Reklama

Przyjaciół kolegiaty coraz więcej

2017-08-16 13:36

Emilia Walczak
Edycja zielonogórsko-gorzowska 34/2017, str. 4-5

Zdjęcia: służenko.com – archiwum parafii
Odbudowa trwa od końca lat 80., pochłonęła blisko 20 mln zł

15 sierpnia tysiące głogowian i mieszkańców okolicznych miejscowości co roku korzysta z zaproszenia do kolegiaty na obchody uroczystości Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, nazywanej także świętem Matki Bożej Zielnej. Gminy dbają o stoiska pełne smacznych potraw i ciast

Swoje plony pokazują działkowcy i pszczelarze. Na stoiskach prezentują się organizacje pozarządowe. Można zjeść zupę kanonicką gotowaną w olbrzymim kotle tuż przed świątynią. Są dmuchane zamki, bryczki oraz pokazy sprzętu wojskowego, policyjnego i strażackiego. To wszystko dzieje się „W cieniu kolegiaty”, bo taką nazwę ma ulubiony odpust głogowian.

Dołączali przyjaciele

Pomysł na imprezę zrodził się wiele lat temu w czasie Pasterki. Zaproszono na nią zespół folklorystyczny Wrzos. – Nadało to temu wydarzeniu charakteru święta ludowego. Skoro 15 sierpnia to czas Matki Bożej Zielnej, stwierdziliśmy, że należy kontynuować tę tradycję przez specjalną oprawę Mszy św. – mówi ks. Rafał Zendran, proboszcz parafii kolegiackiej. Na samej Eucharystii nigdy święto się nie kończyło. W organizację pierwszego wydarzenia w 2006 r. włączyły się zespoły folklorystyczne i reprezentacje gmin. Spontanicznie wokół kolegiaty pojawiły się stanowiska z kulinariami, prezentujące to, co mieszkańcy okolicznych wsi mają najlepsze: rękodzieło, regionalne przysmaki. – To pozwoliło mieszkańcom miasta, którzy nigdy nie uczestniczyli w dożynkach, poczuć atmosferę święta plonów – dodaje Ksiądz Proboszcz. Przyznaje, że odpust wymknął się z pierwotnego pomysłu. Do organizacji wydarzenia dołączali kolejni przyjaciele kolegiaty. Najpierw były to grupy osób niepełnosprawnych z tętniącego życiem Domu Cichych Pracowników Krzyża przy kolegiacie. Potem po kolei pojawili się pszczelarze, filateliści, cukrzycy, działkowicze, grupa Dziadoszan. 15 sierpnia to też Dzień Wojska Polskiego. – Parafia odpowiada za część religijną, władze powiatu organizują stoiska, a zadaniem wojska jest przygotowanie infrastruktury potrzebnej przy tak dużej imprezie – mówi ks. Zendran. – Głogowianie od początku chętnie przychodzą, bo jest to dla nich doświadczenie prawdziwego odpustu, o którym marzy każdy proboszcz. W dawnych czasach odpust był wydarzeniem religijnym, ale jego częścią było wszystko to, co działo się po Mszy św.

Cel: organy

Ks. Rafał przyznaje, że jako wspólnota parafialna nie byliby w stanie takiego odpustu zorganizować samodzielnie. Parafia jest mała – to ok. 2 tys. wiernych. W praktyce 50 rodzin, które włącza się w przygotowanie odpustu. W tej grupie jest Teresa Długosz, szefowa parafialnej Caritas. – Jako parafianie zbieramy setki fantów i je pakujemy. W czasie odpustu sprzedajemy cegiełki. Każda z nich to dar 10 zł na odbudowę kolegiaty. Nagrody, które można wygrać, są symboliczne: miód, lalki, korale. Liczy się każda złotówka – podkreśla p. Teresa. Od początku mieszkańcy są odpowiedzialni za robienie bukietów, które za symboliczną kwotę można w dniu święta Matki Bożej Zielnej kupić. – Na początku robiłyśmy ich ok. 100. Tylko z ziół polnych, tradycyjnych kwiatów, suchych i świeżych. Niektórzy wrzucą złotówkę, inni 5 zł. Wiemy, że są potrzebne potężne środki na odbudowę kolegiaty, ale cieszymy się, że mamy w tym swój mały udział – dodaje parafianka. Czesława Kozłowska jest członkiem nieformalnej grupy kolegiackiej, która od początku wspiera organizację święta. – Cieszy nas każda złotówka. Co roku udawało się nam wspomóc odbudowę. Każda mała cegiełka jest ważnym wkładem. Kolegiata przyciąga ludzi, ma swoich przyjaciół, którzy 15 sierpnia tłumnie zjawiają się pod jej murami. „W cieniu kolegiaty” to prawdziwa feta. Wszystko, co się dzieje dookoła, dzieje się dosłownie w cieniu kolegiaty – dodaje p. Czesława. W tym roku też wyznaczono konkretny cel: organy. Potrzeba 150 tys. zł. Dzięki ofiarności parafian, wiernych odwiedzających świątynię i sponsorów pierwszy raz organy w kolegiacie będzie można usłyszeć w Boże Narodzenie.

Reklama

Sekundują odbudowie

Dla Teresy Długosz, podobnie jak dla wielu głogowian, kolegiata to najważniejsza świątynia w mieście. – Mieszkam w Głogowie 40 lat. Kiedyś to miejsce było co najwyżej dobrze zachowaną ruiną. W oczy rzucał się tylko wystający zza murów krzyż. Teraz siadam na Mszy św. w niedzielę i czuję ducha modlitwy, który jest w tym miejscu od ponad 800 lat. Ludzie modlili się w tym wyjątkowym miejscu przed laty i modlą się nadal – mówi p. Teresa. To miejsce wszystkich mieszkańców miasta, nie tylko parafian. Czesława Kozłowska podkreśla, że jest ono związane z historią Polski. – Jesteśmy wspólnotą, mimo że cześć z nas to mieszkańcy wsi, a cześć miasta. Potężny ciężar wzięli na siebie inicjatorzy odbudowy kolegiaty. My ją wspieramy, jak możemy – dodaje. To, że głogowianie sekundują odbudowie kolegiaty, zauważa Ksiądz Proboszcz. – W dniu jej święta przychodzi tak dużo osób, to potężny kapitał ludzki. Jest on argumentem, że odbudowa kolegiaty nie jest tylko sztuką dla sztuki, ale jest potrzebą. W dniu odpustu można zajrzeć w każdą dziurę, zaznajomić się z postępem odbudowy. Podczas kazania mówię, co zostało zrobione i za jaką kwotę – wyjaśnia ks. Zendran.

Historyczna Msza św.

Całe życie kapłańskie ks. Rafała jest związane z Głogowem. Pamięta, jak kolegiata wyglądała w 1991 r., kiedy rozpoczynał swoją posługę. – To była zupełna ruina, dzisiaj tylko widoczna na zdjęciach historycznych. Klepisko z drzewami w środku i wokół, ze zrujnowaną wieżą – wspomina. Sensowność odbudowy kolegiaty łączyła się z trwającą budową Domu Uzdrowienia Chorych. Pierwsza historyczna Msza św. w kolegiacie odbyła się w 1999 r. Odprawił ją obecny proboszcz parafii pw. św. Mikołaja w Głogowie ks. Stanisław Brasse. Była to Msza św. prymicyjna. Był mieszkańcem ul. Poczdamskiej, należał do parafii, prymicję należało zorganizować na jej terenie. Zostało pytanie – gdzie? Kolegiata nie miała wtedy dachu. – Wymyśliliśmy, że jest przestrzeń, którą można zaadaptować specjalnie na to wydarzenie. Wtedy też odbyła się pierwsza Msza św. w języku polskim w kolegiacie – wspomina Ksiądz Proboszcz. W rocznicę tego wydarzenia przypadł Rok Jubileuszowy. Wtedy padł pomysł, że głogowianie mogliby pierwszy raz wejść do kolegiaty, zobaczyć, jak wygląda. Symboliczne wejście przez jej drzwi, od wielu lat zamknięte, miało miejsce w trakcie procesji Bożego Ciała, która również zakończyła się w kolegiacie. Tego dnia przed świątynią zagrał koncert Grzegorz Turnau.

Opatrzność Boża

Odbudowa świątyni pochłonęła do tej pory znaczne sumy. Od końca lat 80., kiedy inicjatywę jej odbudowy podjął ks. Ryszard Dobrołowicz, ówczesny proboszcz parafii pw. Królowej Polski, szacuje się, że dotąd wydano ok. 20 mln zł. W międzyczasie w pomoc włączyło się wiele instytucji, które mają odpowiednie środki finansowe i chcą się nimi podzielić. Po zakończeniu prac archeologicznych zadbano o mury i podtrzymujące je filary. Przy ich rozbiórce liczono każdą starą cegłę, która później znajdowała swoje miejsce przy odbudowie. Gotyckie sklepienia i dach kosztowały 1 mln 800 tys. zł. Udało się odnowić i zagospodarować kaplice, rozpocząć wyposażanie świątyni. To, że najważniejsze prace w kolegiacie zostały wykonane, to złudzenie. Mury zostały odbudowane, ale przed świątynią wciąż ważne inwestycje. – Potrzebujemy Opatrzności Bożej i świadomości ludzkiej. Odbudowy nie można zatrzymać. Jest potrzebny remont kolejnych bocznych kaplic, trzeba naprawić ściany, przygotować posadzkę pod meble. W kolegiacie nie ma pełnej instalacji elektrycznej związanej z oświetleniem elementów architektonicznych. Na to potrzeba projektu artystycznego. Trwa wykańczanie świątyni od prezbiterium w kierunku drzwi – wymienia ks. Zendran. Żeby pokazać, jaki to mozolny proces, przytacza historię parafian, którzy podjęli decyzję, że składają co miesiąc ofiary na konkretne dzieło. Przez 4 lata 86 rodzinom udało się uzbierać 80 tys. zł na odbudowę jednej kaplicy. Chociaż przez lata zdarzają się cuda. To m.in. pojawienie się anonimowych darczyńców, którzy są w stanie zrezygnować z kupna nowego samochodu, a swoje oszczędności przekazać na odbudowę kolegiaty.

Wszyscy czekają na chwilę, kiedy będzie można stanąć na środku kościoła i powiedzieć, że odbudowa została zakończona. Nic więcej nie będzie trzeba robić. – O tym marzę. To jest zależne od jednego czynnika – środków. Jest projekt, są firmy które są w stanie go wykonać, ale bardzo często nie ma na to pieniędzy. To jedyna przeszkoda. Jako parafia nie zadłużamy się, z niczym się nie spieszymy. Nie ma sensu. Tyle, ile mamy, tyle przeznaczamy na odbudowę – mówi ks. Zendran. Gdyby znalazło się 5 mln zł, w ciągu roku i trzech kwartałów skończyłyby się prace i osiągnięto by wymarzony efekt.

Kiedy faktycznie będzie to możliwe? Za 7, może za 10 lat. W porównaniu z wielowiekową historią świątyni dekada to błahostka.

Tagi:
Kościół kolegiata

A bramy piekielne go nie przemogą (mt 16, 18)

2019-03-06 10:17

Mateusz wyrwich
Niedziela Ogólnopolska 10/2019, str. 15

Kościół najłatwiej jest – darujcie to słowo – pokonać również przez kapłanów. Jeżeli zabraknie (...) służby, (...) świadectwa (...). W Polsce to nie zachodzi. Ale też trzeba stale czuwać, żeby (...) nie nastąpiło. Nie rozwinęło się coś w niewłaściwym kierunku. Musicie bardzo czuwać, musicie wszyscy mieć tego ducha rozeznania. Kościół w Polsce dzięki kapłanom jest niepokonany.
Jest niepokonany dzięki tej jedności kapłanów z Episkopatem. I z kolei – jedności całego społeczeństwa z kapłanami i Episkopatem (Jan Paweł II, Częstochowa, 6 czerwca 1979 r.)

Figura św. Michała Archanioła – Monte Sant’Angelo/fot. Graziako/Niedziela
Figura św. Michała Archanioła – Monte Sant’Angelo

Kościół prześladowanych w czasie zaborów. Kościół prześladowanych niezwykle brutalnie w czasie okupacji niemieckiej i mniej jawnie, ale nie mniej bezwzględnie w czasie okupacji sowieckiej. Również w pierwszych latach po wojnie niepokornych kapłanów mordowano, osadzano w więzieniach czy obozach; podobnie siostry zakonne. Jednocześnie przez długie lata powojennej historii Polski komuniści niszczyli Kościół. Po 1956 r. prześladowano Kościół bardziej misternie – m.in. wprowadzając swoich agentów do seminariów, aby rozbić Kościół od środka. Z podobną intencją „instalowano” w seminariach ludzi ze środowisk homoseksualnych. Dzięki Bogu i wielkiej wierze kapłanów, ich indywidualnościom duchowym i patriotycznym, niezłomności ludu Bożego – Kościół w Polsce przetrwał ledwie tylko nadszarpnięty. Świadczą o tym nie tylko dane statystyczne, lecz również wydłużające się kolejki do spowiedzi.

* * *

Rewolucja seksualna 1968 r. nie ominęła również Polski. I u nas zaczął triumfować nihilizm. W świecie powstał potężny przemysł pornograficzny. Jednocześnie na masową skalę zapoczątkowano „turystykę seksualną” preferującą pedofilię. Dziś wpływy z niej sięgają 300 mld dolarów rocznie.

W niedużym stopniu owa rewolucja trafiła również do seminaryjnych dormitoriów w Polsce. Jak mówią dziś znawcy problemu, m.in. ks. dr hab. Dariusz Oko i ks. dr hab. Andrzej Kobyliński, zjawisko albo bagatelizowano, albo dawano na nie przyzwolenie. I tak z upływem lat rosła w polskim Kościele homoseksualna społeczność. Przykładem może być Krzysztof Charamsa (wydalony z kapłaństwa). Podobnie działo się na świecie. Wykształciła się „lawendowa mafia”. Problem rósł. Z dużą mocą objawił się w USA, Irlandii, Kanadzie już w latach 80. ubiegłego wieku.

* * *

Pod koniec pontyfikatu Jana Pawła II pojawiły się krzywdzące opinie dotyczące jego reakcji na przypadki zarówno homoseksualizmu, jak i pedofilii. Wszelkim obciążającym sugestiom przeczą fakty karanych przez Ojca Świętego bądź suspendowanych kapłanów. Mówił o tym dla TVP w końcu lutego br. kard. Stanisław Dziwisz: „Jan Paweł II (...) swoje podejście jasno wyraził w przemówieniu, które wygłosił do kardynałów i biskupów amerykańskich w kwietniu 2002 r., po pierwszej fali ujawnień. Już wtedy Jan Paweł II dostrzegał, że problemem są nie tylko dramaty samego wykorzystania, ale również przykłady błędnych reakcji przełożonych. Widział, że chociaż istniało prawo i były procedury kościelne, to jednak nie zawsze je stosowano. Stąd zlecił obowiązek zgłaszania każdego przypadku bezpośrednio do watykańskiej Kongregacji Nauki Wiary, której wtedy przewodniczył kard. Joseph Ratzinger, do którego Jan Paweł II miał ogromne zaufanie”. Podobną opinię o Papieżu Polaku wyraziła wybitna meksykańska publicystka Valentina Alazraki Crastich, która bacznie obserwowała cały pontyfikat Jana Pawła II.

Benedykt XVI, w konsekwencji działań swego poprzednika, w 2005 r. wydał instrukcję o nieprzyjmowaniu homoseksualistów do seminariów. Instrukcji towarzyszył list nakazujący biskupom natychmiastowe usunięcie z urzędów wszystkich kapłanów o skłonnościach homoseksualnych. Jednakże środowisko, jak dziś się mówi: „lobby”, homoseksualne urosło w siłę – podobno „nie do ruszenia”.

* * *

Z końcem lutego 2019 r. zwołano w Watykanie konferencję o ochronie małoletnich przed wykorzystywaniem seksualnym w Kościele. Przedstawiono świadectwa naruszeń prawa przez księży, jak również pomysły, aby temu przeciwdziałać. Przed konferencją przedstawiciele polskiej fundacji „Nie lękajcie się” wręczyli papieżowi Franciszkowi „Raport nt. naruszeń prawa świeckiego lub kanonicznego w działaniach polskich biskupów w kontekście księży sprawców przemocy seksualnej wobec dzieci i osób zależnych”. Wśród osób, które przekazały raport, znalazły się dwie przedstawicielki lewicy walczącej z Kościołem: Agata Diduszko-Zyglewska i Joanna Scheuring-Wielgus. Raport, jak piszą w oświadczeniach wymienieni w nim biskupi, zawiera bardzo wiele nieścisłości i przekłamań. Po publikacji dokumentu rzecznik Konferencji Episkopatu Polski ks. Paweł Rytel-Andrianik powiedział, że wszystkie sprawy związane z księżmi oskarżonymi o pedofilię kierowane są do Watykanu. Dodał m.in., że „nie ma mowy o ukrywaniu patologii (...). Kościołowi w Polsce zależy, by być w tych kwestiach transparentnym. Od lat powtarzamy: zero tolerancji dla pedofilii w Kościele i w społeczeństwie, niezależnie od tego, kto jest sprawcą”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

33 pomysły na kreatywną randkę

2018-04-04 10:33

Krzysztof Reszka
Niedziela Ogólnopolska 14/2018, str. 56-57

Czym jest nuda? Kiedyś na spotkaniu Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży pewien ksiądz podał ciekawą definicję. Stwierdził, że N.U.D.A. to skrót oznaczający Nieumiejętność Używania Daru Agape, a więc brak kreatywnych pomysłów w wyrażaniu miłości. A przecież Pan Jezus powiedział: „Bądźcie roztropni (sprytni) jak węże, a niewinni jak gołębie” (por. Mt 10, 16). Warto więc zastanowić się nad twórczymi sposobami spędzania czasu we dwoje. Przedstawiamy 33 propozycje:

Fisher Photostudio/fotolia.com

1 Delektujcie się przyrodą i kulturą. Idźcie razem do zoo lub ogrodu botanicznego. Wybierzcie się do kina, teatru, filharmonii, muzeum (np. etnograficznego, historycznego, żydowskiego), parku rozrywki, planetarium czy oceanarium. Idźcie na wystawę, koncert albo na spotkanie z ciekawym człowiekiem. Zobaczcie razem dostępne dla zwiedzających jaskinie, stare klasztory, zamki czy ich ruiny (pomoże wam je znaleźć wujek Google). Odwiedzajcie festiwale i atrakcje turystyczne zgodnie ze swoimi zainteresowaniami.

2 Przygotujcie razem coś do jedzenia dla siebie, rodziny lub przyjaciół. Może to być obiad, ciasto, sałatka owocowa, pizza, pierogi albo jakiekolwiek inne danie. Możecie też wspólnie poszukać przepisów w Internecie lub książce kucharskiej.

3 Nagrajcie filmik kamerą, smartfonem lub aparatem cyfrowym.

4 Inspirująca rozmowa w lesie. Spacer to nie tylko odprężenie i kontakt z przyrodą, ale także okazja do długich rozmów. Wzajemne poznawanie się mogą ułatwić pytania typu: „Co byś zrobił, gdybyś wygrał milion dolarów?" albo „Co zmieniłabyś w swoim życiu, gdybyś mając obecną wiedzę i doświadczenie, mogła cofnąć się w czasie o 15 lat?". Czasem warto też wspólnie pomilczeć i wsłuchać się w śpiew ptaków.

5 Wybierzcie się na cmentarz. Ten pomysł może wydawać się nietypowy, ale wiele par dobrze wspomina wspólne odwiedzanie grobów bliskich, modlitwę, wyszukiwanie ciekawych starych nagrobków czy oglądanie rzeźb cmentarnych aniołów. Być może to miejsce sprzyja rozmyślaniu o miłości „do grobowej deski”.

6 Zagrajcie razem w badmintona, squasha, kręgle, piłkarzyki, piłkę plażową lub tenisa. Idźcie w lecie na rolki, a w zimie na łyżwy. A może skusi was także ścianka wspinaczkowa, klub fitness lub wspólne bieganie wśród zieleni? Próbujcie różnych sportów, aby przez osobiste doświadczenie przekonać się, które najbardziej wam odpowiadają. To świetna zabawa i sposób na rozładowanie stresu.

7 Randka na chłodne dni. Najpierw wybierzcie się na spacer. Potem idźcie razem napić się gorącej czekolady. Możecie też zrobić sobie w domu specjalną kawę z cynamonem lub kardamonem albo herbatkę z sokiem malinowym i goździkami.

8 Dobry uczynek. Możecie wspólnie przygotować kanapki, a może nawet kawę lub herbatę w termosach i zanieść ten poczęstunek osobom bezdomnym. W zimie mogą im się przydać także ciepłe skarpetki i rękawiczki, a w lecie – butelka wody mineralnej.

9 Wspólne układanie śmiesznych piosenek. Wystarczy wymyślać słowa do znanych melodii.

10 Randka w saloniku przy stoliku. Zagrajcie w szachy, warcaby, grę „go”, bierki, kalambury lub gry planszowe. Innym ciekawym pomysłem może być także układanie puzzli.

11 Wspólne czytanie. W domu lub cichej kawiarni można świetnie spędzać czas, oddając się lekturze. Niekiedy jest możliwość, aby czytać tekst z podziałem na role. Najpotężniejszą księgą świata jest oczywiście Biblia, a w niej znajduje się prawdziwa perełka światowej poezji również tej miłosnej: Pieśń nad pieśniami.

12 Idźcie potańczyć. To dobry sposób na wspólną zabawę, odprężenie i dobry nastrój. Badania naukowe wykazują, że regularny taniec obniża poziom kortyzolu (tzw. hormonu stresu) w ślinie badanych. Niektórzy pasjonaci zapisują się także na kurs tańców dworskich.

13 Wspólne wykonywanie drobnych prezentów dla przyjaciół (np. naszyjnik z malowanego makaronu typu „rurki”, figurka z masy solnej, lampiony, ozdoby, pisanki itp.). Wiele ciekawych pomysłów i profesjonalnych instrukcji znajdziecie w necie.

14 Zasadźcie razem drzewo. Wspólna praca nie tylko zbliży was do siebie, ale także da sporą satysfakcję. A my wszyscy zyskamy nowe źródło tlenu i naturalny „oczyszczacz” powietrza.

15 Odwiedźcie razem bibliotekę. Możecie wyszukiwać książki na jakiś ustalony wcześniej temat lub też możecie wzajemnie polecać sobie przeczytane tytuły.

16 Zorganizujcie kolację przy świecach. Taką prawdziwą, z dobrym jedzeniem, muzyką, kwiatami. On niech ubierze na tę okazję garnitur, ona – elegancką sukienkę.

17 Wieczór słuchania muzyki. Przygotujcie płyty, pliki mp3, linki i zanurzcie się w ulubionej muzyce. Dzięki temu będziecie wzajemnie poznawać swoje „małe intymne muzyczne światy” i prezentować sobie wzajemnie ważne dla was utwory. Polecam płyty zespołów takich jak Maleo Reggae Rockers czy 2Tm2,3. Możecie też wspólnie zgłębiać muzykę klasyczną, jeżeli was interesuje.

18 Załóżcie Zeszyt Marzeń i zapisujcie w nim plany do zrealizowania lub miejsca do odwiedzenia. Zapiszcie pomysły na małych karteczkach, które wrzucicie do słoika. Potem losujcie z niego wasze prywatne „zadania do wykonania”.

19 Obejrzyjcie razem mecz lub jakieś igrzyska sportowe.

20 Zorganizujcie wspólne granie na instrumentach np. na gitarach. Można też odnaleźć zapis nutowy i grać na flecie melodie ulubionych piosenek.

21 Odkrywajcie razem nowe miejsca w najbliższej okolicy. Wybierzcie się autobusem lub tramwajem na drugi koniec miasta, tam gdzie jeszcze nie byliście. Eksplorujcie nowe kawiarnie, restauracje i kluby.

22 Wybierzcie się na karaoke!

23 Oglądanie wschodu słońca. Wybierzcie się przed świtem w ustronne miejsce. Możecie zabrać jakieś przekąski i kawę w termosie.

24 Wspólne oglądanie nocnego nieba. Ten pomysł na randkę polecam szczególnie w sierpniu, kiedy można zaobserwować perseidy (tzw. spadające gwiazdy).

25 Zorganizujcie sobie wieczór z YouTube, podczas którego będziecie nawzajem puszczać sobie ciekawe filmiki.

26 Prywatna sesja zdjęciowa. Możecie się zabawić i stworzyć „dowody” w postaci fotografii sugerującej, że odbyliście niesamowitą podróż, która w rzeczywistości nigdy się nie odbyła.

27 Zorganizujcie sobie piknik, grilla lub ognisko, na którym upieczecie kiełbaski i jabłka, a w popiele – ziemniaki.

28 Pływanie razem na statku, łódce z wiosłami, kajaku, żaglówce lub rowerze wodnym.

29 Piszcie wspólnie SMS-y do starych znajomych. Albo lepiej – listy, takie tradycyjne. Możecie też zrobić swoje oryginalne kartki pocztowe!

30 Powietrzna randka. Puszczajcie latawiec, chiński lampion (tylko daleko od zabudowań!) albo balon z helem, do którego przywiążecie pudełeczko z wiadomością dla nieznajomego (można podać w niej swój e-mail, ciekawe, czy ktoś odpisze? ).

31 Stwórzcie razem opowiadanie. Niech jedna osoba napisze pierwsze zdanie, a druga kolejne. I tak na przemian. Postarajcie się, aby historia była sensacyjna i komiczna.

32 Urządźcie w domu seans filmowy. Wcześniej możecie zrobić też własny popcorn. A może uda się skombinować rozwijany ekran i rzutnik?

33 Bycie dla innych. Pomóżcie w nauce dzieciom z rodziny lub sąsiedztwa, odwiedzajcie osoby starsze i pomagajcie im np. w zakupach czy sprzątaniu mieszkania.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Abp Depo: prawda o obecności Boga jest w naszym świecie bardzo potrzebna

2019-03-25 20:42

Ks. Mariusz Frukacz

Ks. Mariusz Frukacz/Niedziela

„Chrystus przychodzi po to, aby nasze życie przyjąć i przemienić. Jakże ta prawda o obecności Boga jest w naszym świecie bardzo potrzebna. Zwłaszcza kiedy człowiek i systemy polityczne i społeczne mają swoje zamysły, które są antystworzeniem” - mówił abp Wacław Depo, metropolita częstochowski, przewodnicząc w Uroczystość Zwiastowania Pańskiego Mszy św. w archikatedrze Świętej Rodziny w Częstochowie. Msza św. była również dziękczynieniem w 27. rocznicę podniesienia diecezji częstochowskiej do rangi archidiecezji.

Mszę św. z metropolitą częstochowskim koncelebrowali m.in. członkowie kapituły bazyliki archikatedralnej oraz duszpasterze rodzin z archidiecezji. Obecni byli przedstawiciele ruchów i stowarzyszeń prorodzinnych m.in. Stowarzyszenia Rodzin Katolickich i Ruchu Domowego Kościoła.

W homilii abp Depo podkreślił, że „Uroczystość Zwiastowania Pańskiego jest świętem Chrystusa Zbawiciela i Najświętszej Dziewicy Maryi” - Bóg niepojęty i nieogarniony dla umysłu ludzkiego w Osobie Syna stał się Bogiem z nami i dla naszego zbawienia – podkreślił abp Depo.

- Syn przyjął wszystko, co ludzkie oprócz grzechu, aby nas za cenę ofiary z samego siebie przywrócić do godności dzieci Boga i usynowić. Nie odrzucił i nie potępił natury skażonej grzechem, ale ją przemienił. Łaska jakiej Bóg nam udziela buduje na naturze i ją udoskonala – kontynuował metropolita częstochowski i dodał: „Oznacza to dla nas przyjęcie siebie takim, jakim się jest i całej historii swojego życia na wzór Maryi, w całej prostocie spotkań z Bogiem”..

Metropolita częstochowski zaznaczył, że „życie duchowe nie polega na oderwaniu się od rzeczywistości i stworzeniu jakiegoś idealnego ja, czy wymarzonego świata bez bólu, cierpienia, niezrozumienia i śmierci”.

- Wiara w Jezusa Chrystusa Odkupiciela domaga się, aby przyjąć siebie i otaczający nas świat takim, jakim on jest, ale jednocześnie otworzyć się na działanie łaski, która przemienia – kontynuował arcybiskup.

- Bóg objawia siebie w rzeczywistości świata, a nie obok niego. Objawia się w historii naszego świata, a nie poza nią. Chrystus przychodzi po to, aby nasze życie przyjąć i przemienić. Jakże ta prawda o obecności Boga jest w naszym świecie bardzo potrzebna. Zwłaszcza kiedy człowiek i systemy polityczne i społeczne mają swoje zamysły, które są antystworzeniem – podkreślił abp Depo.

- Chrześcijańska duchowość urzeczywistnia się zawsze we wspólnocie Kościoła. Nie ma wspólnoty wiary chrześcijańskiej bez Kościoła i bez eucharystii. Logika wcielenia Syna Bożego prowadzi nas nie tylko do adoracji i uwielbienia Boga za Jego miłość, ale również do ludzi, zwłaszcza tych, którym możemy usłużyć, tych którzy oczekują naszej pomocy, poczynając od poczęcia pod sercem matek, aż po naturalną śmierć – kontynuował metropolita częstochowski.

- Wcielona miłość Syna Bożego jest pokorną służbą, poświęceniem życia za przyjaciół przez śmierć na Golgocie. Tej ewangelicznej miłości, wrażliwości i odwagi wiary na potrzeb nasze i innych uczy nas dzisiaj Jego Matka, Maryja – zakończył abp Depo.

Po homilii odbył się obrzęd ślubowania i przyjęcia do Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego. Ślubowanie to złożyło 26 osób. Natomiast przed końcowym błogosławieństwem metropolita częstochowski udzielił specjalnego błogosławieństwa matkom oczekującym narodzin dziecka.

Abp Depo podziękował również za wierną służbę Kościołowi redaktor naczelnej „Niedzieli” Lidii Dudkiewicz, jako kontynuatorce dzieła i służby ks. inf. Ireneusza Skubisia. Metropolita częstochowski podziękował również ks. dr. Jerzemu Bieleckiemu, który pełnił funkcję zastępcy redaktora naczelnego „Niedzieli”.

Metropolita częstochowski równocześnie mianował ks. dr. Jarosława Grabowskiego nowym redaktorem naczelnym tygodnika katolickiego „Niedziela”.

Po Mszy św. w auli przy archikatedrze członkowie ruchów i stowarzyszeń rodzinnych dzielili się świadectwami swojej wiary i uczestniczyli w modlitwie uwielbienia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem