Reklama

Nowy Testament

Rekonstruktorzy w Muzeum Rolnictwa

2017-07-26 10:52

Agnieszka Bolewska-Iwaniuk
Edycja podlaska 31/2017, str. 7

Agnieszka Bolewska-Iwaniuk

Zajazd Wysokomazowiecki. Ojczyzna wzywa! po raz 9. zagościł w Muzeum Rolnictwa w Ciechanowcu 16 lipca. Wydarzenie to przygotowano w 210. rocznicę utworzenia Księstwa Warszawskiego, co było przełomowym momentem w zarówno w dziejach Polski, jak i Podlasia

W 1807 r. na mocy traktatu zawartego w Tylży ustanowiono granicę między Księstwem Warszawskim a Cesarstwem Rosyjskim. Linia demarkacyjna przecięła tereny wchodzące w skład dzisiejszego powiatu wysokomazowieckiego na blisko 100 lat, zaś konsekwencje tego wydarzenia są dostrzegalne do dnia dzisiejszego. Przykładem zaszłych wówczas zmian granicy państwowej są losy Ciechanowca. Nowa granica przebiegała wzdłuż rzeki Nurzec, dzieląc miasto na dwie części. Lewobrzeżny Ciechanowiec znalazł się w granicach Imperium Romanowów, natomiast prawobrzeżna część miasta weszła w skład Księstwa Warszawskiego. Do dnia dzisiejszego wielu starszych mieszkańców używa określenia „polska” i „ruska” strona dla odróżnienia części miejscowości leżących po obu stronach rzeki.

W programie znalazły się: pokazy musztry, pokazy kar wymierzanych żołnierzem z epoki napoleońskiej, prezentacje pracy lekarza na polu bitwy, pojedynki na pistolety i broń białą, prezentacje uzbrojenia, wyposażenia i umundurowania. Zwiedzający mogli zaglądać do obozowiska żołnierzy, z bliska przyglądać się ich broni i mundurom. Dzieci i młodzi próbowali swoich sił w konkursie fechtunku. Wyłoniony w ten sposób mistrz szermierki został nagrodzony bogato zdobioną szablą, którą wręczał starosta wysokomazowiecki Bogdan Zieliński. – Cieszę się, że możemy w ten sposób pokazywać historię, uczyć jej, a przy okazji miło spędzać czas – powiedziała dyrektor Muzeum Rolnictwa Dorota Łapiak.

Spotkanie z historią rozpoczęła Msza św. w kościele pw. Trójcy Przenajświętszej w Ciechanowcu, po której wojska przemaszerowały ulicami miasta do muzeum, gdzie odbyła się dalsza część rekonstrukcji. Kulminacyjnym punktem była rekonstrukcja bitwy „Porwanie ekonoma z dóbr Michała hr. Starzeńskiego”. Za podstawę scenariusza widowiska, podczas którego porwano ekonoma, posłużyły luźno zinterpretowane wydarzenia, które rozegrały się przed ponad dwustu laty w majątku hrabiów Starzeńskich. W bitwie w muzeum w rolę wojsk Księstwa Warszawskiego, armię Napoleona i wojska rosyjskie wcielili się rekonstruktorzy: Ostrołęckie Stowarzyszenie Historyczne „Czwartacy”, Projekt Historyczny Garnizon Gdańsk, Regiment Piechoty z Borysowa nad Berezyną, 50. Bateryjna Rota Artylerii i Stowarzyszenie Strzelców Kurpiowskich z Duglasów. Tło historyczne uzupełniali pracownicy muzeum i wolontariusze w strojach z epoki.

Reklama

– Ciechanowiec i okolice to tereny, gdzie królowała szlachta polska, a więc te tradycje szlacheckie chcemy przypominać i prezentować – mówiła Dorota Łapiak. – Te tradycje były różne i szlachta była różna ze wszystkimi swoimi przywarami, ale też ze swoim wielkim charakterem i honorem. Chcemy przypominać ważne wydarzenia historyczne, zwracając uwagę na wątki lokalne. Nasze muzeum mieści się w dawnej rezydencji hrabiów Starzeńskich i dziś sięgamy po odnalezioną historię hrabiego Michała Hieronima Starzeńskiego, który był szlachcicem, a przede wszystkim wielkim patriotą zaangażowanym w sprawy polskie. Jest to uwieńczenie naszych badań historycznych. Ogromne znaczenie ma charakter edukacyjny spotkania.

Na koniec plenerowego spotkania z historią sztukę „Damy i huzary” zaprezentował Teatr Parabuch.

Zajazd Wysokomazowiecki współorganizowały: Muzeum Rolnictwa im. ks. Krzysztofa Kluka w Ciechanowcu, Towarzystwo Naukowe Societas Scientiarum Klukoviana et Jablonovianae oraz Zarząd Powiatu Wysokomazowieckiego. Impreza wróciła do muzeum po kilkuletniej przerwie.

Tagi:
wydarzenie

Miechowskie Nieszpory z ks. Leonem Postawką

2018-03-07 11:21

Agnieszka Dziarmaga
Edycja kielecka 10/2018, str. I

Miechów był miejscem jednej z najkrwawszych bitew powstania styczniowego. Militarna klęska paradoksalnie umocniła determinację patriotów, co kolejne pokolenia doprowadziło do wymarzonej wolności w 1918 roku. W tym duchu w Miechowie została przypomniana i zaprezentowana postać ks. Leona Postawki, uczestnika bitwy miechowskiej, działacza narodowego, pamiętnikarza, dyrektora Polskiej Misji Katolickiej w Paryżu, kapłana o ogromnym doświadczeniu i bogatym życiorysie

TD
Nieszpory z ks. Leonem Postawką

Na wydarzenie pn. „Nieszpory z ks. Leonem Postawką” 16 lutego 2018 r. zaprosili wspólnie: Towarzystwo Przyjaciół Archiwum Diecezjalnego im. Wincentego Kadłubka w Kielcach oraz Towarzystwo Przyjaciół Sztuki w Miechowie. Spotkanie miało miejsce w BWA „U Jaksy”, a poprowadziła je dyrektor instytucji Krystyna Olchawa. Wyjątkową, iście patriotyczną atmosferę nadał „Nieszporom” koncert chopinowski w wykonaniu młodego wirtuoza (był to Paweł Sopel, pianista, student Akademii Muzycznej w Krakowie) i obrazy królujące w każdym zakątku tej „świątyni sztuki”.

Dobrane i odczytane przez mieszkańców Miechowa i Kielc fragmenty „Pamiętników” ks. Postawki przeniosły słuchaczy na ulice palonego i mordowanego przez Rosjan Miechowa; uzupełnione prezentacją rycin i fotografii miechowskich miejsc pamięci dały poczucie ciągłości z powstańcami, jakby to wszystko działo się wczoraj.

– „Pamiętniki” ks. Postawki są osadzone w realiach drogi ku niepodległości. Ks. Postawka pochodził z rodziny powstańców listopadowych, Piłsudski był synem powstańca styczniowego. Ci, z powstania listopadowego i styczniowego, ci, którym się z pozoru nie udało, ponieśli pamięć tym, którym się udało – mówił ks. dr Andrzej Kwaśniewski, prezes Towarzystwa Przyjaciół AD w Kielcach.

Postać ks. Leona Postawki przypomniał historyk z Sobkowa, Stanisław Osowski, członek Towarzystwa Przyjaciół AD w Kielcach.

Ks. Ludwik Leon Postawka (1839 – 1923) znaczną część swojego życia związał z diecezją kielecką. Urodził się w Jędrzejowie w rodzinie powstańca listopadowego, ziemianina, miniaturzysty, pochodzącego z czeskiej rodziny Postawków, która przybyła do Polski w XVIII wieku. (Ze skoligaconej rodziny Postawków Lówen Stern pochodził płk Ludwik Postawka, ożeniony z córką napoleońskiego generała Kellermanna – dziadek ks. Leona Postawki, który wraz ze swoimi 3 synami brał udział w powstaniu listopadowym. Najmłodszy z nich, Stanisław Postawka, był ojcem ks. Leona Postawki. Bracia ks. Leona, Tadeusz i Stanisław brali udział w powstaniu styczniowym).

Matką ks. Leona była Emilia z Dunin Wąsowiczów, wdowa po Kajetanie Sołtyku. Nauki przyszły kapłan pobierał w domu rodzinnym, następnie w Pińczowie, a potem w kieleckim Seminarium (1856-61). Święcenia kapłańskie otrzymał w 1861 r. w Warszawie, a już od sierpnia 1862 r. pracował jako wikariusz w Miechowie.

W lutym 1883 r. podczas pogromu w Miechowie został aresztowany, przed rozstrzelaniem uratował go polski oficer w armii rosyjskiej.

Tak wspomina ten czas w „Pamiętnikach”: „Jędrek garbaty, który obsługiwał obu wikariuszów (…) odznaczał się niezwykłą siłą. Zauważyłem to z okna mojego mieszkania: spostrzegłszy, jak dobijano rannych powstańców naszych, ubranych w śliczne mundury, dopiero co pełnych życia i nadziei młodzieńców, a obecnie tonących w krwi własnej, odważnie rzucił się on na pierwszego spotkanego żołnierza, wyrwał mu karabin z ręki i trupem położył na miejscu. Widząc to, towarzysze zabitego rzucili się na biednego garbuska i zatopili w jego ciele kilkanaście bagnetów. Padł krwią zbroczony, a ja dałem mu z okna ostatnią absolucję (…)”.

„Dziwne zrządzenie Opatrzności, że z rzezi miechowskiej garstka mieszkańców, a w ich liczbie i ja wyszliśmy cało. Zawdzięczamy to w znacznej mierze rosyjskim oficerom, którzy nocą z 17 na 18 lutego trzymali straż z rewolwerami w ręku przy zabarykadowanych drzwiach plebanii, gdzie ukryli przed żołnierzami własne swe rodziny (…)”.

Ks. Postawka przez Kielce i Kraków wyjechał do Rzymu, gdzie podczas audiencji u Piusa IX raportował wydarzenia miechowskie. Z tamtego okresu datuje się przyjaźń ks. Postawki z C.K. Norwidem, czy trwająca do końca życia współpraca ze Zmartwychwstańcami. W Wiecznym Mieście uzyskał stopień doktora teologii i licencjat prawa kanonicznego. Gdy nie otrzymał pozwolenia na powrót do kraju, wyjechał do Paryża, a tam współpracował z Polską Misją Katolicką we Francji, wieloma tamtejszymi parafiami, był członkiem Towarzystwa Literackiego i wszędzie starał się upowszechniać wiedzę o trudnej sytuacji Polski. Został kapelanem wojskowym podczas wojny polsko-francuskiej, ratując na polu bitew wielu ludzi, a po klęsce Francji obsługiwał parafie opuszczone przez księży. W czasie Komuny Paryskiej, z narażeniem życia bronił kościołów przed rabunkiem. Od 1881 r. przez 22 lata pracował w parafii św. Wawrzyńca. Choć trzykrotnie powracał do ojczyzny, nie uzyskał zgody na pobyt stały.

W 1908 r. zachęcony przez przyjaciół wydał „Pamiętniki” obejmujące okres 1863 – 1908, poprzedzone wspomnieniami z lat dziecinnych, dotyczące także pobytu w Paryżu, różnych wydarzeń związanych z dziejami Francji oraz spraw dotyczących życia Polonii.

Ks. Postawka utrzymywał kontakty z H. Sienkiewiczem, I.J. Paderewskim, Zmartwychwstańcami w Rzymie i Krakowie. Prowadził dużą korespondencję z Polakami na wszystkich kontynentach.

W 1912 r. Polonia francuska i belgijska urządziła mu jubileusz 50-lecia kapłaństwa.

W czasie I wojny światowej był honorowym kapelanem armii polskiej we Francji. Pod koniec życia utracił wzrok i siły. Zmarł 29 stycznia 1923 r. i został pochowany na cmentarzu polskim w Montmorency k. Paryża, gdzie rodacy wystawili mu grobowiec.

155. rocznica powstania styczniowego to dobra okazja, aby przypominać tak zacne, mało dzisiaj znane i rozpoznawalne postaci, którą to misję wzięło na siebie m.in. Towarzystwo Przyjaciół Archiwum Diecezjalnego w Kielcach i skutecznie z tego zadania się wywiązuje.

(biogram – na podst. informacji własnych i Polskiego Słownika Biograficznego)

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Dziewczynka, która oddała się Bogu

2014-07-16 09:03

Marek P. Tomaszewski
Niedziela Ogólnopolska 29/2014, str. 18-19

ARCHIWUM AUTORA
María del Carmen z rodzicami

Był to poranek, dnia 6 kwietnia 1939 r. W hiszpańskim mieście San Sebastian dziewczynka o imieniu María del Carmen wraz ze swoją babcią i bratem zmierzała właśnie na nabożeństwo Wielkiego Czwartku do parafii Dobrego Pasterza. Rekolekcje wielkopostne, które dopiero co odprawiła w szkole, przygotowały ją do przeżycia obchodów Triduum Paschalnego w sposób szczególny. W jej sercu pulsowała miłość do Jezusa, który oddał swe życie dla naszego zbawienia, i czuła silne pragnienie odpowiedzenia na Jego miłość oddaniem samej siebie aż po całkowite poświęcenie swego życia.

W ten Wielki Czwartek dziewczynka szła bardzo zamyślona. Był to przecież dzień, w którym Pan Jezus, ustanawiając Eucharystię, oddał się nam całkowicie i nieodwołalnie. Zupełnie niespodziewanie, przed wejściem do kościoła, María del Carmen zapytała: „Babciu, mogę oddać się Bogu?”. Babcia odpowiedziała: „Tak, oddaj się”, po czym zapytała dziewczynkę i jej brata – Julia, czy chcą się wyspowiadać. Julio skorzystał z tej propozycji, a María del Carmen nie potrzebowała spowiedzi w tym momencie. W krótkim czasie w trójkę zbliżyli się do ołtarza, by uklęknąć i przyjąć Komunię św.

Następnie wrócili do ławki. Dziewczynka była tak niezwykle skupiona i uduchowiona, że jej babci wydawało się, iż niosą ją aniołowie. Już na miejscu włożyła głowę pomiędzy ręce i dłuższą chwilę klęczała, czyniąc dziękczynienie. Babcia pomyślała wtedy: „Ta dziewczynka mogłaby być drugą Małą Świętą Teresą”. Gdy wychodzili z kościoła, radosny wygląd małej zdradzał coś nadnaturalnego, jednak babcia nie odważyła się o nic zapytać, gdyż dziewczynka była tak bardzo zamknięta w sobie. María del Carmen natomiast spytała: „Babciu, co to znaczy oddać się?”. Babcia wytłumaczyła: „Oddać się to znaczy całkowicie powierzyć swoje życie Bogu i być całą Jego”. Później dziewczynka już nigdy z nikim nie rozmawiała o oddaniu się.

Tego samego dnia, po akcie nadzwyczajnej pobożności dziecka, nastąpił inny zaskakujący czyn, który zdawał się nie być zgodny z tą żarliwością. Dziewczynka radośnie i z prostotą powiedziała: „Babciu, kupmy ciastka dla wszystkich”. Właśnie przechodzili obok cukierni. Babcia pomyślała: „Ach, to tylko małe dziecko, nie jest aniołem ani świętą Teresą”.

Wkrótce María del Carmen zachorowała, bardzo cierpiała i niedługo potem zmarła z uśmiechem na ustach. Po śmierci dziewczynki wyjęto jej „rzeczy sumienia”, które miała schowane w swojej szkolnej torbie. Po złamaniu wielu laków, którymi zapieczętowała sprawy najbardziej prywatne, w dzienniczku – niemalże czystym – znaleziono tę jedną, wyjątkową stronę... Tam był jej najskrytszy sekret: „Oddałam się w parafii Dobrego Pasterza, 6 kwietnia 1939”. W hiszpańskim oryginale: „Me entregué”; w rzeczywistości napisała „Me entrege”, z dziecięcym błędem ortograficznym. Jest to świadectwo jedyne, jednakże o niezwykłym znaczeniu, w świetle którego należy odczytać całą tajemnicę pięknego i krótkiego życia Maríi del Carmen González-Valerio y Sáenz de Heredia, nazywanej w rodzinie zdrobniałym imieniem Mari Carmen.

Przed narodzinami...

Tak jak życie każdego człowieka, również życie Maríi del Carmen rozpoczęło się w momencie poczęcia. U tej dziewczynki jest to jednak widoczne w sposób szczególniejszy. Jej mama bowiem, będąc w stanie błogosławionym, od początku miała przeczucie, że jej poczęte dziecko jest dziewczynką. 16 lipca 1929 r., czyli osiem miesięcy przed narodzinami dziecka, u stóp ołtarza Matki Bożej z Góry Karmel w Palavea prosiła najlepszą z Matek, by opiekowała się jej maleńką dziewczynką zarówno teraz, przed narodzeniem, jak i podczas całego jej dalszego życia na ziemi. Zawierzając ją Królowej Nieba, błagała, by Ona udzieliła jej córeczce nie skarbów tego świata, lecz bogactw niebiańskich, nie powodzenia w tym życiu, talentów czy urody, lecz przede wszystkim łaski doskonałej czystości, by nigdy grzechem nie zabrudziła niewinności chrzcielnej.

Pełna Ducha Świętego

María del Carmen urodziła się 14 marca 1930 r. w Madrycie (Hiszpania), jako druga z pięciorga rodzeństwa. Z powodu zagrożenia utraty życia została ochrzczona kilka godzin po narodzinach. Otrzymała imiona María del Carmen del Sagrado Corazón de Jesús Sofía Matilde (Maria z Góry Karmel od Najświętszego Serca Jezusa Zofia Matylda). Poprzez chrzest Pan Jezus sam oddał się jej, pragnąc być dla niej i z nią. Udzielił jej po raz pierwszy Ducha Świętego, obdarzając tym samym bogactwem Jego darów –

choć na razie tylko w stopniu początkowym. Pełnię swych darów Duch Święty wylał na dziewczynkę dopiero w sakramencie bierzmowania, który przyjęła w wieku dwóch lat, dnia 16 kwietnia 1932 r. W sakramencie tym otrzymała łaskę Pięćdziesiątnicy – pełnię Ducha Świętego. Mógł więc po kilku latach pewien kapłan, po wyspowiadaniu wszystkich uczennic podczas rekolekcji szkolnych, powiedzieć o Maríi del Carmen: „Ta dziewczynka jest pełna Ducha Świętego”. W zdaniu tym zawarł uznanie nie tyle dla samej dziewczynki, ile dla cudownych dzieł zdziałanych przez Ducha Świętego w jej życiu.

Heroizm czystości

Wydaje się, zapewne słusznie, że te cudowne dzieła zdziałane przez Ducha Świętego w życiu Maríi del Carmen są pokłosiem modlitw jej mamy, która przed narodzeniem zawierzała ją Maryi. Wśród najszlachetniejszych cech, które wyróżniały dziewczynkę, było umiłowanie przez nią cnoty czystości i skromności w ubiorze. Warto tu zaznaczyć, że mama nie zawsze zgadzała się ze swoją córeczką, jeśli chodziło o skromność ubiorów. Po powrocie z jednej z podróży podarowała jej strój plażowy, który wydawał się wystarczająco skromny dla pięciolatki. Składał się z bluzki bez rękawów i luźnych, długich do kostek spodni. Mama ubrała córkę w ten strój i postawiła ją przed lustrem, mówiąc: „Widzisz, Marío Carmen, jesteś przepiękna!”. Ona jednak, patrząc na siebie, powiedziała: „Może, ale ja tak nie pójdę na plażę”. Zdziwiona mama spytała: „Dlaczego nie? W tym jest ci dobrze!”. Dziewczynka odparła stanowczo: „Mamusiu, spodnie są tylko dla chłopców, a dziewczynki nie powinny się w nie ubierać”. Trzeba było do spodni dodać spódniczkę zakrywającą kolana i kamizelkę z długimi rękawami. Nieważne było to, że tak ubrana nie będzie mogła bawić się na plaży. Ona, mała dziewczynka, chciała zachować skromność tam, gdzie wielu ją traci. Nawet na plażę poszła wtedy wbrew swej woli i nie przestawała popłakiwać. Cierpienie sprawiał jej widok półnagich ludzi. Dlatego babcia zdecydowała, że więcej nie pójdzie z nią nad wodę. Gdy rodzeństwo bawiło się na plaży, ona zostawała sama w domu i oglądała obrazki ze świętymi.

Miłujcie się wzajemnie!

Całe życie Maríi del Carmen można streścić tymi właśnie słowami, wypowiedzianymi przez nią tuż przed śmiercią do swoich bliskich: „!Amaos los unos a los otros!” – „Miłujcie się wzajemnie!”. Ostatnie niecałe trzy miesiące jej życia stały się szczególną pieśnią miłości – miłości zwłaszcza nieprzyjaciół. Miłość była bowiem drugą niezwykle ważną cechą charakteryzującą jej życie. Praktykowała ją nie tylko w stosunku do najbliższych, lecz także do obcych, a przede wszystkim oddając siebie samą w całkowitym darze Bogu za ocalenie tych, którzy zabili jej ojca podczas trwającej wówczas hiszpańskiej wojny domowej. Modliła się zwłaszcza za nawrócenie prezydenta Republiki – masona Manuela Azany, którego utożsamiała ze źródłem wszelkiego zła we współczesnej jej Hiszpanii. Wyprosiła mu powrót do wiary, jako że nawrócił się na łożu śmierci.

Jak to już było wspomniane, Pan Bóg przyjął ofiarę z jej życia w Wielki Czwartek 6 kwietnia 1939 r. W ogromnych cierpieniach, spowodowanych okrutną, śmiertelną chorobą, wykazywała wielką cierpliwość i wspaniałomyślność. Zmarła 17 lipca 1939 r., po kilku miesiącach największych cierpień. Miała 9 lat i już prowadziła wielkie życie nadprzyrodzone.

Ku chwale ołtarzy

Jej proces beatyfikacyjny rozpoczął się w Madrycie 11 lipca 1961 r. Ojciec Święty Jan Paweł II w dniu 12 stycznia 1996 r. ogłosił Maríę del Carmen czcigodną służebnicą Bożą, aprobując kanonicznie heroiczność jej cnót. Teraz, by mogła zostać beatyfikowana, konieczny jest tylko ewidentny cud wyproszony za jej wstawiennictwem.

Za przyczyną służebnicy Bożej Maríi del Carmen González-Valerio y Sáenz de Heredia prośmy, aby dzieci wzrastające w naszych polskich rodzinach znajdowały dogodne warunki do postępowania w czystości, wierze i miłości aż do chrześcijańskiego heroizmu.

Kontakt z Biurem Postulacji Służebnicy Bożej Maríi del Carmen: Asociación de Amigos de la Causa de Beatificación de Maríi Carmen González-Valerio, Calle Sagasta 28-2 28004 Madrid, Hiszpania

Strona internetowa: http://www.maricarmengv.info

Modlitwa za wstawiennictwem sł. B. Maríi del Carmen (do prywatnego odmawiania):

Jezu, który powiedziałeś: „Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie”, który jesteś „Kwiatem polnym i Lilią dolin”, który zechciałeś natchnąć duszę Maríi del Carmen cnotą niewinności i pragnieniem pójścia do Nieba przed zabrudzeniem się grzechem; przez tę heroiczną miłość, z jaką pośród największych cierpień podtrzymała ofiarę ze swego życia, prosimy Cię, byś przez jej wstawiennictwo wzbudził w domach chrześcijańskich legion czystych dusz idących jej śladami i jeśli jest Twoją wolą uczcić ją na ziemi, udziel nam łask, o które Cię prosimy przez jej wstawiennictwo. Amen.

Czytelnikom polecamy wydaną w Bibliotece “Niedzieli”: książkę Marka Pawła Tomaszewskiego “Mari Carmen. W drodze ku chwale ołtarzy”

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kraków: Piknik Rodzinny przed Oknem Papieskim

2018-07-17 12:19

Wydział Duszpasterstwa Rodzin archidiecezji krakowskiej

    Wydział Duszpasterstwa Rodzin archidiecezji krakowskiej zaprasza 25 lipca w godz. 17.00 – 20.00 na Piknik Rodzinny, organizowany w 50. rocznicę ogłoszenia encykliki "Humanae vitae" bł. Pawła VI.

Materiały promocyjne Wydziału Duszpasterstwa Rodzin archidiecezji krakowskiej

    Spotkanie będzie okazją do wspólnej zabawy dla starszych i młodszych, rodziców i dzieci, dziadków i wnuków. Imprezę poprowadzi profesjonalny wodzirej, wystąpi również zespół dziecięcy. W ramach atrakcji przygotowano dmuchany zamek, występy klauna, bańki mydlane i skręcanie balonów. W konkursie dla rodzin do wygrania będą cenne nagrody.

    Organizatorzy proszą o wcześniejszą rejestrację udziału w wydarzeniu. Jest ona bezpłatna i umożliwia udział w rodzinnym konkursie. Podczas rejestracji wymagane jest założenie konta na portalu Evenea (nie pociąga to za sobą żadnych zobowiązań) lub zalogowanie się na stronę przez konto na portalu społecznościowym:

    https://evenea.pl/panel/moje-wydarzenia/podglad/?ID=199382

    Zapraszamy!

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem