Reklama

W spowiedzi najważniejszy jest Bóg

2017-07-19 15:20

Al. Piotr Kończyński
Edycja zamojsko-lubaczowska 30/2017, str. 4-5

Archiwum autora

Jubileusz 25-lecia diecezji to czas ukazywania osób, które w sposób szczególny zapisały się w historii lokalnego Kościoła. Do takich osób bez wątpienia należy o. Waldemar Kapeć – dominikanin, spowiednik seminaryjny od 1992 r. W rozmowie z al. Piotrem Kończyńskim mówi o formacji, życiu duchowym oraz o sakramencie pokuty i pojednania

AL. PIOTR KOŃCZYŃSKI: – Ojcze Waldemarze, od początków seminarium jest Ojciec jednym ze spowiedników. Co, wg Ojca, jest istotą spowiedzi?

O. WALDEMAR KAPEĆ: – Spowiedź to rozdawanie miłosierdzia Bożego. Penitent musi do tego dorosnąć przez odpowiednie przygotowanie. Jakość spowiedzi zależy bowiem nie od spowiednika, ale od penitenta. Im bardziej on otwiera się na ten sakrament, tym więcej otrzymuje w prezencie od Pana Boga. Rolą zaś spowiednika jest rozdawanie miłosierdzia, ale nie swojego, tylko Bożego. Nie wolno więc zapominać w spowiedzi, że w niej najważniejszy jest Bóg, a nie spowiednik. Spowiedź nie jest terapią, tylko sakramentem. Do spowiedzi nie przychodzę po to, aby się dobrze czuć, ale żeby to Pan Bóg się ze mną lepiej czuł! Przesunięcie tego akcentu na Boga jest bardzo ważne. Penitent tylko korzysta z Bożej dobroci. Taki sam problem widoczny jest też w pojmowaniu świętości. Mówimy: „ja chcę być święty”. To jest za mało. Ja mam przez całe życie podobać się Bogu i dla Jego chwały pracować. Przenoszę więc akcent z „ja” na „On”.
Istotą spowiedzi jest też zaufanie. Czasami przychodzi trema, kiedy się spowiadam: coś nabroiłem, a tu trzeba to powiedzieć. Ważne jest więc zaufanie do spowiednika, że powiem mu wszystko, co mi leży na sercu, bo wiem, że on mnie nie potępi, nie wyśmieje, a kiedy kręcę – to powie mi, że kręcę i zapyta dlaczego kręcę. Zapyta też, z czego się poprawiłem od ostatniej spowiedzi. Bo praca duchowa jest pewnym procesem rozwojowym.

– Rozwój duchowy to jeden z najistotniejszych w seminarium. Jaką rolę odgrywa spowiedź w formacji duchowej alumnów – przyszłych spowiedników?

– Oczywiście spowiednik musi mieć oczy i uszy otwarte, aby rozumieć człowieka, który przychodzi do sakramentu pokuty. Musi mu pomóc wyprostować jego ścieżki, jeżeli penitent kręci, w jednym zdaniu się oskarżając, a zaraz w drugim się usprawiedliwiając. Takie różne kombinacje widoczne są też w przypadku wielu kleryków. Mimo to są oni specyficznym typem ludzi, gdyż mają dobrą wolę przystąpienia do spowiedzi. Oni nie przychodzą tylko po to, by zdobyć podpis przed chrztem czy ślubem. Oni przychodzą po to, by być rzeczywiście formowanym przez Boga; by być jeszcze lepszym narzędziem w Jego rękach. Bo gdy grabie są połamane, to niewiele się nimi zagrabi, a jak nóż ułamany, to dobrze się nim chleba nie ukroi. Żeby więc narzędzie stawało się dyspozycyjne, musi być kształtowane duchowo. Ten rozwój ducha w pewnym sensie góruje na wychowaniem intelektualnym. Chociaż jedno z drugim się uzupełnia, bo przecież ksiądz nie może być ograniczony w swoich wiadomościach. Wtedy nie przekaże prawd wiary w sposób adekwatny do potrzeb ludzi.
Na początku intensywnego życia duchowego w seminarium czy zakonie jest też widoczne pewne zjawisko. Mianowicie bardzo nam zależy na „przypodobaniu się” Bogu. Potem jednak może pojawić się osłabienie tej gorliwości, takie zawieszenie: do tyłu nie, bo już coś osiągnąłem, a do przodu też nie, bo nie chcę albo nie widzę potrzeby. Spowiednik więc musi być taką osobą, która pobudza i dodaje energii, odwołując się do miłosierdzia Bożego. Nieraz ludzie przychodzą i mają pretensję do Pana Boga, że się tyle modlili i Bóg nic nie zrobił, więc po co znów do spowiedzi. Stawiam wtedy pytanie: a co ty zrobiłeś dla Pana Boga? Przecież Bóg prosi nas o tyle rzeczy: przykazania, rady ewangeliczne. A ty co? Bóg nas zawsze uprzedza! Miłosierdzie Boże jest nieskończone. Nam grzeszenie może się kiedyś znudzić, ale Panu Bogu nigdy nie znudzi się okazywanie miłosierdzia. Zatem spowiedź zawsze jest okazją do wypowiedzenia paru zdań pocieszenia, otuchy i podbudowania do penitenta.
Przyszli księża pójdą więc do ludzi, będą nimi kierować, ale jeśli oni sami będą zapóźnieni w rozwoju duchowym, to potem są niejasne sytuacje, po co ksiądz jest.

– Wspomniał Ojciec, że jakość spowiedzi zależy od penitenta. Czy są jednak jakieś zaniedbania w spowiedzi także ze strony spowiedników? Przecież wielu ludzi narzeka na odbytą spowiedź.

– Obawiam się jednego: nadużywania miłosierdzia Bożego. Czasami ludzie myślą: „Spowiednik jest łagodny, to ja jeszcze narozrabiam. I tak zostanie mi odpuszczone”. Ostatecznie więc dochodzimy do wniosku, że jakość i długość spowiedzi zależy od przygotowania penitenta oraz jego wrażliwości na dobro i zło. Spowiednik niczego nie może narzucić, może jedynie podpowiedzieć. Ci, co narzekają na spowiedź czy spowiedników, to zazwyczaj tacy, którzy idą do spowiedzi przed odpustem czy świętami, kiedy jest długi ogonek do konfesjonału. Nie może więc spowiednik jednego penitenta od razu w konfesjonale kanonizować. Jeżeli komuś zależy na rozwoju duchowym, musi liczyć się z tym, że trzeba umówić się z konkretnym spowiednikiem, aby ten z kolei mógł więcej czasu poświęcić dla niego. Może też umówić się po prostu na rozmowę, jeżeli ma jakiś problem do omówienia. Przecież nie wszystkie sprawy muszą być objęte koniecznie spowiedzią. Narzekanie więc nie rozwiązuje problemów. Ludzie, którzy narzekają na spowiedź, to często tacy, którzy szukają samych siebie, a sam sakrament pokuty traktują jako psychoterapię. Takie szukanie „cukierka” dla siebie. A powtórzę to jeszcze raz, że w centrum spowiedzi jest Bóg miłosierny.

– Trzeba przyznać, że w gronie alumnów jest Ojciec na ogół bardzo pozytywnie odbierany…

– No (śmiech).

– …a jak Ojciec postrzega alumnów?

– Jest tu przepływ ludzi o różnym poziomie duchowym, intelektualnym. Tak, są różni. I różne są historie. Są kombinatorzy i lekkoduchy, i skrupulanci, i od razu bardzo święci, którym się wydaje, że już mają wszystko u Pana Boga załatwione. Każdy jest inny, ale ich nie oceniam. Oni przychodzą, więc im posługuję. Gdybym nie mógł się z penitentami dogadać, to pewnie zrezygnowałbym z tej funkcji. Ale skoro oni dają mi odczuć, że jestem im potrzebny, to wciąż tu przychodzę – mimo wieku i tuptania do tego miejsca, nie zawsze w sprzyjających warunkach pogodowych. Jeżeli na koniec roku akademickiego ksiądz rektor i ojcowie duchowni proszą mnie, żebym nie rezygnował, ale przyszedł na następny sezon, to myślę, że nie jestem tylko od zapychania dziur, ale jestem jeszcze do czegoś potrzebny (śmiech).

Tagi:
wywiad

Lenka potrzebuje naszej pomocy

2018-06-13 10:08

Alicja Magura
Edycja zamojsko-lubaczowska 24/2018, str. IV

Alicja Magura
Lenka z rodzicami Joanną i Bartłomiejem Medyńskimi

Siedmiomiesięczna Lenka Medyńska z Lubaczowa choruje na Zespół Pradera-Williego. Ta rzadka choroba dotyka 1 na 20 tys. noworodków. Lenka przez całe życie będzie musiała być pod kontrolą wielu specjalistów, m.in.: pediatry, genetyka, fizjoterapeutów, neurologopedy, neurologa, endokrynologa, dietetyka, psychologa, ortopedy, okulisty i wielu innych. Dziewczynka wymaga codziennej rehabilitacji, stałej specjalistycznej opieki oraz dożywotniej terapii hormonalnej. O symptomach tej choroby, skutkach i leczeniu Lenki z rodzicami dziewczynki – Joanną i Bartłomiejem Medyńskimi – rozmawia Alicja Magura.

Alicja Magura: – Lenka choruje na Zespół Pradera-Williego. Myślę, że większość ludzi w ogóle nie ma pojęcia, co to za choroba...

Joanna i Bartłomiej Medyńscy: – To bardzo rzadko spotykana choroba genetyczna. Wynika ona z poważnych zmian w układzie genów znajdujących się na 15 chromosomie. A czym się objawia? Niskorosłością, chorzy nie mają uczucia sytości i mogą jeść bez końca. Występuje spowolniony metabolizm, chorzy mają wysoki próg odczuwania bólu, opóźniony rozwój psycho-ruchowy i mowy. Mają wybuchy złości i agresji, zaburzenia obsesyjne i kompulsywne, są też możliwe depresje, zaburzenia autystyczne, skubanie skóry. W młodszym wieku objawia się to zmniejszonym napięciem mięśniowym, co teraz wiąże się głównie z tym, że musimy Lenkę rehabilitować. Jeździmy trzy razy w tygodniu do Jarosławia – jest to ok. 40 km od Lubaczowa. Kolejne dwa dni przeznaczone są na prywatną rehabilitację prowadzoną w Lubaczowie, czyli razem pięć razy w tygodniu. Zaburza to cały dzień i pracę w domu. Ciężko zorganizować się z tym wszystkim. Obiady w większości jemy na mieście albo kupione gdzieś w restauracji, ponieważ nie mamy czasu ich przygotować.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kard. Dziwisz: czy św. o. Pio miał intuicję ws. wyboru kard. Wojtyły na Stolicę Piotrową?

2018-06-17 09:50

md / Krakow (KAI)

Czyżby Ojciec Pio miał intuicję o tym, co wydarzyło się podczas konklawe w październiku 1978 roku? – zastanawiał się kard. Stanisław Dziwisz podczas Mszy św. dla czcicieli Stygmatyka, odprawionej w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach. Według osobistego sekretarza Jana Pawła II, miałby o tym świadczyć fakt, że słynny kapucyn poprosił współbraci, by zachowali listy wysyłane do niego przez młodego biskupa Karola Wojtyłę.

ANSA FILES/STR/pal/mr /PAP/EPA

W homilii kard. Dziwisz przypomniał związki Jana Pawła II ze św. Ojcem Pio. Przywołał m.in. spowiedź młodego księdza Karola Wojtyły u charyzmatycznego zakonnika w czasie jego studiów rzymskich. Mówił również o korespondencji w sprawie „chorej na chorobę nowotworową osoby”, w której bp Wojtyła prosił o. Pio o modlitwę, a potem, gdy okazało się, że operacja jest niepotrzebna, dziękował włoskiemu kapucynowi.

O. Pio nigdy nie odpowiedział na listy bp. Wojtyły. „Jest natomiast pewne, że Ojciec Pio przekazał listy swoim współbraciom mówiąc, by je zachowali. Czyżby miał intuicję o tym, co wydarzyło się po latach, podczas konklawe w październiku 1978 roku?” – zastanawiał się kard. Dziwisz, dodając, że sam Jan Paweł II nigdy nie potwierdził, by Ojciec Pio wypowiedział się wprost o jego wyborze na Stolicę św. Piotra w Rzymie.

Wieloletni sekretarz Jana Pawła II wspominał również, że Ojciec Święty bardzo interesował się procesem beatyfikacyjnym i kanonizacyjnym Ojca Pio i zdawał sobie sprawę z wielkiego pragnienia wielu ludzi na całym świecie, by Ojciec Pio został wyniesiony do chwały ołtarzy.

Hierarcha nawiązał ponadto do 100. rocznicy otrzymania stygmatów przez św. Ojca Pio, które nazwał „dramatycznym przełomem w jego życiu”. „Jak wiemy, stało się ono źródłem wielkiego cierpienia Ojca Pio, zarówno fizycznego, jak i duchowego. Ale stało się także źródłem jego niezwykłego apostolstwa oraz oddziaływania na wspólnotę Kościoła, i to oddziaływanie nadal trwa i zatacza coraz szerszy krąg” – podkreślił.

Źródłem cierpień zakonnika były jednak, zdaniem kaznodziei, nie tylko stygmaty, ale również podejrzenia i niezrozumienie ze strony niektórych ludzi Kościoła. Jak podkreślał, Ojciec Pio całą swoją ufność złożył w Bogu, inaczej, po ludzku sądząc, nie udźwignąłby takiego doświadczenia. „Wiemy, jaki lęk budziły w nim stygmaty, których do końca nie mógł ukryć. Przeżywał je w duchu wielkiego upokorzenia. Ale ufność i nadzieja złożona w Bogu nie pozwoliły się mu zamknąć w sobie. Stawał się człowiekiem i kapłanem dla innych” – wspominał.

„Święty i pokorny kapucyn z Pietrelciny uczy nas, jak powinniśmy utożsamiać się z Chrystusem i żyć dla Chrystusa” – wskazał kard. Dziwisz.

Ogólnopolskie czuwanie czcicieli św. Ojca Pio odbyło się po raz 16. W Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach jako jeden z elementów obchodów Jubileuszowe Roku św. Ojca Pio, związanego z 50. rocznicą jego śmierci oraz 100. rocznicą otrzymania przez niego stygmatów.

W 1918 r. na dłoniach, nogach i piersi Ojca Pio pojawiały się otwarte rany – stygmaty, które pozostały na jego ciele do końca życia. Wkrótce potem do o. Pio i jego klasztoru w San Giovanni Rotondo zaczęły przybywać rzesze pielgrzymów, licznie uczestnicząc w odprawianych przez niego Mszach św. Zakonnik zasłynął jako spowiednik, a jego proroczy dar przyniósł mu jeszcze większą sławę. Jednak władze kościelne zdystansowały się od osoby stygmatyka.

W latach 1922-1934 na mocy decyzji Świętego Oficjum (obecnie Kongregacji Nauki Wiary) otrzymał on zakaz publicznego sprawowania Eucharystii. Na prośbę władz kościelnych stygmaty o. Pio były poddawane kilkakrotnie badaniom medycznym. W 1964 r. kard. Ottaviani, ówczesny zwierzchnik Świętego Oficjum ogłosił, że papież Paweł VI zdecydował, aby „Ojciec Pio pełnił swą służbę, ciesząc się wolnością”. O. Pio zmarł 23 września 1968 roku w opinii świętości.

Wielkim czcicielem Stygmatyka był Jana Paweł II. Ks. Karol Wojtyła osobiście odwiedził go w 1947 r. Ponadto już jako biskup pisał listy do o. Pio prosząc go, by modlił się m. in. o uzdrowienie Wandy Półtawskiej. Papież Polak ogłosił o. Pio w 1999 r. błogosławionym (31 lat po śmierci), a trzy lata później (w 2002 r.) – świętym.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Włochy: święto motocyklistów z inicjatywy misyjnego biskupa

2018-06-18 21:08

vaticannews.va / Isola del Gran Sasso d’Italia (KAI)

Setki motocyklistów zebrały się wczoraj w Isola del Gran Sasso d’Italia w centralnych Włoszech. Inicjatorem spotkania był bp Giulio Mencuccini. W programie spotkania przewidziano wspólne zwiedzanie, Mszę św. oraz nabożeństwo z upamiętnieniem zmarłych motocyklistów i błogosławieństwem dla żyjących.

Julia A. Lewandowska

72-letni bp Mencuccini, pomysłodawca przedsięwzięcia, motocyklami interesował się od dziecka. Na Borneo w Indonezji, gdzie posługuje, każdy z jego księży ma motocykl, nie tyle z pasji, co z konieczności. Na Borneo nie ma dróg, tego typu maszyna jest więc koniecznością w pracy duszpasterskiej, aby być blisko ludzi – mówi hierarcha.

O genezie święta i jego owocach powiedział nam sam biskup motocyklista: "Inicjatywa święta motocyklistów rozpoczęła się 2 lata temu, dla przyciągnięcia uwagi, ponieważ dziś na motocyklistów wiele osób nie patrzy przychylnie. Dlatego rozpocząłem to święto, którego elementem jest nie tylko wymiar duchowy, ale powiedzielibyśmy, wymiar solidarności – mówi bp Mencuccini. – Także motocykliści mają serce i uczucia. Podczas Mszy solidarności zbieramy fundusze, na projekt, który będzie realizowany w mojej diecezji, w Sanggau. W tym roku przedstawiłem raport z tego, co udało nam się zrobić dzięki funduszom ze spotkania sprzed dwóch lat. Utworzyliśmy internat dla dziewcząt w Nanga Taman, w Sanggau. Mieszkają tam 44 dziewczęta, które dzięki temu mogą uczęszczać do szkoły średniej".

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem