Reklama

Studia na UKSW - pielęgniarstwo

Warszawa pierwsza

2017-07-05 09:47

Tomasz Winiarski
Niedziela Ogólnopolska 28/2017, str. 9-11

Grzegorz Jakubowski KPRM

Donald J. Trump – przywódca najpotężniejszego państwa na świecie, lider wolnego świata, a także sojusznik Polski – w dniach 5-6 lipca 2017 r. odwiedza Warszawę. To ogromny sukces naszej dyplomacji oraz potwierdzenie bliskich – sojuszniczych i braterskich relacji, które łączą Stany Zjednoczone i Polskę

Kiedy prezydent George W. Bush był w drodze do Warszawy, by zrealizować swoją pierwszą wizytę w naszym kraju, z ust ówczesnego ambasadora USA w Warszawie, towarzyszącego Bushowi na pokładzie samolotu Air Force One, miały paść następujące słowa: „Panie prezydencie, za chwilę wylądujemy w prawdopodobnie najbardziej proamerykańskim kraju na świecie”.

Sojusznik zza oceanu

Słowa prezydenta Busha, choć wypowiedziane kilkanaście lat temu, wciąż nie tracą na aktualności i doskonale odzwierciedlają rzeczywistość panującą nad Wisłą. Warszawa utrzymuje z Waszyngtonem doskonałe relacje sojusznicze, na szczeblach m.in. politycznym, gospodarczym i wojskowym. Do tego dochodzi jednak coś równie cennego – olbrzymia sympatia do USA i amerykańskiej kultury, która charakteryzuje nasze społeczeństwo. Na tle Starego Kontynentu Polacy jawią się jako jeden z najbardziej proamerykańskich narodów w Europie. Potwierdza to zeszłoroczne badanie opinii publicznej przeprowadzone przez prestiżowy amerykański instytut Pew Research Center. Wynika z niego, że Stany Zjednoczone Ameryki pozytywnie ocenia około trzech czwartych Polaków.

Grzegorz Jakubowski KPRM

Z Ameryką łączą nas wspólne wartości – umiłowanie wolności i demokracji, antykomunizm, a dzisiaj również fakt, że oboma krajami rządzą konserwatyści, którzy chrześcijańskie wartości postrzegają jako kluczowy fundament naszej zachodniej cywilizacji. To bardzo ważne, szczególnie w kontekście kryzysu tożsamości, który obecnie dotyka wiele państw Europy Zachodniej, gdzie od dawna dominują skrajnie lewicowe koncepcje.

Reklama

– Stany Zjednoczone są przez nas postrzegane jako nasz najważniejszy partner w dziedzinie bezpieczeństwa, jako gwarant utrzymania jedności NATO, jako główny gwarant tego mechanizmu bezpieczeństwa, który jest zawarty w artykule 5. traktatu waszyngtońskiego – mówi w rozmowie z „Niedzielą” minister spraw zagranicznych Witold Waszczykowski.

Grzegorz Jakubowski KPRM

Oficjalnie o wizycie prezydenta Donalda Trumpa w Warszawie strona amerykańska poinformowała 9 kwietnia br. „Prezydent Donald J. Trump przyjął zaproszenie od Prezydenta Polski Andrzeja Dudy i odwiedzi Polskę przed szczytem G20 w Hamburgu, w Niemczech. Wizyta potwierdzi niezłomne zobowiązanie Ameryki wobec jednego z naszych najbliższych europejskich sojuszników i podkreśli priorytet administracji prezydenta USA, jakim jest wzmocnienie zbiorowej obrony NATO” – poinformował na swojej stronie Biały Dom.

Waszyngton w ten sposób potwierdza swój sojusz z Warszawą. To dla nas, Polaków, bardzo ważna informacja, nasza doktryna polityki zagranicznej w Stanach Zjednoczonych widzi bowiem największego sojusznika. W ten sposób Biały Dom wysyła jasny komunikat – nie tylko do Polski, lecz również do innych państw, np. Rosji – że Amerykanie bliski sojusz z Warszawą traktują bardzo poważnie. Polska staje przed kolejną szansą na jeszcze dogłębniejsze zacieśnienie naszych wyjątkowych relacji ze Stanami Zjednoczonymi.

– Mamy szczęście, że prezydent Trump przyjeżdża do Polski na tak wczesnym etapie swojej prezydentury. To pokazuje zaangażowanie, które Stany Zjednoczone przejawiają wobec Polski jako swojego sojusznika – mówi „Niedzieli” Randy Mott, przewodniczący organizacji „Republicans in Poland”, która reprezentuje Partię Republikańską w naszym kraju. – Jesteśmy dumni, że mamy swoje wojska w Polsce, na pierwszej linii, ramię w ramię z waszymi żołnierzami – dodaje.

Grzegorz Jakubowski KPRM

Zapytałem szefa polskiego MSZ, jeszcze przed wizytą Trumpa w Warszawie, czego po tym spotkaniu oczekuje strona polska. Usłyszałem, że kluczowymi kwestiami z punktu widzenia Warszawy są deklaracje podtrzymania amerykańskiego zobowiązania wobec Sojuszu Północnoatlantyckiego oraz dokończenia budowy tarczy antyrakietowej – koncepcji wymyślonej przez prezydenta George’a W. Busha, a zamrożonej przez Baracka Obamę. Dzisiaj Polacy nie muszą się już obawiać podobnych ustępstw wobec Moskwy, Donald Trump nie zamierza bowiem, co już wielokrotnie udowodnił, prowadzić wobec Kremla miękkiej i naiwnej polityki, która, niestety, w dużej mierze charakteryzowała poprzednią administrację.

– Mamy też nadzieję na poważną rozmowę gospodarczą. Jeśli już Polska jest zabezpieczona, i to jeszcze przez stacjonowanie u nas wojsk USA, to liczymy również na większą obecność amerykańskiego biznesu w tak bezpiecznym kraju – podkreśla min. Waszczykowski.

Prezydent USA w Warszawie

O ewentualnym przyjeździe Donalda Trumpa do Polski mówiło się sporo, jeszcze zanim poznaliśmy wynik zeszłorocznych wyborów prezydenckich w USA. W trakcie jego obecnej wizyty w Europie Warszawa gości go jako pierwsza. Tym samym wyprzedza takie stolice, jak Londyn, Paryż czy Berlin. Nie oznacza to jednak, że zachodnioeuropejscy sojusznicy Ameryki powinni się spodziewać ochłodzenia relacji z Waszyngtonem. Po prostu Polska dołącza teraz do zacnego grona kluczowych partnerów USA w Europie. Wizyta prezydenta Trumpa na szczycie państw Trójmorza w Warszawie jest kolejnym, po udanym szczycie NATO w Warszawie, a także po decyzji o zwiększaniu obecności wojsk amerykańskich w Polsce, potwierdzeniem tego stanu rzeczy.

– Wchodzimy teraz na wyższy poziom relacji ze Stanami Zjednoczonymi. Należy docenić, że po latach Polska została dostrzeżona jako kraj dobrze geopolitycznie położony, ponieważ znajduje się na wschodniej flance natowskiej jako kraj ważny zarówno w NATO, jak i w Unii Europejskiej, który poświęca wiele wysiłku i pieniędzy na utrzymanie swojej armii i ciągle ją modernizuje – mówi min. Waszczykowski. – Amerykanie zakładają, że Polska w swoich planach modernizacyjnych na pewno uwzględni, przynajmniej częściowo, uzbrojenie Stanów Zjednoczonych. Na pewno chcą się tutaj pokazać z tej strony, jako kraj, który może dostarczyć właściwe uzbrojenie – dodaje.

W podobnym tonie wypowiada się Randy Mott, mój drugi rozmówca: – Wiem również osobiście, że będzie kilka okazji do transferu amerykańskich technologii militarnych do Polski w celu zmodernizowania polskiej armii w skuteczny i ekonomiczny sposób – zapewnia. Ponadto zwraca uwagę, że osobiste spotkania z przedstawicielami polskiego rządu są niezwykle istotne z uwagi na styl uprawiania polityki obecnego prezydenta USA: jako rasowy biznesmen Trump uwielbia wszelkie porozumienia wypracowywać osobiście, całości zaś dopełnia prezydencki uścisk dłoni.

Sukces ma wielu ojców

Strona polska bardzo długo starała się zaprosić Donalda Trumpa do złożenia wizyty w naszym kraju. Jak udało mi się nieoficjalnie ustalić w rozmowie z osobą powołującą się na anonimowe źródła w polskim MSZ, Amerykanie mieli jednak sugerować, że do takiej wizyty w najbliższym czasie nie dojdzie. Kiedy po jednodniowym szczycie NATO w Brukseli prezydent Andrzej Duda wraz z prezydent Chorwacji Kolindą Grabar-Kitarović osobiście zaprosili prezydenta USA do Polski na szczyt Trójmorza (który Warszawa organizuje wspólnie z Zagrzebiem – red.), Trump miał odpowiedzieć, że o takim szczycie nie wiedział, po czym zgodził się przyjechać. Według anonimowego źródła w MSZ, na które powołuje się mój rozmówca, amerykańska administracja mogła nie przekazywać swojemu szefowi wszystkich informacji (np. uważając, że prezydent nie znajdzie na wszystko czasu). To jednak tylko spekulacje. W rozmowie z osobą związaną z amerykańską polityką usłyszałem, iż prawdopodobnym scenariuszem jest również to, że doszło do zmiany prezydenckiego harmonogramu, która spowodowała, że Donald Trump znalazł czas, by odwiedzić Warszawę.

Tak czy inaczej wizyta amerykańskiego prezydenta w Polsce to wielki sukces prezydenta Andrzeja Dudy i premier Beaty Szydło, min. Krzysztofa Szczerskiego, a także ministra spraw zagranicznych Witolda Waszczykowskiego oraz całej naszej dyplomacji.

– Jak zwykle mówię, że sukces ma wielu ojców, również tutaj cała nasza biało-czerwona drużyna wspólnie na niego pracowała. Bardzo wcześnie nawiązaliśmy kontakty z nową amerykańską administracją, jeszcze zanim niektórzy zostali oficjalnie zaprzysiężeni. Już w styczniu br. miałem np. kontakt z doradcą prezydenta Henrym Kissingerem – mówi „Niedzieli” min. Waszczykowski. – Dość szybko zostałem też zaproszony do Departamentu Stanu na rozmowę z Rexem Tillersonem – dodaje.

Mój rozmówca podkreśla również, że do Stanów Zjednoczonych udawało się wielu innych polskich polityków – posłów i senatorów, m.in. Adam Bielan. Bardzo ważną rolę odegrał jednak min. Szczerski, który zawoził do USA formalne zaproszenie od prezydenta Dudy.

– We wcześniejszych rozmowach wszyscy podkreślaliśmy, że dobrze byłoby, gdyby doszło do kontaktów prezydenckich, natomiast formalne zaproszenie wyszło od prezydenta Dudy – tłumaczy min. Waszczykowski.

Szef polskiego MSZ wyjaśnia, że ważnym czynnikiem przygotowującym grunt pod przyjazd Donalda Trumpa do Warszawy były także wizyty przedstawicieli strony amerykańskiej w naszym kraju. Polskę odwiedzali członkowie Kongresu ze spikerem Izby Reprezentantów Paulem Ryanem na czele. Nad Wisłą gościli również mniej formalni doradcy prezydenta USA, m.in. były burmistrz Nowego Jorku Rudolph Giuliani, który osobiście spotkał się w Warszawie z Jarosławem Kaczyńskim.

– Przekonywaliśmy Amerykanów o tym, że warto odwiedzić Polskę, ponieważ mają tutaj swoich żołnierzy, ponieważ jest to kraj bezpieczny i przyjazny dla amerykańskiego kapitału oraz współpracy gospodarczej ze Stanami Zjednoczonymi. Pokazuje to chociażby pierwszy transport skroplonego gazu, który na początku czerwca dotarł do Świnoujścia – opowiada min. Waszczykowski.

W trakcie szczytu NATO w Brukseli prezydent Duda odbył osobistą rozmowę z prezydentem Trumpem, w trakcie której ponownie zaprosił go do Polski. Szef naszego MSZ Witold Waszczykowski również miał wtedy okazję zamienić słowo z amerykańskim przywódcą. Jak sam wspomina w rozmowie z „Niedzielą” – przekazał prezydentowi Trumpowi, że zarówno my, jak i amerykańscy żołnierze stacjonujący w naszym kraju z zadowoleniem witalibyśmy przywódcę Stanów Zjednoczonych w Polsce.

Trójmorze – trzy bramy na świat

Niektórzy twierdzą, że idea Trójmorza odeszła w zapomnienie wraz ze śmiercią józefa Piłsudskiego. Jednak dziś, głównie za sprawą PiS-u, zdaje się ona przeżywać drugą młodość. Dziś można odnieść wrażenie, że idea ta, choć w zmienionej formie – bo nikt nie mówi o budowaniu federacji – stała się jedną z największych ambicji polskiej prawicy w dziedzinie polityki zagranicznej. Dla PiS-u wizja silnej i niezależnej Polski, odgrywającej rolę regionalnego supermocarstwa, jawi się nie tylko jako idea wciąż możliwa do zrealizowania, ale przede wszystkim jako szansa na zwiększenie znaczenia naszego kraju w Europie. Jak mówił w maju br. min. Szczerski: – Inicjatywa Trójmorza to nowy pomysł na zwiększanie jedności i spójności europejskiej, to pomysł współpracy 12 państw między 3 morzami – Adriatykiem, Bałtykiem i Morzem Czarnym – 3 morzami środkowej Europy, bo tak definiujemy te 3 akweny (...), przez te 3 morza Europa Środkowa kontaktuje się ze światem, to są te 3 bramy na świat.

Cele wizyty prezydenta USA

Wizyta Donalda Trumpa w Warszawie składa się z dwóch etapów. Pierwszy to bilateralne spotkanie ze stroną polską, co było wyraźnie zaznaczone w oficjalnym komunikacie Białego Domu, a drugi – to właśnie odbywający się u nas szczyt państw Trójmorza. Biały Dom na miesiąc przed wizytą prezydenta Trumpa w Warszawie poinformował, że będzie on chciał wygłosić u nas ważne przemówienie. Amerykańska administracja miała do wyboru dwie lokalizacje w Warszawie – plac Piłsudskiego oraz plac Krasińskich. Minister w Kancelarii Prezydenta RP Krzysztof Szczerski poinformował, że Donald Trump osobiście miał wybrać plac Krasińskich, gdzie znajduje się pomnik Powstania Warszawskiego. Ten wybór z pewnością nie był przypadkowy – w ten sposób amerykański prezydent odwołuje się do polskiego heroizmu i najbardziej chwalebnych momentów naszej historii. Wielokrotnie udowadnialiśmy, że tak jak Amerykanie, za wolność i niepodległość jesteśmy gotowi zapłacić najwyższą cenę.

* * *

Tomasz Winiarski
Amerykanista, dziennikarz dla Polonii w Stanach Zjednoczonych

Tagi:
Donald Trump

Prezydent Trump wspiera papieża Franciszka

2018-09-06 11:29

st (KAI) / Waszyngton

„Papież zajmuje się tymi sprawami (nadużyć duchownych), najlepiej jak się da” – powiedział w wywiadzie dla konserwatywnego portalu Daily Caller prezydent Stanów Zjednoczonych, Donald Trump.

Twitter.com
Donald Trump

Gospodarz Białego Domu przypomniał, że problem nadużyć duchownych sięga lat siedemdziesiątych XX wieku i jest jedną z najsmutniejszych rzeczy, jaka wydarzyła się w Kościele katolickim. Dodał, że osobiście darzy Kościół wielkim szacunkiem. Nie kryje też zaskoczenia oskarżeniami wobec byłego arcybiskupa Waszyngtonu Theodore'a McCarricka.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Św. Stanisław Kostka - patron dzieci i młodzieży

Małgorzata Zalewska
Edycja podlaska 37/2002

Jastrow/pl.wikipedia.org



W komnacie, gdzie Stanisław święty zasnął w Bogu,

na miejscu łoża jego stoi grób z marmuru.

Taki, że widz niechcący wstrzymuje się w progu,

myśląc, że Święty we śnie zwrócił twarz do muru

i rannych dzwonów echa w powietrzu dochodzi...

I wstać chce, i po pierwszy raz człowieka zwodzi.

Nad łożem tym i grobem świeci wizerunek

Królowej Nieba, która z Świętych chórem schodzi

i tron opuszcza, nędzy śpiesząc na ratunek.

Palm wiele, kwiatów wiele aniołowie niosą,

skrzydłami z ram lub nogą wstępując bosą.

Gdzie zaś od dołu obraz kończy się ku stronie,

w którą Stanisław Kostka blade zwracał skronie,

jeszcze na ram złoceniu róża jedna świeci:

niby że, po obrazu stoczywszy się płótnie,

upaść ma, jak ostatni dźwięk, gdy składasz lutnię.

I nie zleciała dotąd na ziemię - i leci...

(Cyprian Kamil Norwid)

Doroczną pamiątkę św. Stanisława Kostki kościół w Polsce obchodził wcześniej 13 listopada. Od 1974 r. święto to obchodzimy 18 września jako święto patronalne dzieci i młodzieży, by na progu nowego roku szkolnego prosić dla nich o błogosławieństwo i potrzebne łaski.

Stanisław Kostka urodził się w październiku 1550 r. w Rostkowie, w wiosce położonej około 4 kilometrów od Przasnysza, na Mazowszu, w diecezji płockiej. Ojcem Stanisława był Jan Kostka, od 1564 r. kasztelan zakroczymski, a jego matką była Małgorzata z domu Kryska z Drobnina. Obie rodziny Kostków i Kryskich były w XVI w. dobrze znane.

Stanisław Kostka miał trzech braci i dwie siostry. Oto co Stanisław powiedział o swojej rodzinie: "Rodzice chcieli, byśmy byli wychowani w wierze katolickiej, zaznajomieni z katolickimi dogmatami, a nie oddawali się rozkoszom. Co więcej postępowali z nami ostro i twardo, napędzali nas zawsze - sami jak i przez domowników - do wszelkiej pobożności, skromności, uczciwości, tak żeby nikt z otoczenia, z licznej również służby, nie mógł się na nas skarżyć o rzecz najmniejszą" .

Św. Stanisław swoje pierwsze nauki pobierał w domu rodzinnym. Jego nauczycielem przez pewien czas był Jan Biliński. W domu rodzicielskim przebywał do 14. roku życia. Następnie Stanisław razem ze swym bratem Pawłem rozpoczęli studia u jezuitów we Wiedniu, lecz gdy nowy cesarz Maksymilian w 1565 r. zabrał jezuitom konwikt, musieli przenieść się na stancję. Do jezuickiej szkoły w Wiedniu uczęszczało wówczas około 400 uczniów, a regulamin tej szkoły streszczał się w jednym zdaniu: "Taką pobożnością, taką skromnością i takim poznaniem przedmiotów niech się uczniowie starają ozdobić swój umysł, aby się mogli podobać Bogu i ludziom pobożnym, a w przyszłości ojczyźnie i sobie samym przynieść także korzyść". Do pobożności miała zaprawiać studentów codzienna modlitwa przed lekcjami i po lekcjach, codzienna Msza św., miesięczna spowiedź i Komunia św. Początkowo Stanisławowi nauka szła trudno, ale pod koniec trzeciego roku należał już do najlepszych. Władał płynnie językiem ojczystym, niemieckim i łacińskim; uczył się też języka greckiego.

Trzy lata pobytu w Wiedniu to był dla Stanisława okres rozbudzonego życia wewnętrznego. Stanisław znał tylko drogę do kolegium, do kościoła i do domu. Swój wolny czas poświęcał na lekturę i modlitwę. Zadawał sobie pokuty i biczował się. Mimo sprzeciwu i próśb brata i kolegów nie zaprzestawał praktyk pokutnych. Intensywne życie wewnętrzne, nauka i praktyki pokutne tak bardzo osłabiły organizm chłopca, że bliski był śmierci. Zapadł w niemoc śmiertelną w grudniu 1565 r. Kiedy św. Stanisław był już pewien śmierci, a nie mógł otrzymać Wiatyku, gdyż właściciel domu nie chciał wpuścić katolickiego kapłana, wtedy św. Barbara, patronka dobrej śmierci, do której się zwrócił, w towarzystwie dwóch aniołów nawiedziła jego pokój i przyniosła mu ów Wiatyk. W tej również chorobie objawiła się Świętemu Matka Najświętsza i złożyła mu na ręce Boże Dzieciątko. Od Niej to doznał cudownego uleczenia z poleceniem by wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Nie było to rzeczą łatwą dla Stanisława, gdyż jezuici nie mieli zwyczaju przyjmować kandydatów bez woli rodziców, a on na nią nie mógł liczyć. Po wielu trudnościach i zmaganiach Stanisław został przyjęty do jezuitów najpierw na próbę, gdzie zadaniem jego było sprzątanie pokoi i pomaganie w kuchni, po pewnym jednak czasie, wraz z dwoma innymi kandydatami udał się Stanisław do Rzymu i na skutek polecenia prowincjała z Niemiec przełożony generalny przyjął go do nowicjatu. Rozkład zajęć nowicjuszów przedstawiał się następująco: modlitwa, praca umysłowa i fizyczna, posługi w domu i w szpitalach, dyskusje na tematy życia wewnętrznego i o sprawach kościelnych, konferencje mistrza nowicjatu i przyjezdnych gości. Stanisław czuł się szczęśliwy, że wreszcie osiągnął swój życiowy cel.

Przełożeni pozwolili Stanisławowi w pierwszych miesiącach 1568 r. złożyć śluby zakonne. Wielkim wydarzeniem w życiu św. Stanisława było przybycie 1 sierpnia w uroczystość Matki Bożej Anielskiej (dziś tę uroczystość obchodzimy 2 sierpnia) św. Piotra Kanizjusza, który zatrzymał się w domu nowicjatu i wygłosił dla nich konferencję. Po tej konferencji Stanisław powiedział do kolegów: "Dla wszystkich ta nauka świętego męża jest przestrogą i zachętą, ale dla mnie jest ona wyraźnym głosem Bożym. Umrę bowiem jeszcze w tym miesiącu". Koledzy zlekceważyli sobie jego słowa. Jeszcze 5 sierpnia jeden z ojców zabrał Stanisława do bazyliki Najświętszej Maryi Panny Większej na doroczny odpust. Za kilka dni było święto Wniebowzięcia Matki Bożej. 10 sierpnia Stanisław napisał list do Matki Bożej i ukrył go na swojej piersi. Prosił by mógł odejść z tego świata w uroczystość Wniebowzięcia Maryi. Jego prośba została wysłuchana. W wigilię Wniebowzięcia Stanisław dostał silnych mdłości i zemdlał. Wystąpił na nim zimny pot i poczuł dreszcze, z ust zaczęła sączyć mu się krew. O północy zaopatrzono go Wiatykiem. Przeszedł do wieczności tuż po północy 15 sierpnia 1568 r., mając zaledwie siedemnaście lat.

Wieść o jego pięknej śmierci rozeszła się lotem błyskawicy po całym Rzymie. Wbrew zwyczajowi zakonu jezuitów ciało Stanisława przyozdobiono kwiatami. W dwa lata potem, gdy otwarto grób św. Stanisława, znaleziono jego ciało nietknięte rozkładem. W 1605 r. papież Paweł V zezwolił na zawieszenie obrazu św. Stanisława w kościele św. Andrzeja w Rzymie i na zawieszenie przy nim lamp, jak też wotów. Papież Klemens X w 1670 r. zezwolił jezuitom na odprawianie Mszy św. i na odmawianie pacierzy kapłańskich ku czci św. Stanisława. W 1674 r. ten sam papież ogłosił św. Stanisława Kostkę jednym z głównych patronów Korony Polskiej i Wielkiego Księstwa Litewskiego. Te wszystkie fakty Stolica Apostolska uznała jako akt beatyfikacji. Św. Stanisław Kostka jest pierwszym Polakiem, który dostąpił chwały ołtarzy w Towarzystwie Jezusowym. Rok 1714 był rokiem, w którym papież Klemens XI wydał dekret kanonizacyjny, ale samego aktu kanonizacji dokonał papież Benedykt XIII dopiero w 1726 r. wraz ze św. Alojzym Gonzagą. W 1926 r., w 200. rocznicę kanonizacji odbyła się uroczystość sprowadzenia do Polski małej części relikwii św. Stanisława. W tych jubileuszowych uroczystościach wziął udział sam prezydent państwa, Ignacy Mościcki. Ciało św. Stanisława spoczywa w kościele św. Andrzeja Boboli w Rzymie w jego ołtarzu po lewej stronie.

Ku czci św. Stanisława Kostki wzniesiono w Polsce wiele świątyń, wśród nich piękną katedrę w Łodzi. Najpiękniejszy kościół pod wezwaniem św. Stanisława znajduje się w Nowym Jorku. Św. Stanisław Kostka należy do najpopularniejszych polskich świętych. Przed cudownym obrazem św. Stanisława w obecnej katedrze lubelskiej modlił się w 1651 r. król Jan II Kazimierz.

W naszej diecezji doroczną uroczystość odpustową ku czci św. Stanisława Kostki przeżywa wspólnota parafialna w Jerzyskach, gdzie proboszczem jest ks. Zenon Bobel.

U początku nowego roku szkolnego i akademickiego starajmy się prosić św. Stanisława Kostkę, który jest patronem dziatwy i młodzieży, aby wstawiał się on za nami i wypraszał potrzebne nam wszystkim łaski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Trzeba, aby taka postać jak kard. Hlond wyszła z cienia historii

2018-09-19 21:17

Ks. Mariusz Frukacz

Magda Nowak/Niedziela
Łukasz Kobiela, autor albumu i Bartosz Kapuściak

„August Hlond 1881–1948”, to temat spotkania, które odbyło się 19 września w auli redakcji tygodnika katolickiego „Niedziela” w Częstochowie. Spotkanie było połączone z promocją albumu autorstwa Łukasza Kobieli pt. „August Hlond 1881–1948”.

Spotkanie zostało zorganizowane przez Oddział Instytutu Pamięci Narodowej w Katowicach, Stowarzyszenie Pokolenie, Tygodnik Katolicki „Niedziela” oraz Akcja Katolicka Archidiecezji Częstochowskiej. Spotkanie poprowadził red. Marian Florek.

Zobacz zdjęcia: O kard. Hlondzie w "Niedzieli"

W spotkaniu wzięli udział m. in. abp Wacław Depo, metropolita częstochowski, abp Edward Nowak z Watykanu, były sekretarz Kongregacji ds. Świętych, ks. Inf. Ireneusz Skubiś, honorowy redaktor naczelny „Niedzieli”, Lidia Dudkiewicz, redaktor naczelna „Niedzieli”, o. Jan Poteralski, podprzeor klasztoru jasnogórskiego, ks. Wiesław Wójcik, przedstawiciel Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej, Łukasz Kobiela, autor albumu i przedstawiciel Stowarzyszenia „Pokolenie”, dr Andrzej Sznajder, dyrektor oddziału katowickiego IPN, Bartosz Kapuściak, pracownik Instytutu pamięci Narodowej oddział w Katowicach, poseł Lidia Burzyńska (PiS), Krzysztof Witkowski, dyrektor Muzeum Monet i Medali Jana Pawła II w Częstochowie oraz członkowie Akcji Katolickiej Archidiecezji Częstochowskiej z prezesem dr Arturem Dąbrowskim, członkowie Klubu Inteligencji Katolickiej w Częstochowie z prezes Marią Banaszkiewicz, przedstawiciele świata kultury z muzykiem, kompozytorem i autorem tekstów Januszem Yanina Iwańskim oraz pracownicy redakcji „Niedzieli”.

- Nie można wyobrazić sobie kard. Stefana Wyszyńskiego i pontyfikatu św. Jana Pawła II bez sługi Bożego kard. Augusta Hlonda. Jego teologia narodu, jego wiara w zwycięstwo Maryi i wielka idea „Zielonych Świąt Słowian”, o czym pisał ks. prof. Czesław Bartnik, były obecne w działalności i nauczaniu prymasa Wyszyńskiego i św. Jana Pawła II – mówił na początku spotkania ks. red. Mariusz Frukacz z „Niedzieli” i dodał: „Nie można też wyobrazić sobie jubileuszu stulecia odzyskania niepodległości przez Polskę bez kard. Hlonda”.

Bartosz Kapuściak, pracownik Instytutu Pamięci Narodowej oddział w Katowicach, prowadzący rozmowę z autorem na temat publikacji pytał m. in. o pobyty kard. Augusta Hlonda w Częstochowie - Tych pobytów było bardzo dużo, choćby z racji zebrań Konferencji Episkopatu Polski. Szczególnym wydarzeniem z udziałem kard. Hlonda był I Synod Plenarny w 1936 r. i Akt Poświęcenia Narodu Polskiego Niepokalanemu Sercu Najświętszej Maryi Panny, 8 września 1946 r. – odpowiedział Łukasz Kobiela, autor albumu.

- Tamto wydarzenie było wielką manifestacją przywiązania narodu polskiego do wiary, religii, ale także do Ojczyzny – dodał autor.

Łukasz Kobiela podkreślił również, przedstawiając sylwetkę kard. Hlonda, że to był duchowny, który doceniał wartość prasy katolickiej - Założył „Gościa Niedzielnego”, którego pierwszym redaktorem naczelnym został ks. Teodor Kubina, późniejszy biskup częstochowski i założyciel „Niedzieli” . Kard. Hlond był również zaangażowany w budowanie Akcji Katolickiej – mówił Kobiela.

Podczas spotkania nie zabrakło trudnych pytań o stosunek kard. Hlonda do polityki - Nie separował się i nie unikał tematów społecznych. Był wielkim patriotą. Uważał, że jedyną polityką jaką uprawia, to jest polityka zawarta w „Ojcze nasz” – mówił autor albumu.

Na pytanie o kontekst opuszczenia kraju przez kard. Hlonda, po wybuchu II wojny światowej Łukasz Kobiela przypomniał, że prymas Hlond opuścił Polskę 4 września 1939 r. - Wcześniej władze polskie naciskały na wyjazd kard. Hlonda z Poznania do Warszawy. Potem z Warszawy prymas Polski udawał się coraz bardziej na wschód. Jednak po konsultacjach z przedstawicielami rządu i z nuncjuszem apostolskim w Polsce abp. Filippo Cortesi prymas Hlond zdecydował się na wyjazd do Rzymu, aby stamtąd, choćby przez Radio Watykańskie informować o sytuacji w okupowanej Polsce – mówił Kobiela.

- Potem przebywał w Lourdes i w opactwie benedyktyńskim w Hautecombe. Aresztowany 3 lutego 1944 r. przez gestapo i wywieziony do Paryża, odrzucił propozycję współpracy. Był więziony w Bar-le-Duc (Normandia), a następnie w Wiedenbrück (Westfalia), skąd został uwolniony 1 kwietnia 1945 r. przez armię amerykańską. Po krótkim pobycie w Paryżu i Rzymie, 20 lipca 1945 r. wrócił do Polski – kontynuował autor książki.

- Kard. Hlond był inwigilowany przez Niemców w czasie okupacji, a potem po wojnie był traktowany przez komunistów jako wróg ideologiczny. Sprawą kard. Hlonda zajmowała się m. in. Julia Brystiger, dyrektor departamentu V i III Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego - podkreślił Łukasz Kobiela i dodał: „Prymas Hlond nie miał złudzeń co do władzy komunistycznej. W PRL – u wiele zrobiono, żeby dezawuować i umniejszać rolę prymasa Hlonda. Był przemilczany przez wiele lat”.

Pytany o wybór kard. Wyszyńskiego na prymasa Polski, jako następcy kard. Hlonda autor przypomniał, że „ważne w tym względzie są listy ks. Antoniego Baraniaka, sekretarza prymasa Hlonda do kard. Tardiniego, w których przekazał wolę prymasa Hlonda o mianowanie bp. Wyszyńskiego prymasem Polski”.

Na zakończenie spotkania ks. Wiesław Wójcik z Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej wyraził wdzięczność za przywracanie pamięci o kard. Auguście Hlondzie. Natomiast abp Edward Nowak podkreślił, że ważne są takie spotkania w kontekście procesu beatyfikacyjnego prymasa Hlonda.

- Cieszę się, że takie tematy możemy podejmować w auli naszego tygodnika. To historie kiedyś zakazane, a dziś przywracane pamięci – podkreśliła Lidia Dudkiewicz, redaktor naczelna „Niedzieli”.

Swoją wdzięczność za „taki niepokój twórczy” wypowiedział również abp Wacław Depo, metropolita częstochowski – Trzeba, aby taka postać jak kard. Hlond wyszła z cienia historii w całej prawdzie – powiedział abp Depo i poprowadził modlitwę o beatyfikację sługi Bożego kard. Augusta Hlonda.

Album „August Hlond 1881–1948” zawiera blisko 700 fotografii, w tym 400 dotąd niepublikowanych, nie tylko samego Prymasa, ale także związanych z nim miejsc i wydarzeń. Oprócz opisów zdjęć, publikacja opatrzona jest także biografią kard. Augusta Hlonda.

August Hlond urodził się w 1881 r. w Brzęczkowicach, należących obecnie do Mysłowic, w rodzinie dróżnika kolejowego. Jako 12-letni chłopiec opuścił rodzinny dom i rozpoczął naukę w salezjańskim kolegium misyjnym w Turynie. W 1896 r. wstąpił do zgromadzenia salezjanów, w 1905 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pracował m.in. w Krakowie, Przemyślu i Wiedniu.

W 1922 r. został administratorem apostolskim polskiej części Górnego Śląska, a potem pierwszym biskupem diecezji katowickiej. W 1926 r. papież Pius XI mianował go arcybiskupem gnieźnieńskim i poznańskim, co było równoznaczne z objęciem funkcji prymasa. W 1927 r. abp Hlond został kardynałem. Po wybuchu II wojny światowej udał się na emigrację. Mieszkał w Rzymie, potem w Lourdes. W 1944 r. został aresztowany przez gestapo i namawiany do kolaboracji. Był internowany we Francji i w Niemczech. Po zakończeniu wojny odebrał od papieża nadzwyczajne pełnomocnictwa, na mocy których ustanowił organizację kościelną na Ziemiach Odzyskanych. Odmawiał współpracy z komunistycznymi władzami Polski. Zmarł 22 października 1948 r.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem