Reklama

Ministerstwo Środowiska

Na straży bioróżnorodności

2017-09-20 14:27

Z dr. Andrzejem A. Koniecznym – podsekretarzem stanu w Ministerstwie Środowiska – rozmawia Wiesława Lewandowska
Niedziela Ogólnopolska 39/2017, str. IV-V

Lasy Państwowe

WIESŁAWA LEWANDOWSKA: – Łowiectwo już od dawna budzi w tzw. cywilizowanym świecie złe emocje, wywołuje wielką krytykę tzw. ekologów, tymczasem w Polsce resort środowiska niejako na przekór tym trendom usiłuje dziś przywrócić mu nie tylko prastarą godność, ale przede wszystkim istotne miejsce w gospodarce kraju. Czy warto, Panie Ministrze, w tej błahej sprawie budzić ekologiczne demony, otwierać kolejne pole walki?

MINISTER ANDRZEJ KONIECZNY: – Nie tylko warto, ale taka jest konieczność, a sprawa wcale nie jest błaha, lecz bardzo istotna z punktu widzenia dzisiejszego odpowiedzialnego rozwoju kraju. Ministerstwo Środowiska ma obowiązek czuwać nad zagwarantowanym w polskim prawie nakazem zapewnienia ochrony środowiska. A zatem, kierując się zasadą zrównoważonego rozwoju (art. 5 Konstytucji RP), przez inspirowanie lub wydawanie aktów prawnych niższej rangi, stosownie do bieżących wyzwań, stara się jak najskuteczniej chronić środowisko, polską przyrodę, w tym także dziko żyjące zwierzęta.

– Totalni krytycy mówią, że obecny rząd robi to źle, że bezsensownie nawiązuje do niesprawdzających się w dzisiejszym świecie tradycji myśliwskich...

– Twierdzę, że mimo wszystko są to dobre tradycje, które – właściwie pojmowane i kultywowane – sprawdzają się w każdych czasach. Przypominając dziś białowieskie polowania króla Jagiełły, mające zapewnić prowiant na „kampanię grunwaldzką”, wspomnijmy też, że już w owym czasie wszystkie polowania – wielkie (na grubego zwierza, dla możnych) i małe (na zwierzynę drobną, dla biednych) – były prawnie regulowane, nadzorowane przez władzę publiczną. Dziś mamy Prawo łowieckie i zrzeszający myśliwych Polski Związek Łowiecki, nad którym nadzór sprawuje minister środowiska. Można powiedzieć, że dzięki odpowiedniej trosce władców i władz publicznych od czasów średniowiecza na ziemiach polskich nigdy nie brakowało dostatku dzikiego zwierza, a jeśli był trzebiony, jeśli lasy były plądrowane, to tylko w czasie wojen przez najeźdźców... Polski model łowiectwa nie może być nazywany niesprawdzającym się.
Jest on uznany za jeden z najlepszych na świecie, i to na nim wzorują się coraz częściej inne kraje.

– Skąd zatem to dzisiejsze larum ekologów, że mamy w Polsce rzeź drzew, korników, dzików, że zapowiadają się kolejne akty przemocy wobec przyrody?

– Jak zawsze, z niewiedzy! Wszystkie dzisiejsze nieporozumienia ekologiczne biorą się z niedostatecznej i złej edukacji. Z niepodbudowanej wiedzą, bezrefleksyjnej mody na tę niby-ekologię. W Polsce obserwujemy to zjawisko od ok. 20 lat, natomiast w Europie tego rodzaju „ekologiczne” myślenie kształtuje się od lat 60., 70. ubiegłego wieku, kiedy to nurt tzw. głębokiej ekologii całkowicie odwrócił piramidę ważności w pojmowaniu przyrody – od tego czasu człowiek stał się mniej ważny...

– Poczuł się zrównany z resztą istot żywych... Żeby doprowadzić do tej przemiany świadomości, trzeba było solidnej pracy u podstaw.

– I rzeczywiście ją przeprowadzono! Niebagatelną rolę odegrały tu m.in. niewinne dziecięce bajki, zwłaszcza bardzo popularne filmy Walta Disneya. To od filmu o jelonku Bambi zaczął się tzw. bambizm, czyli właśnie to panujące dziś bardzo powierzchowne i sentymentalne podchodzenie do przyrody oraz ekologii. Do tego stopnia uproszczone, że już niemal na każdym kroku zaprzeczające obiektywnej wiedzy naukowej. Niestety, dotyczy to dziś także tej najbardziej podstawowej edukacji szkolnej, nie tylko telewizyjnej.

– Można by jeszcze odwrócić tę „odwróconą piramidę” myślenia o przyrodzie?

– W Polsce nadarza się właśnie taka okazja w związku z prowadzoną przez nasz rząd reformą edukacji. Należy tylko w podstawie programowej nauczania znaleźć takie miejsce, gdzie można by pokazać, w jaki sposób człowiek może i powinien mądrze wykorzystywać i skutecznie chronić zasoby przyrodnicze.

– Zanim jednak uda się przywrócić w społeczeństwie postawy zrównoważonego i racjonalnego podejścia do przyrody, trzeba zmierzyć się z istniejącymi już konfliktami. Bo jak tu pogodzić, Panie Ministrze, ogień z wodą, czyli np. żądanie rolników, by wystrzelać niemal wszystkie dziki, z protestami ekologów wobec masowej rzezi tych zwierząt?

– Problem jest dziś rzeczywiście duży, a jest prostą konsekwencją tego, że naszym poprzednikom bardzo odpowiadała tzw. bierna ochrona przyrody; w żaden więc sposób nie ingerowano nawet tam, gdzie przyroda pozostawiona sama sobie nie mogła przetrwać, lub by zapobiec większym szkodom. I tak w roku 2014, po stwierdzeniu afrykańskiego pomoru świń (ASF), po prostu zawieszono na pół roku polowania na dziki, aby ograniczyć ich przemieszczanie się i roznoszenie choroby... Nastąpił nieokiełznany wzrost populacji dzików i nasilenie ASF. Dopiero od 2015 r. wspólne działania resortów środowiska i rolnictwa doprowadziły do skutecznej walki z chorobą. Konieczne było dopuszczenie całorocznego (bez okresów ochronnych) polowania na te zwierzęta. Do tej pory myśliwi odstrzelili ponad 1,3 mln sztuk dzików. Z naszego rozeznania wynika, że dla zapewnienia pełnego bezpieczeństwa sanitarnego liczebność dzików należy doprowadzić do stanu z 2006 r.

– Jak to się dzieje, Panie Ministrze, że mimo niezaprzestania polowań na dziki wciąż utrzymuje się ich nadmiar, że mimo ograniczeń powodowanych przez postęp cywilizacji – w Polsce w ostatnim czasie wciąż mamy ponoć za dużo łosi, bobrów, żubrów, a nawet szakali...

– Trudno to oceniać, ale prawdą jest, że – mówię to z całą odpowiedzialnością – Polska jest pod tym względem krajem błogosławionym, bo bioróżnorodnym... Mimo polowań, mimo użytkowania lasów zwierzyny i lasów mamy coraz więcej! Na tym właśnie polega rzeczywisty zrównoważony rozwój. A niektórzy rolnicy nieustannie twierdzą, że dzikiej zwierzyny jest za dużo, że trzeba wybić dziki, łosie, jelenie, bobry, kormorany, żurawie, aby nie czyniły szkód...

– Nie mają racji?

– To są racje bardzo subiektywne. Dbając w sposób należyty o ochronę środowiska, kierując się zasadą zrównoważonego rozwoju, musimy zawsze stosować zasadę złotego środka, czyli odpowiednio wyważać wszystkie racje, proponować rozsądne rozwiązania.

– Najprostszym są zaprogramowane odstrzały, a to może znaczyć, że wkrótce np. będą modne bobrowe futra...?

– Nie sądzę. A bobry rzeczywiście metodycznie, od czasu II wojny światowej – po której malutka populacja bobrów przetrwała na rzece Marycha na Suwalszczyźnie – systematycznie kolonizują Polskę; dziś są już wszędzie, nawet w miastach, mimo że określano to zwierzę jako bardzo płochliwe. Faktem pozostają coraz większe szkody, dlatego władza publiczna musi zdecydowanie reagować. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska wspólnie z Polskim Związkiem Łowieckim realizują już niełatwy program redukcji liczby bobrów, zwłaszcza w miejscach dla nich najmniej odpowiednich.

– Dlaczego niełatwy?

– Dlatego, że upolować bobra to wielka sztuka!

– Łatwiej upolować wielkiego, ociężałego łosia... Dlaczego ministerstwo przymierza się do zniesienia istniejącego od 2001 r. moratorium na odstrzał łosi?

– Z tego samego powodu: od pewnego czasu odnotowujemy wzrost populacji tych zwierząt. Podobnie jak bobry i dziki – łosie nierzadko pojawiają się już na terenie wielkich miast, coraz częściej uczestniczą w wypadkach i kolizjach drogowych oraz powodują znaczne szkody w uprawach rolnych i prywatnych lasach.

– Od kiedy mamy w Polsce za dużo łosi, skoro jeszcze kilkanaście lat temu było ich za mało?

– Warto tu przypomnieć, że do połowy XIX wieku w Europie Zachodniej łosie zostały skutecznie wybite. Uchowały się tylko na terenie północno-wschodnich prowincji Prus; w 1848 r. było tam jednak tylko kilkanaście osobników tego gatunku. Naczelny nadleśny lasów rządowych Królestwa Polskiego Juliusz Brincken w 1826 r. pisał o zachowanej ostoi łosia w lasach wokół Rajgrodu, nad Biebrzą; w 1938 r. było tam już ok. 1400 osobników. Po wojnie polscy leśnicy i myśliwi podjęli się hodowli łosi – w 1951 r. do Puszczy Kampinoskiej sprowadzono 5 osobników z Białorusi, w 1952 r. łoś został wpisany na listę gatunków chronionych, w 1959 r. znalazł się już na liście zwierząt łownych, lecz z całorocznym okresem ochronnym. W 1967 r. mieliśmy już w Polsce ok. 700 osobników, i wtedy wznowiono polowania. W 1981 r. mimo polowań było już 6200 łosi, z czego 800 w dolinie Biebrzy.

– A potem w ciągu 20 lat doszło do zbyt wielkiego przetrzebienia populacji?

– W 2001 r. okazało się, że mamy w Polsce już tylko 1500 osobników tego zwierza, czyli tyle, ile było tuż przed wojną. Dlatego minister środowiska podjął decyzję o przywróceniu poprzedniego statusu łosia jako zwierza łownego z całoroczną ochroną. Po 10 latach obowiązywania moratorium okazało się, że – tak twierdzą dr Jan Raczyński i prof. Mirosław Ratkiewicz – spełniło ono oczekiwania.

– Co to znaczy?

– Jak twierdzą naukowcy, od roku 2001 liczba łosi systematycznie zaczęła rosnąć i uważa się, że w roku 2010 ich liczba w Polsce przekroczyła stan z 1981 r. Jednocześnie, jak zaznaczają ci sami naukowcy, już w 2011 r. zaobserwowano też wzrost poziomu szkód w uprawach rolnych i leśnych oraz wzrost kolizji i wypadków komunikacyjnych z udziałem łosi.

– Jak doszło do tego, że w ciągu zaledwie kilku lat liczba łosi w Polsce co najmniej się potroiła?

– Rzeczywiście dane statystyczne mówią dziś o 20 tys. sztuk, zaś dane szacunkowe z inwentaryzacji – nawet o 28 tys.! Chodzi tu mianowicie nie tylko o łosie skupione w trzech głównych ostojach – w Biebrzańskim Parku Narodowym, Kampinoskim Parku Narodowym i Poleskim Parku Narodowym – ale o te, które z biegiem lat – mimo cywilizacyjnych ograniczeń – zaczęły się przemieszczać po Polsce, ze wschodu na zachód. W silnie zindustrializowanych i poprzecinanych gęstą siecią dróg Niemczech stwierdza się wprost, że dla polskich łosi – które już dawno przekroczyły naszą zachodnią granicę – nie ma tam miejsca i nikt też tam się nie gorszy koniecznymi odstrzałami.

– Niemcy niechętnie patrzą na polskie łosie, nie chcą przyjąć także żubrów, których mamy w Polsce już za dużo...

– Historia polskiego żubra zasługuje na długą opowieść. Rzeczywiście, mamy dziś w Polsce dużo żubrów i sporo z nimi kłopotów. Minister Jan Szyszko złożył specjalną „żubrzą ofertę” ministrom środowiska wszystkich europejskich krajów. Pozytywnie odpowiedziała tylko Bułgaria, która chętnie przyjmie kilka polskich żubrów. Jak się okazuje, nigdzie nie ma odpowiedniego miejsca dla łosi, żubrów, bobrów, żurawi, tylko w Polsce! W Polsce, która co rusz dostaje cięgi od europejskich ekologów.

Tagi:
środowisko

Prawie 200 osób zginęło w obronie środowiska naturalnego

2018-02-09 10:03

kg (KAI/OR) / Watykan

W 2017 roku zginęło 197 osób, broniących w różnych częściach świata środowiska naturalnego, a więc działających w duchu encykliki Franciszka "Laudato si". Poinformował o tym w swym najnowszym numerze watykański dziennik "L'Osservatore Romano", powołując się na doroczny raport Global Witness - międzynarodowej organizacji pozarządowej, śledzącej od lat działalność w obronie środowiska i ogłaszającej co roku tego rodzaju tragiczne bilanse. Dokument ten został sporządzony we współpracy z londyńskim "The Guardian".

geralt/pixabay.com

Według dziennika ofiarami tej milczącej wojny, na ogół nieznanej szerzej, są niemal zawsze rolnicy, ludność tubylcza i zwykli działacze przeciwstawiający się niepohamowanemu wykorzystywaniu ziemi. O ofiarach świat dowiaduje się zwykle wtedy, gdy ginie jakaś bardziej znana osoba. Tak było w przypadku Esmonda Bradleya Martina - 76-letniego geografa amerykańskiego, byłego specjalnego wysłannika ONZ ds. ochrony nosorożców, który od 30 lat mieszkał w Kenii, gdzie wielokrotnie narażał życie, walcząc z kłusownikami. Zginął 4 lutego w swym domu w Nairobi.

Jego nazwisko nie znalazło się w najnowszym raporcie Global Witness, ale prawdopodobnie trafi tam w następnym tego rodzaju dokumencie.

Inną znaną postacią, która zginęła w obronie ziemi, była Berta Cáceres z Hondurasu. Za swą działalność na tym polu otrzymała w 2015 prestiżową nagrodę - Goldman Environmental Prize, uważaną za odpowiednik Nagrody Nobla w dziedzinie ekologii. Wcześniej, 28 października 2014 uczestniczyła w spotkaniu ruchów ludowych w Watykanie i mogła wówczas wysłuchać słów Franciszka o trzech T: tierra, techo, trabajo (ziemia, dach [dom] i praca), potwierdzających zaangażowanie ruchów. Słuchała też wypowiedzi innych działaczy, które w pewnym stopniu poprzedzały ogłoszenie papieskiej encykliki "ekologicznej". Działaczka zginęła 3 marca 2016.

Z raportu wynika, że jeśli w 2002 notowano średnio dwa zabójstwa w obronie środowiska tygodniowo, to w dwóch ostatnich latach liczba ta się podwoiła. Rok 2016 był pod tym względem rekordowy - zginęło wówczas 200 osób. Najwięcej "męczenników ziemi" było i jest w Ameryce Łacińskiej, przede wszystkim w regionie Amazonii, gdzie ze szczególną siłą zderzają się wpływy biznesu rolnego i wydobywczego z interesami ludności tubylczej. Na ten obszar przypada 60 proc. wszystkich zabójstw, głównie wśród miejscowych mieszkańców, do czego kilkakrotnie nawiązywał Franciszek w czasie swej niedawnej podróży do Chile i Peru. Podkreślał tam podstawowe znaczenie zachowania środowiska naturalnego.

Dokument organizacji ujawnia, że najwięcej ludzi w obronie ziemi zginęło w Brazylii - 46, następnie w Kolumbii - 32 i w Meksyku - 15, ponadto były ofiary w Gwatemali, Nikaragui, Hondurasie i Peru. Na innych kontynentach smutny prym wiodą: w Azji Filipiny - 41 ofiar i w Afryce Demokratyczna Republika Konga - 13, głównie wśród strażników chronionych obszarów przyrody.

Raporty i działalność Global Witness rzucają światło na zjawisko, które niepokojąco rośnie i jest trudne do pokonania. Wielkie interesy gospodarcze i finansowe, wzmagane często przez powszechną korupcję, mają wielu wspólników, a zabójcy niemal zawsze pozostają bezkarni. Walczący z tym złem ludzie są zwykle osamotnieni i bezbronni. "Dopóki spółki, inwestorzy i rządy nie włączą naprawdę miejscowych wspólnot w decyzje dotyczące korzystania z naszej ziemi i jej bogactw, ci, którzy ośmielą się mówić o tym jasno i wyraźnie, będą nadal doświadczać przemocy, więzień a nawet utraty życia" — powiedziała Rachel Cox z Global Witness.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Życie między niebem a ziemią

2018-07-17 13:10

Abp Wacław Depo
Niedziela Ogólnopolska 29/2018, str. 33

Bożena Sztajner/Niedziela

Jedną z najważniejszych prawd jest sprawa jedności Boga, człowieka i świata. Trzeba o niej przypominać zwłaszcza obecnie, kiedy rzeczywistość i „mozaika” wakacyjnych spotkań często są oderwane od prawd religijnych i nie ukazują relacji człowieka z Bogiem. Wtedy zupełnie niezrozumiale brzmią słowa Jezusa, który pochłonięty wraz z Apostołami „sprawami Królestwa Bożego” mówi: „Pójdźcie wy sami osobno na pustkowie i wypocznijcie nieco”.

O ile do refleksji nad naszym stanem cielesnym zmuszają nas zmęczenie pracą, pragnienie, głód, ból czy choroba, to są w naszym świecie ludzie, którzy nie chcą czynić refleksji nad swoim stanem duchowym, „uciekają od siebie”, rzucając się w wir wakacyjnych przygód... Dlatego chrześcijanin, słuchając Jezusa i idąc za Nim, powinien być człowiekiem głębokiej i odważnej refleksji nad kierunkiem i celem swojego życia.

Musimy mieć świadomość tego, że w tym wysiłku wiary nie jesteśmy osamotnieni, ponieważ „Jezus nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala” (por. Hbr 12, 2). To Jego łaska daje nam dynamikę życia, siłę na codzienne wybory między niebem a ziemią, między dobrem a złem, między świętością a grzechem. Wiara odmienia bowiem świat człowieczy, który jest „głodny” prawdy jak codziennego chleba. Który pragnie sprawiedliwości i pojednania, wartości niezrozumiałych i niepełnych poza Bogiem. Samo życie człowieka rozpięte między niebem a ziemią potwierdza, że wszystkie ogólnoludzkie wartości bez odniesienia do Chrystusa Odkupiciela zawieszone są w jakiejś duchowej próżni. Wtedy zło pomieszane jest z dobrem i „owocuje” niesprawiedliwością i roztrwonieniem dóbr, które zamiast służyć są źródłem podziałów i przyczyną braku odpowiedzialności za ludzi. Warto w tym miejscu przywołać słowa ks. prof. Czesława St. Bartnika, który w swojej „Dogmatyce katolickiej” dobitnie podkreśla, że „zło jest chaosem nierozumnym, negującym dobro, jest «byciem-bez-Boga», odwracającym świat wartości i relacją skierowaną wyłącznie na siebie wbrew porządkowi bytu, jest relacją antytwórczą i antykomunijną”.

W drugim czytaniu św. Paweł wskazuje na tajemnicę Krwi Chrystusa, która jest wylana za wszystkich i która stała się źródłem przywrócenia jedności z Bogiem i z drugim człowiekiem. Ciało Chrystusa rozdarte na krzyżu pozbawiło mocy „stare Prawo”, wyrażone w 613 zarządzeniach, które „kawałkowały” życie człowieka. Od momentu zbawczej śmierci Chrystusa nie ma już rozdźwięku między życiem osobistym i religijnym człowieka. Przez Jego Krew wszyscy stali się bliscy Bogu i braćmi wobec siebie. Jego miłość, objawiona w krzyżu i Eucharystii, aż do skończenia świata jest źródłem mocy wobec wszelkich rozdarć między Bogiem a ludźmi i ludzi między sobą.

Umiejmy być wdzięczni Bogu za łaskę wiary, która pozwala nam dostrzec Jego miłość w tajemnicy codziennych losów człowieka. Potrzeba nam wzrostu wiary, aby zauważyć tę miłość w krajobrazach i kwiatach, w majestacie gór i bezkresie morza, w promieniach słońca i groźnej burzy, a przede wszystkim w drugim człowieku, w wyciągniętych do modlitwy rękach i w życiu sakramentalnym Kościoła.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Abp Hoser rozpoczyna posługę w Medjugorju – proboszcz dziękuje papieżowi za jego misję

2018-07-22 11:49

Kg (KAI/IKA) / Medjugorje

W niedzielę 22 lipca wizytator apostolski o charakterze specjalnym dla parafii w Medjugorju abp Henryk Hoser SAC odprawi tam Mszę św., rozpoczynając w ten sposób swoją posługę w tym miejscu. Z tej okazji prooszcz tamtejszej parafii św. Jakuba o. Marinko Šakota OFM wezwał swych wiernych, pielgrzymów i wszystkich chętnych do udziału w tej liturgii, wyrażając przy tym wdzięczność Franciszkowi za to, że przysłał do miasteczka wizytatora w osobie abp. Hosera.

Włodzimierz Rędzioch

Formalne związki emerytowanego biskupa warszawsko-praskiego z Medjugorjem sięgają 11 lutego 2017, gdy papież mianował go swym wysłannikiem specjalnym do tego miejsca, które od 1981 jest znaczącym ośrodkiem pielgrzymkowym, choć nieuznawanym oficjalnie przez Kościół. Misję tę hierarcha polski pełnił do końca pierwszego półrocza ub.r., po czym 31 maja br. Ojciec Święty ponownie powierzył mu zadanie związane z Medjugorjem.

Tym razem mianował go wizytatorem apostolskim o charakterze specjalnym dla tamtejszej parafii na czas nieokreślony i „ad nutum Sanctae Sedis”. Ogłaszając tę decyzję komunikat Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej podkreślił, że „chodzi o zadanie wyłącznie duszpasterskie” a misja wizytatora ma na celu „zapewnienie stałego i ciągłego towarzyszenia wspólnocie parafialnej w Medjugorju oraz wiernym przybywającym tam z pielgrzymkami, których potrzeby wymagają szczególnej uwagi”.

Medjugorje jest niewielką wioską w Hercegowinie (diecezja Mostar-Duvno i Trebinje-Mrkan), która od 24 czerwca 1981 jest sławna najpierw lokalnie, potem w całej ówczesnej Jugosławii i na świecie. Wtedy to doszło tam do pierwszych objawień Matki Bożej szóstce miejscowych dzieci, które z przerwami trwają do dzisiaj. Wioska bardzo szybko zaczęła przyciągać wiernych i wątpiących z różnych krajów, stając się stopniowo wielkim ośrodkiem pielgrzymkowym, do którego co roku przybywają miliony osób.

Ale objawienia te do dzisiaj wzbudzają wiele zastrzeżeń i wątpliwości w Kościele przede wszystkim ze względu na to, że ciągle trwają, co uniemożliwia wydanie ostatecznej oceny co do ich prawdziwości lub fałszywości. Kościół formalnie zabrania organizowania pielgrzymek do tego miejsca, można się tam udawać jedynie prywatnie i bez angażowania instytucji kościelnych.

Misja, powierzona polskiemu arcybiskupowi seniorowi, nie miała i nie ma za zadanie ostatecznego przesądzenia o charakterze objawień w Medjugorju, ale ma charakter wyłącznie duszpasterski i organizacyjny – chodzi w niej o wspieranie miejscowych struktur kościelnych we właściwym wypełnianiu przez nie działań związanych zarówno z potrzebami tamtejszych wiernych, jak i z obsługą licznych pielgrzymów odwiedzających to miejsce.

Parafia św. Jakuba w Medjugorju powstała w 1892 i od początku posługiwali tam franciszkanie. Życie i działalność miejscowych wiernych było typowe jak i ich sąsiadów do wspomnianych objawień, które zaczęły się 24 czerwca 1981. Obecnie, w związku z przyjazdem abp. Hosera i z okazji zbliżającego się święta patronalnego – św. Jakuba (25 lipca) – od 16 bm. trwa tam nowenna, rozpoczynająca się o godz. 18 różańcem, po czym o 19 zaczyna się Msza św. I właśnie w ramach tego cyklu wizytator apostolski odprawi w kościele 22 bm. o godz. 19 liturgię na rozpoczęcie swej obecnej posługi w tym miejscu.

Mianowanie wizytatora apostolskiego „ad nutum Sanctae Sedis” (czyli „na skinienie [rozkaz] Stolicy Apostolskiej”) oznacza, iż parafia w Medjugorju w istocie wyszła spod jurysdykcji miejscowego biskupa i zaczęła podlegać bezpośrednio Stolicy Apostolskiej. Wizytator może bowiem podejmować w imieniu i z upoważnienia papieża wszelkie decyzje personalne, organizacyjne i inne, dotyczące tego miejsca, bez konsultowania tego z miejscowym biskupem.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem