Reklama

Biały Kruk 1

Sekretarz dwóch papieży

2017-06-13 11:34

Adam Łazar
Edycja zamojsko-lubaczowska 25/2017, str. 6, 8

Adam Łazar
Abp Mieczysław Mokrzycki chętnie podpisywał książki

To fenomen. Kapłan z małej wioski Majdanu Lipowieckiego z parafii Łukawiec, ongiś należącej do archidiecezji lwowskiej, a dziś naszej zamojsko-lubaczowskiej, był sekretarzem osobistym dwóch papieży – przez 10 lat Jana Pawła II i przez 2 lata Benedykta XVI

To jedyny przypadek w historii Polski. Mowa o obecnym metropolicie lwowskim abp. Mieczysławie Mokrzyckim, który 30 maja przybył do Lubaczowa, by spotkać się w Miejskiej Bibliotece Publicznej z mieszkańcami miasta i okolicznych miejscowości. Okazją ku temu było ukazanie się książki Krzysztofa Tadeja pt. „Sekretarz dwóch papieży. Rozmowa z ks. arcybiskupem Mieczysławem Mokrzyckim”, opublikowanej przez Wydawnictwo Literackie. – To trzecia książka w formie wywiadu ze mną. Dwie poprzednie napisała Brygida Grysiak – „Najbardziej lubił wtorki” i „Miejsce dla każdego”. Ta rodziła się stosunkowo długo, gdyż pierwsze wywiady udzieliłem autorowi jeszcze w Rzymie, a ostatnie we Lwowie. Publikacja ma też rozszerzony zakres tematyczny, bo dotyczy nie tylko Ojca Świętego Jana Pawła II, ale także papieża Benedykta XVI, mojej rodziny i sytuacji Kościoła na Ukrainie. Z obawą i niepokojem podchodzę to tych książek, by nie zburzyć u czytelników ukształtowanego obrazu św. Jana Pawła II. Zapotrzebowanie na informacje, których nie pokazała telewizja, jest duże. Dziennikarze oczekują ode mnie, bym pokazał tę wielką osobowość jako człowieka, kapłana, papieża, głowę Kościoła naszych czasów. Staram się sprostać tym potrzebom – powiedział na początku spotkania abp M. Mokrzycki.

Uczył nas pracowitości

Podczas spotkania poruszono wiele aspektów z życia papieży. Jednym z nich było to, czego uczył ich i nas Ojciec Święty. – Jan Paweł II uczył nas pracowitości. Od najmłodszych lat był pilnym uczniem, do młodzieży mówił: „Wymagajcie od siebie...”. Był wymagający od siebie i innych. Była to praca dobrze zorganizowana. Nie było sytuacji nerwowych, pośpiechu. Wiedzieliśmy, jakie oczekiwania ma papież, staraliśmy się im wyjść naprzeciw. Podołać im. Papież zapraszał do Watykanu kolegę z lat szkolnych Jerzego Klugera, z pochodzenia Żyda. Opowiadał on mi, że często chodził z Karolem grać w piłkę. Po pewnym czasie Karol spoglądał na zegar na wieży kościelnej, o określonej godzinie zostawiał boisko, wracał do domu. Wiedział, ile czasu może poświęcić na zabawę. Razem uczyli się. Po odrobionej lekcji z danego przedmiotu Karol wychodził do drugiego pokoju. Jerzy zastanawiał się, po co tam idzie. Kiedyś drzwi były uchylone i zobaczył, jak Karol klęczy i modli się. Dziękował za odrobiony przedmiot i prosił o światło Ducha Świętego do następnej lekcji. Papież był zdyscyplinowany i tego nas uczy. Miał czasowy harmonogram dnia co do minuty i trzymał się jego do końca życia. Pracował i modlił się. Tego można było nauczyć się od niego oraz cieszenia się z życia.

To mnie trzyma

W bibliotece zasadne było pytanie o stosunek papieża Jana Pawła II do książek. – Przyjaciel Ojca Świętego prof. Tadeusz Styczeń powiedział kiedyś, że książki na Jana Pawła II działały jak narkotyk. Wobec książek pojawiających się na Watykanie nie przeszedł obojętnie, by nie wziąć ich do ręki. Codziennie trzy godziny przeznaczał na czytanie książek. Po obiedzie półtora godziny i wieczorem od 21. do 22.30. Potem, gdy było mu trudniej, gdyż postępowała choroba i nie mógł sam czytać, to słuchał. Mieliśmy dyżury i czytali. To były książki z różnych dziedzin. Z polskiej literatury kilka razy wracał do trylogii Sienkiewicza. Po 2004 r. kładł się na łóżku, zamykał oczy i słuchał. Nieraz myślałem, że śpi. Przestawałem czytać, niech odpocznie. Otwierał oczy i patrzył, czy ja nie śpię. Nie dawał odpocząć. W poniedziałek przychodziła s. Emilia, urszulanka, i czytała pojawiające się artykuły prasowe z różnych czasopism lub książkę. Ponadto pełniła funkcję sekretarki. Odpisywała na listy przychodzące do Ojca Świętego. On dawał jej wybrane książki do streszczenia. Te, które uznał za ważne, czytaliśmy w ciągu tygodnia. Każdego roku podczas wakacji w Castel Gandolfo urządzał sympozja: literackie, matematyczno-fizyczne i inne. Nie było tam klimatyzacji, bywało czasem bardzo gorąco. Były propozycje zrezygnowania z nich, a także z czytania książek w ostatnich latach jego życia. Papież odpowiedział: – To mnie nie męczy. Niewiele kosztuje, a tyle się dowiaduję. To mnie trzyma.

Reklama

Nie będę przed ludźmi uciekał

Nie miał trudności spotykać się z ludźmi. Jako głowa Kościoła i państwa spotykał się z głowami państw, ludźmi nauki. Starał się odwiedzić wszystkie swoje rzymskie parafie. Zostały na końcu 24 parafie. Pytał: – Kiedy pójdziemy na parafie? Mówiono mu, że takich już nie ma. Wszystkie zwizytowane. W tych leżących na obrzeżach nie ma warunków na odwiedziny. Ojciec Święty wysłuchał tego, ale po chwili powiedział: – Kiedy jedziemy?

Był jubileusz Libanu. Wierni z tego kraju weszli do auli. Ojciec Święty wygłosił do nich przemówienie. Zgodnie z przyjętym zwyczajem, osoby z pierwszego rzędu podchodzą, by przywitać się z Ojcem Świętym. Służba porządkowa nie przywidziała, że to ludzie bardzo otwarci, spontaniczni. Cała sala natarła na papieża, by się z nim przywitać. Zrobił się ścisk. Stało się niebezpiecznie. Nalegano na papieża, by wyjść drugimi drzwiami. Ojciec Święty odpowiedział: – Ja przed ludźmi nie będę uciekał. Cierpliwie przebił się przez ten tłum, każdemu podał rękę. Trwało to długo, dłużej niż przewidywał harmonogram dnia.

Pokochał Polskę

Podczas spotkania w Lubaczowie nie zabrakło pytania o mało znane fakty z posługi abp M. Mokrzyckiego papieżowi Benedyktowi XVI. Powiedział: – Benedykt XVI to wielka osobowość. Był wiele lat w Watykanie, przy Janie Pawle II, który często mówił: „Kiedy chodzi o doktrynę wiary, mogę spokojnie spać, bo tam mam kard. Ratzingera”. Miał respekt, szacunek do kard. Ratzingera. Zawsze witał go i dziękował z taką inną delikatnością. To jest wielki teolog. Jeśli chodzi o mnie, to na początku mojej posługi byłem onieśmielony. Nie było to dla mnie łatwe. Pomieszczenia te same, ale otoczenie ludzi inne. Papież Benedykt XVI zapraszał mnie na Msze św., posiłki. Na początek poświęcał mi dużo uwagi. Wiedział, że straciłem kogoś bardzo bliskiego. Pytał, jak się Ojciec Święty Jan Paweł II zachowywał, co robił. Było to dla mnie niezręczne. Trzeba było mówić, że jest inaczej niż teraz. Kiedyś zapytał, czy Ojciec Święty zawsze chodził w sutannie. Odpowiedziałem, że zawsze. To on powiedział: – Ja też będę zawsze chodził w sutannie. Jak przyjechałem z domu, zawsze pytał, co słychać u rodziców. Benedykt XVI lubił zwierzęta. Powiedziałem, że rodzice mają kota. Pokazałem jego zdjęcie, które miałem w telefonie komórkowym. Zawsze, kiedy przyjechałem z domu, pytał, czy kot żyje, czy kot jeszcze jest. Benedykt XVI widział, jakim aktorem jest nasz papież. Jaką ma łatwość nawiązywania kontaktu z ludźmi. On czuł się trochę nieośmielony. Przyjechał do Polski. Miał spotkanie z młodzieżą na krakowskich Błoniach. Uśmiechał się do niej, pozdrawiał. Ona przyjęła go entuzjastycznie. To dodało mu odwagi, pewności siebie. Przełamał barierę nieśmiałości. Polskę pokochał, uczył się języka polskiego. Mówił: – Ja widzę, że ten kraj jest rzeczywiście krajem wierzącym.

Poruszanych tematów na spotkaniu w lubaczowskiej bibliotece było znacznie więcej. Uczestnicy dowiedzieli się m.in., jak papież Jan Paweł II wzruszał się, kiedy śpiewali piosenki w rocznicę Powstania Warszawskiego, na czym polegała odmienność przyjmowania na Watykanie przez Papieża Polaka przyjaciela kard. Mariana Jaworskiego, o zrobieniu muzeum z Castel Gandolfo przez papieża Franciszka i o tym, jak reagowała rodzina Mokrzyckich na karierę Mieczysława. Kiedy został wysłany do Rzymu na studia doktoranckie, babcia mówiła: – Czego on się na niego tak zawziął i wysłał go tak daleko od kraju. Z posługi przy dwóch papieżach rodzice byli szczęśliwi.

A po spotkaniu ustawiła się długa kolejka do abp. Mieczysława Mokrzyckiego z książką „Sekretarz dwóch papieży” w ręku, by otrzymać od rodaka autograf.

Tagi:
abp Mieczysław Mokrzycki

Relikwie św. Jana Pawła II trafiły do parafii pw. Odkupiciela Świata

2018-04-09 13:51

Janusz Gajdamowicz

W Niedzielę Bożego Miłosierdzia parafianie, duchowni i licznie zebrani goście powitali abp. Mieczysława Mokrzyckiego, metropolitę lwowskiego obrządku łacińskiego.

Janusz Gajdamowicz
Janusz Gajdamowicz

Arcybiskup, sekretarz papieży św. Jana Pawła II i Benedykta XVI, przybył do parafii na wrocławskim osiedlu Polanka z darem relikwii św. Jana Pawła II i o godz. 12.30 odprawił Mszę św. w intencji parafian. W wygłoszonej homilii wspominał o znaczeniu modlitwy w życiu papieża Jana Pawła II a także podkreślał jego wielki szacunek dla każdego człowieka. Uroczystość zakończyła się ucałowaniem relikwii i pamiątkowym zdjęciem z arcybiskupem Lwowa.

Janusz Gajdamowicz

Uczestnicy uroczystości mogli też nabyć książki Księdza Arcybiskupa z jego podpisem, a zebrane ze sprzedaży ofiary przeznaczono na lwowskie seminarium duchowne.

Obszerna relacja z wydarzenia już wkrótce w drukowanym wydaniu "Niedzieli Wrocławskiej".

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Franciszek: dla chrześcijanina ważne jest imię i znak krzyża

2018-04-18 10:56

tłum. st (KAI) / Watykan

O znaczeniu imienia, które przyjmujemy w sakramencie chrztu św. oraz znaku krzyża, jako wyrazach naszej tożsamości przypomniał papież podczas dzisiejszej audiencji ogólnej. Ojciec Święty kontynuował cykl katechez o tym pierwszym sakramencie życia chrześcijańskiego. Jego słów na placu św. Piotra wysłuchało dziś około 17 tys. wiernych.

Grzegorz Gałązka

Oto tekst papieskiej katechezy w tłumaczeniu na język polski:

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

W trwającym obecnie okresie wielkanocnym kontynuujemy katechezy na temat chrztu. Znaczenie chrztu podkreśla wyraźnie jego celebracja, dlatego na nią zwracamy uwagę. Rozważając gesty i słowa liturgii możemy pojąć łaskę i zobowiązania tego sakramentu, które zawsze trzeba odkrywać na nowo. Pamiętamy o tym podczas pokropienia wodą święconą, którego można dokonać w niedzielę na początku Mszy św., a także odnawiając przyrzeczenia chrzcielne podczas Wigilii Paschalnej. Rzeczywiście to, co dzieje się w celebracji chrztu rozbudza dynamikę duchową, która przenika całe życie ochrzczonych. Jest to rozpoczęcie procesu, który pozwala żyć w jedności z Chrystusem w Kościele. Dlatego powrót do źródła życia chrześcijańskiego prowadzi nas do lepszego zrozumienia daru otrzymanego w dniu naszego chrztu i do ponowienia zobowiązania, by odpowiedzieć na nań w takim stanie, w jakim dziś jesteśmy. Ponowienie zobowiązania, lepsze zrozumienie daru jakim jest chrzest i pamiętanie o dniu naszego chrztu.

W minioną środę prosiłem o wykonanie w domu zadania, by każdy z nas przypomniał sobie dzień swojego chrztu. Którego dnia zostałem ochrzczony. Wiem, że niektórzy z was to wiedzą, inni – nie. Niech ci, którzy tego nie wiedzą zapytają krewnych, matki i ojców chrzestnych, którego dnia zostałem ochrzczony. Ponieważ chrzest to nasze odrodzenie, a więc tak jakby to były drugie urodziny. Czy to jasne? Wykonać pracę domową – zapytać, którego dnia zostałem ochrzczony.

Przede wszystkim w obrzędzie przyjęcia zadawane jest pytanie o imię kandydata, ponieważ wskazuje ono na tożsamość osoby. Kiedy się przedstawiamy natychmiast, - mam na imię tak a tak -by wyjść z anonimowości, mówimy jak nam na imię. Bo anonim to osoba nie posiadająca imienia. Bez imienia pozostajemy nieznani, bez praw i obowiązków. Bóg powołuje każdego po imieniu, kochając nas indywidualnie, w konkretności naszych dziejów. Chrzest rozpala osobiste powołanie do życia po chrześcijańsku, które będzie się rozwijało przez całe życie. Pociąga ono za sobą osobistą odpowiedź, a nie zapożyczoną, z „kopiuj i wklej”. Życie chrześcijańskie utkane jest rzeczywiście z serii powołań i odpowiedzi: Bóg stale wymawia nasze imię na przestrzeni lat, sprawiając, że Jego powołanie rozbrzmiewa na tysiąc sposobów, i że stajemy się podobni do Jego Syna, Jezusa. Zatem imię jest ważne! Jeszcze przed urodzeniem dziecka rodzice myślą o tym, jakie imię mu nadadzą: to także jest częścią oczekiwania na dziecko, które w swoim imieniu będzie miało swoją oryginalną tożsamość, również odniesieniu do życia chrześcijańskiego związanego z Bogiem.

Oczywiście stawanie się chrześcijaninem jest darem, który pochodzi z wysoka (por. J 3, 3-8). Wiary nie można kupić, ale można o nią poprosić i otrzymać w darze. „Panie obdarz mnie darem wiary” – to piękna modlitwa- bym miał wiarę. W istocie: „Chrzest jest sakramentem tej wiary, przez którą ludzie, oświeceni łaską Ducha Świętego, dają odpowiedź na Ewangelię Chrystusową” (Obrzędy chrztu dzieci, Wprowadzenie ogólne n. 3). Do pobudzenia i przebudzenia szczerej wiary jako odpowiedzi na Ewangelię zmierzają formacja katechumenów i przygotowanie rodziców, a także słuchanie Słowa Bożego w samej celebracji chrztu.

O ile katechumeni dorośli wyrażają to, co pragną otrzymać jako dar od Kościoła, to dzieci przedstawiane są przez swoich rodziców wraz z rodzicami chrzestnymi. Dialog z nimi pozwala im wyrazić wolę, aby dzieci otrzymały chrzest, a Kościołowi zamiar jego sprawowania. „Wyraża się to przez znak krzyża, jaki celebrans i rodzice kreślą na czole dziecka” (Obrzędy chrztu dzieci, Wprowadzenie teologiczne i pastoralne, n. 16). „Znak krzyża ... wyciska pieczęć Chrystusa na tym, który ma do Niego należeć, i oznacza łaskę odkupienia, jaką Chrystus nabył dla nas przez swój Krzyż” (Katechizm Kościoła Katolickiego, 1235).

Chciałbym powrócić do pewnej kwestii, o której już wcześniej mówiłem: czy nasze dzieci potrafią dobrze się żegnać? Wiele razy widziałem, że robią to byle jak. Nie potrafią się przeżegnać. A wy ojcowie, matki, bacie dziadkowie, ojcowie i matki chrzestne winniście nauczyć dzieci, by umiały się dobrze czynić znak krzyża, bo jest to powtórzenie tego, co stało się w sakramencie chrztu św. Czy to dobrze zrozumieliście? Trzeba nauczyć dzieci, by umiały się dobrze czynić znak krzyża. A jeśli się tego nauczą jako dzieci, to będą go czyniły jako dorośli.

Krzyż jest odznaką, która ukazuje, kim jesteśmy: nasze mówienie, myślenie, patrzenie, działanie jest pod znakiem krzyża, to znaczy miłości Jezusa aż do końca. Dzieci są znaczone na czole. Katechumeni dorośli otrzymują znak krzyża również na narządach zmysłów, przy użyciu następujących słów: „Przyjmijcie znak krzyża na uszach, abyście usłyszeli głos Pana”; „na oczach, abyście ujrzeli jasność Bożą”; „na ustach, abyście odpowiedzieli na słowo Boże”; „na piersiach, aby Chrystus przez wiarę mieszkał w waszych sercach”; „na barkach, abyście udźwignęli słodkie brzemię Chrystusa” (Obrzędy chrześcijańskiego wtajemniczenia dorosłych, n. 85). Stajemy się chrześcijanami na tyle, na ile krzyż jest w nas odciśnięty jako znak „paschalny” (por. Ap 14, 1; 22, 4), ukazując, także zewnętrznie, chrześcijański sposób przejścia przez życie. Zatem czynienie znaku krzyża, gdy się budzimy, przed posiłkami, w obliczu niebezpieczeństwa, by bronić się przed złem, wieczorem przed zaśnięciem, oznacza powiedzenie sobie i innym, do kogo należymy, czyimi chcemy być. Dlatego tak bardzo ważne jest nauczenie dzieci, by dobrze umiały czynić znak krzyża. I tak jak czynimy wchodząc do kościoła, możemy to czynić również w domu, trzymając w małym naczyniu wodę święconą – niektóre rodziny to czynią: w ten sposób za każdym razem, gdy wracamy lub wychodzimy, czyniąc znak krzyża tą wodą, przypominamy sobie, że jesteśmy ochrzczeni.

Nie zapominajcie – powtarzam raz jeszcze – może zbytnio –nauczyć dzieci, by umiały się dobrze czynić znak krzyża. Czy to zrozumiałe? Dziękuję.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

I Gminny Dzień Rodziny w Żmigrodzie

2018-04-19 17:18

Anna Buchar

Rodzinne karaoke, koncert zespołu Humorek, turniej pokoleń, występ wychowanków Placówki Wsparcia Dziennego w Żmigrodzie – 13 maja po raz pierwszy na żmigrodzkim Rynku odbędzie się Gminny Dzień Rodziny.


Oficjalne otwarcie imprezy rozpocznie się o godz. 13. Wśród wielu zaplanowanych atrakcji nie zabraknie stoisk z lokalnymi produktami, darmowej waty cukrowej i popcornu dla wszystkich dzieci oraz kiełbasek z grilla dla całych rodzin. W trakcie zabawy rozstrzygnięty zostanie konkurs twórczy ,,Moja rodzina”, ogłoszony przez GOPS.

Wydarzenie zakończy koncertStars of Melody& City Band.

Serdecznie zapraszamy!

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem