka – wartości jej patrona.

W kategorii pisarstwa religijnego lub filozoficznego, stanowiącego kontynuację „myślenia według wartości”, nagrodę otrzymał filozof Miłosz Puczydłowski. Młody uczony został wyróżniony za studium „Religia i sekularyzm. Współczesny spór o sekularyzację”, w którym „ukazuje splątaną genealogię, a w konsekwencji wzajemne zapośredniczenie religijnych i świeckich modeli rozumienia współczesnej kultury. Jego wnikliwe analizy wyczulają na to, co łączy – otwartość na dobro, które przemienia i przekracza podziały”.

- Najważniejszym tematem filozofii ks. Józefa Tischnera było spotkanie z drugim człowiekiem. Wnioski jakie z tego wciągnął były takie, że wobec drugiego człowieka nie wolno przejść obojętnie. Dzisiaj ta postać, wobec której nie możemy przejść obojętnie ma twarz przybysza, uciekiniera, uchodźcy - mówił Miłosz Puczydłowski. - Spotykamy się z nimi nie tylko na wyspie Lampedusa, czy Lesbos, gdzie widzieliśmy papieża Franciszka, ale u naszych granic też są tacy ludzie, niektórym udało się wjechać do Polski i myślę tutaj o czeczeńskich rodzinach, które koczowały na dworcu w Brześciu. Dzieci zmuszone były mieszkać na dworcu i spotkała je wielka krzywda, także ze strony Polski, która nie chciała ich wpuścić, a także myślę, że ubiegać się o to, aby mogli tutaj zostać – powiedział laureat. Jak dodał, pomoc tym rodzinom ofiarowała obecna na uroczystości Marina Hulia, która opiekowała się potrzebującymi w Brześciu. Filozof zadeklarował, że swoją nagrodę przekaże czeczeńskim rodzinom.

W kategorii publicystyki lub eseistyki na tematy społeczne, która uczy Polaków przyjmować „nieszczęsny dar wolności”, nagrodę otrzymał Krzysztof Czyżewski, animator kultury i eseista. Jury nagrodziło jego książkę „Małe centrum świata”, podkreślając, że są to „zapiski praktyka idei”, podpowiadające „ jak budować niewidzialne, ale odporne na szaleństwa polityki i historii mosty między narodami, religiami i kulturami”.

Laureat odbierając Nagrodę nawiązał do słów ks. Tischnera, który powiedział, że „nie ważne jak się żyje, ale ważne z kim”. - Wszystkiego jak tworzyć małe centrum świata dowiedzieliśmy się ucząc się słuchać. A później szukać odpowiedzi i praktycznych działań. A więc takie nasłuchiwanie w miejscu, w którym przyszło nam żyć to jest wielka część tej pracy, którą wspólnie wykonujemy – mówił Czyżewski. - Wiedza bierze się z miejsca, z ludzi, z pamięci i historii, czyli z tych wszystkich elementów, którymi staramy się nasączać naszą pracę – dodał.

W kategorii inicjatyw duszpasterskich i społecznych współtworzących „polski kształt dialogu Kościoła i świata” nagrodę otrzymał Jan Jakub Wygnański, animatorem ruchu organizacji pozarządowych w Polsce. Został wyróżniony „za całokształt działalności na rzecz sektora organizacji pozarządowych w Polsce. Jego wytrwała praca służy wzmocnieniu ruchów obywatelskich, a także rozpoznawaniu nowych wyzwań, które przed nimi stoją” - napisano w werdykcie.

- Filozofa ks. Tischnera uodporniła mnie na wiele rzeczy. On był duszpasterzem w takim prawdziwym rozumieniu, wiedział co znaczy pasterzowanie. Wiedział, że w nas jest i siła ciążenia i łaska i że każdą ewolucję moralną trzeba zaczynać od siebie – powiedział laureat, dziękując za wyróżnienie.

Celem Dni Tischnerowskich jest upamiętnienie osoby i dzieła ks. Józefa Tischnera oraz podejmowanie refleksji nad zagadnieniami, którymi się interesował. Spotkanie gromadzi co roku filozofów, naukowców, aktorów i reżyserów, którzy debatują na temat jego bogatej twórczości.

Ks. prof. Józef Tischner był filozofem, teologiem, publicystą, duszpasterzem, jednym z najwybitniejszych współczesnych europejskich filozofów chrześcijańskich. Był też jedną z najciekawszych postaci polskiego życia intelektualnego w drugiej połowie XX wieku, komentatorem naszej rzeczywistości: bezlitosnym w polemikach, a jednocześnie otwartym na różnorodność opinii i przekonań. Do najbardziej znanych, tłumaczonych na wiele języków, książek należą "Myślenie według wartości", "Polski kształt dialogu", "Etyka solidarności". W 1999 roku otrzymał Order Orła Białego – najwyższe polskie odznaczenie.

Jako filozof interesował się głównie problemami istnienia i teorii wartości, ale nie stronił od publicystyki, starając się dotrzeć swoimi przemyśleniami o Polsce, chrześcijaństwie i Kościele do jak najszerszego grona odbiorców. Był postacią bardzo popularną, obecną w mediach. Przez lata publikował w "Tygodniku Powszechnym" i "Znaku".

Zmarł w Krakowie 28 czerwca 2000 r. w wieku 69 lat. Został pochowany w Łopusznej, skąd pochodził.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem