Reklama

Nie przegap

Jak mam wybrać współmałżonka?

2017-07-12 10:07


Niedziela Ogólnopolska 29/2017, str. 52


Miłość, zakochanie, motyle w brzuchu, siła płynąca z miłości, która pozwala góry przenosić, wiara w swoje możliwości i wieczny optymizm, to wszystko może nas spotkać, gdy natrafimy na drugą połówkę. Nie chcemy was sprowadzać na ziemię, zakochanie sprawia, że świat jest różowy, a potencjalnych problemów nie widać, ale warto uświadomić sobie, czy zakochanie przerodzi się w miłość i czym ona jest. I aby mogły się spełnić słowa: i żyli długo i szczęśliwie do grobowej deski, warto wcześniej zadać sobie konkretne pytania. Prezentujemy wam fragment książki Marioli i Piotra Wołochowiczów „Którędy do małżeństwa”, znajdziecie tu ważne zagadnienia dotyczące życia małżeńskiego.
Redakcja

Oto „kawa na ławę” – kilka konkretów:

1. Atrakcyjność fizyczna nie powinna być głównym kryterium.
Zasadniczo jest to oczywiste, że pragniemy poślubić osobę atrakcyjną – i w tym nie ma nic złego. Niemniej sam wygląd to za mało. Pamiętaj o jednym: wygląd zmienia się z upływem czasu, a życie w małżeństwie najczęściej obraca się wokół problemów, w których nie uroda, ale porozumienie między osobami jest najważniejsze.

2. Nigdy nie zawieraj małżeństwa ze współczucia lub litości!
Są to motywy, które zaistnieć mogą w przyjaźni, ale zupełnie nie wystarczają do zawarcia małżeństwa. Szczególnie dziewczęta często traktują poślubienie chłopaka jako swoje życiowe zadanie. Mówią: Jeśli go zostawię, całkiem się stoczy; nie będzie już miał nikogo na świecie; nie zda matury. Może pojawić się też uczuciowy szantaż drugiej strony: Jeśli ode mnie odejdziesz, zabiję się. Jednak litość nie może być podstawą udanego małżeństwa. Wyznacza ona partnerowi rolę biorącego, a dawcy dodaje zbawczego blasku anioła. W istocie układ taki jest zaprzeczeniem równej godności osób.

Reklama

3. Spotykajcie się w sytuacjach codziennego życia
Niemożliwe jest poznanie charakteru człowieka jedynie w atmosferze zalotów, np. rozmów w parku czy kawiarni. Natomiast w czasie wspólnej pracy, wędrówki czy obozu lepiej widać, jaka jest ta druga osoba.

4. Stosunek do innych
Popatrz, jak twój partner odnosi się do swojego rodzeństwa i rodziców. Nawet jeżeli w stosunku do Ciebie jest uprzejmy, ale wobec najbliższych bywa arogancki i nie okazuje im należnego szacunku, nie miej złudzeń: po ślubie będzie dla Ciebie właśnie taki, jaki dla swojej rodziny był na co dzień.

5. Reakcja na trudności
W małżeństwie bardzo często będziecie napotykać przeróżne kłopoty. Czy wybrana osoba jest w stanie razem z Tobą je pokonywać? Czy kiedy się poważnie pokłócicie, potraficie sobie to szybko i całkowicie wybaczyć?

6. Warunki materialne
Choć nie są one najważniejsze, należy postawić sobie pytanie: Jak będziemy sami materialnie odpowiadać za naszą rodzinę? Czy jesteśmy w stanie obniżyć status materialny, aby cieszyć się z samodzielnego życia we dwoje?

7. Wiek
Najbardziej trwałe są małżeństwa zawierane przez osoby w zbliżonym wieku. Wiek zbyt młody najczęściej uniemożliwia małżeństwom samodzielność, więc lepiej poczekać, przynajmniej do zakończenia jakiegoś etapu nauki.
Co ciekawe, okazuje się, że zbyt długie czekanie z założeniem rodziny (np. ze względu na karierę zawodową – ale nie mówimy tu o życiu razem bez ślubu! ) prowadzi często do trudności w ułożeniu wspólnego życia. Każde z dwojga ludzi ma już bowiem za sobą pewien czas dorosłego życia i zawarcie małżeństwa często stanowi zagrożenie dla dotychczasowych własnych przyzwyczajeń.

8. Poglądy na samo małżeństwo
Dwie osoby mogą sobie zupełnie inaczej wyobrażać codzienne życie w małżeństwie, mogą mieć różne motywy jego zawarcia i wyobrażenia. Nieznajomość poglądów na małżeństwo człowieka, któremu przyrzeka się miłość i wierność, jest krokiem bardzo ryzykownym i stanowi olbrzymie zagrożenie dla samego związku. Różnice poglądów mogą dotyczyć najważniejszych spraw mających konsekwencje w podejmowanych decyzjach, takich jak np.: nierozerwalność małżeństwa, etyka współżycia seksualnego i wierności, sposób regulacji poczęć i liczba dzieci, zasady wychowania dzieci.

9. Światopogląd
W małżeństwie bez wspólnie uznawanych wartości natury moralnej, etycznej, duchowej nie ma możliwości dojścia do zgody, gdy zaistnieje różnica poglądów. Brak wtedy wspólnego autorytetu, jednolitej podstawy spojrzenia na zagadnienie.

Fragment ksiażki: Którędy do małżeństwa?
Mariola i Piotr Wołochowiczowie
Wydanie II, poprawione
Warszawa 2017

Tagi:
małżeństwo narzeczeństwo

Małżonkowie dla / za kapłanów

2018-05-22 14:19

Anna Buchar

Nie byłoby naszego małżeństwa bez kapłaństwa. Co prawda, to narzeczeni udzielają sobie nawzajem sakramentu małżeństwa przeobrażając się w męża i żonę, ale przecież warunkiem koniecznym zaistnienia tego sakramentu jest posługa kapłana. Parafia pw. NMP Wspomożycielki Wiernych na wrocławskim Księżu Małym zaprasza małżonków na pielgrzymkę do Sanktuarium św. Jana Marii Vianney'a w Mzykach (niedaleko Częstochowy), by pomodlić się za kapłanów udzielających im ślubu.

Archiwum Sanktuarium
Sanktuarium w Mzykach

Ponieważ kapłan, to niejako ojciec małżeństwa, organizatorzy zaplanowali wyjazd do Mzyk w Dniu Ojca, 23 czerwca.

- Jakże często świętujemy swoje małżeńskie jubileusze, obdarowujemy się prezentami, życzeniami, zamawiamy intencję mszalną, a naszej uwadze umyka skierowanie choćby modlitwy wdzięczności wobec kapłana, który wprowadził nas na tę świętą małżeńską drogę. Podobnie jak świętuje się własne urodziny nie zawsze pamiętając o bukiecie kwiatów dla swej mamy, która w chwili naszego przyjścia na świat dokonała tak heroicznego czynu – urodzenia nas, poprzedzonego nowenną okresu ciąży – mówi Dominik Golema, organizator wyjazdu.

Być może niektórych z tych kapłanów nie ma już pośród nas... Czy pamiętamy w modlitwie o tych, którzy błogosławili nasze małżeństwo, nasze zaślubiny? Czy kierujemy jakieś wyrazy życzliwości i wdzięczności wobec tych, z którymi mamy możliwość nawiązać kontakt?

- Pięknym akcentem będzie, jeżeli damy jakiś zewnętrzny wyraz w czyjej intencji jedziemy: może to być opowieść w trakcie drogi o swym kapłanie, można zaprojektować i przygotować sobie okolicznościowe koszulki z imieniem kapłana, możemy też go zaprosić i ze sobą zabrać. W Mzykach będziemy uczestniczyć we Mszy świętej modląc się za nich, możemy też tam właśnie zamówić Mszę świętą za „swojego ślubnego” kapłana – dodaje Dominik Golema.

Warto dodać, że z nawiedzeniem sanktuarium w Mzykach wiąże się przywilej odpustu zupełnego pod zwykłymi warunkami.

Proponowany program pielgrzymki:

23. czerwca 2018 - sobota

Ok. 11:00 –wyjazd autokarem z Wrocławia (ul. Świątnicka)

15:00 – Koronka do Miłosierdzia Bożego

ok. 15:30 – 16:30 czas na zwiedzenie sanktuarium (w tym pokoju św. Jana Marii Vianneya)

16:30 – nabożeństwo czerwcowe

17:00 – Msza święta

po Mszy świętej posiłek – ognisko

około 19:00 – wyruszymy w drogę powrotną

około 22:00 – przyjazd do Wrocławia

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Św. Rita - orędowniczka w sprawach beznadziejnych

Magdalena Wojaczek
Edycja małopolska 11/2007

Każdego 22. dnia miesiąca kościół pw. św. Katarzyny na krakowskim Kazimierzu, niezależnie od pory roku, zamienia się w ogród kwitnących róż. Ludzie przyjeżdżają tutaj z różnych stron Polski, aby wyprosić u Boga potrzebne łaski. Modlą się za wstawiennictwem św. Rity, patronki spraw trudnych i beznadziejnych.

Monika Łukaszów

- Kult św. Rity - włoskiej augustianki - rozwinął się w Polsce w okresie międzywojennym. Nie znamy dokładnie jego początku, ale prawdopodobnie związany był z obrazem Świętej umieszczonym w bocznym ołtarzu kościoła i z powstaniem na tym samym miejscu drewnianej figury w roku 1942 - opowiada o. Marek Donaj, augustianin, proboszcz parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Po II wojnie światowej siostry augustianki zajęły się jego propagowaniem. Władze państwa skutecznie ograniczały drukowanie materiałów religijnych, dlatego zakonnice działały konspiracyjnie. Przepisywały ręcznie nowenny, powielały je za pomocą kalki i rozdawały w czasie różnych spotkań. Zaprzyjaźniony fotograf reprodukował zdjęcia Świętej. Nie była to jednak akcja prowadzona na szeroką skalę. Św. Rita zawdzięcza swoją popularność przede wszystkim czcicielom. Ludzie, którzy doznali łask za jej wstawiennictwem, przekazywali innym nowennę do patronki spraw trudnych i beznadziejnych.

Św. Rita nie zostawi nikogo, kto szuka pomocy Boga za jej pośrednictwem. Jest zawsze blisko codziennych ludzkich spraw. - To wynika z jej życiorysu. Była przecież żoną, matką, a także zakonnicą - mówi o. Marek. Swoim życiem uczyła, że przebaczenie jest pierwszym krokiem do rozwiązania wszystkich problemów. Jako żona trudnego męża potrafiła łagodzić jego porywczy charakter. Kiedy został zamordowany, a synowie chcieli go pomścić, modliła się, aby nie popełnili tej straszliwej zbrodni. Bóg wysłuchał jej w sposób dla człowieka niezrozumiały. W wyniku epidemii jej dzieci umierają. Św. Rita pokornie przyjmuje wolę Boga. Postanawia wstąpić do zakonu augistianek w Cascia. Jednak siostry, z obawy przed zemstą zwaśnionych rodów, nie chcą jej przyjąć. Św. Rita doprowadza do zgody między rodzinami i w końcu zostaje augustianką. Na znak przyjęcia jej całkowitego oddania się Chrystusowi Pan Bóg obdarza ją stygmatem korony cierniowej na czole.
Liczba wiernych gromadzących się każdego 22. dnia miesiąca na nabożeństwie ku czci św. Rity stale wzrasta. W jej wspomnienie - 22 maja do Krakowa przyjeżdżają jej czciciele z całej Polski. Najwierniejszym świadkiem rozrastania się kultu św. Rity jest s. Aleksandra, augustianka, która od 1977 r. zajmuje się korespondencją do św. Rity. - Co roku do zakonu przychodzi ok. 200 listów z prośbami o modlitwę i świadectwami uzyskanych łask. Wierni proszą o: zdrowie, potrzebne łaski, błogosławieństwo w rodzinie, rozwiązanie problemów wychowawczych, materialnych, łaskę macierzyństwa... - wylicza s. Aleksandra. Listy są bardzo szczere, intymne. Często przepełnione głęboką wiarą i gotowością przyjęcia woli Bożej. - Piszą przede wszystkim kobiety, ale przychodzi również korespondencja od mężczyzn. Pewien przedsiębiorca z Warszawy uważa, że św. Rita jest patronką biznesu i pomaga mu w prowadzeniu firmy - opowiada s. Aleksandra. Wierni przesyłają również wota w podziękowaniu za wysłuchane modlitwy.

Nieodłącznym atrybutem kultu św. Rity jest róża. Wiąże się to z cudem, który wydarzył się przed jej śmiercią, w okresie zimowym. Umierając, św. Rita zapragnęła dostać różę. W ogrodzie pod śniegiem znaleziono kwitnący krzak. W czasie nabożeństwa ku jej czci święci się róże. - To symbol zjednoczenia św. Rity z Chrystusem - wyjaśnia o. Marek. - Ludzie przeważnie kupują dwie róże. Jedną zostawiają św. Ricie, a drugą zasuszają - mówi pani Zofia, która od dwóch lat pomaga siostrom w sprzedaży róż. Pani Zofia kilka lat temu za wstawiennictwem św. Rity wymodliła sobie łaskę uzdrowienia z choroby nowotworowej.

Listy do Świętej

Drogie Siostry,
Piszę, aby podzielić się z Wami moją radością. Od wielu lat proszę św. Ritę o pomoc i jeszcze nigdy nie zdarzyło mi się, aby mi nie pomogła. Ostatnio chorowałam i prosiłam św. Ritę o pomoc w wyzdrowieniu. Lekarz groził zabiegiem, a ja uparcie prosiłam i proszę św. Ritę, abym wyleczyła się zachowawczo. I właśnie wczoraj dowiedziałam się, iż mimo że leczenie jeszcze trochę potrwa, to zabieg nie jest konieczny. Odmawiam jak tylko mogę modlitwę do św. Rity, gdyż absolutnie wierzę w jej pomoc i wstawiennictwo.
Proszę Siostry o modlitwy w mojej intencji.
Dobrosława, maj 2002 r.

Szczęść Boże!
Czcicielką św. Rity jestem od roku. Wcześniej, mając jakiekolwiek problemy, modliłam się do św. Judy Tadeusza. Właśnie rok temu podejrzewałam, że mogę być w ciąży, a bardzo tego nie chciałam. Gorąco modliłam się do św. Rity, żeby tak nie było. Okazało się jednak, że jestem w ciąży. Załamałam się. Mąż był bez pracy, mamy już 13-letnią córkę, która obecnie przechodzi trudny wiek. Miałam żal do św. Rity, że mnie nie wysłuchała. Teraz bardzo się tego wstydzę, bo przez moją próżność nie pomyślałam, że może Bóg ma w stosunku do mnie inne plany, że może tam, w niebie, jest zapisane, że powinnam mieć dwoje dzieci. Zaakceptowałam decyzję Boga i ze wszystkich złych myśli i słów wyspowiadałam się. Ponownie zaczęłam się modlić do św. Rity o szczęśliwy przebieg ciąży i szczęśliwe rozwiązanie. Czułam się znacznie lepiej niż przy pierwszej ciąży. 25 czerwca 2004 r. urodziła się nasza druga córka - Amelia, właśnie dzisiaj kończy 5 miesięcy. Ochrzciliśmy ją 12 września. Mąż znalazł pracę i po urodzeniu Amelii częściej zaczął chodzić do kościoła. Teraz o wszystko modlę się do św. Rity - o zdrowie dla całej rodziny, pracę dla męża, o pomoc Boga, dosłownie o wszystko.
Beata, listopad 2004 r.

Niech będzie Pochwalony Jezus Chrystus!
Pragnę z całego serca gorąco podziękować św. Ricie za wysłuchanie mojej prośby - za zdanie egzaminu, za pomoc i opiekę, siły w tych jakże trudnych chwilach. Modliłam się do św. Rity, aby wyprosiła mi łaskę zdania egzaminu. Obiecałam, że publicznie podziękuję za to. I zostałam wysłuchana, piszę ten list, aby wypełnić obietnicę. Dostałam się na studia medyczne do Akademii we Lwowie.
Dziękuję za jej wstawiennictwo do Boga i wierzę w jej wielką pomoc, prosząc o wsparcie na dalsze lata nauki dla siebie, o światło Ducha Świętego w sprawie studiów, o wybór dalszej drogi życia.
Olga, Lwów 2004 r.

Drogie w Chrystusie Panu Siostry Augustianki,
Serdecznie pozdrawiam całą siostrzaną Wspólnotę.
Mam 27 lat. Piszę ten list, aby w ten sposób jeszcze raz podziękować św. Ricie za uratowanie naszego synka. Otóż od początku moja ciąża była zagrożona. Groziło mi poronienie i z tego powodu przebywałam w szpitalu, a po powrocie do domu musiałam dużo leżeć i bardzo uważać na siebie. W styczniu trafiłam ponownie do szpitala, gdzie po szczegółowych badaniach okazało się, że dziecku grozi zamartwica. Lekarze niezwłocznie przystąpili do cesarskiego cięcia. Urodziłam synka Mateusza. Ważył jako wcześniak 1300 g i przez pewien czas musi przebywać w szpitalu. Przez okres ciąży modliłam się do św. Rity o to, aby nasze upragnione dziecko szczęśliwie przyszło na świat. Dziękuję jej za otrzymane łaski i proszę o dalsze wstawiennictwo.
Agnieszka 2001 r.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Komisja Maryjna o roli mediów w szerzeniu kultu Matki Bożej

2018-05-22 16:51

mir / Jasna Góra (KAI)

Na Jasnej Górze obradowała dziś Komisja Maryjna Konferencji Episkopatu Polski. Wśród omawianych zagadnień znalazły się m.in. przygotowania do synodu biskupów o młodzieży i związane z tym wyzwania oraz rola mediów w kształtowaniu kultu Matki Bożej.

Artur Dąbrowski

Obrady prowadził przewodniczący komisji metropolita częstochowski abp Wacław Depo. Obecny był także bp Łukasz Buzun z Kalisza. Biskup pomocniczy kaliski podkreślił znaczenie odpowiedzialności za przekaz medialny. Na media jako szansę w docieraniu z przekazem ewangelizacyjnym zwłaszcza do młodego pokolenia zwrócił uwagę o. prof. Grzegorz Bartosik z UKSW. – Trzeba – zaznaczył mariolog – by i Kościół znalazł się w tym nurcie rewolucji technologicznej.

Zdaniem ks. Michała Drożdża, dyrektora Instytutu Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Papieskiego w Krakowie, media są elementem integralnym całości duszpasterstwa. – Dziś kult maryjny bez mediów nie byłby taki, jaki mamy. Transmisje z Jasnej Góry, radiowe czy telewizyjne, a także z innych sanktuariów przyciągają najwięcej odbiorców.

- Dzisiaj nie można planować duszpasterstwa, planować ewangelizacji poprzez ducha Maryjnego, jeżeli nie uwzględnimy wykorzystania wielorakich mediów – podkreślił wykładowca Uniwersytetu Papieskiego.

Ks. Drożdż zwrócił też uwagę, że w środkach społecznego przekazu tkwi ogromny potencjał, który można wykorzystać dla dobra człowieka. Ten potencjał trzeba tez uwzględniać w kształtowaniu kultu Maryjnego i jest to znak czasu – zauważył medioznawca.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem