Reklama

Najpierw widzi drugiego człowieka

2017-09-27 10:10

Z Andrzejem Wróblem rozmawia Magdalena Bartoszewicz
Niedziela Ogólnopolska 40/2017, str. 50

MAGDALENA BARTOSZEWICZ: – Jaką osobą jest na co dzień pani Maria?

ANDRZEJ WRÓBEL: – Zwyczajną i niezwyczajną. Jej niezwyczajność polega na tym, że każdy, kto Marysię pozna, zapamiętuje ją na zawsze. Dlaczego? Dlatego, że ona najpierw widzi drugiego człowieka, a dopiero na samym końcu siebie. Tak było, odkąd pamiętam, i wygląda na to, że nigdy się to nie zmieni. Już przed udarem Marysia była osobą bardzo schorowaną. Dla innych stawała się jednak niedostępna tylko wtedy, gdy z powodu choroby po prostu nie mogła wstać z łóżka.

– Dlaczego angażowała się w pomoc potrzebującym? Jakie to miało dla niej znaczenie?

– Chęć niesienia pomocy potrzebującym żona miała wpisaną w życiorys. Jej wrodzona wrażliwość na innych i bardzo trudne warunki życiowe w dzieciństwie i w młodości przyczyniły się do tego, że zawsze chciała dać innym to, czego jej samej bardzo kiedyś brakowało. Wsparcie zarówno w problemach duszy, jak i tych bardziej przyziemnych rozdawała na co dzień w swoim otoczeniu. Na początku nie akceptowałem tego, ponieważ widziałem, jak często jest po prostu wykorzystywana. Pewnie dzięki tej jej postawie grono wspaniałych, dobrych ludzi jest teraz przy naszej rodzinie na wszelkie możliwe sposoby. Obecnie jedną z większych bolączek Marysi jest to, czy kiedykolwiek będzie jeszcze mogła komuś w czymś pomóc... My, jej najbliżsi, mamy pewność co do jednego: jej świadectwo wiary, które daje przez ostatnie miesiące, jest dla nas bezcenne i zarazem cudowne. To dla nas prawdopodobnie największa pomoc, jaką kiedykolwiek dostaliśmy na naszej drodze, na której napotykamy codzienne ludzkie problemy.

– Jak doszło do tego, że Pani Maria dostała udaru krwotocznego? Jak Pan się o tym dowiedział?

– Żona sama zadecydowała o wyborze lekarza i miejsca operacji daleko od domu, w Sosnowcu. Sama pojechała z Przemyśla do Sosnowca. Zakazała komukolwiek z rodziny przyjeżdżać do szpitala – mieliśmy tylko zgłosić się w dniu wypisu i zabrać ją do domu, choć i ta decyzja została wynegocjowana, bo Marysia uparcie twierdziła, że najpierw musi przekonać się, czy nie poradzi sobie sama. W Sosnowcu odbyła się operacja „zaklipsowania” tętniaka w głowie. 1 grudnia 2016 r., po operacji, rozmawiałem z Marysią przez telefon, głos miała słaby, ale była w pełni świadoma. Pojawiły się bardzo dotkliwe wymioty, jednak nie wywołały od razu stanu „alarmowego”, ponieważ organizm Marysi zawsze w ten sposób reagował na narkozę. Dzięki Bogu, na szpitalnej sali, daleko od dyżurki pielęgniarek, był z Marysią jeden z aniołów naszej rodziny – tak nazywamy panią Anię, która w środku nocy wezwała pomoc, gdy żona zaczęła tracić świadomość. Po tej wiadomości gorączkowo telefonicznie szukaliśmy lekarza, który mógłby udzielić nam informacji. Do dziś pamiętam jego słowa: „Wprawdzie nie udzielamy informacji przez telefon, ale sytuacja jest wyjątkowa. W nocy nastąpił wylew z innego miejsca niż operowane. Intubacja, respirator, głęboki niedowład lewej części ciała”. Na pytanie o zagrożenie życia lekarz odpowiedział, że to, co się stało, było na tyle nieprzewidywalne, że wszystko inne też może się wydarzyć. To był dla nas szok. Zastanawialiśmy się, co robić: Jechać czy nie jechać do Sosnowca? Stanąć przy łóżku Marysi czy też zaczekać „chwilę”, która Bóg jeden raczy wiedzieć, ile potrwa... Kategorycznie zabraniała nam przyjazdu do szpitala, więc co sobie pomyśli, gdy zobaczy rodzinę stojącą nad łóżkiem... Pojechaliśmy do niej 6 grudnia, w Mikołaja. Na chwilę zostaliśmy wpuszczeni na OIOM, ale wyszliśmy, zanim pielęgniarki zdążyły nas wyprosić. Na naszą prośbę Marysia z olbrzymim wysiłkiem uchyliła na moment powieki i ścisnęła każdego z nas za rękę. Wyszliśmy z duszą na ramieniu, zalani łzami...

– W jakim stanie była pani Maria po udarze?

– Stan był bardzo ciężki. Przez półtora tygodnia Marysia nie radziła sobie z oddychaniem. Długo czekaliśmy, zanim pojawiły się pierwsze, dodające otuchy słowa, że przy żmudnej, ale intensywnie prowadzonej rehabilitacji rokowania są dobre. Po 3 miesiącach pobytu w Sosnowcu Marysia była w stanie, z pomocą rehabilitanta i posługując się wysokim chodzikiem wkładanym pod pachy, z dużym wysiłkiem, przejść parę metrów. Lewa noga, dotknięta bezwładem, była w zdecydowanie lepszej formie niż bezwładna lewa ręka. Dotarło do nas, że poprzestanie na dostępnych w ramach publicznej służby zdrowia rehabilitacji oznacza przekreślenie szans na uzyskanie sprawności.

– Na co zbieramy w serwisie? Na co są potrzebne pieniądze? Jak będzie przebiegał proces zdrowienia pani Marii?

– Pieniądze zbierane w serwisie przeznaczone będą przede wszystkim na opłacenie dalszej rehabilitacji Marysi. Tylko płatna forma rehabilitacji pozwala na ćwiczenia indywidualne z rehabilitantem. Niestety, jak pokazały nam doświadczenia z państwowego oddziału rehabilitacji w szpitalu, tylko prywatna, intensywna i indywidualna praca oraz wola walki Marysi mogą przynieść prawdziwe postępy w procesie zdrowienia. Marzeniem Marysi, moim i córek jest uzyskanie przez żonę takiego poziomu sprawności, który pozwoli jej na samodzielne poruszanie się w pomieszczeniu i bezpieczne pokonywanie trudnej drogi do mieszkania na 3. piętrze w bloku bez windy. Widząc odzew, z jakim spotkały się dotychczasowe akcje i apele o wsparcie, pozostaje nam tylko powiedzieć, że dzięki dobrym i życzliwym ludziom na pewno pokonamy jeszcze niejedną barierę, która dziś może wydawać się nie do pokonania. Serdecznie dziękujemy za ostatnie 8 miesięcy wszystkim aniołom naszej rodziny!

W serwisie: www.pomagam.caritas.pl prowadzimy zbiórkę na 3 cykle rehabilitacyjne, których celem będzie przywrócenie sprawności pani Marii. Będziemy ogromnie wdzięczni za każde wsparcie: http://pomagam.caritas.pl/wesprzyjmy-pania-marie-w-walce-o-zdrowie/. Wpłat można też dokonywać na konto: RACHUNEK MILLENNIUM 47 1160 2202 0000 0003 2305 9331, z dopiskiem: „Maria_Przemyska 070620172”.

Abp Jędraszewski: potrzebna jest kontrrewolucja katolicka

2019-03-21 11:36

Joanna Folfasińska/ Archidiecezja Krakowska / Kraków (KAI)

Jest potrzebna kontrrewolucja katolicka. Jedynie Kościół potrafi powiedzieć, że trzeba się opamiętać, jeśli chcemy przekazać dalej najlepsze wartości kultury europejskiej. Nie możemy powiedzieć, że nas to nie obchodzi. Konieczna jest mobilizacja mężczyzn, którzy czują się odpowiedzialni za swoje rodziny i dzieci, które mogą stać się ofiarami wielkiej krzywdy - powiedział abp Marek Jędraszewski w Krakowie podczas konferencji „Bitwa o odpowiedzialność”, zorganizowanej przez wspólnotę Mężczyźni św. Józefa.

Joanna Adamik | Archidiecezja Krakowska

Na początku metropolita krakowski postawił tezę, że walka o odpowiedzialność jest równocześnie batalią o człowieczeństwo. Wyjaśnił, że swój wykład oparł o przemyślenia współczesnego francuskiego myśliciela żydowskiego pochodzenia Emmanuela Levinasa.

Hierarcha krótko przedstawił jego biografię i podkreślił, że jego filozofia wyrosła z pytania: czy my, Żydzi, możemy jeszcze po doświadczeniach Auschwitz, filozofować? – Odpowiedź dla wielu była prosta – „nie!” (…) Holokaust był obrazą ludzkiego rozumu i kompromitacją. Uważano, że po Auschwitz nie ma miejsca dla filozofii. Część, a wśród nich Levinas, twierdziła jednak, że tym bardziej trzeba - argumentował abp Jędraszewski.

Levinas próbował zrozumieć, dlaczego doszło do Holokaustu i dlaczego odpowiedzialni są za niego Niemcy – naród wybitnych poetów i filozofów? W swoich rozważaniach zwrócił uwagę na obojętność Kaina, który po zabójstwie Abla bezczelnie odpowiedział Stwórcy, że nie jest stróżem swojego brata. Odpowiedzialność za drugiego człowieka stała się centralnym punktem dwóch dzieł Levinasa: „Całość i nieskończoność” i „Inaczej niż być lub ponad istotą”. W pierwszym z nich, filozof skupił się na doświadczeniu „twarzy” innej osoby.

– Jest jakaś potęga w ludzkim spojrzeniu, która wskazuje na siłę zakazu moralnego: nie możesz mnie zabić, okazać wobec mnie przemocy. Relacja między „mną” a drugim człowiekiem nie jest symetryczna. Jeżeli ten drugi, z którym się spotykam i którego twarz widzę, mówi mi: „tobie nie wolno”, to po pierwsze on mnie uczy mojej wolności. Nie jest ona dowolnością, kaprysem, ale ma reguły (…) Ten drugi jawi się jako mistrz i nauczyciel, ktoś, kto mnie uczy mojego człowieczeństwa - powiedział hierarcha.

Człowiek ma własne sumienie i już w nim jest rozliczany ze swoich uczynków. Odpowiedzialność to odpowiedź na słowa drugiego człowieka. Jednakże, we wzroku drugiego człowieka można odszukać również prośbę o pomoc, na którą bezwzględnie należy odpowiedzieć. – Odpowiadam na wołanie. Jestem odpowiedzialny, to znaczy czuję, że jestem wezwany do dobra, nie uchylam się przed nim, niekiedy nawet za cenę własnego poświęcenia - mówił arcybiskup.

Drugie dzieło – „Inaczej niż być lub ponad istotą” pogłębia koncepcję odpowiedzialności. Levinas wyjaśnił w nim, że odpowiedzialność człowieka jest wrodzona. Centralną figurą dzieła jest postać cierpiącego Sługi Jahwe, który wziął na siebie odpowiedzialność za grzechy ludzkości. – Odpowiedzialność to inne imię człowieczeństwa. Obojętność to postawa Kaina, rezygnacja z ludzkiego powołania - przypomniał hierarcha.

Arcybiskup wspomniał potem o rewolucji 1968 roku, która zburzyła europejski porządek moralny i zakwestionowała zasadność Dekalogu. – Całkowita wolność. Wszystko skoncentrowane na własnym „ja”. Inny się nie liczy. To było przesłanie rewolucji ’68 - mówił.

Jak dodał, rok ’68 był czasem szczególnej dyskusji o człowieku i odpowiedzialności. - Rewolucja ’68 mówi: ja mam siebie realizować! Levinas mówi, że człowiek realizuje się, będąc odpowiedzialny za drugiego człowieka, przede wszystkim za jego życie. Wojtyła mówi: ja jestem odpowiedzialny wobec własnego sumienia, które mi mówi o dobru i złu - tłumaczył hierarcha.

Metropolita zauważył, że współczesny świat przedstawia aborcję jako prawo kobiety. Polska jednoznacznie mówi, że jest to zło, a walka o rzekome prawo wyboru dla innych to przyjęcie postawy obojętności. Rewolucja ’68 roku sprawiła, że najistotniejszą wartością jest szukanie przyjemności. Współżycie między kobietą i mężczyzną zostało pozbawione elementu prokreacji, otwierając tym samym drogę homoseksualnemu lobbingowi.

Arcybiskup zwrócił uwagę, że kolejną konsekwencją tej rewolucji jest wczesna i deprawująca edukacja seksualna najmłodszych. Jasno podkreślił, że pedofilia jest przerażająca. Pytał, jak to możliwe, że Kościół jawi się jako przestępcza instytucja, podczas gdy wokół kwitnie seksturystyka, wykorzystywanie dzieci i nowe deprawujące przepisy dotyczące edukacji seksualnej.

– Jest potrzebna kontrrewolucja katolicka. Jedynie Kościół potrafi powiedzieć, że trzeba się opamiętać, jeżeli chcemy przekazać dalej najlepsze wartości kultury europejskiej. (…) Nie możemy powiedzieć, że nas to nie obchodzi! Konieczna jest mobilizacja mężczyzn, którzy czują się odpowiedzialni za swoje rodziny i dzieci, które mogą stać się ofiarami wielkiej krzywdy - powiedział.

Zgromadzeni na konferencji mężczyźni pytali arcybiskupa o kwestię stawiania granic. Metropolita zaznaczył, że jest nią miłość. – Gest miłości i przygarnięcia do siebie sprawia, że lęk w oczach drugiego przestaje być widoczny i zamienia się w błysk radości - wyjaśnił.

Padło też pytanie o jeden z absurdów współczesności, gdy zwykłe, codzienne i czułe gesty mogą być w dzisiejszym świecie zrozumiane opacznie. Arcybiskup zaznaczył, że szczęście dzieci polega na tym, że są chronione przez swoich najbliższych. Odwołał się do słów papieża Franciszka, który mówił o działaniu złego ducha, chcącego unieszczęśliwić człowieka. Zaczerpnięte z totalitaryzmu sformułowanie „zero tolerancji” stoi w opozycji do języka Kościoła, który głosi miłosierdzie - powiedział abp Jędraszewski.

– Wielką siłą jest to, czego uczy nas św. Józef – wierność Bogu, przyjęcie odpowiedzialności za drugiego człowieka, czystość, cześć oddawana Bogu, przepełnione miłością życie. To jest siła chrześcijaństwa. To jest to, czym możemy odpowiedzieć na przemoc wobec Kościoła katolickiego - powiedział.

Dodał, że chrześcijanie byli oskarżani o to, że są wrogami ludzkości. Z drugiej strony, byli podziwiani przez pogański świat za to, że się kochali i dbali o siebie.

Ostatnie pytania dotyczyły sposobu przemiany świata. Metropolita zauważył, że chrześcijanie spotykali się w małych grupach. Kluczem jest odwaga, do której wzywał wiernych Jan Paweł II.

– Wasza odpowiedzialność powinna przejawiać się tam, gdzie jesteście, żyjecie, macie swoje domy i rodziny! (…) Rodzice mają prawo protestować przed wszelkimi formami deprawacji w szkołach. Dzieci mają prawo pozostać dziećmi - zakończył metropolita krakowski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bp Andras Veres: niezliczeni święci i władcy łączą narody Polski i Węgier

2019-03-23 19:25

apis / Kielce (KAI)

Niezliczeni święci i władcy łączą narody Polski i Węgier na przestrzeni wieków – wskazywał bp Andras Veres, przewodniczący Konferencji Episkopatu Węgier podczas uroczystej Eucharystii sprawowanej z okazji trwających obchodów Dni Przyjaźni Polsko-Węgierskiej 23 marca w kieleckiej katedrze.

TER
Parafia katedralna

Mszy św. dziękczynnej za tysiąclecie przyjaźni narodów polskiego i węgierskiego przewodniczył biskup kielecki Jan Piotrowski. Koncelebrowali ją biskupi Andras Veres, i Marian Florczyk. Wzięli w niej udział prezydenci Andrzej Duda i Janos Ader. Odprawiona była w języku polskim z elementami węgierskiego i łaciny.

Przewodniczący KEP Węgier w homilii podkreślił, że Polska i Węgry mają wspólną historię kształtowania się państwowości przez chrześcijaństwo. Wymienił m.in.: św. Wojciecha powiązanego z założeniem Kielc, który jest otoczony szacunkiem także przez Węgrów, ponieważ został ochrzczony przez pierwszego króla Węgier świętego Stefana.

- Jednocześnie niezliczeni święci i władcy łączą nasze narody na przestrzeni wieków. Wspomnę tylko dwa przykłady: św. Kinga i św. Jadwiga. Na przemówieniu otwierającym kanonizacje św. Jadwigi Papież Jan Paweł II stwierdził, że była ona opiekunką Polski, Litwy, Rusi oraz Węgier. Moglibyśmy również wymieniać tutaj nazwiska niezliczonych władców i generałów, których nasi ludzie szanują wzajemnie i wspominają jako wielkich mistrzów naszej wspólnej historii – podkreślał biskup.

Hierarcha węgierski odwołał się nawet do znanego powiedzenia „Polak Węgier dwa bratanki i do szabli i do szklanki. Aby zuchy, oba żwawi niech im Pan Bóg błogosławi”. Otrzymał gromkie brawa od licznie zgromadzonych w katedrze.

Biskup zwrócił uwagę na to, że wartości wiary chrześcijańskiej zapewniały ludziom moc i odwagę, bez której nie mogliby przeciwstawić się siłom depczącym Kościół, religię i podstawowe prawa ludzkie, ale zagrożenie jednak nie zniknęło do dzisiaj.

-Chrześcijaństwo stało się najbardziej prześladowaną religią na świecie. Z badań wynika, że na świecie co pięć minut ginie jeden chrześcijanin. Ale smucimy się również z tego, że nasze wspólnoty religijne, w których nie ma bezpośredniego zagrożenia życia, są bardzo osłabione. W naszych krajach sekularyzacja i hedonizm są największym zagrożeniem dla wiary chrześcijańskiej. Niemniej jednak, lub nawet z tego powodu zacieśnijmy mocniej węzły naszej przyjaźni! Pomagajmy sobie nawzajem, aby wytrwać w wierze chrześcijańskiej – apelował ordynariusz.

Biskup kielecki Jan Piotrowski witając uczestników Mszy św. zwrócił uwagę na to, że katedra widziała już wiele wydarzeń, a dzisiejsza obecność prezydentów Polski i Węgier do nich należy i potwierdza przyjaźń między narodami. Zdaniem ordynariusza, jest to świadectwo, że przyjaźń polsko-węgierska trwa, ma się umacniać i być wzorem do zachowań ludzkich w obu społeczeństwach.

W Eucharystii uczestniczyli także przedstawiciele władz parlamentu polskiego i węgierskiego, władz państwowych, wojewódzkich, samorządowych i miejskich. Prezydenci Andrzej Duda i Janos Ader złożyli kwiaty przy tablicy smoleńskiej.

Po Eucharystii na kieleckim skwerze im. Szarych Szeregów pary prezydenckie odsłoniły popiersie jednego z najwybitniejszych węgierskich kompozytorów Beli Bartóka. Zapalono także znicze pod pomnikiem poświęconym harcerzom, którzy zginęli za Ojczyznę.

Węgierska para prezydencka zdecydowała się na prywatną część wizyty, podczas której odwiedziła sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego na Świętym Krzyżu. W świętokrzyskim sanktuarium można zwiedzać wystawę pt. "Stosunki Polsko-Węgierskie od roku 1006 do współczesności w kontekście Świętego Krzyża".

Obchody Dni Przyjaźni Polsko-Węgierskiej odbywają się w Kielcach w dniach od 21 do 24 marca z ich okazji zorganizowano w kieleckich placówkach kulturalno-artystycznych bardzo dużo imprez oraz wydarzeń, w tym m.in.: gala przyjaźni, występy artystyczne tancerzy, koncerty, spotkania literackie, konferencje naukowe, młodzieżowy turniej w piłkę ręczną, różnorodne wystawy, przeglądy filmów i prezentacje.

Dzień Przyjaźni Polsko-Węgierskiej został ustanowiony przez węgierski parlament jednogłośnie 12 marca 2007. Sejm polski przyjął analogiczną uchwałę 16 marca 2007 r. przez aklamację.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem