Reklama

BETEL - Zakupy z sercem - Deribie Mekanene

I co, znowu cię przenoszą?

2017-07-26 10:53

Ks. Adrian Put
Edycja zielonogórsko-gorzowska 31/2017, str. 6

Archiwum autora
Ks. Jakub Włodarczak już w Rzymie

Z ks. Jakubem Włodarczakiem – studentem Instytutu Liturgiki Pastoralnej w Padwie – rozmawia ks. Adrian Put

KS. ADRIAN PUT: – W okresie wakacyjnym w wielu parafiach naszej diecezji dokonały się lub dokonają w najbliższym czasie zmiany wśród księży posługujących jako proboszczowie lub wikariusze. Zmienią oni dotychczasowe miejsca pracy i udadzą się do miejsc wskazanych przez Księdza Biskupa. W Księdza przypadku wygląda to troszkę inaczej. Gdzie dotychczas Ksiądz pracował od czasu swoich święceń oraz gdzie otrzymał Ksiądz skierowanie?

KS. JAKUB WŁODARCZAK: – Po święceniach kapłańskich, jako neoprezbiter, zostałem skierowany do pracy duszpasterskiej w parafii nadgranicznej pw. św. Barbary w Łęknicy. Po roku zaś skierowano mnie do pracy duszpasterskiej w o wiele większej parafii – pw. św. Mikołaja w Głogowie. Decyzją Księdza Biskupa moja posługa w Głogowie po roku dobiegła końca. Tym samym zostałem skierowany na studia specjalistyczne z zakresu liturgiki do Padwy we Włoszech.

– Jak wyglądało pożegnanie z dotychczasową parafią i parafianami?

– W porównaniu do pożegnania pierwszej parafii różnica podstawowa to czas. Kiedy księża dowiadują się o zmianie dotychczasowej placówki duszpasterskiej, a ma to miejsce zazwyczaj w tygodniu poprzedzającym zakończenie roku szkolnego, pozostaje im jeszcze około dwa miesiące, aby się pożegnać. W moim przypadku był to ponad tydzień, co nie oznacza, że o planach Księdza Biskupa dowiedziałem się tydzień przed wyjazdem. Pożegnanie zatem to czas intensywny – przynajmniej dla mnie. I wcale nie ze względu na pakowanie. W pewnym momencie brakuje czasu już nawet na pakowanie... Napięty kalendarz świadczy o wielkim sercu parafian i tych wszystkich, których Pan Bóg pozwolił mi spotkać i doświadczyć podczas posługi w parafii. Główne pożegnanie oczywiście miało miejsce podczas Mszy św. Była to Msza św. dziecięca, ponieważ przez cały ten rok byłem odpowiedzialny za dzieci w parafii. Po za tym wypłynęło wówczas wiele pięknych i ciepłych słów, deklaracji modlitwy i życzeń w moim kierunku, za co bardzo dziękuję.

– Aby rozpocząć studia we Włoszech, należy być dobrze przygotowanym językowo. Jak wygląda to w Księdza przypadku?

– Naukę języka rozpocząłem już w listopadzie 2016 r. Niemniej jednak główne przygotowania językowe będą trwały już we Włoszech. Pierwszy etap w Rzymie, a następny na północy Włoch, w Bibione.

– Okres w Rzymie to nie tylko ćwiczenia i nauka języka. Jak wygląda dzień poza zajęciami językowymi?

– Tak, to prawda. Jest to czas intensywny nie tylko ze względu na naukę języka, ale także ze względu na zajęcia związane z posługą w Zgromadzeniu Sióstr Opatrzności Bożej oraz Sióstr Papieskiego Instytutu Maestro Pie Filippini w Rzymie na Monte Mario. Wstaję codziennie o godz. 5.30. O godz. 7.00 odprawiam pierwszą Eucharystię. Zaraz po niej drugą, w drugim domu zakonnym, potem szybkie śniadanie i już o godz. 8.15 wyjeżdżam autobusem na zajęcia do szkoły językowej. Po nich wracam do domu ok. godz. 15.00. Do kolacji czas poświęcam na naukę własną. O godz. 19.00 wspólnie z siostrami jemy kolację, a po niej następują zajęcia fonetyczne. Razem z siostrami uczę się czytać i dobrze akcentować teksty liturgii włoskiej. W weekendy mam więcej czasu dla siebie, więc wykorzystuję okazję do zwiedzania okolic Rzymu.

– Gdzie będzie Ksiądz mieszkał w okresie studiów w Padwie? Jak będą wyglądały w Księdza przypadku sprawy dnia codziennego: miejsce do pracy i na odpoczynek?

– Podczas studiów we Włoszech będę mieszkał przy parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Bibione nad Morzem Adriatyckim. Tam też mam swój pokój i miejsce do pracy. Poza tym od poniedziałku do środy wyjeżdżam do Padwy na uczelnie. W czasie wykładów mieszkam w Padwie przy uczelni u Ojców Benedyktynów. Zaś po cyklu zajęć pociągiem wracam do parafii.

– Jak najbliżsi przyjęli decyzję o wyjeździe Księdza za granicę? Nauka potrwa kilka lat, a przez ten czas możliwość widywania najbliższych będzie zapewne ograniczona?

– Myślę, że bardzo pozytywnie. Kiedy po rozmowie z Księdzem Biskupem wszedłem do rodzinnego domu w sutannie, w białej koszuli, w spinkach, od razu wiedzieli, że coś się stało. Powiedziałem wtedy, że wracam z rozmowy z Księdzem Biskupem. Tata odpowiedział: „I co, znowu cię przenoszą?”. Jak najbardziej, rozłąka z rodziną, zwłaszcza z rodzicami, jest trudną sytuacją. Szczególnie dla nich samych. W pewnym stopniu doświadczyli już kilkuletniej rozłąki z synem podczas mojego pobytu w seminarium. Jednak myślę, że modlitwa, duchowa więź i prawda fundamentalna: „Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was” zmieniają myślenie, ratują i łagodzą sytuację wynikającą z dystansu ponad tysiąca kilometrów.

– Tajemnice liturgii zgłębiał już Ksiądz w seminarium. Czy jest jakaś dziedzina kultu Bożego, która szczególnie jest Księdzu bliska?

– To prawda. W seminarium duchownym miałem to szczęście poznać liturgię, doświadczyć jej i odkrywać z różnych perspektyw. Myślę, że zagadnieniem, które towarzyszy mi od lat seminaryjnych, a które szczególnie jest mi bliskie i widzę jego wieki sens w Kościele, jest interpretacja i adaptacja liturgii Kościoła, tak by była ona zrozumiała dla tych, którzy ten kult – liturgię tworzą. Jest to bardzo istotne w naszym życiu wiarą, ponieważ to w liturgii dotykamy żywego i prawdziwego Boga, przez liturgię On się nam udziela. Dziś często brakuje nam tej świadomości.

Tagi:
wywiad

Kandydaci do kapłaństwa odzwierciedlają nasze społeczeństwo

2018-04-20 17:57

Rozmawiał Dawid Gospodarek / Warszawa (KAI)

Kandydaci do kapłaństwa w sensie psychologicznym i socjologicznym odzwierciedlają nasze społeczeństwo i Kościół w Polsce - mówi KAI ks. Wojciech Wójtowicz, przewodniczący Konferencji Rektorów Wyższych Seminariów Duchownych. W wywiadzie mówi m.in. o spadku powołań, profilu kandydatów do kapłaństwa oraz o formacji seminaryjnej. 22 kwietnia, w Niedzielę Dobrego Pasterza, obchodzony będzie Światowy Dzień Modlitw o Powołania.

B.M. Sztajner/Niedziela

Dawid Gospodarek (KAI): Mówi się często o kryzysie powołań. Czy rzeczywiście da się dostrzec niepokojący spadek?

Ks. Wojciech Wójtowicz: Nie używałbym tu słowa „kryzys”, ale właśnie „spadek”. Porównajmy na przykład pielgrzymki seminariów na Jasną Górę. W 1999 roku była pierwsza taka pielgrzymka i uczestniczyło w niej dokładnie dwa razy tyle alumnów, co podczas tegorocznej, która odbyła się w minionym tygodniu. Wtedy w seminariach było prawie 7 tysięcy kleryków, dzisiaj nieco ponad 3 tysiące.

- Dlaczego więc nie mówić o „kryzysie”?

- – Słowo „kryzys” wydaje mi się niezbyt adekwatne, dlatego że poza pewnymi oczywistymi problemami wewnątrzkościelnymi, problemami z religijnością młodzieży, mamy do czynienia również z czynnikiem socjologicznym – ostatnich latach demografia załamała się bardzo mocno. Spadek i doświadczenie braku w niektórych diecezjach czy wspólnotach zakonnych są dość mocno odczuwalne. Przyczyny są jednak wieloaspektowe. W perspektywie ogólnopolskiej „kryzys” wydaje się zbyt dużą kategorią.

- Jacy mężczyźni pukają dziś do seminaryjnych furt?

- – Mężczyźni tacy, jakie jest dzisiejsze społeczeństwo, dzisiejszy świat. Czyli bardzo różni – z nadziejami i pragnieniami takimi, jakie występują w świecie i Kościele. Motywowani ewangelicznie, ale też z bagażem trudności, trosk i problemów charakterystycznych dla współczesnego świata. W sensie psychologicznym i socjologicznym odzwierciedlają oni nasze społeczeństwo i Kościół w Polsce.

- Można wskazać na jakieś cechy wspólne?

- – Gdyby poszukać wspólnego mianownika, można zauważyć, że duża część z kandydatów do kapłaństwa odbywała formację w różnych wspólnotach kościelnych. W większości polskich diecezji to wspólnoty, ruchy czy stowarzyszenia apostolskie są miejscami, w których rodzą się nowe powołania kapłańskie.

- Czy dzisiejsi kandydaci różnią się czymś od tych z poprzednich pokoleń?

- – Osobiście uważam, że są to mężczyźni być może nawet piękniejsi w sferze motywacji niż dawniej. Dzisiaj kandydaci zdają sobie sprawę, że idą do świata, który jest bardzo często wrogo nastawiony do Ewangelii, kontestacyjny. Mimo świadomości, że misja kapłańska, apostolska, którą wybierają, nie jest łatwa - oni przychodzą.

- Wspomniał Ksiądz o trudnościach, z którymi przychodzą kandydaci. Może Ksiądz podać jakieś przykłady?

- – One są często wyniesione po prostu z życia rodzinnego. Znamy kondycję polskiej rodziny, która jest często bardzo poraniona. Jeśli klerycy wychowywali się w rodzinach niepełnych, w rodzinach targanych różnymi trudnymi życiowymi doświadczeniami, niosą to w sobie – w postaci trudnej do określenia własnej tożsamości osobowościowej, w postaci lęków, napięć. W końcu noszą też te wszystkie symptomy typowe dla współczesnego młodego pokolenia, takie jak oddziaływanie mediów, bardzo duża i bardzo aktywna obecność w przestrzeni świata wirtualnego – czasem młodzi potrafią być bardziej w świecie wirtualnym niż realnym.

- Jak naprzeciw tym problemom wychodzą formatorzy seminaryjni?

- – Jeśli chodzi o tego typu kwestie, mamy do czynienia z całą paletą formacyjną. Trzeba pamiętać, że seminarium zawsze oferuje na początku drogi formację ludzką, bo dużo problemów, z którymi młodzi przychodzą, dotyczy właśnie tej ludzkiej sfery. Dlatego oprócz kierownictwa duchownego i pracy z ojcem duchownym, w wielu seminariach, jeśli jest taka potrzeba, zapewniona jest możliwość pracy psychologicznej. Ale coraz częściej seminaria otwierają się na różnego rodzaju formy warsztatowe.

- A jak to jest w seminarium, któremu Ksiądz szefuje?

- – U nas dobrze przyjęły się właśnie takie warsztaty. Na roku propedeutycznym są warsztaty rozwoju osobowościowego, komunikacji interpersonalnej, także warsztaty relacji z kobietami czy budowania własnej tożsamości męskiej. Paleta takich propozycji rozwoju psychopedagogicznego jest naprawdę bardzo duża, w różnych formach występuje także w wielu innych polskich seminariach.
***
Ks. dr Wojciech Wójtowicz – rektor Wyższego Seminarium Duchownego diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej i przewodniczący Konferencji Rektorów Wyższych Seminariów Duchownych.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Alfie Evans został odłączony od aparatury

2018-04-24 12:00

(KAI)/wp.pl

Alfie Evans odłączony od aparatury wciąż żyje

Alfie Evans/Facebook

Minęło 12 godzin od odłączenia aparatury podtrzymującej życie, a Alfie wciąż żyje. Dwulatek cierpi na ciężką chorobę neurologiczną.

"Zezwolono, aby Alfie otrzymał tlen i wodę! Co by się już nie wydarzyło, on już i tak potwierdził że lekarze byli w błędzie. Zobaczcie, jak pięknie wygląda!" - napisała na Facebooku matka Alfiego.

Ojciec Święty za pośrednictwem komunikatora Twitter raz jeszcze zaapelował o ocalenie życia 2. letniego Anglika Alfie Evansa. Chłopiec ma poważne uszkodzenia mózgu. Zdaniem lekarzy żyje tylko dzięki podłączeniu do specjalistycznej aparatury medycznej, a dziś po południu brytyjskie prawo zezwoliło na odłączenie go od tego systemu. Jednocześnie rząd włoski przyznał mu obywatelstwo, co pozwoliło by na przewiezienie go do Włoch i objęcie opieką przez watykańską klinikę pediatryczną Bambin Gesu.

Franciszek napisał: "poruszony modlitwami i ogromną solidarnością okazaną Alfie Evansowi ponawiam mój apel, aby usłyszano cierpienia rodziców i zapewniono im możliwość poszukiwania nowych form leczenia".

Rząd włoski wyraża nadzieję, że fakt nabycia przez dziecko obywatelstwa włoskiego pozwoli na natychmiastowe przewiezienie go do Włoch. O godz. 14.30 czasu włoskiego, kiedy wszystko wydawało się gotowe do odłączenia aparatu oddechowego Alfie, rodzice zdołali uzyskać dalsze opóźnienie, by wyjaśnić aspekt formalny orzeczenia sądowego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Brat ks. Popiełuszki i jego małżonka z medalem od Prezydenta RP

2018-04-24 19:04

Łukasz Krzysztofka

Prezydent Andrzej Duda wręczył w Pałacu Prezydenckim Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie Józefowi i Alfredzie Popiełuszkom, starszemu bratu i bratowej bł. ks. Jerzego Popiełuszki.

Jakub Szymczuk/KPRP

Odznaczeni są małżeństwem od pięćdziesięciu lat. - Dostojni Jubilaci, cieszę się z Waszego święta. To ogromny zaszczyt, że mogę Państwu osobiście wręczyć odznaczenie. Z wielką radością przyjmujemy Państwa w Pałacu Prezydenckim. Życzę Państwu kolejnych pięćdziesięciu lat razem w zdrowiu i spokoju. Życzę, by w rodzinie Państwa układało się wszystko jak najlepiej – mówił po wręczeniu odznaczeń Prezydent Andrzej Duda.

Zobacz zdjęcia: Medal prezydencki dla państwa Popiełuszków

W uroczystości uczestniczyła rodzina i przyjaciele państwa Popiełuszków. Prezydent po wręczeniu odznaczeń żartował, że państwo Popiełuszkowie mają ponad dwa razy większy staż małżeński od niego i żony Agaty.

- Fundamentem naszego małżeństwa jest wiara w Boga oraz wzajemne zrozumienie, miłość, przebaczanie sobie wzajemnie – powiedzieli „Niedzieli” państwo Popiełuszkowie. W swoim życiu przeżyli wiele doświadczeń. - Kogo Bóg miłuje, temu daje krzyże. Pochowaliśmy syna, miał niecałe 18 lat. Ale czujemy, że Bóg się nami opiekuje i pomaga nam w życiu. Przez męki i cierpienia bł. ks. Jerzego otrzymujemy wiele łask od Boga – podkreślali Złoci Jubilaci.

Uroczystość zakończyło wspólne „Sto lat”, zaintonowane przez Pierwszą Damę Agatę Kornhauser-Dudę.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem