Reklama

W Kościele mówimy „do widzenia”, a nie „żegnaj”

2017-09-19 14:55

Z abp. Grzegorzem Rysiem rozmawia ks. Marek Łuczak
Niedziela Ogólnopolska 39/2017, str. 8

BP KEP

KS. MAREK ŁUCZAK: – Na czym polega nowość ewangelizacji?

ABP GRZEGORZ RYŚ: – Papieże zdefiniowali już to pojęcie, a w największym stopniu zrobił to Benedykt XVI, mówiąc, że chodzi o dotarcie z Ewangelią do ludzi, którzy od niej odeszli. Chodzi o obszary Kościoła, które mają starą metrykę chrzcielną, a więc od dawna są chrześcijańskie, a mimo mniejszej czy większej obecności religijnej obyczajowości brakuje tam zdecydowanie wiary. Tej rozumianej jako głęboka osobista relacja z Jezusem. Trzeba pamiętać o pierwszej misji, którą Pan Jezus zleca Apostołom: „Idźcie do owiec, które poginęły z domu Izraela”. Gdybyśmy weszli w polskie realia, trzeba by powiedzieć o 6 na 10 katolikach. Średnia „dominicantes” (osób chodzących co niedzielę do kościoła) wynosi poniżej 40 proc. Nie może być tak, że my sobie spokojnie odprawiamy Eucharystię i pocieszamy się tym, że liczy się jakość, a nie ilość, a nie zajmujemy się tymi sześcioma.

– Jak patrzeć praktycznie na ten postulat? W konkretnych wspólnotach parafialnych trudno przecież zostawić czterech i pójść do tych sześciu?

– Nie trzeba ich zostawiać, tylko uruchomić! Kluczem ewangelizacji jest właśnie ta czwórka praktykujących. To oni muszą się poczuć posłani do swych sąsiadów. Każda Eucharystia kończy się zachętą, by iść z Ewangelią na zewnątrz. To jest posłanie. Oni mają największą sposobność do tego, by pójść z misją, kapłan ma ich wyposażyć, właściwie uformować i towarzyszyć. A potem być tym, który przyjmuje tych, których oni przyprowadzą.

– Co może być dzisiaj mocą uwodzicielską chrześcijaństwa?

– Wystarczy czytać Dzieje Apostolskie. Siłą jest orędzie. Nie można głosić siebie, tylko trzeba głosić Jezusa Chrystusa. W slangu ewangelizacyjnym mówimy, że kerygmat nie działa tylko wtedy, gdy nie jest używany. Jezus mówił w Ewangelii, że Słowo jest posiane i samo rośnie. Nie wiemy, dlaczego rośnie, ale wymagana jest wierność Chrystusowi, który jest atrakcyjny.

– On nie jest jednak abstrakcją. Potrzebne są symbole, urozmaicenie liturgii, zrozumiałość znaków.

– Rzeczywiście, znaki nie mają sensu, jeśli się ich nie objaśnia. Nie wystarczy pokropienie wodą święconą, jeśli się ludziom nie powie, że są ochrzczeni i co ten chrzest wniósł w ich życie.

– Prosty symbol popiołu sprawia, że w parafiach pojawiają się tłumy. Zbyt łatwo chyba rezygnujemy ze znaków?

– Nie ma wątpliwości, że znaki są potrzebne, ale nie można się też zamykać w rycie. Łatwo jest z liturgii zrobić zbiór rytów, które nie prowadzą dalej, zatrzymają na sobie. Ile u nas było na przykład sporów w związku ze sposobem przyjmowania Komunii św. Niektórzy upierali się, że na klęcząco, inni – że na rękę. A kto stawiał sobie pytanie o sens znaków? Jak te znaki poprawnie wyglądają, co o nich pisali starożytni autorzy? W sposobie celebracji kryje się wiara. Jest miejsce na różnorodność, ale nie ma miejsca na równoległe rozumienia Kościoła.

– Jeden z hiszpańskich biskupów napisał, że sekularyzacja jest jak pociąg, a teraz trzeba z niego wysiadać i zapalać ogniska. Czy ta sytuacja dotyczy także Polski?

– Ja jestem przekonany, że Ewangelię mamy nie za sobą, ale przed sobą. Wydany przed dwoma laty dokument Kongregacji Nauki Wiary „Iuvenescit Ecclesia” mówi, że Kościół się odmładza. Wiele zależy od tego, jak patrzymy. W Hiszpanii rodzą się przecież zjawiska, które budzą szacunek całego Kościoła. W Polsce z jednej strony można mówić o 40 proc. chodzących do kościoła, ale z drugiej – możemy też mówić o ogromnym ożywieniu ewangelizacyjnym wśród osób świeckich. Papież Jan Paweł II nazwał tę sytuację wiosną Kościoła. Proszę sobie przypomnieć, jak z jednej strony słaby był Kościół starożytny, a z drugiej – jak wielką miał siłę, skoro potrafił przejmować znaki kultury pogańskiej i je chrystianizować, nadawać im nowe sensy. Na tym polega katolickość naszej wiary. Bardzo dobrym obrazem jest zatem to ognisko: ludzie zaczną się schodzić, będą chcieli się ogrzać. Ważne, by nie tworzyć enklaw, ale promieniować na zewnątrz. Mamy za sobą piękną falę ewangelizacji, którą w Polsce wzbudził ks. Franciszek Blachnicki. Pamiętam, jak w latach 70. ubiegłego wieku w krakowskiej diecezji dziesiątki tysięcy młodych ludzi wyjeżdżało na rekolekcje oazowe.

– Czy nie zapominamy jednak, że dla ogromnej liczby ludzi twarzą Kościoła jest proboszcz? A więc ruchy – tak, ale oprócz ruchów – może świadectwo duchownych?

– To jest wielki temat. Myślę, że wszyscy jesteśmy świadomi doniosłości ewangelizacyjnej formacji księży. Dwie rzeczy są dla mnie tutaj równie oczywiste: pierwsza – że taka formacja jest potrzebna, i druga – że nie załatwi się jej nakazowo. Osobiście jestem pełen szacunku dla codziennej pracy księdza. Myślę o konfesjonale, ambonie, kancelarii, gdzie jest indywidualne spotkanie. Na co dzień wiele jest więc narzędzi ewangelizacji, chodzi natomiast o to, by właściwie z tych instrumentów korzystać. Pamiętam sytuację, gdy podczas rekolekcji księża zadawali mi pytania na kartkach i jedno z nich było dla mnie szokujące. Ktoś zapytał o ewentualny kanon, w oparciu o który można by wyrzucić z kancelarii młodych, którzy chcą zawrzeć sakrament małżeństwa, a okazuje się, że są oni właściwie niewierzący. Odpowiedź mogła być tylko jedna. Skoro przyszli, proboszcz powinien ogłosić im kerygmat, wychodząc z tego faktu, że między nimi jest miłość. Od tej miłości można przejść do Chrystusa. Papież Franciszek mówi w tym kontekście o towarzyszeniu.

– Pamiętam z wykładów w seminarium, że niektórzy mówili: towarzyszyć to za mało, chodzi o to, by doprowadzić.

– Tak, ale to nie zależy jedynie od nas. Towarzyszenie jest już prowadzeniem. Od tego jest kapłan, od tego ma dar rozeznania, by doprowadzić do Chrystusa. To dokonuje się na płaszczyźnie indywidualnej: słucham, próbuję wejść w relację z tym człowiekiem i prowadzić dalej.

– Czasem jako spowiednik widzę, że jest problem, ponieważ ludzie na przykład żyją w związkach niesakramentalnych. Staram się wtedy pożegnać z penitentem w zgodzie i poczuciu zrozumienia, że Kościół nie odmawia mu rozgrzeszenia, ale jedynie odkłada je na później.

– Zgoda, ale nie mogę się tu pogodzić ze słowem „pożegnanie”. Taka spowiedź powinna być raczej początkiem wspólnej drogi. Człowieka trzeba uszanować i ważne jest, by odszedł z konfesjonału z poczuciem zrozumienia. Trzeba mu jednak pokazać, że należy do Kościoła, nie jest człowiekiem ekskomunikowanym. Porządek sakramentalny jest ważny, ale to nie jest jedyna droga budowania relacji z Bogiem. Są jeszcze modlitwa, rekolekcje, słuchanie Słowa Bożego, posługa Caritas. Papież Franciszek powtarza, że trzeba człowieka włączyć, pokazać mu, że jest potrzebny. Kościół będzie bogatszy zaangażowaniem tego człowieka, a to oznacza pójście z tym człowiekiem jakąś drogą. Tu nie ma miejsca na pożegnanie.

***

Jego Ekscelencji Arcybiskupowi Archidiecezji Łódzkiej Grzegorzowi Rysiowi serdeczne życzenia błogosławieństwa Bożego, utwierdzenia się w przekonaniu o „mocy w słabości”, jeśli Pan jest blisko, życzliwości ludzi na nowym etapie pracy pasterskiej, z zapewnieniem o modlitwie przed Cudownym Obrazem Matki Bożej na Jasnej Górze składają Lidia Dudkiewicz Redaktor Naczelna „Niedzieli” z Zespołem Redakcyjnym

Tagi:
wywiad Abp Grzegorz Ryś Abp Ryś

Domowy Kościół drogą do Pana Boga

2018-02-14 11:10

Ks. Adam Stachowicz
Edycja sandomierska 7/2018, str. VI

Ks. Adam Stachowicz
Wiesława i Mirosław Bąkowie

Ks. Adam Stachowicz: – Na co dzień posługujecie w Ruchu Światło-Życie, a konkretnie w jego rodzinnej gałęzi. Macie od 36 lat doświadczenie wspólnego życia małżeńskiego, ale też ciągłej formacji osobistej i małżeńsko-rodzinnej. Jednocześnie działacie, pomagając szczególnie młodym małżonkom i rodzicom oraz przygotowującym się do zawarcia sakramentalnego związku małżeńskiego. Możecie więc dużo powiedzieć o rodzinie…

Wiesława i Mirosław Bąkowie: – Tak to prawda. Chociaż ciągle jesteśmy w drodze. Ciągle się uczymy poznawania woli Boga względem nas oraz poznajemy siebie nawzajem. Bardzo ważne jest jednak dla nas doświadczenie prawdy, że fundamentem rodziny jest małżeństwo. Tu się wszystko zaczyna, w tej maleńkiej „wspólnocie miłości i życia”.
Z perspektywy czasu wiemy, jak bardzo musieliśmy się napracować, czasem walczyć, aby nie zniszczyć w naszej relacji daru sakramentu małżeństwa. Ogromną pomocą była i jest dla nas formacja Domowego Kościoła. Poprzez codzienną modlitwę małżeńską, rozważanie słowa Bożego, dialog małżeński czy rekolekcje nieustannie odkrywamy piękno życia małżeńskiego.
Dzisiaj możemy powiedzieć z radością, że łączy nas miłość do Boga oraz względem siebie. Przeżywamy naszą relację jako wyjątkową i szczęśliwą. Nie możemy nie mówić o tym szczególnym prezencie otrzymanym od Pana Boga, dlatego pragniemy pomagać innym małżeństwom w zbliżeniu się do Boga, a przez to w budowaniu jedności małżeńskiej. Bo to właśnie na niej buduje się szczęśliwą rodzinę.
W Piśmie świętym Bóg mówi: „Opuści człowiek ojca i matkę, a połączy się z żoną swoją, i będą dwoje jednym ciałem” (Ef 5,31) oraz „Bądźcie płodni i rozmnażajcie się” (Rdz 1,28). Owoc miłości małżeńskiej we współpracy z łaską Boga Stworzyciela sprawia, że staje się rodzina. Miłość małżonków, mamy i taty, buduje szczęście domu rodzinnego. Pamiętamy pewne zajęcia socjoterapeutyczne z dziećmi. Na zadane pytanie: „Kiedy są najbardziej szczęśliwe?”, m.in. padła odpowiedź: „Kiedy mama i tata się całują, kiedy są blisko siebie. Wtedy wiem, że nic mi się złego nie może stać”. Jesteśmy przekonani, że tę prawdę o ważności relacji w małżeństwie trzeba przekazywać szczególnie młodym małżonkom oraz przygotowującym się do małżeństwa.

– Czyli determinacja do dzielenia się doświadczeniem wspólnej relacji w małżeństwie oraz bliskością Boga pochodzi z waszej z Nim osobistej relacji?


– Tak. Po pierwsze – jak powiedzieliśmy – spłata długu Bogu, który nas hojnie obdarował swoją miłością. Po drugie – wiemy, jak bardzo każdy człowiek pragnie szczęścia, jak każde małżeństwo pragnie szczęścia. Wiemy też, jak na pytanie o drogę do szczęścia świat, a w nim krzykliwe zło, podsuwa odpowiedzi nieprawdziwe i zwodnicze. Dlatego pragniemy mówić o tym, jakim szczęściem jest pięknie przeżyte małżeństwo i rodzina. Od 36 lat patrzymy i czujemy całym sercem, jak zmieniają się małżonkowie, którzy włączają się do wspólnoty Domowego Kościoła. Przychodzą ci, którzy mają się dobrze, aby wzmocnić relacje, posłuchać doświadczeń innych małżonków. Przychodzą do wspólnoty też ci, którzy cierpią, którzy ocierają się o salę sądową z rozpoczętym procesem rozwodowym. I widać, jak łaska wspólnej modlitwy wielu małżeństw, jak świadectwo tych, którzy mają wiele do powiedzenia o budowaniu jedności małżeńskiej kruszy w nich mury niechęci, jak zaczynają budować od nowa.
Mamy też od roku doświadczenie Dekanalnych Dni Skupienia dla małżonków, których inicjatorem jest ks. Tomasz Cuber, diecezjalny duszpasterz rodzin. Na taką małżeńską randkę przychodzą małżonkowie z różnym stażem małżeńskim. Tu małżonkowie mają czas dla siebie poprzez wspólną wymianę doświadczeń przy herbatce, tu jest czas na posłuchanie dobrych rad na szczęśliwe małżeństwo i czas na modlitwę z indywidualnym błogosławieństwem małżonków.

– Można więc śmiało powiedzieć, że wasze doświadczenie poparte jest częstą praktyką pracy z małżeństwami? Jak np. takie Dni Skupienia, jak to nazywacie: „randki małżeńskie”, przekładają się na wzajemne relacje biorących w nich udział?

– Słyszymy po takich spotkaniach wiele wspaniałych świadectw. Przywołam chociażby takie: „Jesteśmy 40 lat w sakramentalnym związku małżeńskim, ale taka randka przydarzyła nam się pierwszy raz. Wróciliśmy do domu bardzo umocnieni. Nasza relacja nabrała delikatnej, a jednocześnie takiej radosnej świeżości. Długo jeszcze wieczorem rozmawialiśmy o tym, co za nami i o tym, co przed nami. Nasze dialogowanie zakończyliśmy modlitwą za męża i za żonę. Postanowiliśmy takie modlitwy zdobyć dla naszych dzieci trwających z związkach małżeńskich” (Danusia i Krzysiek); „Jesteśmy szczęśliwi, że mogliśmy być na takim spotkaniu. Budowało nas dosłownie wszystko. Każde słowo było na wagę złota. Świadectwa małżonków wzmocniły nas. Nasze zatroskanie o to, że w tak wielu sprawach sobie nie radzimy postanowiliśmy oddać Jezusowi. Już jesteśmy mocniejsi o te konkretne recepty na szczęśliwe życie małżeńskie. Nosiłam w sobie ranę po stracie dziecka, a teraz jestem przekonana, że Bóg tak chciał i – co więcej – ono jest szczęśliwe na wieki” (Kasia i Piotrek).

– Czemu w ostatnich latach tak dużo słyszymy o rodzinie? Państwo jako instytucja chce pomagać, szczególnie finansowo. Samorządy pokazują, że sprawa rodzin nie jest im obojętna. W Kościele od dawna intensywnie pokazuje się rodzinę jako podstawową wartość, wskazując nauczanie św. Jana Pawła II, który przekonywał: „rodzina Bogiem silna staje się siłą człowieka i całego narodu”…


– W adhortacji apostolskiej „Familiaris Consortio” św. Jan Paweł II pokazywał m.in. to, że rodzina jest drogą Kościoła i drogą narodu. Trwa więc walka o najwyższą stawkę. To jest być, albo nie być. Sługa Boży kard. Stefan Wyszyński, tworząc Jasnogórskie Śluby Narodu, mówił niejednokrotnie, by nie pozwolono, aby zniszczono rodzinę, bo zginie naród.
Bogu dzięki i Maryi Królowej Polski za to, że w obliczu diabelskiego ataku na małżeństwo i rodzinę poprzez lansowaną deprawację, mocno przenikającą z Zachodu, budzimy się do walki o tę Bożą instytucję. To dobrze, że na wszelkie sposoby stawiamy zaporę złu, aby obronić małżeństwo jako związek mężczyzny i kobiety, aby ochronić każde życie ludzkie od poczęcia do naturalnej śmierci. Bardzo mocno jesteśmy przekonani, że potrzeba integralnego działania na rzecz małżeństwa i rodziny.
Tu wspomnijmy słowa św. Teresy z Kalkuty, która do zebranych przedstawicieli instytucji państwowych i kościelnych mówiła: „Wy, kapłani, możecie czynić to, czego nie mogą uczynić władze państwowe. Urzędnicy, wy możecie uczynić to, czego nie uczynią kapłani. Razem możemy ratować rodzinę i świat. Nie czekajmy na jutro. Bierzmy się do pracy dzisiaj”. Okazją ku temu jest rozpoczynający się Powiatowy Rok Rodziny pod mocnym hasłem: „Rodzina. Nasza troska, nasz skarb”.

– Jesteśmy po inauguracji Roku Rodziny w powiecie ostrowieckim. Wy tu żyjecie. Czym dla was jest ten czas?

– Ta inicjatywa jest dla nas bardzo ważna. Z nadzieją patrzymy na ten rok. Wszyscy wiemy, jak bardzo rodzina potrzebuje dzisiaj wsparcia. Wsparcia potrzebują małżonkowie, rodzice, dzieci i młodzież. Myślimy i tego pragniemy, aby troska o rodzinę była wpisana w permanentne działanie kościoła i wszelkich instytucji państwowych. Padło wiele słów pięknych i zobowiązujących, a jednocześnie pełnych nadziei. Zabrakło czasu i możliwości posłuchania małżonków i rodziców, jakie mamy oczekiwania wobec takiej inicjatywy. Pozwoliliśmy sobie poprosić Pana Starostę o rozmowę wiążącą w tej kwestii. Propozycję przyjął.

– O czym chcielibyście rozmawiać z przedstawicielami lokalnych władz? – W posynodalnej adhortacji apostolskiej Ojca Świętego Franciszka „Amoris laetitia”, gdzie czytamy: „Dobro rodziny ma kluczowe znaczenie dla świata i Kościoła. Świadectwo temu dają małżeństwa, które przetrwały próbę czasu i są świadkami Bożej miłości. Otwiera to drzwi pozytywnego, gościnnego duszpasterstwa, które umożliwia rozprzestrzenianie się dobra według zamysłu Bożego”.

Mamy takie doświadczenie próby czasu i o tym pragniemy rozmawiać. Będziemy mówić o tym, że mamy, że znamy receptę na szczęśliwe życie małżeńskie i rodzinne. Na szczęśliwy dom zbudowany na skale, której nic i nikt nie pokona. Ufamy bowiem, że o to chodzi w tym Powiatowym Roku Rodziny. Pragniemy rozmawiać o tym, że zanim zaczniemy wychowywać dzieci, to pierwej trzeba wychowywać rodziców, myśląc o tym, że wychowywać to znaczy wydobywać dobro i na tych zasobach budować codzienność rodzinną. Tworzą się w nas oczekiwania.

– Jakie to oczekiwania? Co praktycznego mógłby wnieść taki „czas dla rodzin”?


– Wszystkie przedstawione propozycje są bardzo słuszne. Bogu dzięki, że będzie takie duże wsparcie dla rodzin dotkniętych różnymi dysfunkcjami. My myślimy o profilaktyce, która jest jak zawsze bardzo korzystna. W zamyśle mamy m.in. zorganizowanie takiego miejsca w mieście, gdzie małżonkowie będą mogli się spotkać na sesjach, kursach, aby zaczerpnąć wiedzy i wymienić doświadczenia nt.: „Jak pogłębiać więź małżeńską i rodzinną”. Miejsca na taką małżeńską randkę pod okiem profesjonalnie przygotowanych specjalistów.
Dobre byłoby wspólne organizowanie pikników rodzinnych z promocją pięknego życia małżeńskiego i rodzinnego poprzez prezentowanie talentów rodzinnych. Bardzo zależy nam na tym, aby był to również czas promowania zdrowej rodziny zbudowanej na „trwałym fundamencie Bożej miłości”.
Słowa pouczają, czyny pociągają. Jesteśmy przekonani, że Jezus, który połączył nas sakramentalnym węzłem małżeńskim, chce, abyśmy wszyscy stali się znakiem i narzędziem Jego miłości przez konkretne inicjatywy i czyny.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Mój Krzyż codzienny

2018-02-23 14:41

Joanna Warońska, Częstochowa

Mój krzyż nie jest wielki. Ot, połączone dwa kawałki drewna. Od razu zwróciłam uwagę, że nie ma na nim Chrystusa, a przecież w dzieciństwie było to dla mnie niezwykle ważne. Tak jakbym potrzebowała portretu Zbawcy. Mojego Zbawcy. Później dostrzegłam powszechność braku tego wizerunku.

congerdesign/pixabay.com

Otaczały mnie miliony przewrażliwionych i rozdętych ego, wpychających się w moje oczy, uszy, zabierających moją przestrzeń. I każde z nich chciało wciągnąć mnie w swoją orbitę. Miałam stać się ich częścią i potwierdzać ich wielkość. Nic więc dziwnego, że i pusty krzyż stawał się dla nich wygodną alegorią cierpienia w ogóle, która sprowadzała pokusę zbyt łatwego płaczu nad sobą. Mogli poczuć przez chwilę jedność z cierpiącym Bogiem. To był etap pierwszy. Potem pojawiało się rozpamiętywanie swojego losu i wiele pytań: Dlaczego ja? Dlaczego mnie? Czy to fatum? Czy może Bóg o mnie zapomniał?

Ale istota krzyża nie może przecież wyczerpywać się w cierpieniu. Albo przynajmniej takie doświadczenie nie może kończyć się licytacją, czyj ból jest większy, kogo bardziej uszlachetnił i kto w opinii innych był bardziej przekonujący. Wszak cierpienie towarzyszy każdemu, a określenie jego wielkości jest często wrażeniem subiektywnym. Trzeba by uwzględnić zbyt wiele czynników nieporównywalnych, by wreszcie ustalić prawdziwą hierarchię cierpiących. Dlatego krzyż to raczej zawierzenie, pokora, które pozwalają piąć się ku niebu, i miłość obejmująca cały świat. Gdy myślę o krzyżu, zawsze wspominam wiersz niezwykle wrażliwej poetki młodopolskiej Marii Komornickiej:

W noc chmurami złowieszczymi ciemną

Leżałam jak zwalony krzyż

A duchy mocowały się nade mną

O mnie…

Poczuć się zwalonym krzyżem to doświadczenie niemal tragiczne, wzmagające odczucie cierpienia. Zwłaszcza jeśli uwzględnimy złowieszczą noc i rozgrywającą się nad głową bohaterki walkę o jej duszę. To podważenie prawdy celu wędrówki, zakwestionowanie wszelkich wyborów. To zwielokrotnione odczucie zwątpienia i samotności w przerażająco niezrozumiałym świecie. To brak woli walki w odwiecznej konfrontacji dobra i zła. A wystarczyłaby może czyjaś pomocna dłoń, by duchy pełzające po ziemi stały się zbyt odległe. Wówczas ich kuszący głos nie dosięgnąłby naszych uszu. Sytuacja tak silnie doświadczona przez Komornicką jest codziennością każdego, choć przyzwyczajenie nauczyło nas jej nie dostrzegać.

Mój krzyż nie jest wielki. Nie pozwala mi wzrastać w swoim cieniu, nie kształtuje mojego poglądu na świat, a nawet nie buduje wokół mnie wspólnoty rozumiejącego współczucia. Na co dzień nie jest zbyt uciążliwy i prawie udaje mi się o nim zapomnieć. Ot, żyję jak wszyscy. A może nawet są tacy, co patrzą na mnie z zazdrością, ponieważ jestem tą, której się udaje. Przynajmniej czasami. Ale przychodzą takie dni, zwłaszcza w czasie przedświątecznych porządków, gdy ponaglana dawnym obyczajem zaglądam w każdy kąt, pod szafy i do niemal zapomnianych szuflad, i wówczas z przerażeniem stwierdzam, że on wciąż tam jest, tylko może w ostatnim roku trochę bardziej przykrył go kurz. I po raz kolejny próbuję przyrównać do niego swoje życie…

Rozpoczynam rachunek sumienia pod odnalezionym także w swoich wspomnieniach krzyżem. Rozpoczynam swoje indywidualne rekolekcje. W ostatnim roku coraz bardziej upodabniam się do punktu, choć dla niektórych równie niewygodnego jak kamień w bucie; kurczę się w przestrzeni świata, zwijam się w sobie zamiast wzrastać, staję się odrzuconym ziarnem… A może dopiero zbieram siły, by kiedyś wreszcie zakorzenić się w próchnicy społeczeństwa i zadziwić innych swoją potrzebą wzrostu. To pokrzepiające… Tylko bez decyzji o wydaniu plonu pozostanę na zawsze dobrze zapowiadającą się potencją.

Po owocach ich poznacie… A co będzie moim owocem? Mój krzyż nie jest wielki. Każdego dnia poszukuję… Różnych rzeczy: bezinteresownego uśmiechu, także w sobie, wskazówek, gestów, które potwierdzą słuszność moich wyborów oraz słów, gdy tak jak teraz poddaję je próbie znaczenia. Wszak nie jest ważne, by były, lecz by były to te najwłaściwsze. Jak już ginąć, to spektakularnie? Na Golgocie w obecności tłumów, a zwłaszcza dziejopisów – Jana, Mateusza, Marka i Łukasza? Czy trzeba sobą zapełnić cenny czas antenowy, by poczuć się spełnionym? Ale Chrystus w momencie śmierci nie myśli o tym, czy dobrze wygląda.

Dla Niego liczy się przecież cel, a nie droga… On sam chce, by Jego krzyż stał się „Drogą, Prawdą i Życiem”. W ten sposób krzyż zaczyna funkcjonować jako znak ostateczny, do niczego nieodsyłający, znak, którego znaczenie nie jest konwencją, więc nie wymaga akceptacji. On sam jest znaczeniem.

Krzyż dla mnie oznacza Boga, a Bóg – krzyż, ale z tego nie wynika, że krzyż jest cierpieniem. Wszak Bóg nie jest cierpieniem, lecz miłością.

Mój krzyż nie jest wielki, może dlatego w natłoku wydarzeń i spraw codziennych tak łatwo zapominam, co jest naprawdę ważne w życiu, a wówczas świat, igrając moim sentymentalizmem, zmusza mnie do łez. W tym przypadkowym płaczu nieświadomie żałuję swoich straconych szans i możliwości.

Odczuwam dziś boleśnie swoje niespełnienie. Spowodowane brakiem czasu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

KSM obraduje

2018-02-23 21:02

Agata Kowalska, KSM Częstochowa

Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Archidiecezji Częstochowskiej rozpoczęło dziś punktualnie o godz. 18.00 Sesję Zarządów.

Maciej Cupiał, KSM Częstochowa

Będzie to bardzo ważny, historyczny czas - wybory nowego składu osobowego Prezydium, obrady, ale przede wszystkim jednak - Zlot KSM. W sobotę u stóp Jasnej Góry swoje życie Matce Bożej zawierzy niemalże tysiąc młodych ludzi.

Zapraszamy od godz. 14.00 wszystkich tych, którzy czują się KSM-owiczami i chcą pokazać swoją przynależność do stowarzysznia. Mszę Świętą sprawować będzie Ksiądz Arcybiskup Metropolita Częstochowski Wacław Depo. Módlmy się o światło Ducha Świętego dla wszystkich biorących udział w tych wydarzeniach!

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem