Reklama

Nowy Testament

Sekretarz dwóch papieży

2017-06-13 11:34

Adam Łazar
Edycja zamojsko-lubaczowska 25/2017, str. 6, 8

Adam Łazar
Abp Mieczysław Mokrzycki chętnie podpisywał książki

To fenomen. Kapłan z małej wioski Majdanu Lipowieckiego z parafii Łukawiec, ongiś należącej do archidiecezji lwowskiej, a dziś naszej zamojsko-lubaczowskiej, był sekretarzem osobistym dwóch papieży – przez 10 lat Jana Pawła II i przez 2 lata Benedykta XVI

To jedyny przypadek w historii Polski. Mowa o obecnym metropolicie lwowskim abp. Mieczysławie Mokrzyckim, który 30 maja przybył do Lubaczowa, by spotkać się w Miejskiej Bibliotece Publicznej z mieszkańcami miasta i okolicznych miejscowości. Okazją ku temu było ukazanie się książki Krzysztofa Tadeja pt. „Sekretarz dwóch papieży. Rozmowa z ks. arcybiskupem Mieczysławem Mokrzyckim”, opublikowanej przez Wydawnictwo Literackie. – To trzecia książka w formie wywiadu ze mną. Dwie poprzednie napisała Brygida Grysiak – „Najbardziej lubił wtorki” i „Miejsce dla każdego”. Ta rodziła się stosunkowo długo, gdyż pierwsze wywiady udzieliłem autorowi jeszcze w Rzymie, a ostatnie we Lwowie. Publikacja ma też rozszerzony zakres tematyczny, bo dotyczy nie tylko Ojca Świętego Jana Pawła II, ale także papieża Benedykta XVI, mojej rodziny i sytuacji Kościoła na Ukrainie. Z obawą i niepokojem podchodzę to tych książek, by nie zburzyć u czytelników ukształtowanego obrazu św. Jana Pawła II. Zapotrzebowanie na informacje, których nie pokazała telewizja, jest duże. Dziennikarze oczekują ode mnie, bym pokazał tę wielką osobowość jako człowieka, kapłana, papieża, głowę Kościoła naszych czasów. Staram się sprostać tym potrzebom – powiedział na początku spotkania abp M. Mokrzycki.

Uczył nas pracowitości

Podczas spotkania poruszono wiele aspektów z życia papieży. Jednym z nich było to, czego uczył ich i nas Ojciec Święty. – Jan Paweł II uczył nas pracowitości. Od najmłodszych lat był pilnym uczniem, do młodzieży mówił: „Wymagajcie od siebie...”. Był wymagający od siebie i innych. Była to praca dobrze zorganizowana. Nie było sytuacji nerwowych, pośpiechu. Wiedzieliśmy, jakie oczekiwania ma papież, staraliśmy się im wyjść naprzeciw. Podołać im. Papież zapraszał do Watykanu kolegę z lat szkolnych Jerzego Klugera, z pochodzenia Żyda. Opowiadał on mi, że często chodził z Karolem grać w piłkę. Po pewnym czasie Karol spoglądał na zegar na wieży kościelnej, o określonej godzinie zostawiał boisko, wracał do domu. Wiedział, ile czasu może poświęcić na zabawę. Razem uczyli się. Po odrobionej lekcji z danego przedmiotu Karol wychodził do drugiego pokoju. Jerzy zastanawiał się, po co tam idzie. Kiedyś drzwi były uchylone i zobaczył, jak Karol klęczy i modli się. Dziękował za odrobiony przedmiot i prosił o światło Ducha Świętego do następnej lekcji. Papież był zdyscyplinowany i tego nas uczy. Miał czasowy harmonogram dnia co do minuty i trzymał się jego do końca życia. Pracował i modlił się. Tego można było nauczyć się od niego oraz cieszenia się z życia.

To mnie trzyma

W bibliotece zasadne było pytanie o stosunek papieża Jana Pawła II do książek. – Przyjaciel Ojca Świętego prof. Tadeusz Styczeń powiedział kiedyś, że książki na Jana Pawła II działały jak narkotyk. Wobec książek pojawiających się na Watykanie nie przeszedł obojętnie, by nie wziąć ich do ręki. Codziennie trzy godziny przeznaczał na czytanie książek. Po obiedzie półtora godziny i wieczorem od 21. do 22.30. Potem, gdy było mu trudniej, gdyż postępowała choroba i nie mógł sam czytać, to słuchał. Mieliśmy dyżury i czytali. To były książki z różnych dziedzin. Z polskiej literatury kilka razy wracał do trylogii Sienkiewicza. Po 2004 r. kładł się na łóżku, zamykał oczy i słuchał. Nieraz myślałem, że śpi. Przestawałem czytać, niech odpocznie. Otwierał oczy i patrzył, czy ja nie śpię. Nie dawał odpocząć. W poniedziałek przychodziła s. Emilia, urszulanka, i czytała pojawiające się artykuły prasowe z różnych czasopism lub książkę. Ponadto pełniła funkcję sekretarki. Odpisywała na listy przychodzące do Ojca Świętego. On dawał jej wybrane książki do streszczenia. Te, które uznał za ważne, czytaliśmy w ciągu tygodnia. Każdego roku podczas wakacji w Castel Gandolfo urządzał sympozja: literackie, matematyczno-fizyczne i inne. Nie było tam klimatyzacji, bywało czasem bardzo gorąco. Były propozycje zrezygnowania z nich, a także z czytania książek w ostatnich latach jego życia. Papież odpowiedział: – To mnie nie męczy. Niewiele kosztuje, a tyle się dowiaduję. To mnie trzyma.

Reklama

Nie będę przed ludźmi uciekał

Nie miał trudności spotykać się z ludźmi. Jako głowa Kościoła i państwa spotykał się z głowami państw, ludźmi nauki. Starał się odwiedzić wszystkie swoje rzymskie parafie. Zostały na końcu 24 parafie. Pytał: – Kiedy pójdziemy na parafie? Mówiono mu, że takich już nie ma. Wszystkie zwizytowane. W tych leżących na obrzeżach nie ma warunków na odwiedziny. Ojciec Święty wysłuchał tego, ale po chwili powiedział: – Kiedy jedziemy?

Był jubileusz Libanu. Wierni z tego kraju weszli do auli. Ojciec Święty wygłosił do nich przemówienie. Zgodnie z przyjętym zwyczajem, osoby z pierwszego rzędu podchodzą, by przywitać się z Ojcem Świętym. Służba porządkowa nie przywidziała, że to ludzie bardzo otwarci, spontaniczni. Cała sala natarła na papieża, by się z nim przywitać. Zrobił się ścisk. Stało się niebezpiecznie. Nalegano na papieża, by wyjść drugimi drzwiami. Ojciec Święty odpowiedział: – Ja przed ludźmi nie będę uciekał. Cierpliwie przebił się przez ten tłum, każdemu podał rękę. Trwało to długo, dłużej niż przewidywał harmonogram dnia.

Pokochał Polskę

Podczas spotkania w Lubaczowie nie zabrakło pytania o mało znane fakty z posługi abp M. Mokrzyckiego papieżowi Benedyktowi XVI. Powiedział: – Benedykt XVI to wielka osobowość. Był wiele lat w Watykanie, przy Janie Pawle II, który często mówił: „Kiedy chodzi o doktrynę wiary, mogę spokojnie spać, bo tam mam kard. Ratzingera”. Miał respekt, szacunek do kard. Ratzingera. Zawsze witał go i dziękował z taką inną delikatnością. To jest wielki teolog. Jeśli chodzi o mnie, to na początku mojej posługi byłem onieśmielony. Nie było to dla mnie łatwe. Pomieszczenia te same, ale otoczenie ludzi inne. Papież Benedykt XVI zapraszał mnie na Msze św., posiłki. Na początek poświęcał mi dużo uwagi. Wiedział, że straciłem kogoś bardzo bliskiego. Pytał, jak się Ojciec Święty Jan Paweł II zachowywał, co robił. Było to dla mnie niezręczne. Trzeba było mówić, że jest inaczej niż teraz. Kiedyś zapytał, czy Ojciec Święty zawsze chodził w sutannie. Odpowiedziałem, że zawsze. To on powiedział: – Ja też będę zawsze chodził w sutannie. Jak przyjechałem z domu, zawsze pytał, co słychać u rodziców. Benedykt XVI lubił zwierzęta. Powiedziałem, że rodzice mają kota. Pokazałem jego zdjęcie, które miałem w telefonie komórkowym. Zawsze, kiedy przyjechałem z domu, pytał, czy kot żyje, czy kot jeszcze jest. Benedykt XVI widział, jakim aktorem jest nasz papież. Jaką ma łatwość nawiązywania kontaktu z ludźmi. On czuł się trochę nieośmielony. Przyjechał do Polski. Miał spotkanie z młodzieżą na krakowskich Błoniach. Uśmiechał się do niej, pozdrawiał. Ona przyjęła go entuzjastycznie. To dodało mu odwagi, pewności siebie. Przełamał barierę nieśmiałości. Polskę pokochał, uczył się języka polskiego. Mówił: – Ja widzę, że ten kraj jest rzeczywiście krajem wierzącym.

Poruszanych tematów na spotkaniu w lubaczowskiej bibliotece było znacznie więcej. Uczestnicy dowiedzieli się m.in., jak papież Jan Paweł II wzruszał się, kiedy śpiewali piosenki w rocznicę Powstania Warszawskiego, na czym polegała odmienność przyjmowania na Watykanie przez Papieża Polaka przyjaciela kard. Mariana Jaworskiego, o zrobieniu muzeum z Castel Gandolfo przez papieża Franciszka i o tym, jak reagowała rodzina Mokrzyckich na karierę Mieczysława. Kiedy został wysłany do Rzymu na studia doktoranckie, babcia mówiła: – Czego on się na niego tak zawziął i wysłał go tak daleko od kraju. Z posługi przy dwóch papieżach rodzice byli szczęśliwi.

A po spotkaniu ustawiła się długa kolejka do abp. Mieczysława Mokrzyckiego z książką „Sekretarz dwóch papieży” w ręku, by otrzymać od rodaka autograf.

Tagi:
abp Mieczysław Mokrzycki

Abp Mokrzycki przewodniczył uroczystościom stulecia kieleckich salezjanów

2018-07-02 16:27

dziar / Kielce (KAI)

Metropolita lwowski abp Mieczysław Mokrzycki w kościele św. Krzyża przewodniczył 1 lipca uroczystościom z okazji stulecia przybycia salezjanów do Kielc, 100-lecia odzyskania niepodległości przez Polskę i 40. rocznicy wyboru kardynała Karola Wojtyły na papieża. Były uroczyste koncerty, sadzenie pamiątkowych dębów, przekazanie relikwii św. Jana Pawła II i festyn z atrakcjami dla całych rodzin.

Adam Łazar
Abp Mokrzycki podczas uroczystości w Oleszycach

Eucharystii, będącej głównym punktem obchodów, przewodniczył abp Mieczysław Mokrzycki. W homilii mówił o zasługach salezjanów w historii Kielc i formacji młodych ludzi, wspominał fakty z życia i nauczanie św. Jana Pawła II oraz aktualność przesłania polskiego papieża dla świata, odniósł się także do wyzwań współczesności, w kontekście stulecia niepodległości Polski.

- Niedziela to dzień święty, w którym każdy powinien spotkać się z Bogiem, zgromadzić się wokół ołtarza, aby wyznać wiarę, posłuchać mądrości Bożej, pokrzepić się Ciałem Chrystusa, a potem pełen nadziei powrócić do codziennych obowiązków - przypomniał abp Mokrzycki. Podkreślił wyjątkowe okoliczności świętowania u salezjanów: wdzięczność za dar wolności po 123. latach niewoli, za 40 lat wyboru kard. Wojtyły na Stolicę Piotrową oraz za dar posługi kieleckich salezjanów.

- Stajemy pełni wdzięczności za stuletnią obecność księży salezjanów w Kielcach, którzy pięknie wpisali się w historię Kielc, wnosząc w życie tego miasta i diecezji bardzo proste przesłanie św. Jana Bosko: „bądźcie dobrymi chrześcijanami i obywatelami” - mówił.

Hierarcha zapytał także m.in. o odwagę w „otwarciu drzwi na Chrystusa”, do czego zachęcał św. Jana Paweł II. – Potrzebujemy jego duchowego pouczenia, aby odnawiało się oblicze naszej ojczyzny, które po stu latach od odzyskania niepodległości, obok pięknych kart historii, zaskakuje nas codziennymi waśniami i sporami – mówił. Zachęcał do bycia dumnym z polskości, do refleksji historycznej nad ciemnymi karatami historii, za które m.in. uznał obozy koncentracyjne, czy współcześnie trwającą wojnę na Ukrainie. - Życzmy sobie, aby nasza wiara umocniła się miłosierną miłością, stawajmy się świadkami Boga – zachęcał metropolita lwowski.

Parafii św. Krzyża przekazał dar – stułę, której używał Jan Paweł II.

Abp Mieczysław Mokrzycki, Agata Wojtyszek - wojewoda świętokrzyski i księża salezjanie zasadzili przy kościele trzy dęby dla uczczenia 100. rocznicy obecności salezjanów w Kielcach, 100-lecia odzyskania niepodległości i 40. rocznicy wyboru kardynała Karola Wojtyły na papieża.

W ramach obchodów u salezjanów odbył się także koncert z udziałem znanego salezjańskiego chóru ministrantów seniorów, zespołu folklorystycznego Furmani z Bodzentyna i Chóru Parafii św. Józefa Oblubieńca w Zagnańsku. Zebrani usłyszeli m.in. hymn Gaude Mater Polonia, „Modlitwę o wschodzie słońca”, czy Pieśń Legionów. Ponadto w ogrodach przy Oratorium Salezjańskim św. Jana Bosko odbył się piknik połączony z występami artystycznymi i musztrą paradną.

25 lutego 1918 r. - w roku odzyskania przez Polskę niepodległości, bp Augustyn Łosiński, ówczesny biskup kielecki, przekazał parafię z kościołem wzniesionym w 1913 r. księżom salezjanom. Parafia została wydzielona w robotniczej dzielnicy Kielc z parafii katedralnej.

Kryzys gospodarczy w latach 30. spowodował przerwę w pracach budowlanych, które kontynuowano po roku 1933. II wojna światowa była kolejną przyczyną zaniechania prac, wznowionych, pomimo utrudnień ze strony lokalnych władz, do lat 60. XX wieku. Kościół konsekrowano 15 września 1963 roku.

Parafia św. Krzyża liczy ok 9,5 tys. wiernych. W Kielcach – Niewachlowie funkcjonuje także druga parafia, prowadzona przez salezjanów, licząca ok. 3 tys. wiernych. Zgodnie ze swym charyzmatem, księża salezjanie prowadzą aktywne duszpasterstwo skierowane wobec młodzieży, poprzez m.in. Oratorium św. Jana Bosko, zajęcia sportowe, bogatą ofertę wakacyjną.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Jasna Góra: tysiące pieszych pielgrzymów dotarło na pierwszy wakacyjny odpust

2018-07-15 16:49

it / Częstochowa (KAI)

W historycznych strojach, z biało-czerwonymi, relikwiami polskich świętych i zdjęciami bohaterów narodowych na Jasną Górę dotarły pierwsze w tym roku duże pielgrzymki diecezjalne i kilka mniejszych. Przyszło w nich ok. 4 tys. osób.

Bożena Sztajner/Niedziela

Po raz 38. przybyła pielgrzymka przemyska, a po raz 84. pątnicy z archidiecezji poznańskiej, którzy dziękowali za 1050 lat biskupstwa.

- Polsce szczególnie potrzeba dziś zjednoczenia i wierności złożonym Ślubom - uważa abp Adam Szal z Przemyśla, który tradycyjnie też dotarł na Jasną Górę pieszo. - Abyśmy umieli podjąć troskę o Ojczyznę i o Kościół jednomyślnie, byśmy umieli się zjednoczyć, być razem. W dalszym ciągu pozostają do zrealizowania Śluby Jasnogórskie czyli mówiąc prozaicznie walka z wadami narodowymi - podkreśla metropolita przemyski. Abp Szal jak zwykle pielgrzymował z podarowanym przez pielgrzymów dwa lata temu pasterskim kijem.

Pątnicy przemyscy wyruszyli 4 lipca, by przez 12 dni wędrówki rozważać hasło: „Żyć z Maryją w Duchu Świętym”. Do sanktuarium w 10 grupach dotarło łącznie 1150 osób. Najstarszym uczestnikiem tegorocznej pielgrzymki był 84-letni Stanisław Kwiatkowski, najmłodszym - 5-letni Tymoteusz Borczyk.

84. Poznańska Piesza Pielgrzymka odbywała się pod hasłem: „Poznań. Chrystus i my”. - To jest wyjątkowe hasło, ponieważ mamy wyjątkowy rok 1050-lecia założenia pierwszego na ziemi Polski biskupstwa, właśnie w Poznaniu - podkreśla ks. Łukasz Łukasik, kapelan poznańskiej pielgrzymki.

W pielgrzymce poznańskiej uczestniczyło 1671 osób podzielonych na 18 grup. Jedną grupę stanowili rowerzyści, którzy do częstochowskiego sanktuarium dotarli dzień wcześniej. W zależności od miejsca wyjścia pątnicy w ciągu 9-12 dni pokonali dystans ok. 290 km. Najstarszy uczestnik miał 83 lata, a jednej z pątników na pielgrzymce z Poznania był 53 raz.

Z grupą 21. z Buku pielgrzymowali nowożeńcy: Jagoda i Łukasz. - Trzy tygodnie temu braliśmy ślub. To nasza podróż poślubna, dlatego chcieliśmy wejść w strojach ślubnych, żeby było tak uroczyście - mówią młodzi małżonkowie. Jagoda pielgrzymowała już po raz czwarty, a Łukasz, za namową żony, po raz pierwszy. „Idziemy w intencji naszego małżeństwa i z podziękowaniem" - mówią młodzi.

Jutro wielu z przybyłych na Jasną Górę pielgrzymów pozostanie w sanktuarium, aby uczestniczyć w uroczystościach odpustowych ku czci Matki Bożej Szkaplerznej. Niektórzy, we wtorek, również pieszo wrócą do domów.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Abp Dzięga z "Gwiazdą Dyplomacji Litwy"

2018-07-15 21:29

pk / Szczecin (KAI)

Abp Andrzej Dzięga otrzymał dziś „Gwiazdę Dyplomacji Litwy”. Honorową odznakę wręczono metropolicie szczecińsko-kamieńskiemu a bazylice archikatedralnej w Szczecinie po mszy św. odprawianej w ramach 85. rocznicy upamiętnienia litewskich lotników Steponasa Dariusa i Stasysa Girenasa.

Bożena Sztajner

Po mszy złożono wiązanki kwiatów przy tablicy upamiętniającej litewskich lotników, znajdującej się w katedrze.

Steponas Darius i Stasys Girenas chcieli powtórzyć wyczyn Charlesa Lindbergha. Amerykański pilot w 1927 roku jako pierwszy przeleciał nad Atlantykiem. Litwini wystartowali 15 lipca 1933 r. samolotem "Lituanica" z Nowego Jorku w rocznicę zwycięskiej Bitwy pod Grunwaldem. Chcieli pokonać 7 tys. kilometrów i dolecieć do Kowna. Po 37 godzinach lotu rozbili się w pobliżu Pszczelnika koło Myśliborza - zabrakło im 650 kilometrów. Obaj stali się bohaterami Litwy. Ich wizerunek widniał na litewskich banknotach, zostali patronami szkół i ulic.

Po mszy św. uroczyste obchody 85. rocznicy lotu przez Atlantyk przeniosły się do Pszczelnika, gdzie znajduje się pomnik litewskich lotników.

W uroczystościach wzięli udział m.in. minister spraw zagranicznych Litwy Linas Linkevicius, szef polskiej dyplomacji Jacek Czaputowicz oraz minister obrony narodowej Mariusz Błaszczak.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem