Reklama

Biel kapliczek w cieniu drzew

2017-08-16 13:36

Teresa Kwiatkowska
Edycja zielonogórsko-gorzowska 34/2017, str. 8

Archiwum autorki
Postój w Arłamowie

Już po raz kolejny liczna grupa uczniów Szkoły Podstawowej w Trzebiczu wraz z ks. kan. Tadeuszem Wołoszynem i opiekunami udała się na wspólną pielgrzymkę, tym razem za główny cel wyprawy obierając sobie Bieszczady. Tradycyjnie już w trasę wyruszyliśmy późnym wieczorem, gdyż droga była daleka, a i przewidzianych atrakcji niemało

Pierwszym miejscem na drodze naszej wycieczki był Krasiczyn, gdzie zwiedziliśmy XVI-wieczny zamek, jeden z najpiękniejszych skarbów architektury renesansowo-manierystycznej w Polsce. Niestety, niewiele do oglądania pozostało w samych wnętrzach, w większości pomieszczeń są to po prostu gołe mury. Przyczyniły się do takiego stanu pożar zamku, który miał miejsce w połowie XIX wieku, oraz w dużej mierze grabież dokonana przez żołnierzy Armii Czerwonej w trakcie II wojny światowej. Wyjątek stanowi renesansowa kaplica pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, mieszcząca się w Baszcie Boskiej. Wizytę w Krasiczynie zakończyliśmy spacerem po parku okalającym zamek, który zachwyca pięknem i bogactwem zgromadzonych tu licznych gatunków roślin. Zaopatrzeni w pamiątki i przewodniki wyruszyliśmy w dalszą drogę.

Późnym popołudniem dotarliśmy do miejsca naszego pobytu – Kalwarii Pacławskiej. Tutaj ujrzeliśmy sanktuarium Męki Pańskiej i Matki Bożej Kalwaryjskiej. Swoją wizytę rozpoczęliśmy obiadokolacją, a następnie wzięliśmy udział w Mszy św., sprawowanej przed ołtarzem Matki Bożej Kalwaryjskiej. Następnie ojciec franciszkanin z miejscowego klasztoru przybliżył nam historię słynącego łaskami cudownego obrazu oraz kultu Matki Bożej Kalwaryjskiej. Pod opieką Matki Bożej Kalwaryjskiej mieszkaliśmy w Domu Pielgrzyma przez cały tydzień.

Drugi dzień naszej pielgrzymki rozpoczęliśmy przejazdem do Przemyśla, gdzie czekał na nas przewodnik. Udaliśmy się wspólnie do centrum, na Stare Miasto, gdzie jako pierwszy punkt zwiedziliśmy Wieżę Zegarową i katedrę. W tym miejscu przewodnik przybliżył nam charakterystykę miasta oraz regionu, szczególny nacisk kładąc na charakterystyczne na tych terenach ścieranie się i przeplatanie elementów wschodnich i zachodnich, przenikanie się różnych kultur i religii – katolicyzmu, prawosławia, grekokatolicyzmu. Na szczycie wieży znajduje się taras widokowy, tam mogliśmy podziwiać wspaniałą panoramę starego Przemyśla. Następnie wspólnie udaliśmy się do znajdującej się nieopodal greckokatolickiej archikatedry św. Jana Chrzciciela i na przemyski rynek. Mieliśmy okazję indywidualnie pozwiedzać zakątki Starego Miasta w pozostałym nam czasie wolnym. Wśród najciekawszych miejsc warto wymienić liczne świątynie znajdujące się w obrębie Starego Miasta, m.in. kościół Ojców Franciszkanów pw. św. Marii Magdaleny. W czasie wolnym można było także odpocząć w okolicznych parkach czy też skosztować wyrobów słynnej przemyskiej cukierni Fiore, zaś Ksiądz Proboszcz spotkał się z abp. Michalikiem i ks. prof. Suchym. Na tym zakończyliśmy drugi dzień naszej pielgrzymkowycieczki i udaliśmy się w drogę powrotną do Kalwarii Pacławskiej.

Reklama

Jednymi z najlepiej rozpoznawalnych elementów krajobrazu bieszczadzkiego są Jezioro Solińskie oraz zapora w Solinie. Trzeci dzień naszej wyprawy rozpoczęliśmy właśnie od tego miejsca. Jest to największe – pojemnościowo – sztuczne jezioro w Polsce. Zapora w Solinie pełni funkcję retencyjną i energetyczną, już kilkakrotnie powstrzymała wody Sanu przed zalaniem miejscowości w dole rzeki. Pogoda tego dnia nieco się poprawiła, mogliśmy sobie pozwolić na spacer deptakiem prowadzącym przez zaporę i podziwiać krajobraz doliny Sanu. Była także okazja do wspólnych fotografii. Była też, a jakże, okazja do zaopatrzenia się w pamiątki w znajdujących się przy deptaku kramach. To uczyniwszy, udaliśmy się w dalszą podróż. W drodze powrotnej zahaczyliśmy o malowniczo położony Arłamów i tu mieliśmy okazję ujrzeć piękno Parku Krajobrazowego Gór Słonnych i młodych piłkarzy przebywających na zgrupowaniu.

Kolejne dni pobytu przyniosły nam wędrówkę po górach oraz podziwianie przepięknych kapliczek usytuowanych wokół Kalwarii Pacławskiej, a jest ich blisko 1400. Podziwiać mogliśmy piękny krajobraz tego regionu: połoniny, lasy oraz szczyty. Poza pięknem przyrody obszar ten wyróżnia się wieloma niepowtarzalnymi elementami, przede wszystkim są to liczne, bardzo stare obiekty, przepiękne cerkwie, ruiny zamków i opustoszałych wsi, małe cmentarze, o których nikt już dziś nie pamięta. Ten dzień pobytu zakończyliśmy ogniskiem, pieczonymi kiełbaskami, a także wspólną wieczorną modlitwą.

Ostatnim miejscem na trasie naszej pielgrzymkowycieczki po ziemi bieszczadzkiej była Markowa. Udaliśmy się tu w celu zwiedzenia Muzeum Polaków Ratujących Żydów Podczas II Wojny Światowej im. Rodziny Ulmów w Markowej. Należy dodać, że w Watykanie toczy się proces beatyfikacyjny obejmujący całą rodzinę, która została zamordowana wraz z ukrywanymi Żydami. Zadowoleni z wycieczki wróciliśmy późną nocą. Był to czas wspaniały. W naszych sercach czujemy ciągle miłość Matki Bożej Kalwaryjskiej, a w uszach dziecięcą pieśń śpiewaną przez pielgrzymów: „Kalwaria, Kalwaria Pacławska, biel kapliczek w cieniu drzew...”. Należy wspomnieć, że wycieczka, w której udział wzięły dzieci z Białej Armii oraz ministranci, nie odbyłaby się, gdyby nie zaangażowanie i determinacja ks. kan. Tadeusza Wołoszyna, który od kilku lat jest inicjatorem naszych wędrówek po kraju, za co serdecznie dziękują uczestnicy i rodzice.

Tagi:
szkoła

Promocja kadetów

2018-07-04 17:29

Mł. bryg. mgr inż. Dariusz Andryszkiewicz

4 lipca 2018 r. o godz. 12 na terenie Centralnej Szkoły Państwowej Straży Pożarnej w Częstochowie odbyła się uroczysta promocja kadetów XX turnusu Dziennego Studium Aspirantów oraz absolwentów Kwalifikacyjnego Kursu Zawodowego w Zawodzie Technik Pożarnictwa. Promocja poprzedzona została uroczystą Mszą św.

mł. bryg. mgr inż. Dariusz Andryszkiewicz

na Jasnej Górze, której przewodniczył biskup pomocniczy archidiecezji częstochowskiej dr Andrzej Przybylski. W Mszy św. udział wzięła kadra szkoły, absolwenci, zaproszeni goście oraz rodziny i znajomi promowanych.

mł. bryg. mgr inż. Dariusz Andryszkiewicz

Na terenie Centralnej Szkoły PSP do promocji przystąpiło:

- 90 absolwentów Dziennego Studium Aspirantów Państwowej Straży Pożarnej,

- Prymusem został mł. asp. Adameusz Smaruń, który uzyskał średnią ocen 5.05,

- Funkcję dowódcy kompanii pełnił mł. bryg. Zbigniew Purgal.

mł. bryg. mgr inż. Dariusz Andryszkiewicz

Promowanych było również:

 194 absolwentów Kwalifikacyjnego Kursu Zawodowego w Zawodzie Technik Pożarnictwa, wśród których były trzy Panie,

 Opiekunem kursu był kpt. Tomasz Wiłun.

Absolwentom nominację na stopień młodszego aspiranta wręczył Zastępca Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej nadbryg. Marek Jasiński.

Po uroczystej promocji nowo mianowani otrzymali błogosławieństwo, którego udzielił biskup pomocniczy archidiecezji częstochowskiej Andrzej Przybylski.

mł. bryg. mgr inż. Dariusz Andryszkiewicz

Uroczysta promocja była zwieńczeniem dwuletniego okresu kształcenia, podczas którego absolwenci zdobywali wiedzę teoretyczną i praktyczną oraz profesjonalne przygotowanie w zawodzie technik pożarnictwa, w którym przyjdzie pełnić im służbę. Kadeci podczas akcji ratowniczo-gaśniczych, w których brali udział wyjeżdżając jako obsada szkolnej Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej nauczyli się obsługi nowoczesnego sprzętu pożarniczego i nabyli umiejętności niezbędnych do realizacji trudnych zadań ratowniczych.

mł. bryg. mgr inż. Dariusz Andryszkiewicz

Promocję zaszczycili swoją obecnością:

• Zastępca Komendanta Głównego PSP nadbryg. Marek JASIŃSKI

• Biskup pomocniczy archidiecezji częstochowskiej dr Andrzej PRZYBYLSKI

• Podprzeor Jasnej Góry o. Jan POTERALSKI

• Sekretarz Generała Zakonu Św. Pawła I Pustelnika o. Paweł PRZYGODZKI

• Krajowy Kapelan Strażaków PSP ks. st. bryg. dr Jan KRYNICKI

• Kapelan NSZZ „Solidarność” ks. Ryszard UMAŃSKI

• Kapelan Ewangelicko-Augsburski Strażaków ks. st. kpt. Adam GLAJCAR

• Proboszcz Parafii pw. Najświętszego Serca Jezusowego ks. Andrzej KRÓL

• Senator Rzeczypospolitej Polskiej Ryszard MAJER

• Asystentka Poseł do Parlamentu Europejskiego Jadwigi Wiśniewskiej Katarzyna PORĘBIŃSKA

• Asystent Poseł Rzeczypospolitej Polskiej Lidii Burzyńskiej Kamil TARASEK

• W imieniu Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Szymona Giżyńskiego i Senatora Artura Warzochy Andrzej SKOREK

• Śląski Kurator Oświaty Urszula BAUER

• Radna Sejmiku Województwa Śląskiego Beata KOCIK

• Śląski Komendant Wojewódzki PSP st. bryg. Jacek KLESZCZEWSKI

• Łódzki Komendant Wojewódzki PSP st. bryg. Jarosław WLAZŁOWSKI

• Komendant Szkoły Aspirantów PSP w Poznaniu st. bryg. dr inż. Jan KOŁDEJ

• Zastępca Komendanta Szkoły Aspirantów PSP w Krakowie st. bryg. Krzysztof KOCIOŁEK

• W imieniu Prezydenta Miasta Częstochowy Przewodniczący Rady Miasta Zdzisław WOLSKI

• W imieniu Starosty Powiatu Częstochowskiego, Członek Zarządu Powiatu Jan MIARZYŃSKI

• W imieniu Komendanta Szkoły Podoficerskiej PSP w Bydgoszczy Naczelnik Wydziału Kwatermistrzowskiego bryg. Mariusz CZAPLA

• Komendant Miejski PSP w Częstochowie st. bryg. Jarosław PIOTROWSKI

• Komendant Powiatowy PSP w Zawierciu bryg. Artur ŁĄGIEWKA

• Komendant Powiatowy PSP w Tarnowskich Górach bryg. Piotr KRĘŻEL

• Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Sosnowcu mł. bryg. Radosław LENDOR

• Komendant Miejski PSP w Dąbrowie Górniczej Pan st. kpt. Zbigniew GNACIK

• Zastępca Komendanta Powiatowego PSP w Będzinie Pan st. kpt. Arkadiusz SPERA

• Komendant Szkoły Policji w Katowicach insp. dr Rafał KOCHAŃCZYK

• Komendant Powiatowy Policji w Myszkowie mł. insp. mgr Jacek KURDYBELSKI

• Zastępca Komendanta Miejskiego Policji w Częstochowie podinsp. Mariusz STRZELECKI

• W imieniu Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Katowicach Wojskowy Komendant Uzupełnień w Częstochowie ppłk Adrian KLIMEK

• Komendant Śląskiego Oddziału Straży Granicznej płk SG Adam JOPEK

• Komendant Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w Kulach mjr Dariusz MAŁOLEPSZY

• p.o. Szefa Sztabu V Tarnogórskiego Pułku Chemicznego im. Gen. broni Leona Berbeckiego mjr Zbigniew KOWALSKI

• Prorektor ds. Studenckich Uniwersytetu im. Jana Długosza w Częstochowie dr hab. prof. UJD Grażyna RYGAŁ

• W imieniu Rektora Politechniki Częstochowskiej prorektor ds. nauczania prof. dr hab. inż. Tomasz POPŁAWSKI

• W imieniu Rektora Wyższej Szkoły Zarządzania Ochroną Pracy w Katowicach dziekan Wydziału Humanistyczno-Społecznego dr Jacek SKORUS

• Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w Częstochowie Grażyna KLAMEK

• Kierownik Wydziału Egzaminów Zawodowych OKE Jaworzno Andrzej PASIUT

• Przewodniczący Śląskiej Sekcji Pożarnictwa NSZZ Solidarność Damian KOCHOŃ

mł. bryg. mgr inż. Dariusz Andryszkiewicz

• Przewodniczący Śląskiego Zarządu Wojewódzkiego ZZS Florian Jarosław NOWAK

• Przewodniczący Zarządu Regionu Częstochowskiego NSZZ Solidarność Jacek STRĄCZYŃSKI

• Zastępca Przewodniczącego Zarządu Regionu Częstochowskiego NSZZ Solidarność Dorota KACZMAREK

• Dyrektor Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Katowicach dr n. med. Piotr GRAZDA

• Prezes Regionalnego WOPR Krzysztof ZBROJKIEWICZ

• Prezes Stowarzyszenia Reduta Częstochowa, IPN Katowice Adam KURUS

• W imieniu Tomasza Borsuka ze spółki Sirio Polska komendant Zakładowej Służby Ratowniczej w Grupie FCA Bielsko Biała Marek MAROSZEK

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Centrum nędzy w środku Europy

2018-07-17 13:10

Tomasz Winiarski
Niedziela Ogólnopolska 29/2018, str. 22-25

Z youtuberem Vonskym – twórcą dokumentu pt. „Projekt Lunik” – rozmawia Tomasz Winiarski

Vonsky

TOMASZ WINIARSKI: – Jak reagowali ludzie, którym mówiłeś, że wybierasz się w tak nietypowe miejsce? Nie miałeś obaw, że pakujesz się w kłopoty?

VONSKY: – Od początku traktowałem podróż do Luníka na równi z podróżą do miejsc typu Donieck, Ługańsk, Syria czy fawele w Brazylii. Bałem się straszliwie, a szczególnie o sprzęt. Wiele z moich obaw się nie sprawdziło, ale może to dzięki podwojonej ostrożności? Jakoś daliśmy radę bez strat materialnych, nikt nas nie pobił, niczego nam nie zniszczono. Ale to pewnie dlatego, że też byliśmy „grzeczni” i oprowadzała nas osoba „z wewnątrz”, chociaż obawialiśmy się, że Marian – nasz przewodnik może mieć przez to w lokalnej społeczności problemy, że z nami trzyma. Ale chyba nic takiego, poza kilkoma tekstami w jego stronę, nie miało miejsca.

– Na Twoich zdjęciach owiany złą sławą Luník IX, czyli największe romskie getto w Europie, wygląda niemalże jak strefa działań wojennych...

– I właśnie tak to sobie wyobrażałem przed przyjazdem. Na miejscu emocje pozostały, ale z czasem ochłonąłem i zacząłem się przyzwyczajać do tej rzeczywistości. Oczywiście, z naszej perspektywy, osób wychowanych w dobrobycie, nie da się przyzwyczaić do bezdomności czy ulicznego stylu życia. To nie nasza bajka, ale poznać i odkryć to od środka jest doświadczeniem bardzo otwierającym głowę na wiele życiowych aspektów. Przede wszystkim doceniasz to, co masz. Został jeszcze jeden blok do wyburzenia, który się sypie. W całym bloku żyje może 5 rodzin. Jego stan jest tragiczny, rzekomo przez to, że Romowie wyjmowali zbrojenia budynku, które potem sprzedawali. Wszędzie gruz i śmieci. Reszta bloków wygląda trochę lepiej, ale też są w opłakanym stanie. Przede wszystkim dużo pleśni i wilgoci. Mieszkańcy mówią, że niektóre pokoje na zimę w ogóle barykadują, bo nie da się w nich wysiedzieć przez brak ogrzewania i problemy z pleśnią i wilgocią.

– Jak przyjęli Was miejscowi? Zdobyliście ich zaufanie? Co sprawiło Wam najwięcej trudności?

– Dzieci, z którymi piątego dnia graliśmy na blokowisku w piłkę, pierwszego dnia pokazywały nam noże i środkowe palce. Nie było to łatwe, ponieważ poprzednie grupy filmowe czy telewizyjne nie zostawiły najlepszego wrażenia. Mieszkańcy Luníka czują się jak małpy w zoo. Telewizje obiecywały poprawę po nagraniu swojego materiału. Obiecywano Romom, że państwo się nimi zajmie, że im pomoże. Rozdawano różnym rodzinom pieniądze za to, żeby wystąpiły przed kamerą lub żeby pokazały im swoje mieszkania. Nadal uważam, że należałoby zostać tam jeszcze dłużej, żeby zdobyć jeszcze większe zaufanie oraz więcej materiałów filmowych. Poznać więcej ludzi i ich historie. Generalnie zawarliśmy kilka znajomości i jeśli tam wrócimy, to raczej będziemy mile widziani.

– Gdzie nocowaliście? W dzielnicy Luník panują tragiczne warunki sanitarne – mieszkańcy są odcięci od prądu i wody. Nie jest łatwo tam przetrwać. Powszechne są też różnego typu choroby, np. wszawica i zapalenie wątroby.

– Zamieszkaliśmy w ośrodku Salezjanów, gdzie warunki są porównywalne do typowych hosteli. Ok. 50 m od najbliższego bloku, w którym prawie w ogóle nie ma wody, prądu i ogrzewania. Pokój z widokiem na Luník – wtedy najbardziej doceniasz nawet najmniejsze udogodnienia. Mieszkańcy Luníka nie mają łatwo i rzeczywiście borykają się z bardzo wieloma problemami. Wszawica, szczególnie wśród dzieci, jest widoczna i powszechna. My na szczęście nic nie złapaliśmy, chociaż księża pracujący na Luníku sami wspominali, że raz na jakiś czas coś się zdarzy. Jeden z bloków, w którym byliśmy, był odłączony od wody. Woda działa tylko przez parę godzin po dwa razy dziennie w piwnicy. Nie wszyscy się też szczepią.

– Osiedle Luník powstało w latach 70. ubiegłego wieku i z założenia miało być zamieszkałe głównie przez rodziny policjantów i wojskowych. Jak to się stało, że dzisiaj wegetują tutaj wyłącznie bezrobotni Romowie, a dzielnica stała się symbolem skrajnej patologii społecznej?

– Luník IX był jednym z bardziej prestiżowych osiedli swego czasu. Jak widać, Romowie nie wpisywali się we wzór idealnych sąsiadów i wystarczyło zaledwie jedno pokolenie, aby sprawić, by reszta lokatorów innych narodowości wyprowadziła się z osiedla. Romowie mają w swoim zwyczaju posiadanie rodzin wielodzietnych, a więc szybko stali się na Luníku zdecydowaną większością. Okazuje się, że przymusowa integracja i cały projekt komunis-
tycznych władz Czechosłowacji nie wypaliły. Chyba nie jest ciężko zgadnąć dlaczego.

– No właśnie, czyli to wina nieudanego projektu komunistycznych władz, który polegał na przymusowej integracji społeczności romskiej?

– Myślę, że wszyscy się zgodzimy z tezą, iż jest to nieudany eksperyment przymusowej integracji i ingerencji systemowej w prywatne życie ludzi. Ale jako reporterowi ciężko mi postawić dokładną diagnozę.

– Bezrobocie w dzielnicy Luník IX wynosi niemalże 100 proc. Nędza, brak pracy i perspektyw – to idealny przepis na wzrost przestępczości. Wy natomiast przyjechaliście tam z drogim sprzętem fotograficznym... Naprawdę udało się wrócić bez strat?

– Oficjalne statystyki mówią o niemalże zerowej przestępczości. Nieoficjalnie – wiadomo. Jest tak, ponieważ bycie kapusiem nie jest czymś mile widzianym na Luníku IX. O sprzęt bałem się bardzo, ale obyło się bez żadnych strat. Uprzedzono nas, że na dwa dni przed naszym przyjazdem przyszły dla mieszkańców Luníka pieniądze z socjalu. A oni te pieniądze trwonią w pierwszym tygodniu na imprezy i alkohol. No i właśnie chodziło o to, żeby uważać na ludzi pod wpływem. Czy to alkoholu, czy innych używek, ponieważ mogą być agresywni.

– Czy władze Słowacji podejmują w ogóle jakieś kroki mające na celu np. aktywizację zawodową tych ludzi? Podobno system zasiłków socjalnych oraz widmo windykacji zniechęcają Romów do podjęcia pracy zawodowej. Jak to wygląda?

– Temat Luníka IX jest tematem każdej samorządowej kampanii wyborczej Koszyc, a temat Romów sam w sobie jest tematem kampanii parlamentarnej. Pomysłów było wiele – m.in. nagrody dla romskich kobiet, które poddadzą się sterylizacji. A dzień przed wyborami politycy przyjeżdżają na Luník z kiełbasą wyborczą w formie darmowych worków z ziemniakami. Pokojowa Nagroda Nobla dla osoby, która rozwiąże ten problem społeczny.

– Kierowcom autobusów miejskich, którzy kursują na trasie zahaczającej o getto, władze płacą specjalne premie finansowe za pracę w warunkach podwyższonego ryzyka. Czy faktycznie jest tam aż tak niebezpiecznie?

– Nie powiedziałbym, żeby Romowie chcieli zagrozić kierowcom – są bardziej nieprzychylni wobec gapiów, którzy przyjeżdżają zrobić kilka zdjęć, lub wobec ekip telewizyjnych. Telewizje z zagranicy dużo naobiecywały, że ich materiały wideo pomogą tej społeczności itp. Generalnie Romowie z Luníka nie chcą się czuć jak fotografowane małpy w cyrku. W Internecie są zdjęcia, jak autobus linii 11 wygląda od środka, i rzeczywiście jest w opłakanym stanie.

– Jest w opłakanym stanie, bo władze nie chcą inwestować w tę społeczność, czy ze względu na to, że niszczą go romscy pasażerowie?

– Akurat tego nie wiem, może na tej linii kursują starsze autobusy, a może zdewastowali je Romowie?

– Czy dla słowackiej policji ta część Koszyc również stanowi strefę „no-go”, do której wolą się nie zapuszczać?

– Słowacka policja raczej nie traktuje zgłoszeń na Luník IX poważnie, aczkolwiek my sami byliśmy świadkami interwencji. Ale może wytłumaczę dla jasności: jedna karetka była eskortowana przez dwa radiowozy. Na samym osiedlu znajduje się komisariat policji. Raczej nie nazwałbym tego miejsca mianem strefy „no-go” dla policji, choć faktem jest, że raczej niechętnie przyjmują zgłoszenia.

– Czy zaryzykowałbyś stwierdzenie, że na Luníku panuje bezprawie? Samosądy?

– Raczej nie.

– Na miejscu działa katolicki zakon ojców salezjanów. Na czym polega pomoc, która za ich sprawą dociera do romskiej społeczności w Koszycach?

– Ich pomoc opiera się na kilku filarach. Przede wszystkim jest to ewangelizacja i zjednoczenie z Bogiem – 80 proc. mieszkańców Luníka IX uważa się za katolików. Życie w wierze to z założenia życie uczciwe, dobre i pracowite, więc są to dobre podstawy wychowawcze zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych. Kolejne takie filary to wychowanie młodzieży, pomoc w znalezieniu pracy, praca z takimi rodzinami. Za darmo lub za małą opłatą można w ośrodku uprać także swoje ubrania. Salezjanie robią naprawdę bardzo dobrą robotę.

– Czy obok organizacji katolickich na miejscu pomaga ktoś jeszcze?

– Są wolontariusze z miasta, ale nie chcieli z nami rozmawiać i ciężko mi zdefiniować, na czym polega ich pomoc. Mają na Luníku swoje biuro.

– Wspominałeś, że władze wyburzają kolejne budynki, których stan grozi zawaleniem. Zmniejsza się też liczba mieszkańców Luníka. Jaka jest zatem przyszłość tego miejsca?

– Z tego, co mówił starosta Luníka IX, wynikało, że planuje wybudowanie czterdziestu nowych mieszkań dla rodzin, które bardziej się starają i wychodzą na prostą. Mimo tego liczba mieszkańców rzeczywiście spada. Bardzo możliwe, że za kilka lat to miejsce będzie zupełnie inne niż teraz. Już się zmieniło, od kiedy byliśmy tam po raz pierwszy w lutym, a kolejny raz w maju.

– Co jest tak naprawdę przyczyną katastrofy, która kryje się pod nazwą „Luník IX”? Zawinił system czy może chodzi o kulturowe uwarunkowania społeczności cygańskiej?

– Romowie obecnie żyjący na Luníku IX mają mało wspólnego z kulturą cygańską, którą znamy. To jest kwestia pokoleniowa i tego, że całe to miejsce jest skupiskiem patologii, która jest dziedziczona. Tym ludziom po prostu brakuje przykładu, motywacji. W większości to nie jest tak, że oni deklarują: „Nie chcemy być jak reszta białych Słowaków”. Oni nie mają nic przeciwko, ale po prostu z jakiegoś powodu im się nie chce. Brakuje perspektyw.

– Myślisz zatem, że istnieje recepta na jakąkolwiek poprawę sytuacji tych ludzi? Dostrzegasz światełko w tunelu tej beznadziei?

– O to samo zapytaliśmy ks. Pavla, ale nie dostaliśmy jasnej odpowiedzi. Ciężko jest przewidzieć losy Luníka IX, gdyż jest to także temat debaty politycznej. Subiektywnie patrząc, duża część tych ludzi nie jest z natury zła. Po prostu mieli brak szczęścia urodzić się w takim miejscu. Największa nadzieja jest w młodych, ponieważ starych drzew się nie przesadza, a to dorośli powinni zadbać o to, aby kolejne pokolenia nie dziedziczyły ich niedoli.



Zapraszamy do odwiedzenia kanału "Vonsky Channel" na YouTube, gdzie znajduje się więcej ciekawych materiałów, nie tylko o Luniku IX

Obejrzyj film: Vonsky Channel
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Nie tchórz, nie lizus – normalny człowiek!

2018-07-19 13:19

Agata Iwanek

Mijają lata, a pamięć trwa nadal. Dzięki niej osoby, które odeszły, są wiecznie żywe – żyją we wspomnieniach innych.

Agata Iwanek

W środę 18 lipca w kościele Najświętszej Maryi Panny na Piasku została odprawiona Eucharystia w 30. rocznicę śmierci ks. prof. Juliana Michalca – proboszcza parafii na Piasku w latach 1969-1983. Na koncelebrowanej Mszy św. pojawili się księża profesorowie, którzy znali osobiście księdza Michalca. Swoją obecnością chcieli wyrazić wdzięczność za dar spotkania z nim. Kapłan został zapamiętany jako wybitny filozof, duszpasterz, ale przede wszystkim mężczyzna z ogromnym darem słowa: „Podeszło się do Michalca z jakimś problemem, a odpowiedź wracała natychmiast, jak piłka ping-pongowa! Jego słowa były jak pociski. Celnie wymierzone i trafione tam, gdzie trzeba” - wspominał w trakcie homilii ksiądz Jerzy Klichta. Według księdza Jerzego profesor Michalec oznaczał się niezwykłą dyscypliną słowa, wiedzą i odwagą. - To była perła Wrocławia lat pięćdziesiątych, sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Nie tchórz, nie lizus – normalny człowiek! A w tym wszystkim autentyczny, co chyba jest najtrudniejsze – dodał na koniec kaznodzieja.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem