Reklama

Prawda po siedmiu latach

2017-06-07 09:43

Artur Stelmasiak
Niedziela Ogólnopolska 24/2017, str. 28-29

Artur Stelmasiak
Kwiecień 2010 r. Przejazd karawanów z trumnami

Ekshumacje ofiar katastrofy smoleńskiej ukazują dramat rodzin, ale także katastrofę najważniejszych instytucji polskiego państwa w 2010 r. Kto jest za to odpowiedzialny?

Sekcje zwłok oraz badania DNA w dwóch niezależnych ośrodkach pokazały opinii publicznej, co tak naprawdę działo się po 10 kwietnia 2010 r. Okazuje się, że podczas wielodniowej żałoby narodowej instytucje państwowe nie dołożyły praktycznie żadnych starań, aby rodziny i Polacy mogli pochować swoich przedstawicieli w godny sposób. I choć odbyło się kilkadziesiąt indywidualnych pogrzebów, podczas których modliliśmy się i żegnaliśmy naszych rodaków z imienia i nazwiska, to jednak po 7 latach można powiedzieć, że były to rozłożone w czasie pochówki zbiorowe. – Teraz już wszyscy wiedzą, dlaczego tak uparcie zakazywano otwierania trumien w Polsce. Wiadomo, czego poprzednia władza się bała – mówi „Niedzieli” Magdalena Merta, wdowa po śp. ministrze Tomaszu Mercie.

Wyniki dokładnych badań genetycznych są wstrząsające. Okazuje się, że w trumnie gen. Bronisława Kwiatkowskiego znaleziono aż 14 części ciał należących do 7 osób, u gen. Potasińskiego były szczątki 4 osób, a u najmłodszej ofiary, Natalii Januszko – szczątki 5 osób. Najgorsze jest jednak, że wiele rodzin musi teraz czekać na kolejne ekshumacje, bo najprawdopodobniej części ciał ich bliskich znajdują się jeszcze w innych trumnach. – Krzyczeć mi się chce na cały świat. Nienawidzę kłamstwa, a przecież przez 7 lat mnie okłamywali – podkreśla Krystyna Kwiatkowska, wdowa po generale.

Inne ciała w trumnie Prezydenta RP

Do tej pory jednak utrzymywano opinię publiczną w przekonaniu, że przynajmniej szczątki Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego były przebadane i cały czas pilnowane przez polskich funkcjonariuszy. Podczas sekcji zwłok przeprowadzonej w nocy z 10 na 11 kwietnia 2010 r. obecny był ówczesny szef prokuratury wojskowej – gen. Krzysztof Parulski. Niestety, albo jest to kolejne kłamstwo, albo nawet zastępca prokuratora generalnego nie potrafił dołożyć należytej staranności. Badania wykazały, że w trumnie Prezydenta RP znajdowały się również fragmenty ciał dwóch innych osób. – Jak na kraj o aspiracjach natowskich, to pozostawię tę informację bez komentarza – mówił podczas konferencji prasowej Marek Pasionek, prokurator nadzorujący śledztwo smoleńskie. – Ekshumacje pokazały, że badania DNA są obecnie kwestią pierwszoplanową, ale nie tracimy z pola widzenia przyczyny i mechanizmu zgonu ofiar.

Reklama

Kolejne wstrząsające odkrycia dotyczą ciał dwóch biskupów polowych – katolickiego i prawosławnego. Podczas badania okazało się, że tułów bp. gen. Tadeusza Płoskiego został pochowany w warszawskiej katedrze polowej, a druga połowa szczątków – w klasztorze prawosławnym w Supraślu, w trumnie abp. Mirona Chodakowskiego, prawosławnego biskupa polowego. Według nieoficjalnych informacji, nadal nie wiadomo, gdzie znajduje się druga połowa ciała abp. Chodakowskiego, a według ustaleń portalu wPolityce.pl – istnieje duże prawdopodobieństwo, że ten fragment jego ciała został skremowany.

Wyniki ekshumacji obrazują, że po tragedii państwo polskie nie potrafiło się zatroszczyć o godne poszanowanie żadnej z ofiar. Badania i oględziny pokazują, że niektóre ciała były celowo bezczeszczone i profanowane.

– Nieuszanowanie zwłok pana prezydenta Kaczyńskiego, zamiana ciał prezydenta na uchodźstwie oraz ikony Solidarności Anny Walentynowicz to nie są już przypadki. Według mnie, Rosjanie zrobili to celowo – mówi „Niedzieli” Andrzej Melak. Brat śp. Stefana Melaka w Moskwie był przez 5 dni. – Na miejscu ciągle słyszeliśmy od minister Ewy Kopacz i Tomasza Arabskiego, że wszystkie sekcje i badania zostały wykonane. Mówiono nam, że polscy lekarze pracują ramię w ramię z Rosjanami i ta współpraca układa się wspaniale – wspomina Andrzej Melak. Od rodzin ABW pobierała próbki DNA do materiału porównawczego, a później robiono nawet specjalne badania w Moskwie, a jednak „identyfikacja i badania” okazały się jedynie zabiegiem propagandowym. – Dziś wiem, że były to tylko pozory. Gdyby badania były wykonane, to rodziny nie przeżywałyby teraz tragedii po raz kolejny – podkreśla Melak.

Jednocześnie rodziny słyszały od przedstawicieli polskich władz, że już nie będzie możliwości otwierania trumien. Co więcej, zakaz ten obowiązywał nawet wtedy, gdy rodziny otrzymywały kolejne szczątki swych bliskich. Organizowano wówczas dochówki w oddzielnych trumnach lub urnach. Jedna z rodzin miała aż 5 takich dochówków, ale nigdy nie pozwolono na otwarcie trumny, która przyleciała z Moskwy zaspawana. – Teraz już wiemy, dlaczego nie pozwalano trumien otwierać i nie zgadzano się na sekcje zwłok. Moim zdaniem, zakaz wydali Rosjanie, a Polacy ze strachu posłusznie go wykonali – mówi Magdalena Merta.

Badania DNA są rutyną

Na te szokujące wyniki badań zdrowy człowiek nie może znaleźć uspokajającej odpowiedzi. A mimo tego w sieci widać efekty wieloletniego przemysłu pogardy i trudny do zaakceptowania proceder wyśmiewania ofiar i ich rodzin. Natomiast politycy Platformy Obywatelskiej mówią, że popełnili błąd, bo najlepiej byłoby, gdyby ofiary zostały pochowane w zbiorowej mogile.

Trudno zrozumieć takie tłumaczenie, bo przecież precyzyjne badania DNA z powodzeniem wykonano w przypadku katastrofy samolotu CASA pod Mirosławcem w 2008 r. i po katastrofie autokaru z pielgrzymami we Francji w 2007 r.

Od wielu lat winą za niedopełnienie obowiązków, a także pozwolenie Rosjanom na sprofanowanie ciał polskich obywateli obarcza się byłego premiera Donalda Tuska, szefa jego Kancelarii Tomasza Arabskiego, a zwłaszcza ówczesną minister zdrowia Ewę Kopacz.

Ewa Kopacz wielokrotnie mijała się z prawdą na temat identyfikacji i badań szczątków ofiar oraz przesiewania ziemi z miejsca katastrofy. Teraz zeznawała już pod przysięgą w sprawie niedopełnienia obowiązków. Tuż przed swoją wizytą w prokuraturze umieściła na Facebooku znamienny wpis, gdzie nie ma już słowa o tym, że polscy lekarze ramię w ramię z rosyjskimi uczestniczyli w sekcjach zwłok. Teraz twierdzi, że z własnej woli była tylko opiekunką rodzin, czyli taką rządową wolontariuszką. „Byli ze mną polscy lekarze, którzy w każdej chwili mogli zmierzyć ciśnienie czy poziom cukru. Podawaliśmy tym, którzy potrzebowali, odpowiednie leki i przeprowadzaliśmy badania ekg.” – napisała Ewa Kopacz. Oznacza to, że Kopacz zmienia swoją narrację o 180 stopni, bo wie, że teraz mogą być jej postawione konkretne zarzuty. Również politycy Platformy Obywatelskiej całą winę zrzucają na ówczesną prokuraturę, która – ich zdaniem – niedopełniła obowiązków. – Łatwo jest postawić zarzuty zwykłym szeregowym prokuratorom, którzy ulegali politycznym naciskom, a trudniej tym, którzy naciskali – mówi Merta.

Prawda jest taka, że do największej katastrofy w powojennej historii Polski celowo wysłano grupę zwykłych prokuratorów, którzy nie mieli wsparcia politycznego ani instrumentów, by sprostać temu wyzwaniu. A nawet jeżeli w ich gronie trafił się jakiś prokurator, który chciał wyjaśnić przyczyny katastrofy, to pozbywano się go z grona śledczych. – Właśnie usunięcie prok. Marka Pasionka było takim jasnym sygnałem dla pozostałych prokuratorów, żeby za bardzo się nie starali szukać dowodów – wskazuje Magdalena Merta.

Obecnie sytuacja wygląda tak, że Rosjanie umywają ręce od całej sprawy i mówią, iż cała odpowiedzialność spoczywa na władzach Polski. Natomiast politycy z partii rządzącej wówczas w Polsce obarczają odpowiedzialnością prokuraturę. – To byli młodzi ludzie w stopniu porucznika i kapitana. Mówiłem im wtedy: Politycy będą próbowali jakoś się wywinąć, a wy będziecie kiedyś za wszystko odpowiadać – wspomina Andrzej Melak.

Rosja obarcza winą Polskę

W sprawie odpowiedzialności rosyjskich medyków za zawartość trumien toczy się oddzielne postępowanie w Prokuraturze Krajowej, która zwróciła się o pomoc prawną do prokuratury FR. Przesłuchanie Rosjan najprawdopodobniej będzie tak samo trudne lub niemożliwe, jak w przypadku kontrolerów z wieży kontroli lotów.

Strona rosyjska określiła, że zarzuty wobec rosyjskich medyków są „zmyślone” i „niewłaściwe”. Zdaniem rosyjskiego MSZ, w okresie tuż po katastrofie Rosja dopełniła wszystkich niezbędnych procedur i regulacji. – Nawiązano ścisłą współpracę ze stroną polską, podczas której nie było żadnych problemów, a identyfikacją ciał ofiar katastrofy zajmowali się Polacy – zapewniała Maria Zacharowa, rzeczniczka rosyjskiego MSZ.

Jeszcze dalej idzie ambasador Rosji w Warszawie Siergiej Andriejew, który mówi, że w Moskwie dokonano tylko wstępnej identyfikacji. – Co się działo z tymi zwłokami po powrocie do Polski, to jest już sprawa strony polskiej – uważa. Jeżeli Moskwa podtrzymywałaby takie stanowisko, to należałoby postawić pytanie: Czy są na to dokumenty i co z tą informacją zrobiła strona polska?

Znając dotychczasową taktykę Moskwy, można się spodziewać, że Rosjanie będą jak zwykle szli w zaparte. Z takim nastawieniem trudno będzie pociągnąć do odpowiedzialności ludzi, którzy dopuścili się zbezczeszczenia zwłok polskich obywateli.

O wiele większe możliwości ma wymiar sprawiedliwości na naszym polskim podwórku. Wystarczy, że pani Ewa Kopacz nie tylko rodzinom, ale także prokuratorom przekazała informację o tym, że ciała ofiar zostały dokładnie przebadane genetycznie. Wówczas może być już postawiony konkretny zarzut mataczenia i utrudniania śledztwa. Trzeba również prześledzić, czy w Moskwie były podejmowane jakiekolwiek decyzje ze strony polskiej. – Pamiętam, jak Rosjanie przed kamerami pytają minister Kopacz: Czy strona polska życzy sobie jeszcze dodatkowych zagranicznych ekspertów? Odpowiedziała, że nie, bo ufamy Rosjanom – przypomina Małgorzata Wassermann i dodaje: – Przed nami także przesłuchania prokuratorów, którzy wówczas prowadzili sprawę. I zobaczymy, czy będą mówili, że sami podejmowali decyzje o zaniechaniu sekcji zwłok, czy jednak swoją decyzję uzgadniali z rządem.

Na początku lipca br. w prokuraturze ma się stawić przewodniczący Rady Europy Donald Tusk. Sprawa znów więc będzie rozgrywana politycznie. – Rodziny wielokrotnie słyszały od Donalda Tuska, że on osobiście za wszystko bierze odpowiedzialność. Pewnie on też będzie mówił, że tak jak min. Kopacz był tylko wolontariuszem – mówi Andrzej Melak.

Trumny z ciałami są jednymi z nielicznych dowodów, które są na terenie Polski od 2010 r. Ich wstrząsająca zawartość ukazuje, w jaki sposób polskie władze podeszły do całego śledztwa. Tak samo jak „byli obecni” przy identyfikacji ciał, „przypilnowali” badań DNA oraz sekcji zwłok, tak „byli” przy badaniu miejsca katastrofy, wraku i czarnych skrzynek. Tej prawdy nie poznalibyśmy bez zmiany władzy.

Tagi:
Smoleńsk katastrofa smoleńska

Historyczna rocznica

2018-04-18 11:44

Artur Stelmasiak
Niedziela Ogólnopolska 16/2018, str. 18-19

10 kwietnia 2018 r., w dniu ósmej rocznicy katastrofy smoleńskiej, zamknął się ważny etap naszej najnowszej historii. Na placu Piłsudskiego w Warszawie, gdzie w kwietniu 2010 r. pogrążeni w smutku Polacy modlili się za ofiary katastrofy, stanął pomnik upamiętniający wszystkie 96 osób, które zginęły

Artur Stelmasiak
Pomnik, przykryty  biało-czerwoną  flagą,  został  odsłonięty  przez  przedstawicieli  rodzin  smoleńskich

O tym, że katastrofa smoleńska powinna zostać upamiętniona w centrum Warszawy, Polacy byli przekonani już 10 kwietnia 2010 r. Największa tragedia w naszej powojennej historii musi mieć swoje artystyczne odniesienie w przestrzeni publicznej stolicy. Tak przecież jest ze wszystkimi ważnymi wydarzeniami w naszej historii. – Modlimy się przede wszystkim za zmarłych, którzy osiem lat temu zginęli w katastrofie smoleńskiej. Ale módlmy się także o to, by ten pomnik wszystkich nas jednoczył. Niech ten pomnik przemawia do przyszłych pokoleń. Boże, zlej swoje błogosławieństwo na wszystkich, którzy będą nawiedzać to wyjątkowe miejsce – prosił w modlitwie kard. Kazimierz Nycz, który poświęcił pomnik na placu Piłsudskiego.

Pomnik autorstwa Jerzego Kaliny ma prostą formę, ale już teraz urósł do narodowego symbolu, który może zakończyć trawiący Polaków spór polityczny. Ofiarami katastrofy sprzed ośmiu lat byli przecież politycy ze wszystkich opcji politycznych. – On jest wszystkich i dla wszystkich – podkreślił prezydent RP Andrzej Duda i wyraził nadzieję, że pomnik będzie nas jednoczył, niezależnie od poglądów politycznych, że w krótkim czasie będzie świętym miejscem dla wszystkich Polaków. – Bo jest symbolem naszej wspólnoty, bo upamiętnia to, co było wspólnotowe, i że właśnie dla tego, co było wspólne, nasze, oni zginęli. I dlatego on jest nasz, wspólny! – podkreślił prezydent.

Zapracował na upamiętnienie

Przykryty biało-czerwoną flagą pomnik został odsłonięty przez przedstawicieli rodzin ofiar katastrofy. To one najwięcej wycierpiały po stracie bliskich oraz zostały wciągnięte w wir bezlitosnej polityki. – Długo czekałam, ale cieszę się, że wreszcie nadeszła ta chwila – powiedziała „Niedzieli” Ewa Kochanowska, wdowa po śp. Januszu Kochanowskim, rzeczniku praw obywatelskich. – Pomnik Jerzego Kaliny bardzo mi się podoba, bo przecież sama uczestniczyłam w postępowaniu konkursowym – dodała.

W gronie osób, które odsłoniły pomnik smoleński, był, oczywiście, Jarosław Kaczyński, brat śp. prezydenta Lecha Kaczyńskiego. To jego polityczna i osobista determinacja sprawiła, że ofiary katastrofy zostały wreszcie upamiętnione. – Ani pomnik ofiar katastrofy smoleńskiej, ani pomnik Lecha Kaczyńskiego nie są przeciwko nikomu. My chcemy jedności Polaków, ale jedności wokół dobra, a nie wokół zła – powiedział prezes Prawa i Sprawiedliwości. – Tam jest 96 nazwisk. Bez żadnych tytułów, bez funkcji, po prostu 96 osób. 96 osób Polek i Polaków, którzy wspólnie wybrali się do Katynia po to, by podtrzymać pamięć. I to jest wystarczający powód, żeby ten pomnik tutaj stanął.

Tuż obok, na skraju placu Piłsudskiego, przy gmachu Garnizonu Warszawa, został odsłonięty kamień, gdzie za kilka miesięcy stanie pomnik prezydenta Lecha Kaczyńskiego. – Ten pomnik powstaje dlatego, że Lech Kaczyński przez całe swoje życie budował drogę do wyzwolenia ojczyzny. A później, gdy wolność okazała się niedoskonała, tworzył nurt życia publicznego, którego celami były zmiana i naprawa Rzeczypospolitej. Nikt nie odegrał tak wielkiej roli jak on w budowaniu tego, co było w Polsce dobre i sprawiedliwe. I dlatego ten pomnik stanie w tym miejscu – stwierdził Jarosław Kaczyński.

Do symboliki pomnika śp. prezydenta Lecha Kaczyńskiego odniósł się także Andrzej Duda. – Nikt nie miał takiego zaufania społecznego wśród wyborców, którzy wybrali go do Senatu, do Sejmu, na prezydenta Warszawy i wreszcie na prezydenta Rzeczypospolitej. Prezydent prof. Lech Kaczyński cieszył się po prostu ogromnym zaufaniem, bo sobie na to zaufanie zapracował. Można więc śmiało powiedzieć, że zapracował sobie swoją służbą dla ojczyzny także na to upamiętnienie – podkreślił prezydent Duda.

Quo vadis Polonia?

Stałym punktem rocznicowych obchodów jest zawsze Msza św. z udziałem rodzin ofiar, najwyższych władz państwowych i ponad 100 księży z całej Polski. Tysiące wiernych wypełniło szczelnie warszawską katedrę, ulice Starego Miasta oraz plac Zamkowy. – Jak co roku, jak co miesiąc wspominamy tych, którzy wtedy zginęli. 96 córek i synów narodu, pod przewodnictwem prezydenta Lecha Kaczyńskiego – powiedział bp Michał Janocha. W trakcie homilii nawiązał do jubileuszu 100-lecia odzyskania przez Polskę niepodległości. Odniósł się do artystycznej instalacji grobu Pańskiego w warszawskiej archikatedrze, gdzie na tle narodowych barw orzeł w koronie zrywa kajdany i unosi się w powietrze. Przypomniał, że w Smoleńsku polskie skrzydła wbiły się w czarną ziemię. A w katedrze polskie skrzydła wzbijają się w białe niebo. Dumny orzeł zrywa żelazne łańcuchy, zrywa się do lotu. Od tego zrywu mija sto lat. – Jaka jest dzisiaj nasza ojczyzna? Jaka jest ziemia naszych praojców, ziemia Szczęsnego Felińskiego, Piłsudskiego, Dmowskiego, Witosa, Korfantego, Wyszyńskiego, ziemia Karola Wojtyły, po stu latach od tamtego cudu? – zastanawiał się bp Janocha i konstatował: – Między katedrą a Pałacem Prezydenckim stoją bariery chroniące Polaków przez Polakami, a czarne marsze domagają się prawa do zabijania nienarodzonych. Czy ten orzeł, który rozrywa kajdany i zrywa się do lotu, nie jest tylko projekcją naszych narodowych tęsknot, czy nie jest naszym kolejnym zbiorowym złudzeniem, czy nie jest jakąś tragiczną farsą?

Zdaniem bp. Janochy, współczesne kajdany mają swój wymiar społeczny i często bezwiednie sami sobie je nakładamy albo pozwalamy nakładać – przez bezkrytyczne uleganie wpływowym ideologiom. Jan Paweł II nazwał to zjawisko „cywilizacją śmierci”, kiedy w imię egoistycznej wolności, oderwanej od solidarności i od odpowiedzialności, głosi się prawo do decydowania o życiu nienarodzonych, upośledzonych, śmiertelnie chorych. Ksiądz biskup przypomniał, że pierwszym krajem w Europie, który wprowadził nieograniczone prawo zabijania nienarodzonych, była bolszewicka Rosja, a drugim były nazistowskie Niemcy. – Dziś tego samego prawa domagają się ludzie w imię postępu. Czy jeżeli ludożerca je widelcem i nożem, to jest postęp? W tym miejscu można powtórzyć pytanie, nieco nadużywane, niemniej jednak ważne i poważne: Quo vadis Polonia? Quo vadis Europa? – zauważył bp Janocha.

Ostatni Marsz Pamięci

Późnym wieczorem z archikatedry pod Pałac Prezydencki przeszedł Marsz Pamięci. Jarosław Kaczyński powiedział, że postawienie pomnika ofiar katastrofy kończy ważny etap. Podziękował wszystkim uczestnikom, którzy przez długie osiem lat uczestniczyli w comiesięcznej Mszy św. oraz w Marszu Pamięci. Zapowiedział, że nadal będą się modlić każdego 10. dnia miesiąca, ale już nie będzie marszy Krakowskim Przedmieściem.

Brat śp. prezydenta Lecha Kaczyńskiego wielokrotnie podkreślał wagę upamiętnienia ofiar katastrofy oraz wyjaśnienia jej przyczyn. – Mamy raporty wstępne, jeszcze nieostateczne. Przed nami badania, które będą prowadzone na zlecenie prokuratury przez najwybitniejszych w skali światowej specjalistów od katastrof lotniczych. Część spraw została już wyjaśniona, a droga do kolejnych jest otwarta – podsumował Jarosław Kaczyński. – To 96. marsz. Tyle marszów, ile ofiar katastrofy smoleńskiej. 96. marsz jest marszem ostatnim, bo doszliśmy do celu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Szata Pana w Rzymie Północy

2014-08-05 15:18

Ks. Jacek Molka
Niedziela Ogólnopolska 32/2014, str. 14-15

Wakacyjny cykl „Niedzieli” nosi tytuł: „Dotykamy śladów Boga”. Inspiracją w naszej wędrówce jest hasło przyświecające pracy duszpasterskiej w bieżącym roku: „Wierzę w Syna Bożego”. Czteroletni cykl duszpasterski: „Przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie. Przez wiarę i chrzest do świadectwa” nawiązuje do 1050. rocznicy chrztu Polski, którą będziemy obchodzić w 2016 r. Naszą wiarę chcemy umacniać, dotykając relikwii Chrystusa. Wyjątkowym przewodnikiem jest tu książka Grzegorza Górnego i Janusza Rosikonia pt. „Świadkowie Tajemnicy. Śledztwo w sprawie relikwii Chrystusowych”. W tym tygodniu dziennikarz „Niedzieli” zabiera nas do Trewiru w Niemczech

Janusz Rosikoń/Rosikon Press

Eksponowana Święta Szata to tunika z dosyć długimi rękawami. Jej długość z przodu wynosi 1,48 m, a z tyłu – 1,57 m. Na dole zaś ma 1,09 m szerokości. Człowiek, który ją nosił, był wysoki. Obliczono, że mógł mieć mniej więcej 180 cm wzrostu. Ciekawa rzecz, że postać widoczna na Całunie Turyńskim również dokładnie odpowiada tym rozmiarom.

Wystawienie relikwii odbyło się w 500. rocznicę pierwszego jej publicznego pokazania w 1512 r. Nie wiemy, ilu ludzi ją wtedy nawiedziło. Na pewno rzesze wiernych. W 2012 r. było ich ok. 600 tys. Wcześniej, w 1996 r., ekspozycja Szaty Pańskiej odbyła się z udziałem ok. 700 tys. ludzi. Przy podobnej okazji w 1959 r. było ich ponad 1,7 mln, a w 1844 r. ponad milion.

Według tradycji, tę suknię miała utkać sama Matka Boża – Maryja. W 2012 r. tunikę można było zobaczyć tuż przed głównym ołtarzem katedry w przeszklonej skrzyni z cedrowego drzewa. Uroczystościom jej odsłonięcia przewodniczył specjalny wysłannik ówczesnego papieża Benedykta XVI – kard. Marc Ouellet, prefekt watykańskiej Kongregacji ds. Biskupów.

Badania

Prezentowana relikwia, niestety, nie została poddana tak szczegółowym i kompleksowym badaniom naukowym, jak np. Całun Turyński czy Chusta z Manoppello. Wielu zatem wątpi w jej autentyczność. Na pewno badano ją w 1890 r. W latach zaś 1973-74 Świętą Szatę poddała ekspertyzom szwajcarska grupa naukowców pod przewodnictwem dr Mechthild Flury-Lemberg, uznanej i renomowanej konserwator tkanin.

Skupiła się ona wyłącznie na analizie techniczno-tekstylnej samego materiału, z którego wykonano tunikę. Nie szukała ona na niej śladów krwi ani też np. roślinnych pyłków. Niemniej jednak dokonała bardzo ciekawych odkryć. Otóż okazało się, że owo odzienie składa się z siedmiu nałożonych na siebie warstw różnych tkanin. Zostały one sklejone w 1891 r. roślinną gumą. Warstwy te to: jedwabna satyna z 1891 r. koloru czerwonobrunatnego, brązowy tiul z roku 1890, bardzo delikatna jedwabna gaza z 1512 r., sfilcowane wełniane włókna, jedwabna tafta koloru zielonkawego również z 1512 r., po raz kolejny owe sfilcowane włókna wełniane, a także jedwabna gaza – też z roku 1512.

Zdaniem szwajcarskiej znawczyni materiałów, fragmentami pierwotnej relikwii mogą być tylko owe sfilcowane wełniane włókna. Te w rzeczywistości ulotne strzępki, rozpadające się praktycznie w pył przy najmniejszym dotknięciu, datowane są na wczesny okres cesarstwa rzymskiego (I-IV wiek po Chr.). W bardzo wilgotnym klimacie Trewiru przetrwały tylko dzięki temu, że właśnie na początku XVI stulecia naszyto na nie inne tkaniny, a potem pod koniec XIX wieku posklejano je. Gdyby tego nie zrobiono, po Świętej Szacie po prostu nie byłoby już dawno śladu.

Uczona stwierdziła zatem, że jądro tkaniny pochodzi z czasów antycznych. Nie jest to jednak dowód na absolutną autentyczność tej relikwii. „W świetle dotychczasowych badań sprawa pozostaje otwarta (…). Tym bardziej że to nie koniec zagadek. Doktor Flury-Lemberg odkryła bowiem na sukni resztki złotych i zielonych nitek jedwabnych, pochodzących ze Środkowego Wschodu, najprawdopodobniej z Syrii. Jedne z nich pochodzą z VI, inne zaś z przełomu VIII i IX wieku. To poszlaka wskazująca, iż szata mogła być czczona we wczesnym średniowieczu na wschodzie imperium rzymskiego” (Grzegorz Górny, Janusz Rosikoń, „Świadkowie Tajemnicy. Śledztwo w sprawie relikwii Chrystusowych”, Rosikon Press 2012, str. 215).

Historia

Katedra, w której przechowywana jest Święta Szata, jest najstarszym kościołem w Niemczech. Została zbudowana na polecenie samego Konstantyna Wielkiego, syna cesarzowej Heleny. Postanowił on na początku IV wieku uczcić dwudziestolecie swojego panowania wzniesieniem czterech potężnych świątyń: Bazyliki Grobu Pańskiego w Jerozolimie, kościoła Narodzenia Chrystusa w Betlejem, Bazyliki św. Piotra w Rzymie i właśnie katedry pod tym samym wezwaniem w Trewirze. Taka, a nie inna decyzja świadczy o tym, że miasto nad Mozelą odgrywało niezwykle ważną rolę w rzymskim imperium. Było ono w tym czasie wręcz nieformalną stolicą Europy Zachodniej i dlatego nazywano je często Rzymem Północy.

Nie dziwi więc fakt, że w Trewirze mogła zostać zdeponowana tak ważna relikwia. Co prawda pierwsza wzmianka o niej pojawia się dosyć późno, bo dopiero w XI wieku. Anonimowy autor, który spisał biografię jednego z trewirskich biskupów, wspomina w niej o tym, że cesarzowa Helena przywiozła ze swej pielgrzymki do Ziemi Świętej wiele relikwii i podarowała je owemu biskupowi o imieniu Agritiusz. I tak w Trewirze znalazły się np.: gwóźdź z krzyża Chrystusa, nóż, którego miał używać Pan Jezus podczas Ostatniej Wieczerzy, i wreszcie Jego szata.

Historycy zastanawiali się, dlaczego wcześniejsze źródła nic nie wspominały o Jezusowym odzieniu. Otóż trzeba pamiętać, że Trewir był najczęściej nękanym przez barbarzyńców miastem w Niemczech. Tylko w V i VI stuleciu był sześciokrotnie wręcz doszczętnie obrabowywany. Masowo mordowano ludność. Jak podaje anonimowy mnich w dziele „Gesta Treverorum” z 1105 r., tutejsi duchowni zakopywali relikwie i to, co było święte, w ziemi, by nie zostały zbezczeszczone przez hordy najeźdźców. Być może zatem i Święta Szata została w taki sposób ukryta, a ci, którzy to zrobili, po prostu zginęli z rąk oprawców. To tłumaczyłby brak pisanych wzmianek o niej.

Jawna historia tej relikwii zaczyna się dopiero w 1512 r., kiedy to cesarz Maksymilian I zażądał pokazania mu jej przez ówczesnego biskupa Trewiru Richarda von Greiffenklaua. Od tego czasu można dość szczegółowo prześledzić jej dzieje, sięgając choćby do cytowanej wyżej książki „Świadkowie Tajemnicy...”. W każdym razie jej historia zarówno przed, jak po 1512 r. jest bardzo burzliwa, jak dzieje całej Europy.

Głos Kościoła

W 1996 r. ówczesny biskup Trewiru Hermann J. Spital nazwał Jezusową tunikę „relikwią dotykową drugiego stopnia”. Innymi słowy, zasugerował, że nie jest ona bezpośrednim odzieniem Pana Jezusa, ale że owego odzienia niejako „dotykała”. Historycy są jednak zgodni co do tego, że zwyczaj tworzenia relikwii przez dotyk pojawił się dopiero w średniowieczu. Jeśli zaś przyjmiemy, że Suknia z Trewiru pochodzi z okresu antycznego, a przynajmniej jakaś jej część, to kwestia jej autentyczności jest nadal nierozstrzygnięta.

Swego czasu Kuria Diecezjalna w Trewirze wydała specjalny komunikat, w którym przestrzegała przed traktowaniem tej relikwii na zasadach talizmanu. Innymi słowy, adorując ją jako obraz i znak samego Pana Jezusa Chrystusa, wyznajemy wiarę w duchu i prawdzie Nowego Testamentu. Choć historia i pochodzenie szaty z Trewiru dla wielu wydaje się tylko kompilacją legend i przekazów, a naukowo na chwilę obecną nie jesteśmy w stanie stwierdzić, że rzeczywiście należała ona do Jezusa, to jednak nie ma to w gruncie rzeczy tak wielkiego znaczenia. Rzesze pielgrzymów udają się bowiem do Rzymu Północy, by dzięki Świętej Szacie doświadczyć ożywiającej obecności zmartwychwstałego Pana. A to przecież jest dla człowieka wierzącego najważniejsze.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Ks. Jacek Gancarek nowym moderatorem Stowarzyszenia Żywy Różaniec

2019-03-18 17:10

mag / Warszawa (KAI)

Ks. Jacek Gancarek z archidiecezji częstochowskiej został wybrany nowym moderatorem Stowarzyszenia Żywy Różaniec. W Warszawie-Rembertowie 14 marca odbyła się XIV Konferencja Diecezjalnych Moderatorów Żywego Różańca, w czasie której rozmawiano na temat VII Ogólnopolskiej Pielgrzymki Żywego Różańca na Jasną Górę w dniach 31 maja–1 czerwca, Wielkiej Nowenny Różańcowej oraz nowego modlitewnika. Gościem obrad był abp Wacław Depo.

Archidiecezja Warszawska
Ks. Jacek Gancarek

W czasie zjazdu sekretarz krajowy Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary ks. Maciej Będziński podsumował projekt „Żywy Różaniec dla Misji”. Z zebranych funduszy udało się dofinansować budowę świątyń w Birmie, na Sri Lance i w Indiach, oraz dwie kaplice w Czadzie. – Powoli wracamy do naszych korzeni, czyli do tego, o co chodziło założycielce Żywego Różańce, Słudze Bożej Paulinie Jarico. Poprzez Wielką Nowennę Różańcową przygotowujemy się do obchodów jubileuszu 200. rocznicy powstania Żywego Różańca – powiedział ks. Maciej Będziński.

Rok 2018 przebiegał pod hasłem „Tajemnice Jezusa i Maryi drogą do dojrzałego życia duchowego”. Obecny, drugi rok nowenny skoncentrowany jest na temacie „Duchowość sługi Bożej Pauliny M. Jaricot – założycielki Żywego Różańca i Dzieła Rozkrzewiania Wiary”, zaś rok 2020 „Żywy Różaniec znakiem jedności z Ojcem Świętym i Kościołem”. Natomiast następny rok - 2021 „Różaniec modlitwą o zbawienie innych”. Nowenna zakończy się w roku 20126. Będzie przeżywany pod hasłem „Różaniec modlitwą o Boże Miłosierdzie dla świata”.

W czasie zjazdu zgodnie ze statutem wybrano również nowe władze zarządu Stowarzyszenia Żywy Różaniec. Po dwóch kadencjach miejsce dotychczasowego moderatora krajowego ks. Szymona Muchy z diecezji radomskiej zajął ks. Jacek Gancarek z archidiecezji częstochowskiej, dotychczas diecezjalny moderator i dyrektor Papieskich Dzieł Misyjnych. Decyzje tę zatwierdzili biskupi na 382 zebraniu plenarnym KEP.

W czasie posiedzenia w Rembertowie podjęto również temat nadzwyczajnego miesiąca misyjnego, oraz VII Ogólnopolskiej Pielgrzymki Żywego Różańca na Jasną Górę która odbędzie w dniach 31 maja–1 czerwca.

Odbyły się również prace studyjne nad redakcją nowego modlitewnika dla członków Stowarzyszenia Żywy Różaniec.

Ks. Jacek Gancarek urodził się 12 marca 1968 r. w Kamyku. Ukończył Wyższe Seminarium Duchowne na Papieskiej Akademii Teologicznej w Częstochowie. W 1994 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pracę jako wikariusz rozpoczął w parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Pajęcznie, a następnie został oddelegowany do parafii pw. bł. Urszuli Ledóchowskiej w Częstochowie.

W 1997 r. ukończył studia podyplomowe na kierunku biblistyka w Papieskiej Akademii Teologicznej. Od 2007 r. podjął studia doktoranckie na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie.

Od 1999 r. pełni funkcję Dyrektora Papieskich Dzieł Misyjnych w Archidiecezji Częstochowskiej i jest Delegatem ds. misji Arcybiskupa Metropolity Częstochowskiego.

W 2000 r. zaangażował się również w organizację Ogólnopolskich i Diecezjalnych Kongresów Misyjnych na Jasnej Górze.

Od 2011 r. do chwili obecnej pracuje jako proboszcz w parafii pw. NMP Różańcowej w Myszkowie-Mrzygłodzie.

Żywy Różaniec jest wspólnotą założoną przez Sługę Bożą Paulinę Jaricot w 1826 r. w Lyonie. Zatwierdził ją papież Grzegorz XVI. W Polsce praktyka Żywego Różańca stała się znana pod koniec XIX w.

W całej Polsce do stowarzyszenia należy ponad 2 mln wiernych. Róże różańcowe działają we wszystkich diecezjach w Polsce. W 2013 r. Żywy Różaniec w Polsce otrzymał nową ogólnokrajową strukturę, która została ujęta w Statucie “Stowarzyszenia Żywy Różaniec” i zatwierdzona przez KEP. Pismem formacyjnym stowarzyszenia jest miesięcznik “Różaniec”, wydawany przez Wydawnictwo Sióstr Loretanek.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem