Reklama

Boży architekt – bŁ. Honorat Koźmiński na naszej ziemi

2017-07-12 14:40

Ks. Zenon Czumaj
Edycja podlaska 29/2017, str. 4-5

Ks. Zenon Czumaj

W okresie wakacyjnym Serpelice odwiedza rzesza turystów i urlopowiczów. 15 lipca br. zawitał tu wyjątkowy gość – bł. Honorat Koźmiński, którego relikwie przybyły na dobę do nadbużańskiej wioski.

Stąd jego ród

Bł. Honorat Koźmiński mógłby powiedzieć, że wrócił w rodzinne strony i nie dlatego, że w należących do dekanatu sarnackiego Serpelicach od kilkudziesięciu lat jest klasztor Ojców Kapucynów, a właśnie do tego zakonu on należał i jest chlubą Warszawskiej Prowincji tej gałęzi Braci Mniejszych. Ta okolica to ziemia, gdzie żyli jego przodkowie. Od 1747 r. aż do wojen napoleońskich kolejnymi pasterzami unickiej wtedy parafii w Chłopkowie byli jego pradziadek Michał i dziadek Leon (w Kościele greckokatolickim duchowni, zgodnie z tradycją grecką, zakładają rodziny). W nieistniejącej już świątyni, poprzedniczce obecnej, został ochrzczony ojciec błogosławionego – Stefan Koźmiński. Jego ojcem chrzestnym był ówczesny proboszcz rzymskokatolickiej parafii w Sarnakach, stąd przez długi czas sądzono nawet, że właśnie tam został włączony do Kościoła. Stefan zamieszkał później w Białej Podlaskiej i tam 16 października 1829 r. urodził się jeden z jego czterech synów z małżeństwa z Aleksandrą z d. Kahl – Wacław, który później jako zakonnik przyjął imię Honorat. Warto wspomnieć, że część krewnych pozostała w rodzinnych stronach i zapewne błogosławiony ich tu odwiedzał, a nawet jeśli nie, to z pewnością o nich nie zapomniał. Korzenie w parafii chłopkowskiej dawały o sobie znać, gdy w działalności apostolskiej na Podlasiu szczególnie troszczył się o prześladowanych unitów. Szykan doświadczył jego stryj – ks. Symeon Koźmiński, który jako proboszcz greckokatolicki w Korninie k. Bielska Podlaskiego podpisał się pod protestem do cara przeciw likwidacji unii w Cesarstwie Rosyjskim w 1839 r. Wacław Koźmiński, będąc synem urzędnika, otrzymał dobre wykształcenie jako architekt, lecz we wczesnej młodości odwrócił się od Boga i Kościoła. Wiarę odzyskał, gdy – aresztowany przez władze carskie – przebywał w Cytadeli Warszawskiej. Owocem nawrócenia było wstąpienie do Zakonu Kapucynów, a w 1852 r. przyjęcie święceń kapłańskich.

Reklama

Misjonarz i zakonodawca

W krótkim czasie o. Honorat z Białej, jak o nim mówiono w XIX wieku, zasłynął jako wspaniały duszpasterz – spowiednik, kierownik duchowy, kaznodzieja misyjny i założyciel wielu zgromadzeń zakonnych żeńskich (16) i męskich (2). Większość z nich to tzw. zgromadzenia ukryte, bezhabitowe, gdyż w drugiej połowie XIX wieku pod zaborem rosyjskim życie konsekrowane było skazane na zagładę. W związku z tą działalnością przybywał także na tereny obecnej diecezji drohiczyńskiej, z czego przynajmniej dwa pobyty są udokumentowane. Pierwszy trwał dwa tygodnie, gdy na przełomie września i października 1857 r. w Sterdyni k. Sokołowa Podlaskiego trwały misje parafialne, które nie bez przesady zasługują na miano Wielkich Misji Podlaskich. Ówczesny biskup janowski Beniamin Szymański, wykorzystując zgodę władz carskich na jednorazowe przeprowadzenie misji (w tym czasie udzielaną wyjątkowo), w porozumieniu z hr. Ludwikiem Górskim postanowił je zorganizować we wspomnianej parafii, położonej na granicy z diecezją wileńską. Dzięki temu w nabożeństwach ewangelizacyjnych mogli uczestniczyć także mieszkańcy wschodniego Podlasia – okolic Ciechanowca, Brańska, Bielska i Drohiczyna, którzy wówczas nie mieli nawet cienia nadziei na możliwość misji u siebie. Z kolei wierni północnej części diecezji podlaskiej – od Sarnak i Łosic po Węgrów przybywali do Sterdyni w kompaniach (pielgrzymkach) wraz ze swymi pasterzami. Współprowadzącym te misje był o. Koźmiński. W nabożeństwie na zakończenie ćwiczeń duchowych uczestniczyło ok. 40 tys. ludzi. Jeden z uczestników tak opisuje to wydarzenie: „Gdy ostatniego dnia misyi, po odbytej procesyi, tak jak przy wejściu swojem kapucyni z krzyżem na czele niesionym przez o. Honorata z cmentarza kościelnego się oddalali, lud cały z płaczem i jękiem rzucił się za niemi, nie chcąc ich puścić. W końcu ktoś krzyż nawet z ręki mu wyrywał, sądząc że tym sposobem zatrzymać ich potrafi. Tak się skończyła ta misya, która dla okolicy całej zostanie długo pamiętną, zaszczepiając we wszystkich obecnych niedającą się wysłowić wdzięczność dla czcigodnego pasterza dyecezyi i dla Ojców Kapucynów, którzy z tak niezmordowaną gorliwością od świtu do nocy przez dni piętnaście nauczali, spowiadali i modlili się z niemi”. Podczas tych misji o. Honorat poznał się z hr. Górskim, a znajomość ta przerodziła się później we współpracę, gdy dziedzic włości sterdyńskich i ceranowskich wspierał błogosławioną działalność gorliwego kapucyna. Jednym z pierwszych wymiernych owoców współpracy Koźmińskiego i Górskiego było sprowadzenie do Ceranowa w lipcu 1859 r. sióstr felicjanek – nowego zgromadzenia, którego Honorat był współzałożycielem. Przybył on osobiście na uroczystość otwarcia oraz poświęcenia domu-klasztoru i pozostał w Ceranowie przez kilka miesięcy, apostołując wśród miejscowej ludności.

W duchu honorackim

Bł. Honorat działał nie tylko bezpośrednio, osobiście, ale jak pierwsi uczniowie Pańscy budował królestwo Boże na ziemi także przez korespondencję, a przede wszystkim organizując ukryte wspólnoty zakonne, jak już to zostało wspomniane. Różnych zgromadzeń było tak dużo, ponieważ i potrzeby były różne, a uduchowiony kapucyn potrafił dobrze rozpoznawać charyzmaty, jakie posiadały konkretne osoby. Wśród zgromadzeń żeńskich były więc odpowiednie do pracy na wsi i w mieście, z dziećmi i dorosłymi, bardziej kontemplacyjne i bardziej czynne – wszak musiały one zastąpić wygaszane klasztory zakonów, pełniących różne zadania. Na terenie dzisiejszej diecezji drohiczyńskiej jeszcze za życia założyciela powstało aż dziewięć placówek sióstr służek, w tym istniejące do dzisiaj domy w Sokołowie Podlaskim i Węgrowie. Ponadto były jeszcze w Białobrzegach (parafia Sterdyń), Jabłonnie Lackiej, Korytnicy, Ruchnie i Ruchence, Starejewsi oraz w Szarutach (parafia Węgrów). Po jego śmierci założono jeszcze domy w Czekanowie, aż trzy w Drohiczynie i jeszcze jeden w Sokołowie. Na przełomie XIX i XX wieku w Węgrowie działały również mariawitki, które niestety później porzuciły Kościół katolicki, a w ich miejsce przybyły posłanniczki, które tutaj ostatecznie połączyły się ze służkami. We wschodniej części naszej diecezji swoją obecnością ubogaciły lokalny Kościół siostry sercanki, które na początku okresu międzywojennego przybyły do Bielska Podlaskiego, a następnie założyły domy w Orli, Boćkach, Serpelicach oraz Brańsku i dwie placówki w Drohiczynie. Dziś sercanki pozostały już tylko w tych dwóch ostatnich miastach i – podobnie jak służki czy felicjanki – modlą się i pracują dla zbawienia dusz w duchu św. Franciszka i bł. Honorata, o którym bp Antoni Pacyfik Dydycz napisał: „Z podlaskiej ziemi wezwany...”.

Tagi:
bł. Honorat Koźmiński

Powstanie film dokumentalny o dziejach Mariówki i o. Honoracie Koźmińskim

2018-02-21 16:02

rm / Radom (KAI)

Powstanie film dokumentalny o dziejach Mariówki, gdzie swój dom generalny mają siostry służki. - Wstępna koncepcja przewiduje pokazanie dziejów tego miejsca, od czasów bł. Honorata Koźmińskiego, założyciela tego zgromadzenia - wyjaśnia Mieczysław Bartłomiej Vogt, który w swoim dorobku ma takie dokumentalne obrazy jak: "Jeden drugiego brzemiona noście" (Jan Paweł II i Solidarność), "Opus Dei - dzieło Boga", czy "Raport o stratach wojennych Warszawy".

Mathiasrex/pl.wikipedia.org

Mieczysław Bartłomiej Vogt jest synem nieżyjącego już Mieczysława Vogta, również twórcy filmów dokumentalnych. Jest ekspertem w Polskim Instytucie Sztuki Filmowej. Reżyser podkreśla, że jego podstawowym celem jest refleksja nad historią, w tym "historią idei, której kluczowym elementem jest wiara i życie religijne". Dodaje, że "film dokumentalny jest dla mnie po prostu narzędziem uprawiania historii". - Dlatego zaczęliśmy zastanawiać się nad zrobieniem dzieła o błogosławionym Honoracie Koźmińskim. Jesteśmy w Mariówce, aby pogłębić ten temat - powiedział Mieczysław B. Vogt.

Janusz Bodasiński, szef produkcji filmowej w Fundacji Twórczości Filmowej w Warszawie dodaje, że warto zrobić dokument o bł. Koźmińskim i siostrach służkach. - Tu jest wiele ciekawych materiałów, by pokazać to w filmie. Jest wiele filmów, wartościowych filmów o założycielu służek, ale my chcemy znaleźć coś ciekawego - deklaruje Janusz Bodasiński, prywatnie stryj Macieja Bodasińskiego, współtwórcy "Wielkiej Pokuty" na Jasnej Górze i modlitewnej akcji "Różaniec do granic".

W Mariówce, która leży na terenie diecezji radomskiej, od ponad 100 lat ma swoją siedzibę Zarząd Generalny Zgromadzenia. Tutaj siostry zgłębiają swoje powołanie, odbywając formację podstawową: postulat, nowicjat, juniorat oraz przeżywają coroczne rekolekcje i dni odnowy. Siostry prowadzą szkoły w Mariówce i Sandomierzu oraz kilka przedszkoli. Pracują jako nauczycielki i wychowawczynie w szkołach, internatach i przedszkolach, służą chorym w szpitalach, zakładach opieki i domach, pracują w krajach misyjnych.

Siostry służki prowadzą także ośrodek zdrowia w Mariówce. Powstał on w ramach Dzieła Pomocy Chorym "Promień" w hołdzie św. Janowi Pawłowi II. Siostry służki przeznaczyły na ten cel budynek dawnych szkół, skonfiskowany przez władze komunistyczne i zwrócony po 50 latach.

Bezhabitowe Zgromadzenie Służek założył w 1878 r. bł. Honorat Koźmiński. Siostry zajmują się szerzeniem wiedzy religijnej i kształtowaniem sumień chrześcijańskich zwłaszcza w środowiskach wiejskich. Poświęcają się szczególnie wychowaniu dzieci i młodzieży oraz uczestniczą w duszpasterskich i misyjnych zadaniach Kościoła.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kapelan uniwersytecki usunięty z powodu modlitwy po paradzie równości

2018-07-20 14:04

azr (The Crux/UKAI) / Glasgow

Ks. Mark Morris został usunięty z funkcji kapelana uniwersyteckiego w Glasgow, po tym, jak w swojej parafii przewodniczył modlitwie różańcowej, odprawianej jako nabożeństwo wynagradzające za „wielką obrazę Boga, jaką była Glasgow Pride”. W jego obronie stanęli studenci.

Kamyq/pixabay.com

Doroczna parada równości Glasgow Pride, przeszła w sobotę ulicami Glasgow, z udziałem m.in. premier Szkocji, Nicoli Sturgeon, która pełniła funkcję „wielkiego marszałka” tego wydarzenia. To największa w Szkocji impreza tego rodzaju, w której uczestniczy ok. 5 tys. osób, a obseruje ją 50 tys. widzów.

Ks. Mark Morris, katolicki kapelan posługujący wśród studentów świeckiej uczelni w Glasgow Caledonian University (liczącej ok. 16 tys. studentów) został zwolniony z tej funkcji przez władze placówki po tym, jak w parafii, której jest proboszczem, odprawił w poniedziałek nabożeństwo różańcowe, wynagradzające za „wielką obrazę Boga, jaką była Glasgow Pride”. Władze uczelni poinformowały w komunikacie o „skrajnym rozczarowaniu” z powodu zorganizowanej modlitwy i zapowiedziały, że kapłan nie powróci do pełnionych na uczelni funkcji w nowym roku akademickim, tj. od września. Jego postawę określono jako „nieetyczną” i przypomniano, że uczelnia promuje postawy równości i różnorodności, czego wyrazem była obecność reprezentacji uzelni na paradach w ostatnich latach. Zapewniono też, że uczelnia pozostaje w kontakcie z archdiecezją Glasgow, oczekując, że ta wyznaczy nowego kapelana na kolejny rok akademicki.

Mianowanie go potwierdza także rzecznik prasowy archidiecezji i przypomina, że modlitwa różańcowa była prywatną inicjatywą ks. Morrisa, niezwiązaną z funkcją kapelana uczelni.

Bardziej stanowczo bronią kapłana studenci z uczelnianego duszpasterstwa. W odpowiedzi na podjęte przez uczelnię kroki, opublikowali oni swoje oświadczenie na Facebooku. Napisali w nim o duszpasterzu:

„Jest pełnym wiary księdzem, który służył naszej wspólnocie przez wiele lat z radością, godnością i uśmiechem. Jesteśmy skrajnie rozczarowani, że uczelnia zdecydowała o zwolnieniu Księdza Morrisa. Jest to prawdziwie odrażające, że ksiądz katolicki jest zwalniany z funkcji kapelana katolickiego wyłącznie za przypominanie nauczania Kościoła katolickiego” – napisali młodzi. Przypomnieli także nauczanie Kościoła w kwestii seksualności i zapewnili, że duszpasterstwo nie wykluczało ze swojego kręgu nikogo ze względu na orientację seksualną.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Czy można znaleźć szczęście bez Boga?

2018-07-23 13:13

Salve TV

Czy można znaleźć szczęście bez Pana Boga? Czy można być szczęśliwą kobietą jako zakonnica? W jak sposób odnaleźć sens życia? Jak odkryć swoje powołanie? Jaką wartość ma życie w czystości?

HannahJoe7/pixabay.com

- Kiedy odkrywamy powołanie do miłości, kiedy chcemy oddać siebie komuś drugiemu, czy to będzie drugi człowiek, czy to będzie Pan Bóg, oddajemy się w całości, czy to będzie mąż, czy żona, czy osoba konsekrowana, oddajemy się w całej naszej integralności, dlatego możemy mówić o kobiecie spełnionej, jako kobiecie konsekrowanej - s. Anna Maria Pudeło AP.

- Warto zadać sobie pytanie, kim jestem? A drugie, jaką mnie wymarzył sobie Bóg? Bo kiedy dochodzimy do marzenia Boga względem kobiety, dochodzimy do źródła piękna, kobieta odkrywa swoją wolność, piękno, niepowtarzalność i zaczyna się fantastyczna przygoda - dodała.

- Ważne jest znaleźć czas dla siebie. Na zatrzymanie. Zastanowienie się czego pragnę, tak bardzo głęboko. Ważne jest, byśmy miały odwagę otwierać Słowo Boże i spotykać z tamtymi kobietami - podkreśliła.

- Często się zakochiwałam. Miałam chłopaka. Marzyliśmy o wspólnej rodzinie. W pewnym momencie zrozumieliśmy, że Pan Bóg chce od nas czegoś więcej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem